zakochałam się... - Netkobiety.pl

Ojjj.. Sądzę tak , że twoja ' luba ' jest zajęta ciągle.. Nie ma czasu bo ten czas wypełniają jej obowiązki , ale powinnas się cieszyć , że wgl odpisuje jak na te parę chwil wchodzi na fb bo równie dobrze mogła by tylko ja przeczytać. Myślę , że ten Brak czasu jest przez to , że ciągle jest zabiegana .. Może kiedys przyjdzie taki czas, że gdzieś razem wyjdziecię.

A może zaproponujesz Twojej miłości spotkanie? Wyjście do kina, kawę. Uzasadniając to w następujący sposób: "Widzę, że jesteś taka zabiegana. Czasami człowiek potrzebuje jednak odpoczynku. Wybrałabyś się gdzieś razem ze mną?".

myślę , że te ciasteczka będą ok Albo daj jej numer swojego tel i powiedz , że jak będzie miała czas to niech się odezwie i razem gdzieś się wybierzecie.. bo te prezenciki nie wiadomo w jaki sposób odbierze.

Nie chcę torpedować pomysłów, ale... czy Wy się trochę nie rozpędzacie? ;p

Z tego, co zrozumiałam, to Enkeli z tą dziewczyną słabo się zna, dopiero chce się z nią zaprzyjaźnić i ta nie ma za bardzo czasu nawet na rozmowy. Nie obraźcie się, ale gdyby jakaś słabo mi znana dziewczyna zaczęła mi na uczelnię przynosić ciasteczka, wiersze, karteczki z wyznaniami sympatii, to cóż... prawdopodobnie uznałabym, że coś z nią nie tak. I nie mówię tu o orientacji.

Enkeli, pisałaś, że chcesz się z nią tylko zaprzyjaźnić, więc dąż do tego jak w przypadku każdej innej dziewczyny - nie ukochanej. Bo może wyjść niezręcznie i dziwnie, jak się zorientuje, że mimo że nie chcesz nic od niej poza przyjaźnią, tak naprawdę jesteś zakochana.

U mnie w rodzinnym mieście było całkiem sporo lesbijek w naszej "ekipie", zwłaszcza jak na tak niewielką miejscowość. Nikomu to nie przeszkadzało, świetne koleżanki, rozmawiałyśmy o perypetiach sercowych - i o tych z facetami, i z dziewczynami. Wszystko było idealnie, dopóki jedna z nich nie zakochała się w dziewczynie hetero. Nie była specjalnie nachalna, ale to jednak dawało się wyczuć i zaczęło się robić krępująco. Zwłaszcza dla obiektu westchnień, bo nawet dotąd niewinne gesty nabierały nowego znaczenia. Dlatego moja rada - jeśli Twoja wybranka jest hetero, to raczej odpuść prezenciki i inne takie na wstępie, bo nawet jeśli mają doprowadzić do przyjaźni, to mogą zostać niewłaściwie (albo właśnie właściwie) odebrane. Po prostu jak podryw.

Piękny esej, ale smutny. Myślę, że słusznie postanowiłaś. Serdecznie pozdrawiam!
Eileen masz rację, zagalopowałem się. I to dość poważnie.

Ciekawe, czy ktoś jeszcze czyta ten wątek W każdym razie taki mały update: ostatnio postanowiłam tymczasowo przystopować i nawet nie rozglądam się za tą koleżanką na wspólnych wykładach. Mam nadzieję, że dzięki temu z czasem jakoś uspokoję się... bo jak na razie dość często mam jakieś takie intensywne uczucia, że boję się, że zwariuję. Czy to normalne w miłości/zauroczeniu? Chciałabym chociaż na tyle ochłonąć, żeby być w stanie na luzie porozmawiać z nią. Trochę ciężko by mi było w tej chwili.

