Narastające problemy w związku, brak porozumienia, widmo rozstania - Netkobiety.pl

Słabo się na tym znam, ale wydaje mi się, że skoro chcesz się z nim rozstać bo jest taki be, to kultura nakazywałaby samochód mu jednak zwrócić. Wtedy częściowo odpadnie ci problem kosztów utrzymania.

Jak to najmniejszym? Podajesz koszty jego utrzymania, jako jeden z powodów, przez które boisz się usamodzielnić. Nie obraź się, ale zarabiasz relatywnie mało, a oszczędzać nie potrafisz. Chyba jednak zrobisz koledze niemałą przysługę, kiedy go zostawisz.

Sama się zaszufladkowałaś. Z tego co piszesz to niemało zawdzięczasz temu człowiekowi, więc powinnaś zachować względem niego minimum przyzwoitości, a ty wypominasz mu, że jest sknerą (choć fundnął ci brykę?), alkoholikiem itd. Skoro masz odłożone pieniądze to czemu się zastanawiasz? W twojej sytuacji wydatek chyba może poczekać skoro masz w perspektywie zamieszkanie pod mostem (skrót myślowy). Obstawiam, że gdybyś miała już narajoną nowa gałąź to byś dawno bez sentymentów puściła się starej. To niepewna sytuacja materialna trzyma cię przy wciąż aktualnym partnerze, a to nieuczciwe wobec niego. 

Na marginesie, jestem mężczyzną.

To przepraszam w takim razie- teraz ja zaszufladkowałam Ciebie jako kobietę;)

Odnosząc się do Twojej wypowiedzi, jest w niej trochę racji i nieracji. Ostatnio sporo myślę o tym, czy gdybym miała jakiś kąt, na który byłoby mnie stać, czy odeszłabym? I niestety odpowiedź jest twierdząca. Nie jestem materialistką i, może mimo tego jak to teraz wygląda, ale nie jestem też wyrachowana. Strach o niepewne jutro, o to że jak sam powiedziałeś, można wylądować pod mostem, paraliżuje do wykonania pewnych działań, nawet jeśli to miałby być ten przełomowy krok naprzód.
Nie zamierzam umniejszać zalet swojego mężczyzny- napisałam, że bardzo mi pomagał, doradzał, wspierał także materialnie. Jestem mu za to niezmiernie wdzięczna i zawsze będę, ale to nie zmienia faktu, że się rozstaniemy. DObija mnie ta myśl, bo kiedy jest między nami dobrze, kiedy się przytulamy i on jest dla mnie miły, czuję do niego ogromną więź, bliskość, przywiązanie.

Nie potrafię jednak wymazać z pamięci wielu rzeczy- i słów, i czynów, którymi mnie przez te lata ranił. Ten związek wypalał się przez 4 lata. Dwa razy odeszłam od niego, ale się pogodziliśmy i wróciłam, choć dziś żałuję. Nie napisałam tego, ale ja też bardzo się w tym związku poświęcałam, byłam dla niego, pomagałam jemu, bo myślę, że na tym polega związek.

Chcę być z kimś, kto nie będzie mnie wyzywał na każdym kroku, kto nie będzie mnie traktował jak szmatę od podlogi. Piszesz, że wypominam mu, że jest sknerą a fundnął mi brykę i że mu wypominam alkoholizm. To nie są mrzonki, czy moje wymysły. To auto jest jak na razie jedyną rzeczą, której mi jeszcze nie wypomniał, choć mam je od niedawna, więc jeszcze wiele może się zdarzyć... I tak jest sknerą, bo nie mogę za SWOJE pieniądze kupić sobie np. gofra jak jesteśmy nad morzem, bo wygaduje mi, że 7zł wydałam. Ma auto za 30 tys ale nigdzie nim nie chce jeździć, bo mówi, że nie stać go na paliwo. Ale kiedy mówię, aby kupił sobie w takim razie coś tańszego, to twierdzi, że nie chce, bo mu wszyscy teraz auta zazdroszczą, a tak to nie będą. A alkoholikiem jest, pije ze 4 razy w tygodniu i to do takiego stanu, że mu się film urywa.

