Jak poradzić sobie z tym problemem? - Netkobiety.pl

Znajdź sobie faceta, który nie będzie tolerował takich jazd.Po kilku (nastu) wieczorach w samotności humory same Ci miną.

Mysza, tylko ta ''samotność'' musi być naturalnym skutkiem Twojego zachowania, a nie dobrowolną ''terapią'', tak żeby Ci się na twardym dysku zakodowało: odpały= kara.
Nie chce mi się rozpisywać ani odwoływać do psychologicznej terminologii, więc opisze łopatologicznie:
Nieuzasadnione odpały, czepianie się faceta o bzdury, to żaden parszywy charakter, tylko podświadoma chęć wyzwolenia w nim pewnych ''samczych'' reakcji. Ty w gruncie rzeczy oczekujesz i potrzebujesz konkretnej wulgaryzm.
Możesz sobie być teraz zakochana w obecnym chłopaku, ale docelowo potrzebujesz gościa z innym charakterem; bardziej ''ojcującego''.

Jeżeli chodzi o to czy czuje się odrzucona bo woli siedzieć z kumplami to nie.. Wiem że każdy chłopak potrzebuje posiedzieć w " męskim gronie " i potrzebuje trochę luzu.. Wkurzam się chyba dlatego że boję się że coś odpierdzieli tak jak tu napisałaś zdradzi.. Choć on zapewnia mnie że jestem dla niego najważniejsza i nie po to starał si e o mnie 2 lata żeby mnie zdradzić czy teraz zostawić
Ale ja wiem ze problem jest we mnie i nie wiem jak się go pozbyć, zmienić się..:/

Zgadzam się z tobą (Damiann), mój chłopak nie zgadza się np. na to żebym spotykała się z innymi znajomymi(konkretnie z chłopakami) więc tego nie robię..

Dla mnie jakiekolwiek zabranianie czegokolwiek to jest toksyczny związek. Każdy ma wolną wolę i nikt nie ma prawa ograniczać. Wychodzę z założenia,że każdy ma mózg i wie co robi. Także nie zgadzam się absolutnie z postem Damianna,że Pitagoras proponuje toksyczny związek.

Już widzę minę mojego chłopaka jak mu wydzielam znajomych albo jak on mi wydziela

Tak tylko ja się nie obrażam o jakiś jogurt no bo bez przesady.. Skoro chłopak się ze mną umawia a czasem mu coś wypadnie innego i to robi zamiast spotkać się ze mną..
Wiem też że problem leży we mnie a nie w nim choć nie zawsze.. I tak w ogóle  ja się nie obrażam i nie wkurzam na wszystkich tylko na niego.. Szczerze to kiedyś tak nie miałąm tylko od pewnego momentu i nie wiem jak do tego wrócic:/

Jeżeli chodzi o to to nie.. Nie mam niskiej samooceny o sobie. Nigdy nikt mi nie powiedział że jestem brzydka czy głupia. Ale nie umiem zrozumieć że nie zawsze z chłopakiem muszę spędzać czas.. Widzimy się codziennie i obrażam się kiedy on chce robić coś innego.. I wydaję mi się że problem leży w tym że jestem przyzwyczajona do tego..  A po drugie nie wiem czy to wszystko (związek) nie za szybko się potoczył.. Gdyż starał się o mnie 2 lata(w tym czasie się przyjaźniliśmy) i zawsze byłam pewna że nic z tego nie będzie i zawsze mu to powtarzałam.. A po jakimś czasie stwierdziłam że powinnam dać mu szanse i cieszę się że tak zrobiłam.. Jestem z nim szczęśliwa ale chce żeby on tez był, ale z moim zachowaniem (dziecinnym) nie wiem czy to ma sens bo nie chce go ranić..:/:/

Mysza, a Ty z ojcem to przypadkiem nie miałaś za mało kontaktu?