Trochę martwię się o przyszłość, czuję się zagubiona. Nie wiem, co mam myśleć, czuć, co robić. Mam wrażenie, że tracę resztki swojej osobowości; zawsze miałam z tym problem, że jednego dnia mogłabym być grzecznym, wierzącym aniołkiem, następnego zgorzkniałym ateistą, ale zawsze trzymałam się jakichś norm moralnych. Zawsze miałam jakieś zasady, których bym w założeniu nigdy nie złamała. Przykładowo, nie rozumiałam nigdy, jak ktoś mógłby z kimś pójść do łózka bez zastanowienia, zawsze uważałam to za skrajną głupotę, zezwierzęcenie albo utratę moralności. Teraz czasami sama miałabym ochotę wśliznąć się do łóżka... dziewczynie, której właściwie nie znam. Nie zrobię tego chyba tylko dlatego, że jednak bardziej liczą się dla mnie jej uczucia. Nie chciałabym jej w żaden sposób krzywdzić ani sprawiać, żeby czuła się niekomfortowo.

Do tego dochodzi ten problem, że nadal nie interesuję się nikim innym w tym sensie. Szukałam na internecie jakichś materiałów stymulujących, że tak się wyrażę, np jakieś mangi yuri/yaoi czy coś, żądne z nich mi się nie podoba, nie podobają mi się też inne dziewczyny/chłopacy w prawdziwym świecie... znaczy podoba mi się wygląd niektórych (głównie chłopaków), ale na pewno nie chciałabym z nimi nic robić. W sumie to dobrze, bo jedna nieodwzajemniona miłość, czy co to tam jest, wystarczy.

Myślę, że byłoby mi trochę łatwiej, gdyby przyciągała mnie jedynie fizyczność tej dziewczyny. Ale tak się składa, że jej pasją jest coś, co uważam za szalenie piękne i romantyczne. Poza tym podoba mi się jej osobowość. Tak bym chciała w końcu być jej przyjaciółką, żeby móc z nią spędzać czas, być dla niej jakimś wsparciem, ale na drodze jest jak na moją wytrzymałość psychiczną dużo przeszkód.

Lepiej zakończę już ten monolog, napisałabym dużo więcej, ale nie chcę innych zanudzać tym dramatyzowaniem. Proszę o jakieś odpowiedzi, trochę lepiej się czuję, gdy z kimś rozmawiam o swoich problemach.

Ale nie wiem, czy chcę, żeby minęło. Co prawda kosztuje mnie dużo nerwów, ale znając siebie i tak znalazłabym powody do rozterki. To uczucie to taki wymagający nauczyciel, który ciągle stawia mi pytania. Kwestionuje prawidłowość moich dotychczasowych przekonań. Dzięki temu lepiej poznaję siebie i lepiej rozumiem innych. Być może tak już jest, że najpierw trzeba zburzyć jeden świat, by na jego miejscu powstał nowy, pełniejszy. Boję się tylko, że moje fundamenty są zbyt słabe, żeby znieść to burzenie. Nie jestem wytrzymała psychicznie. Ale wolałabym żyć i cierpieć dla jakiejś idei albo uczucia niż żyć jakimś wygodnym, ale pozbawionym pasji życiem.

Ale się ze mnie poetka zrobiła Mam nadzieję, że to nie jest zbyt niezrozumiałe

Ed: setny post

Próbuję, ale na razie nic z tego nie wynikło. Ale jeszcze mam zamiar się starać. Mam taki plan, żeby przy następnej okazji porozmawiać z nią Tylko trochę się denerwuję, bo przy niej trudno mi zebrać myśli i powiedzieć coś ciekawego, więc postanowiłam, że zacznę od wypytywania jej, żeby to ona trochę więcej mówiła No i też nie wiem, kiedy będzie ta następna okazja. Może w przyszłym tygodniu, może dużo później.

Zastanawiam się, jak ta koleżanka się czuje po tym, jak jej właściwie wyznałam miłość. Gdyby mi ktoś inny wyznał miłość, to sama bym się zbytnio nie przejęła, ale nie wiem, jak ona to odebrała. Nie chciałabym, żeby się przeze mnie czuła niezręcznie. Dlatego krępuję się teraz do niej podchodzić.

