Rozmowa kwalifikacyjna a kolor Twojego ubrania - Netkobiety.pl

Nie jestem pewna, czy ja zwracam uwagę na kolor właśnie, wydaje mi się, że na całość. I oczekuję od kandydata stosownego ubioru.. Fakt, pomarańczowa- nawet marynarka- nie przekonałaby mnie nawet w momencie, gdy rekrutuję do sklepu odzieżowego, a pomarańcz jest najmodniejszy w sezonie. Są zawody, w których można sobie pozwolić na pewną frywolność.. jednak nie wolno zapomnieć, że to w końcu rozmowa o pracę.. I pewnych rzeczy nie wypada..

Paulo, niby tak, ale jest wciąż powiedzenie, że nie ma drugiego pierwszego wrażenia. Dla mnie to podobnie jak z CV- to jest wizytówka podczas rozmowy o pracę. CV z błędami ortograficznymi, nieestetycznego, brudnego, choćby nie wiem, jak fantastyczne informacje byłyby zawarte, nie brałabym pod uwagę. I osoby, która na rozmowę o pracę przyszłaby ubrana nieadekwatnie do stanowiska, albo jak na plażę też nie. Liczą się jeszcze takie rzeczy, jak umiejętność dopasowania się do sytuacji. Oczywiście nie mówię o kimś, kto ubiega się o pracę malarza, murarza, czy czegoś w tym stylu:) Tu wystarczy, żeby nie smierdział

A, i jeszcze- nie chodzi o to, żeby stawiać wszystko na ubranie- ale można się ładnie ubrać i mieć pusto w głowie i to nie zagwarantuje rzecz jasna pracy, ale można też mieć coś w głowie i wtedy ładne ubranie podkreśli nasze kompetencje, powagę, prezentację, profesjonalność.

Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim, bo jest to sprzeczne z naszym regulaminem. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj opcji ,,edytuj".
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Mod. Olinka

No to moze zasugerowac zeby HR nie oceniali po pozorach typu wlasnie kolor ubrania a skupili sie na zawartosci czaszki?

U mnie to standardowo zalezy od nastroju. Wybieram szarosci, czernie i biele. Ale rowniez blekity, czerwienie i uwaga uwaga...roze Do biura podatkowego zalozylam czarny kostium a pod niego rozowa elegancka bluzke. W pomaranczowym od stop do glow malo komu jest do twarzy. Zoltego nie lubie a zielen mi nijak nie pomaga. Unikam granatowego bo zle sie w nim czuje a brazy z kolei....nieee. No moze cieply czekoladowy kolor....chociaz nie, nie mam do tego odpowiednich kolorow.
Jedno co moge powiedziec to to ze nie lubie na rozmowe isc jak do szkoly bialo-czarne lub granatowo-biale. Jesli juz sie decyduje na czarno-biala kombinacje to zazwyczaj rozswietlam to ladna apaszka. Jedna mam wlasnie pomaranczowa, piekna prosto z Indii. Zalozylam ja na rozmowe raz i prace dostalam

Naprawdę miałam nadzieję, że nie ma aż tak głupich ludzi .

Zgodnie z badaniami kolor czarny (mowa tu o Twoim kostiumie) może świadczyć, że rekruter ma do czynienia z liderem . ,,Czarny to kolor, który skojarzył się HR-owcom z przywództwem. Do rozważenia szczególnie w przypadku rekrutacji na stanowiska menedżerskie. Uwaga, osoba ubrana tylko i wyłącznie na czarno może jednak sprawiać wrażenie nieprzystępnej."

Niestety nie ma tam nic o różowym, ale czerwony to kolor władzy . Natomiast pomarańcz jest kolorem osób kreatywnych, ale równocześnie może oznaczać niski poziom profesjonalizmu.
Myślę więc, że na przykład zestawienie czarnego kostiumu i pomarańczowego dodatku w całości może sprawiać bardzo pozytywne wrażenie - lidera z nutą elastyczności i kreatywności .

No ja się zastanawiam, czy zatrudniając opiekunkę do dziecka wybrałabym osobę ubraną od stóp do głów na czarno. Może jednak w tym wypadku pomarańczowy by mnie bardziej zachęcił. Księgowa w różowym kostiumiku? Ogrodnik ubrany w garnitur? Sprzątaczka w stroju jakby startowała na prezesa banku też by mnie nie zachwyciła, bez względu czy w szarościach, czy w pomarańczach.

Chociaż mam znajoma, która w szafie ma tylko czerń, biel, kilka odcieni szarości i różu. I jedną szafirową sukienkę

Wg mnie to zależy od pracy. Starając się o stanowisko urzędnicze czy o katedrę na uczelni wypadałoby się ubrać elegancko. Z drugiej strony do pracy w call center, gdzie zazwyczaj sami młodzi, nie przyjdę w kostiumiku i na szpilkach. Dwa razy byłam na rozmowie o pracę w CC i byłam ubrana podobnie - czarne spodnie (nie od garnituru xd), jasna bluzka, a to przełamane żakietem w nieco żywszym kolorze. Chciałam osiągnąć efekt na wpół elegancko, na wpół na luzie.
Z kolei jak starałam się o pracę w teatrze dla dzieci, już przez telefon zostałam uprzedzona, że po rozmowie od razu dostanę jakieś zadania - wiadomo więc, że nie przyjdę w sztywnym kostiumie i na szpilkach, jeśli może wypaść, że będę tarzać się po podłodze czy robić inne dziwne rzeczy.