dziewczynka ,a nie kobieta :( - Netkobiety.pl

Tak ja wiem,ale może chociaż nie wyglądałabym na 14latkę Problem w tym,że czuję się wtedy jak przebieraniec...

Moje wnętrze jest dziecinne,to słowo najbardziej do mnie pasuje ,nie wiem czy ja taka po prostu jestem,czy to fakt że ciągle żyję tak samo jak kiedyś,ma wpływ na to że się nie zmieniam/nie dorośleję.
Jeszcze nie wyprowadziłam się z domu rodzinnego,rodzina nie traktuje mnie jak dorosłą osobę,raczej nadal jestem dla Nich dziewczynką.Pracy na razie nie mam.

Czuję ,że utknęłam i wiele przez to tracę.Nie rozwijam się jako osoba, przez to brak mi pewności siebie ,bo zawsze stawiam się na stanowisku dziewczynki,a nie dorosłej osoby.
Pomyślałam,że zmiana wizerunku jakoś mnie podbuduje...

Transformacja z dziewczynki w kobietę to będzie szybki proces, jak już zaczniesz prowadzić bardziej dorosłe życie.
Praca - tam w zależności od stanowiska odpowiednie ciuchy, nowi znajomi, z którymi zaczniesz się spotykać.
Jak już wpadnie trochę grosza, to warto się za własnym mieszkaniem rozejrzeć.
No i po drodze może jakiegoś chłopa zahaczyć

Jeśli Twoje życie się zmieni, nawet nie zauważysz, jak zmieni się Twoje wnętrze. A wtedy tak na prawdę nie będzie miało znaczenia, czy lubisz chadzać w eleganckich szpilkach czy kolorowych trampkach

Teo, przeciez w wypowiedzi autorki, ktora zacytowalas sa wszystkie odpowiedzi na pytania, jakie zadalas . Autorka nie wyprowadzila sie z domu rodzinnego i nie pracuje.

Mysle, ze Ty po prostu jestes niedojrzala psychicznie. Spokojnie- kiedys dojrzejesz. Musisz po prostu sama "zmuszac" sie do zalatwiania jakichs doroslych spraw. Wiem, ze jest to na poczatku stres. Kazdy go przechodzil, gdy wkraczal w doroslosc. Ty, autorko, najwidoczniej wkraczasz w ten okres pozniej. No, duzo pozniej. Zycie samo robi z nas doroslych. Trzeba sie tylko chwycic z nim za "bary". Jest to trudne, ale innego wyjscia nie ma, bo zycie toczy sie dalej, niezaleznie od nas. Nie bedzie sie pytalo, czy jestes juz dorosla, by je okielznac. Nieraz potrafi mocno zaskoczyc. Piszesz, ze czujesz sie mala dziewczynka. Czy rodzice zalatwiaja za Ciebie Twoje sprawy? Podejmuja decyzje? Jezeli tak, to popelniaja ogromny blad. Nie dorosniesz pod kloszem. Musza Cie z niego uwolnic. Puscic na gleboka wode... No moze nie tak gleboka, bys nie utonela, ale jednak... Mysle, ze zmiana wizerunku to bardzo dobry pomysl na poczatek. Zacznij sie ubierac jak dorosla. Nie, nie jak dama. Jak normalna dziewczyna, stosownie do wieku. I nie pozostaje Ci nic innego, jak sie przyzwyczajac do nowego wygladu. A bluzki z lat nastoletnich oddac jakiejs mlodszej kuzynce. Potem czeka Cie trudniejsze zadanie, bo zmienienie swojego nastawienia. Musisz zaczac zyc po swojemu i podejmowac decyzje. Pewnie na poczatku bedzie Cie przerazala wizja samodzielnie podejmowanych decyzji, ale w razie czego (gdybys naprawde zaczela tonac, potrzebujac pomocy) to  masz przeciez rodzine. Zginac Ci nie dadza, ale powinni umozliwic Ci start w doroslosc. Nie powinni podcinac skrzydel. Raczej obserwowac. W razie czego pomoc, ale nie na sile. A niekiedy nawet pozwolic Ci sie sparzyc i poniesc konsekwencje. Domyslam sie, ze skoro przez 24 lata nie dojrzalas to jest to bardzo trudne do zrealizowania. Potrzeba czasu i ostroznosci. Przed Toba trudna lekcja doroslosci, ale zycze powodzenia. Trzymaj sie cieplo i nie boj zycia:)

Czujesz się źle z tym jaka jesteś, bo nie jesteś taka jak społeczeństwo definiuje kobiety w Twoim wieku? Przestań się zadręczać tym że nie pasujesz do swoich wyobrażeń ukształtowanych przez media, ładne gazetki z photoshopowanymi aktorkami, i plotkarskie witryny. Bądź sobą, bycie kobietą nie ma jednej twarzy. Jeśli się zaakceptujesz, i pokochasz sama siebie, pewność siebie którą mylnie kojarzysz ze szpilkami i dekoltem, a która z dziewczyny robi kobietę, przyjdzie.

to nie przymus społeczeństwa,mi podoba mi się taki typ kobiety,lekka elegancja,subtelne podkreślenie kobiecości,tylko że to jest takie "dorosłe'' a dorosła się nie czuję

trudno jest mi pogodzić się z uczuciami,z poczuciem bycia nie kochaną,lekceważoną przez rodzinę,traktowaną tak z "przymrużeniem oka" ,chyba bycie dziewczynką pozwala mi w jakiś sposób sądzić ,że jeszcze nadrobię dziecięcy niedostatek  uczuć

Może opowiesz więcej o tym jak jest u Ciebie w domu, jak jesteś traktowana? Bo widać, że tu jest przyczyna. A czy miałaś już pracę, czy do tej pory się uczyłaś? Jeśli możesz to staraj się rozwijać swoją osobowość, zainteresowania. Dbaj o swój wygląd, stopniowo, drobnymi krokami, wprowadzaj u siebie elementy bardziej kobiece.