Dziękuję Do tej pory żaden z moich planów się nie ziścił, ale mam jakieś ogólne pytania w głowie

A co by mi to dało, gdybym skierowała wzrok na kogoś innego i o podobnych zapatrywaniach jak moje? Byłabym w związku, ale co z tego? Myślisz, że długo by przetrwał bez miłości? Otóż już byłam w tego typu związku. Od początku byliśmy jakby idealnie dopasowani, rozumieliśmy siebie jak nikt, zawsze się wspieraliśmy, mogliśmy sobie nawzajem powierzyć najskrytsze tajemnice. Praktycznie nie rozstawaliśmy się, obojgu nam zależało na tym, żeby możliwie jak najwięcej czasu spędzać ze sobą, razem jedliśmy, uczyliśmy się, nudziliśmy się, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Byliśmy na prawdę szczęśliwi ze sobą. Wiesz, czemu już nie jesteśmy z związku? Bo nie byłam w stanie się w nim romantycznie zakochać. Owszem, podobały mi się jego oczy, był całkiem atrakcyjny, ale nie podobał mi się w ten sposób. On wkrótce stwierdził, że jego potrzeby fizyczne są ważniejsze od tych wszystkich godzin, dni, tygodni spędzonych razem.

Napisałam o tym, żeby pokazać, że nawet pozornie idealny związek może błyskawicznie się rozpaść. Nie mogę liczyć na to, że ktoś mnie pokocha i zawsze będzie chciał ze mną być. Mogę za to sama kochać tak mocno i wytrwale, żeby stać się na całe życie aniołem stróżem ukochanej osoby. Chcę tak poprowadzić te swoje intensywne uczucia, żeby dały mi siłę, żebym w końcu zrealizowała swoje największe marzenie, o wiecznej, bezwarunkowej miłości.

Wracając bliżej ziemi, ciekawe, ile wytrzymam bez widzenia koleżanki W tym tygodniu tylko raz się mijałyśmy, w kolejnym pewnie niewiele więcej jej zobaczę, a już okropnie tęsknię Lepiej wrócę do nauki, te przemyślenia mi nie pomogą na egzaminie x_x

Dziękuję

Przed chwilą przejrzałam swoje starsze posty, między innymi te odnoszące się do poprzedniego chłopaka. W przypadku byłego chłopaka miałam wrażenie, że nie jestem wystarczająco dobra, żeby chciał ze mną zostać, uważałam wtedy, że zasługuje na 'najfajniejszą dziewczynę na świecie'. Jak teraz na to patrzę to był zupełnie przeciętnym chłopakiem, z zaletami i wadami. Wydaje mi się, że już tak bardzo nikogo nie idealizuję. Nie uważam, że mój obecny obiekt westchnień jest kimś wyjątkowo wspaniałym, chcę dla niej jak najlepiej dlatego, że ją kocham, nie dlatego, że sobie jakoś zasłużyła. Do tego jestem bardziej otwarta na znajomości z ludźmi, którzy nie pasują mi w 100%. Czyżbym zaczynała dojrzewać?

Poza tym ostatnio tak wyszło, że moja matka się dowiedziała o tym moim zakochaniu. Była zaskoczona, ale nawyraźniej nie ma nic przeciwko. Porozmawiałyśmy i próbowała mi doradzić, co zrobić, przy czym nie skreślała możliwości mojego związku z tą dziewczyną. Jestem na prawdę mile zaskoczona, że moja matka potrafi być tak kochana i wspiera mnie nawet w takiej sprawie, ale podchodzę do tego z dystansem. Mojej matce nie można tak w pełni zaufać, mimo wszystko potrafi każdemu wyrządzić naumyślnie krzywdę.

W każdym razie postanowiłam napisać do tej dziewczyny, że musimy porozmawiać, choćby przez kilka minut, żeby wyjaśnić całą sytuację. Chciałabym w końcu ustalić, czy mogę o nią 'zabiegać' i np przysiadać się do niej, czy może czuje się niezręcznie i wolałaby, żebym odpuściła. Bez sensu byłoby ciągle kontynuować tą sytuację, gdzie żadna strona nie wie dokładnie, co drugiej siedzi w głowie. Mam nadzieję, że tym razem nie zostanę skrytykowana, że zachowuję się niedojrzale

Ed: już jestem po rozmowie. Koleżanka przez całą rozmowę utrzymywała, że dziwi ją ta sytuacja, że nie widzi powodu do rozmowy, że dziwią ją moje starania o to, żeby z nią porozmawiać, bo przecież się nie znamy, i odmawia i chce to planowanie odłożyć.

