Psychika małego dziecka - ojciec biologiczny - Netkobiety.pl

missF bardzo dziękuję za twoją wypowiedź, o swoich trudnych doświadczeniach.  Bardzo wiele dla mnie to znaczy.

Właśnie podobnie zachował się przed rozprawą o uregulowanie kontaktów /na którą zresztą nie przyszedł, pomimo, że był wnioskodawcą/ napisał, że przyniesie dziecku prezent na urodziny i mam przekazać życzenia. Nie wiem od kogo miałabym te życzenia przekazać skoro w świadomości dziecka nie istnieje, prezentu oczywiście nie przyniósł, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu o jego gołosłownych deklaracjach.

Uważam, że takie pojawienie się rodzica, który do tej pory nie utrzymywał kontaktów nie jest dobre dla dziecka. Pół biedy gdyby on się pojawił i zaczął odwiedzać dziecko regularnie. Ale jestem przekonana, że tu nie ma cudownych nawróceń i jego chęć kontaktu z waszym dzieckiem wynika wyłącznie z chwilowej zachcianki. Na dziecko może mieć to bardzo negatywny wpływ, ale skoro tatusia nie obchodziło dziecko przez pierwsze 5 lat, więc dlaczego teraz ma myśleć o wpływie swojego zachowania na jego psychikę?
A przecież to jest straszne zamieszanie dla dziecięcego rozumku i emocji. 5-latek już świetnie wie, że tata to osoba bliska - a tu przychodzi ktoś zupełnie obcy i twierdzi, że jest jego tatą. Dziecko na pewno chciałoby mieć tego tatę - tyle, że okazuje się, że tata przyszedł raz czy kilka i zniknął ponownie. Masakra dla dziecięcej psychiki. Miliony zbędnych rozmyślań, rozczarowanie, poczucie odrzucenia. I Twoja bezsilność, bo niesamowicie trudno coś takiego się dziecku tłumaczy. Jeśli tylko masz możliwość - nigdy, przenigdy się na to nie zgadzaj.

Nibytatuś mojej córki zniknął na dobre kiedy mała miała 3 lata. Pamięta, że kiedyś przychodził, zna jego imię, chociaż od 4 lat nikt o nim nie mówi. Teraz mała ma 7 lat. Za swojego tatę uważa mojego obecnego partnera, ale zadała mu niedawno pytanie "dlaczego jej pierwszy tata do niej nie przychodzi". Ja takich pytań słuchałam przez jakiś rok od zerwania przez niego kontaktów. to jest bardzo, bardzo trudne. Nie powiesz przecież dziecku, że "tata to ***** i ma cię gdzieś".

Czy pomimo braku kontaktu z ojcem, wiedziała, że on tam gdzieś jest, istnieje?
Czy w jej życiu jest inny "tata" codzienny?

Anhedonio, to co opisujesz jest idealną sytuacją. Wprost wymarzoną. Taki kontakt, rzadki, ale pewny i bez żadnych ekscesów, daje poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że dziecko, jak rówieśnicy, ma tatę.
Wydaje mi się jednak, że dużo bardziej prawdopodobny jest scenariusz MissF. Nieodpowiedzialni faceci lubią mieszać. U Twojej wnuczki spory wpływ na taką sytuację mogli mieć dziadkowie.

Tendre, tylko Ty znasz tego faceta i tylko Ty możesz snuć przypuszczenia na temat jego możliwych zachowań. Podejmij decyzję ze świadomością, że dziecku potrzebny jest ojciec, ale zupełnie niepotrzebny tatuś z opowieści MissF.

Zgadzam się z Toba vinnga. Ponieważ masz sytuację bardzo podobną do mojej, wiesz jak dużo może namieszać w życiu nieodpowiedzialny "tatuś".
Jak może zaburzyć relacje z obecnym partnerem, tylko po to by swoja pozycję odbudować, nie patrząc na dobro dziecka. Już po rozstaniu, kiedy jeszcze przez pierwszy rok "próbowałam" siłą ściągać go do dziecka, mieszał w głowie dziecku, nastawiał przeciwko mojemu partnerowi, a później po prostu zniknął.
Wieczorne krzyki, pobudzenie, bunt - przez kilka miesięcy stabilizowalismy sytuację. Nie chcę powtórki.