Aha a auto to ja mialam swego czasu swoje własne, ale wspólnie ustaliliśmy że sprzedam je, bo do tej pory wystarczało nam jedno. Ten prezent to był jego pomysł, ja go o nic nie prosiłam.

Twoja sytuacja jest wręcz przykra i wcale Ci się nie dziwię...

Po pierwsze nie możesz sobie pozwolić na to by tak Cię traktował , fakt jak do Ciebie podchodzi do spraw które Ciebie dotyczą mówi za siebie , ten facet Cię nie szanuje... Jedyne wyjście odejść , nie baw się w poświęcenie ... Wiele kobiet się zatraca licząc bo on się zmieni... Nie nie zmieni się...

Strach przed nieznanym nie jest niczym złym , nikt nie lubi zmian. Niemniej zmiany często wychodzą na dobre , pokoje znajdziesz w granicach 600-700 zł , Tobie samej taki w zupełności wystarczy z tej pensji przy oszczędzaniu dasz radę wyżyć.

Samochodu nie oddawaj , a sprzedaj. To jest prezent a prezentów się nie zwraca jak mówiłaś. Pieniądze z samochodu pomogą Ci przetrwać trudny okres. Nie jesteś w stanie przy tej pensji utrzymać auta. To Ci mówię od razu.

Czym szybciej się wyprowadzisz od tego faceta , tym lepiej dla Ciebie. Czy możesz poznać kogoś? Owszem , to nie jest jeszcze wiek w którym nikogo nie poznasz , chodź niewątpliwie dużo czasu nie masz. Niemniej nie szukaj na siłę , nie wyszło Ci i są faceci którzy mają normalne zdrowe podejście a jeszcze nie trafili na właściwą.

Poznawaj facetó ale się nie pchaj , samo wyjdzie przy poznawaniu na pewno wyczujesz. Nie patrz na to czy Cię kręci tylko ale spojrz również rozumem co reprezentuje sobą , czy jest odpowiedzialny etc..

Pamiętaj , jeśli sama siebie nie będziesz szanować , facet tym bardziej.

Powód już masz, właściwie powody, teraz musisz znaleźć sposób jak się uwolnić.

Dalej, 1000 za pokój co to za miasto??
PS Wiek z tego co piszesz to Twój najmniejszy problem

Taka prawda, czytając co piszesz odniosłem wrażenie, że jesteś poważnie myślącą, dojrzałą kobietą wiedzącą o co tak naprawdę w związku chodzi. Na Twoim miejscu nie przejmowałbym się Mohr'em, bo z jego wypowiedzi wyzierają jakieś frustracje i uprzedzenia...
Anonimka dobrze Ci odpowiedziała. Powinnaś spróbować samej przekonac się co teraz tak naprawdę Was ze sobą łączy.
Wizja obecnego stanu Twojego związku, tego jak traktuje Cię Twój partner jest druzgocąca...
Lena86 również trafnie napisała: "Twój facet niestety nie nadaje się do normalnego związku, bo wiąże się to z kłótniami i konfliktami". Dla osób patrzących na Twój związek (na to, co o nim napisałaś) tkwisz w czymś, co chyba nie rokuje większych nadziei... Ale "zaciśnij jeszcze zęby" i powalcz, by móc sobie kiedyś powiedzieć, że zrobiłas wszystko, by życie potoczyło sie inaczej...
Chociaż... Po zastanowieniu, ponownym przeczytaniu o zachowaniach tego faceta (wygadywanie biletów na dojazd do szpitala...) - pojawiła się myśl: ...jezu, co za cham.
I chyba wycofam się z poprzednij rady i poprę tu Alienekpl.
Niestety...

Polecam tablica_pl albo gazetę anonse.