Tego ostatniego postu na prawdę się przeraziłem. Radziłbym Ci enkeli wizytę u specjalisty.

Hehehe, właściwie to napisałam to tylko dlatego, żeby dostać szybszą odpowiedź. Nie jest ze mną jeszcze aż tak źle, żeby robić takie numery

Postanowiłam napisać do tej koleżanki i jej wytłumaczyć jakoś, że jeśli nadal będzie unikać rozmowy ze mną, to cały czas będziemy tylko nieznajomymi i sytuacja będzie ciągle wyglądać tak, że ja chcę po prostu nawiązać z kimś znajomośc, a ten ktoś się źle czuje, bo jakiś nieznajomy ciągle chce czegoś od niego. Nie chcę się poddawać, dopóki nie dostanę jakiegoś dobrego powodu do zrezygnowania ze znajomości. Nie uważam braku czasu za taki powód, więc chciałabym lepiej poznać tą koleżankę, żeby... no, myślę, że rozumiecie, to chyba naturalne Tylko czemu ona tego nie widzi?

Ale czemu? Dla mnie to niezrozumiałe. Gdyby ktoś chciał mnie poznać i nie miałabym powodu, żeby go nie lubić, to chętnie bym z nim czasem porozmawiała. Naprawdę nie wiem, jak mogłoby to komuś przeszkadzać. Zawsze wydawało mi się, że ludzie lubią mieć więcej sojuszników. Chciałabym przynajmniej zrozumieć, o co dokładnie chodzi.

Wiesz, Enkeli, miałam podobną sytuację, ale od strony tej dziewczyny. W liceum była dziewczyna, która zakochała się we mnie. Ja nawet zbytnio nie zwracałam na nią uwagi, nie obchodziła mnie. Miałam swoje grono znajomych, swoje zainteresowania, ludzi, z którymi je dzieliłam. Potem, poprzez naszą wspólną znajomą, się zapoznalyśmy. Wszystko było fajnie, dopóki ona mi nie wyznała swoich uczuć. Czułam się bardzo dziwnie, bo w 100% jestem hetero, uwielbiam mężczyzn na początku też jej unikałam, nawet nie patrzyłam jej w oczy, ale potem się zastanowiłam, co ja odwalam takiego? Czy nie lepiej z nią porozmawiać i wyjaśnić? Porozmawiałyśmy, powiedziałam jej jak to wygląda z mojej strony, przeprosiłam za zmarnowanie jej czasu. I tak jakoś sobie żyjemy, ona wyjechała z mojego miasta, mamy baaardzo rzadki kontakt. Ale wiem, że wyszła za mąż
Podejrzewam, że tamta dziewczyna po prostu poczuła się bardzo dziwnie. Wiesz, to tak jak by Tobie ktoś wyznał miłość, ktoś, kto kompletnie Cię nie interesuje, a potem nachalnie próbował zmusić Cię do spędzenia każdej chwili razem. Wiem, że Ty tak dosadnie tego nie robisz. Ale jednak dla tej dziewczyny to mógł być szok, Może się przestraszyła tego? nie wiem...
Strasznie jest mi przykro, że tak bardzo chcesz się poświęcić, że to wszystko tak się poukładało nieciekawie, że nie wyszło mam tylko nadzieję, że tamta dziewczyna nie zrobi Ci żadnej krzywdy z tego powodu (nie mam tu na myśli krzywdy fizycznej, cielesnej).

No to w sumie już masz jakiś plan działania, fajnie, że rozważasz obie opcje: gdy odmówi oraz gdy się zgodzi. Masz łeb na karku!
ja się czułam przy niej nieswojo, ale powiem Ci, że głównie ze względu na nią. Na to, że nic do niej nie czułam i nie wiedziałam jak ją traktować, by nie robiła sobie nadziei. Z resztą tak samo bym się czuła wobec kolegi, który by się we mnie zakochał.
Ale też nie ma co skreślać swoich szans, bo ktoś jest homo/hetero/bi. Moja przyjaciółka miała narzeczonego, zaplanowany ślub, wspólne mieszkanie, fajny związek. Wyjechała na krótki urlop za granicę, poznała tam kobietę i zakochała się. Po powrocie rzuciła wszystko tutaj, narzeczonemu od razu o wszystkim powiedziała i pojechała na stałe tam, do swojej miłości. To było w zeszłym roku, a niedługo się wprowadzają do wspólnego mieszkania. Nawet poznałam Jej wybrankę i tworzą genialną parę! I kto by się spodziewał?