A po co bym pytał..?
Jesteś psychologiczną kserówką wspomnianej przeze mnie kumpeli.Ona-poza opisywanymi shizami- też nie dopuszcza opcji, że facet może coś robić bez niej.Tam powodem był śladowy kontakt z ojcem, więc mniemam, że u Ciebie też.Napisałem Ci w pierwszym poście, że podświadomie szukasz w facecie kompensacji deficytu ojca.A jedną z ról ojca jest ''stawianie do pionu''.
Więc Ty swoim zachowaniem próbujesz wymusić takie zachowania.Bardziej się nie zagłębiam, bo to nie moja dziedzina, ale tyle zapamiętałem i jak widać -jako tako - się zgadza.Pomóc nie pomogłem, ale przynajmniej wiesz o co może chodzić.

cały czas o tym piszę A konkretniej to potrzebujesz regularnych kopów.

myszaa... poniekąd Pitagoras ma racje, ale ja bym się nie doszukiwała tutaj problemów z ojcem i jakiejś głębokiej "traumy z dzieciństwa", a najzwyczajniejszej w świecie chęci kontroli. Obrażasz się i strzelasz fochy, bo chcesz, żeby on robił to, co Ty chcesz, żeby był na każde Twoje zawołanie. Drążysz jakiś temat tylko po to, aby mieć pretekst do sfochowania się i kłótni tylko po to, aby on być może za Tobą biegał, przepraszam i poświęcał Ci 200 % uwagi. Potrzebujesz ciągłej uwagi i włącza Ci się "królewna". To, co opisał Pitagoras i reakcje jakie zastosował wobec swojej ówczesnej dziewczyny, to nic innego, jak nie pozwolenie sobie wejść na głowę. Ona sobie zakodowała, że z nim nic nie zrobi, więc zaprzestała szantaży emocjonalnych, bo zdała sobie sprawę, że nic na tym nie ugra. Więc, to nie jest ukryta chęć bycia "zj*baną" przez kogoś, a zwykłe postawienie granic. Ludzie, którzy manipulują mniej lub bardziej świadomie, robią to zawsze kiedy mają okazję i na tylu osobach na ilu się da. To taki charakter. To tak samo jak z dzieckiem histeryzującym w sklepie, bo chce zabawkę. Jeśli robią tak otrzyma to, co chce, będzie robił tak zawsze. I nie dlatego, że on czuje wewnętrzną potrzebę bycia ukaranym tylko dlatego, że taka jest jego metoda na zdobycie upragnionego fanta. Ty strzelając fochy i robiąc awantury też coś ugrywasz, przyznaj się. On musi coś potem robić, że czujesz się lepiej, jakoś Ci to wynagradza, dlatego to powtarzasz.

Z twoją wypowiedzią zgadzam się w 80%. W większości masz rację. Ale chodzi o to że ja nie chce taka być i tak postępować ale nie wiem jak mam to zrobić.. Staram się bo nawet mój chłopak to zauważył ale za parę dni znowu się kłócimy ale już chyba wiadomo z czyjej winny:/  Nie wiem co mam zrobić.. Zastanawiałam się nad zerwaniem żeby go już nie ranić ale nie wiem czy to ma sens.. ;( Żeby od razu zrywać ??

jeszcze Cię nie przeprasza i nie biega za Tobą, bo

A Twoja chęć zerwania dla jego dobra pięknie wpisuje się w tę konwencję.Takie ''zerwania taktyczne''- też standard:)
''wykasuj mój numer tel''-ileż ja się tego nasłuchałem:)Bo wiesz jaki ma być planowany efekt- on jeszcze bardziej zmięknie, bo nie będzie się chciał narażać na kolejne ''zerwania'', a wtedy już całkiem możesz mu pluć w twarz; nie zareaguje;D

...przenośnia...:)
Poza tym młoda jesteś, wyrobisz się

Wiem że to była przenośnia, dlatego to napisałam. Aż taka głupia nie jestem... No mam już 18 lat więc w sumie młoda:D