Ok, zasługa matki, że nie robi z sytuacji dramatu. Jednakże nie jest to sytuacja normalna i do pochwalenia kiedy tatuś widuje się z dzieckiem 2 tygodnie w roku, bo tak mu wygodnie. Przecież dziecko na podstawie obserwacji uczy się, tworzą się podwaliny na przyszłość.
Jeżeli jeszcze "tatuś" nie miesza dziecku w głowie to pół biedy, gorzej jak jest tak jak w przypadku MissF.
No i też zależy od dziecka, jednemu wystarczą te dwa tygodnie, inne będzie tęskniło, pytało dlaczego "tatuś" nie chce spotykać się częściej, reagować agresją, problemami w szkole.  Wołałabym nie sprawdzać jak to będzie w moim przypadku, zbyt cenne jest dla mnie bezpieczeństwo i spokój mojego dziecka :-(

Ja z kolei mialam identyczna sytuacje jak missF. No moze moj ojciec nikogo nie bil. Po prostu wzial I sobie poszedl przypominajac sobie o nas okazjonalnie na jakies swieta czy weekend raz na dwa trzy lata.
Czy za nim tesknilam? Nie. Jak mozna tesknic za kims kogo sie nie zna I nie ma z nami na codzien?
Czy doznawalam jakis szokow psychicznych jak on sie zjawial raz na ruski rok? Nie. Ot, jakis tam pan przyjechal. Serio przez jakis czas tytulowalam go panem bo ojca przeciez nigdy nie mialam. Bo ojciec to ktos kto mieszka z rodzina a nie ten kto rzadko przychodzi w odwiedziny
Zapytalam mame o to czemu on z nami nie mieszka I ona mi po prostu powiedziala ze sie ze soba nie zgadzali. Wystarczylo mi to. Bylam dzieckiem, nie kwestionowalam jedynej osoby na stale obecnej w moim zyciu.
Duzo zalezy od podejscia matki. Moja nigdy o nim nie mowila, tylko jak ja pytalam. Nie rozgrzebywala sytuacji, nie tlumaczyla mi w mlodym wieku co I jak I dlaczego. Nie bylo z nami zadnego innego mezczyzny.
Znalam to co znalam, bylam ja I moja mama. Mialam Babcie I dziadka. To byla moja normalnosc ktora mi wiekszej krzywdy nie uczynila. Bedac juz starsza zrozumialam juz wiecej. Mam w mojej glowie pojecie ze moja rodzina to matka, Babcia, dziadek I moj chrzestny. To jest pierwsza instynktowna mysl. O ojcu pamietam jak mi ktos przypomni. Jego strata nie moja.
Wydaje mi sie ze najwazniejsze to nie analizowac sytuacji zbyt szczegolowo przy dziecku "a bo tatus ma teraz nowa rodzine I jest z nimi I pewnie masz tam inne rodznenstwo ale powinien byc z nami" .....czy inne takie...Dziecku w pewnym wieku takie informacje nie sa potrzebne. Ja normalnie chodzilam do szkoly, bawilam sie na podworku, jezdzilam na wakacje, czulam sie bezpiecznie. Osoba w wiekszosci w moim zyciu nieobecna malo mnie obchodzila.

Dzięki dziewczyny, czyli wyłania sie z tego generalna zasada "Nie szkodzić".

Nie ma czasu dla dziecka, nie chce lub nie może, ale niech nie miesza.
Cały czas mu powtarzałam, to małe dziecko, zapomina, nie mogą wizyty być raz miesiącu, raz na dwa miesiące, ale nawet jakby takie były - to w umysle dziecka by zaistniał - teraz musze zbudować relację, która za chwilę znowu może przestać istnieć.

Tylko ja mam niewielki wpływ na to co on zrobi jak już nawiąże kontakt. Ja nie buntowałam, nie podgrzewałam, nie analizowałam. Jednak on to już inna sprawa.

Ja uważam, że ludzie zbyt wiele wagi przykładają do genów. Do tego, że nikt nie zastąpi matki i ojca biologicznych.
Często słyszę, że nie mozna pokochać nie swoich dzieci, a jednak przykłady dookoła przeczą temu.

A znowu niektórzy tatusiowie uważają, że mogą pojawiać się raz na ruski rok, bo dziecko kocha, pamięta, bo krew z krwi itp...

I pozwalaja sobie na więcej. Znajomych lubimy dlatego, że są dla nam mili, dobrze nam się z nimi spędza czas. A rodzina? Dzieci, im nie musimy poświęcać czasu, bo przecież "mają obowiązek nas kochać".
A ja uważam, że tylko wspólne spędzanie czasu, wychowywanie, problemy dnia dzisiejszego, choroby, wspólna zabawa, nauka może stworzyć więź między ludzmi.

Po to, żeby podejmować decyzje medyczne oraz prawne sama. To się nazywa przewidywanie. Ojciec, który nie widzi potrzeby kontaktu z dzieckiem, nie powinien mieć prawa decydowania o ważnych dla dziecka kwestiach.
Jeżeli nie masz nic konstruktywnego do powiedzenia w sferze emocji, to nie wypowiadaj sie proszę. Nie widzę w swoich zachowaniu nic co mogłby kogoś wkurzyć.

Ja jednak widzę tu atak pod moim kierunkiem. Niby co zaogniłam?
Ale faktycznie masz rację Anhedonia wiele osób woli zostawić sytuację tak jak jest pomimo, że jest niekomfortowa, nieklarowna i wręcz niebezpieczna dla dziecka, w myśl zasady nie ruszać g..., nie zacznie śmierdzieć.