też mu współczułam, ale myślę, że bardziej by go skrzywdziła, gdyby z nim została. Ona by tęskniła, a on by był oszukiwany. Teraz ma inną kobietę, ona też jest bardzo zakochana, więc na dobre im wyszło
Nie wiem jakim typem człowieka jest Twoja znajoma, czy jest wrażliwą, fajną dziewczyną, czy zapatrzoną w siebie lalą, czy jeszcze inaczej? I kompletnie nie mam pojęcia co Ci doradzić, chyba to, co robisz jest najlepszą opcją, bo stawiasz na szczerość i chcesz wiedzieć konkretnie na czym stoisz. Po prostu sama wiesz najlepiej co zrobić, jak działać
Uważam, że lepiej być realistą ale podchodzić pesymistycznie, bo przynajmniej nie będzie rozczarowania, a częściej miłe zaskoczenie. Sama jestem niepoprawną optymistką i trochę naiwnie wierzę w ludzi.

Hmm... koleżanka nawet nie przeczytała moich wiadomości, choć ją raz widziałam na fb, do tego najprawdopodobniej zawaliłam poprawkę jednego przedmiotu, a warunek będzie drogo kosztował... ale jakoś się tym nie przejmuję, jakby do mnie to nie docierało. Chociaż to lepsze niż ciągłe płakanie. Przynajmniej normalnie funkcjonuję. Z drugiej strony jakby brakuje mi tego czegoś w środku. Taka troszkę pusta jakby jestem.

No i co do tych egzaminów nie mam za bardzo nic sobie do zarzucenia, bo zrobiłam, co mogłam, ale w sprawie tej koleżanki... myślę, że źle to wszystko rozegrałam. Jestem trochę zła na siebie. Powinnam być bardziej cierpliwa i tak się nie spieszyć. Ale cóż, są inne piękne rzeczy na tym świecie, inne powody do życia.

Ed: brakuje mi jej. Trochę jakbym komuś oddała serce, ten ktoś sobie poszedł, a wraz sercem zabrał wszystkie uczucia... Czemu tak tu pusto... Kiedy wyrośnie mi kolejne serce?

Enkeli piszesz najprawdopodobniej zawaliłam. A może zaliczyłaś, musisz być dobrej myśli. Przykro mi z powodu takiego obrotu spraw z Twą miłością. Twoje serduszko jest na miejscu, czekając na odwzajemnione uczucie.

Enkeli myślę, że powinnaś spróbować zapomnieć. Sytuacja przytłacza Cię emocjonalnie. Na pewno posiadasz jakieś pasje/zainteresowania. Może, aby odsunąć ciężkie myśli uciekniesz w nie? Wierzę, że się pozbierasz i z całego serca Ci tego życzę.

Rozumiem to. Na początku próbowałam tak normalnie, po prostu rozmawiałam z nią, co studiuje itp. Nie mówiłam jej, że chcę się z nią zaprzyjaźnić. Dopiero później postanowiłam tak zrobić, bo okazało się, że takie normalne nawiązywanie znajomości nie jest w tym wypadku możliwe. Widzimy się maksymalnie 3 razy w tygodniu, przy czym ona się często spóźnia i prawie nigdy nie siadamy nigdzie w pobliżu siebie. Nie mam okazji z nią normalnie porozmawiać. Dlatego z desperacji zaczęłam się bardziej narzucać. Zgadzam się, że to było infantylne, ale tonący brzytwy się chwyta. Nie mniej jednak już zrozumiałam, że w ten sposób niczego nie osiągnę i postanowiłam, że już jej więcej nie będę zawracać głowy. To nie ma sensu.

Ed: Jak się tak zastanowiłam to to może jednak ma sens. Jednak wolałabym czasem zamienić kilka słów niż wcale. Tylko nie wiem, co zrobić, żeby to wszystko jakoś odkręcić, zacząć od nowa Na pewno nie ucieszy mojej koleżanki kolejna zmiana zachowania, ani kolejna długa wiadomość o tym, co ja tam chcę.