PS Dobrze by było gdybyś nie czekała na fajerwerki, bo po co sobie nerwy szargać. A swoją drogą na prawdę dziwoląg się Tobie trafił

Świeży przykład z dzisiejszego dnia --> http://www.netkobiety.pl/t66516.html

kosmiczny nick, dzięki. Już myślałam, że wszyscy mężczyźni będą uważali, że źle robię, a kobiety będą się solidaryzować
Tak naprawdę, w głębi duszy ja już wiem, że ten związek jest beznadziejny i nic z tego nie będzie. Uważam, że nie pasujemy już do siebie, a kiedy mówię o tym mojemu chłopakowi on twierdzi, że pasujemy. Dużo osób- moich znajomych, ale i ludzi z innych forów, na których dawniej się udzielałam twierdziło, że mam strasznie niskie poczucie własnej wartości. Chyba dlatego, mimo że rozum wie, że trzeba odejść, serce i dusza się boją, że sobie sama nie poradzę, albo że inny facet może mnie zdradzić lub inaczej zranić.

anjaa, kiedy poznałam mojego chłopaka, on pił piwo. Wtedy tłumaczyłam sobie: są wakacje, więc pije, potem: grillujemy, więc pije, przyszli znajomi, więc co będzie sam trzeźwy siedział. Potem było coraz więcej i częściej. Gdy go zostawiłam, bo mówiłam, że nie chce mieć faceta alkoholika, mówił mi, że to też moja wina, bo on pije a ja powinnam zapisać go na terapię dla AA. Wróciłam i kiedy próbuję rozmawiać o piciu, z jednej strony mówi, że on wie że jest alkoholikiem i już się nie zmieni, że pije tak jak jego tatuś. Gdy poruszałam tematy terapii i ogólnie gdy mówię o jego piciu, denerwuje się na mnie, co jest normalne przy alkoholizmie. Wtedy mówi mi: a ty co? taka idealna jesteś? I wypomina mi moje błędy.

Ja wiem, że nie jestem idealna, jak każdy robię w życiu głupstwa i mam wiele wad i nie o to mi chodzi, żeby zrobić z mojego mężczyzny potwora, a z siebie cierpiętnicę. Czasami jednak łatwiej wyżalić się anonimowo na forum, gdzie nikt cię nie będzie obgadywał, niż dac się ponieść emocjom, wypłakać się w pracy koleżance, która to potem rozpowie innym co sie u mnie w domu dzieje... Mam nadzieję, że zrozumiecie mój przekaz i dziękuję, że się udzielacie, że poświęcacie swój czas na udzielanie mi rad:)

W pierwszym poście wspomniałaś, że Twój ojciec również jest alkoholikiem. Nie znam się na tym, ale w kilku postach czytałam o DDA. Poza tym najpierw niesłusznie obwinia Ciebie, że POWINNAŚ zapisać go na terapię, a potem się wścieka, że poruszasz temat (rzeczywiście jest to normalne, chyba przy każdym uzależnieniu)! Wiadomo, że można walczyć o związek, ale trzeba również mieć na uwadze siebie i swoje szczęście. Trudno być szczęśliwym żyjąc z alkoholikiem

Żebym ja biedny wiedział jak tą "wróżkę" przestawić... no nie ważne.

DDA to nie argument żeby nad sobą nie pracować. No bo jak uzasadnić taki przypadek, że dwóch synów miało ojca pijaka. Jeden poszedł za ojcem na dno, a drugi jest wzorem do naśladowania.

PS Poradzisz sobie, a przynajmniej nie pójdziesz o jeden most za daleko. A i jakby to ująć normalnych pełno po świecie się pałęta, więc do boju o lepsze życie.
Pzdr

anjaa, niestety nie mam nikogo bliskiego, kto mnie wesprze- siostrze już dostatecznie się wyżaliłam, ona ma swoją rodzinę, własne życie. Nie była zadowolona, kiedy wróciłam do swojego chłopaka, teraz muszę wypić piwo, którego sama nawarzyłam...