Cześć. Nie przeczytałam całego wątku, bo długawy, ale odpowiem, bo sama zmagam się z podobnym problemem Mam cudownego faceta, ale z boku to wygląda chyba tak, że zakładam mu jakąś smycz. Gdy się połapałam, że tak to działa podjęłam kilka kroków, dzięki którym żyje mi się lepiej:
1. Pogadałam z chłopakiem, że mam taki problem, że zrobię co się da żeby to zminimalizować, ale żeby miał świadomość, że nie robię mu scen ze złośliwości czy dla rozrywki, ale po prostu mam taki kłopot. Mówisz, że jesteście generalnie udanym związkiem, więc Twój facet też powinien to zrozumieć, zależy mu na Tobie przecież
2. Przy etapie "zaraz go o to ochrzanię" (albo niestety po awanturze) zastanawiam się, co poradziłabym koleżance, gdyby miała taki kłopot. Najczęściej powiedziałabym jej, że to nic wielkiego i powinna dać mu spokój, to mnie uspakaja.
3. Zabrałam się za siebie. Ten problem ma fundamenty w nas samych, dlatego zaczęłam pracować nad tym, żeby poczuć się lepiej we własnej skórze i we własnym towarzystwie (za pomocą tego forum, aktywniejszego życia towarzyskiego i mądrych książek).

Czasami dalej bywa źle, ale już to nie jest to co działo się przed podjęciem tych kroków. Wiem, że może być źle, ale godze się na to. Mój chłopak sam niedawno zauważył, że jest lepiej i lepiej czuje się w naszym związku. Niedawno nie chciał go puścić na kilka godzin do kolegi, a teraz puszczam go na cały weekend i jestem dużo spokojniejsza

Dasz radę, skoro widzisz problem to już połowa sukcesu. Trzymam kciuki

Polecam sie jakbys miala jakies pytania to wal smialo

Nie rprzeszło w stu procentach, cały czas tak miewam, ale po pierwsze: on jest na to już przygotowany, więc też nie czuje takiego chaosu. A po drugie w 70%-ach zapala mi się w głowie lampka "aha, teraz zaczynasz niepotrzebnie się czepiać. Idź do kuchni, przystopuj, poczytaj mądrą książkę albo porób zumbę, żeby się wyżyć. Byle nie na nim".

Polecam Ci przeprowadzenie małej analizy, gdy jest po wszystkim (nawet jeżeli czujesz się winna). Poczekaj, aż opadnie kurz, siądź do Warda albo weź zeszyt i postaraj się zapisać wszystkie negatywne myśli na jego temat, które przewaliły Ci się wtedy po głowie. Gdy skończysz, postaram się napisać ich przeciwieństwo, ale tak, żeby było prawdziwe. Np. "On nigdy mnie nie słucha" nie przekładaj na "On zawsze mnie słucha" (chyba że to prawda ;P), ale np. na "Słucha mnie, gd mówię do niego spokojnie, jest kochany i dąży do kontaktu ze mną". Sama wiesz, co będzie prawdziwe, ważne żeby to nie byłoby dyktowane ciągle emocjami z awantury

Naprawdę widzisz problem w tym,żeby poszedł z kolegami na piwo i WIECZOREM się  Tobą spotkał?

Znaczy nie chodzi o to że ja widzę problem w tym że on idzie na to piwo.. Tylko on idzie i widzimy się dopiero na drugi dzień i w ten czas gdy on idzie na to piwo czyli od wieczora do nocy ja myślę czy się nie  upije i czegoś nie odwali.. Po prostu się martwię..

Odpisujac na Twoje pytanie. Owszem, denerwuje sie (ze moze go ktos napadnie, on chodzi na wieczorne spacery). Tylko ze powtarzam sobie, ze nie mam podstaw do stresu. Wiem, ze problem jest we mnie, pracuje nad nim i dlatego obojgu jest nam latwiej.

Pojutrze jedzie na caly weekend do kolegi na drugi koniec kraju. Jestem spokojna, chociaz moge sie stresowac w tym czasie. Bede nad tym wtedy pracowac

Ale odpowiedz mi, dal Ci kiedys powod do tego strachu?