Enkeli po prostu jesteś zakochana. Poznanie osoby bez rozmowy? Mym skromnym zdaniem rozmowa jest niezbędnym warunkiem poznania. Może wcielisz w czyn umilanie jej życia poprzez uśmiech?

Spróbuj się wbić w ich grono - wspólne imprezy, babskie wieczory przy winku, zakupy i te inne kobiece bzdetki

A Ty masz taką ekipę? Może razem z Twoimi koleżankami ją wciągnijcie do siebie? jeśli jest typem kujonicy, może poproś ją o pomoc z jakimś zadaniem, przedmiotem? Może jak będziecie musieli przygotowywać sprawozdania w grupach, spróbuj się do niej podłączyć

Niestety, napisała Ci, że niezręcznie się czuje, kiedy tak się o nią starasz, więc chyba tego nie chce. Może ostatnią opcją w takim razie będzie spróbować wprost? Zapytaj, czy możecie się zakumplować, ale bez erotycznych podtekstów.

Enkeli poznanie pośrednie jest obarczone dużą dawką subiektywizmu. Naprawdę współczuję Ci z całego serca, po przeczytaniu Twojego ostatniego postu. Chciałbym  Tobie przekazać dużo pozytywnej energii, choć sam posiadam jej niewiele. Wiem jedno, nie możesz doprowadzić siebie do depresji. Zdaję sobie sprawę, iż tak łatwo przychodzi pisanie takich słów, a wykonanie jest znacznie trudniejsze.

Byłam w podobnej sytuacji, chociaż delikatnie się różniło. Kiedyś zauroczyłam się pewnym chłopakiem (myślałam, że to miłość, ale...) dążyłam do nawiązania z nim kontaktu i wyszło mi. Oczywiście byłam traktowana jak kumpela, jednak całą znajomość przecierpiałam, w szczególności gdy słyszałam o jego rosterkach miłosnych i skokach w bok. Sk*****l jak nie wiem. Opamiętałam się dosyć późno. Dopiero kiedy swoje błędy chciał zasłonić mną (chociaż było wiadome co i jak), zerwałam znajomość. Byłam zdrowsza bez tego drania. Do tej pory żałuję, że spróbowałam "przyjaźni", kiedy to zupełnie nie pasowaliśmy do siebie. Drugi raz miałam podobnie. Zaintrygował mnie pewien chłopak na imprezie, pomimo że wrażenie sprawił dość odpychające. Stwierdziłam jednak, że pouczona poprzednim doświadczeniem oleję to. Tak jakoś dociągnęłam kilka miesięcy, aż tutaj znów nawinęła się okazja i poznałam go z innej strony. Pierwsze liczyłam na "coś więcej", ale przez pewne okoliczności (był w związku) szybko ugruntowała się silna, koleżeńska znajomość. Może nie aż taka co kryje się dla mnie pod słowem przyjaźń, ale było to coś innego (w sumie dzięki akceptacji jego dziewczyny - równa babka swoją drogą). Relacja bardzo fajna, cieszyła mnie do czasu kiedy nie zaczęło być źle, ale wciąż była gdzieś ta nutka porządania i zazdrości. Dużo brałam do siebie i jakoś z nim wiązało się bardzo moje samopoczucie (czyli przez to jak wyglądały, spotkania, rozmowy, czy kontakt). Akurat w drugim przypadku chłopak ze zwoją dziewczyną pojechał za granicę z jakiś rok temu i siłą rzeczy się wszystko poluzowało. Trzeci raz raczej nie mam zamiaru powielać tego błędu. Relacja wywodząca się od zauroczenia jakkolwiek się nie potoczy zawsze jest ciężka i gryzie.

Jak mniemam jesteś lesbijką, tak?

Pięknie piszesz o tym, co czujesz, jestem pod wrażeniem. Jesteś lesbijką facetem czy kobietą?

Odnoszę wrażenie, że kochasz inaczej, tylko piszesz o bólu, stracie, tak myślą kobiety kochające jak kobiety, a nie lesbijki -faceci... Dlatego zapytałem. Wybacz, jeśli uraziłem.

To chora osoba, ot co...Jak geje, czy pedofile, których taka a nie inna natura....