13 lat małżeństwa. Muszę zdecydować. - Netkobiety.pl

Ja nie dam rady. Zabietze mi dzieci. Nie mam pracy. Nie mam mieszkania. Powiedział, że on mnie załatwi jak tylko ruszę cokolwiek. Sama też aniołem nie jestem. Próbuję mu powiedzieć, że źle mi z tym, że nie mam pracy, że się nie dokładam. Ale on mnie olewa. Dziś powiedział mi jak już w nerwach głos podniosłam: zobacz jak ty wyglądasz... z szyderczym uśmieszkiem. A jak ja mam wyglądać jak ja od południa płaczę. Wyłączył internet, żebym nie mogła po tej awanturze zadzwonić do mamy. Jak już chciałam włączyć to z pogardą mówił, że durna coś popsuję. Niepotrzebnie dzwoniłam do mamy. Tylko ją zdenerwowałam. Ale już nie mogę udawać. Udaję już 8 lat.

Widza. Masz rację. Matkę nieudacznika. Kiedyś miałam pracę, mieszkanie. Znajomych. Teraz proszę go o parówki dla dzieci a on wrzeszcsy, ze cięzko zarobione pieniadze wydaje na moje zachcianki. Buty dzieciom kupuje moja mama, lodowke tez ona nam kupila. Pralka tez od niej. Meble po czesci tez nam zasponsorowala. Ja i dziwci chodzimy w ubraniach z ciucha a wamochod kupilam za swoje. Zarobione. To on mnie przeklina, ze starego grata kupilam. On n ma swoj w salonie kupiony. Tak mi ciezko jest bo mnie juz nie ma. Tylko dzieci mi szkoda. Zdolne, madre. Ale dadza sobie rade beze mnie. Bo ja tylko awantury w domu stwarzam.

Nic nie szkodzi. Kopa potrzebuję. Jestem na granicy. Dzieci dziś w nerwach. Mąż w pracy. Zarabia na rachunki, które ja generuje. Zużywam wodę, opał. Jem. Jutro jadę do mamy. Z dziećmi. Mamy ferie. Ale będę musiała wrócić. Dzieci mają tu szkołę. Chciałam pojechać dziś. Zabrał mój samochód a w swoim odkręcił koło... Nie wiem od czego zacząć. Szkoda mi tylko dzieci. Jak mówię mu, że to nie ma sensu to on mówi, że to u mnie taka tradycja rodzinna. Bo mnie mama wychowywała sama. Nie wyrzucę go z domu bo nie dam rady sama. Nie mam ani grosza.

:)Zaspana, WYDAJE CI SIE , ze jestes bezsilna, ale tak nie jest!!!
Od chwili, kiedy tu napisalas, dostajesz od zyczliwych ci osob duzo dobrej energii w postaci slownej. I z kazdej porady mozesz wyciagnac inspiracje dla siebie.
Wiadomo , sa rozwiazania o ktorych wiesz, a sa i takie o ktorych jeszcze dotychczas nie myslalas. Moze to, co teraz napisze, wydaje ci sie nierealne, ale to jest moja rada.
Tak wiec po pierwsze nie poglebiaj swojej bezsilnosci a tym samym nie podsycaj jego sily.
Przestan sie zalic- zacznij informowac.
Twoj maz przestal cie szanowac, nie docenia twojej roli jako zony i matki i czuje sie bezkarny.
A w tym wszystkim, boi sie twoich reakcji bo  jego zlosliwe dzialanie podyktowane jest strachem o wlasna d... 
Daj sobie czas,wiadomo predzej sie burzy niz buduje. Bedziesz moze i 12 miesiecy potrzebowac, zeby stanac na nogi.
Porozmawiaj z dziecmi, wytlumacz ze bedziesz musiala je na pare miesiecy zostawic z ojcem i zacznij zarabiac jako opiekunka za granica. Wody ,pradu , ogrzewania w domu uzywac nie bedziesz, to moze maz zaoszczedzi... a ty zaoszczedzisz na twoje nowe zycie! I zamiast wkladac mysli w rozwijajaca sie depresje, zacznij walczyc o swoje lepsze jutro. Dzieciaki tez beda szczesliwsze majac silna matke. Majac wlasne pieniazki i inna perspekywe, zadecydujesz po roku co dalej.
Jedno jest pewne, z dotychczasowej sytuacji musisz wyjsc i to jak najpredzej. 
3mam za Ciebie.

o tak Doonna, masz racje, zostawic dzieci z ojcem na rok to nie jest najlepsza rada, ale to chyba
MNIEJSZE zlo, bo przeciez zaspana nosi sie z zamiarem ZOSTAWIC DZIECI NA ZAWSZE !
... cytuje  koncowe slowa zASPANEJ z pierwszego wpisu :
" Czuje ze nie dam rady. Odejde. Sama. Nie mam gdzie dzieci zabrac. Mysle o najgorszym.
Tylko odwagi mi brakuje zeby ze soba skonczyc."
W takim kontekscie co znaczy rok w porownaniu do wiecznosci ?

Zdecydowanie potrzebujesz.
Nie rób żadnych nerwowych i nieprzemyślanych kroków.
Poradź się ludzi w swoim otoczeniu. Ludzi życzliwych i posiadających doświadczenie życiowe.
Udaj się po bezpłatną pomoc prawną.

W przeciwieństwie do Pinkpiwoni - nie zostawiłabym dzieci. Nawet na krótko. Są małe i zrozumieją lub nie. Mąż może też im różne rzeczy do głowy nakłaść kiedy Cię nie będzie. Mogą mieć do Ciebie żal.
I przede wszystkim - dzieci Cię potrzebują.

Zaspana - sama sobie na początku możesz nie poradzić.
Fajnie, że masz wsparcie w rodzinie. Wiele kobiet nawet tego nie ma.
Skoro jednak nie możesz się do mamy przeprowadzić, potrzebna Ci będzie pomoc zewnętrzna.
Są ośrodki pomocy kobietom z dziećmi. Państwowe i fundacje, stowarzyszenia. Kościelne.
Poszukaj.

Właśnie to powiesz. Osoby tam udzielające się znają (w większości) życie.
Twoje poczucie wartości osiągnęło już chyba wartość zerową.
Od tego musisz zacząć. Nie jesteś pasożytem, choć (trzeba to przyznać) źle pokierowałaś swoim życiem. Ale z każdej (prawie) sytuacji jest wyjście. Tylko musisz sama chcieć.
W tym wątku wiele osób daje Ci "kopa". Ale działania musisz podjąć sama.

Te wszystkie instytucje sa wlasnie po to ,aby pomagac kobietom z podobna sytuacja jak Ty.Uwierz mi ,kobiety,ktore tam sie zglaszaja,sa jeszcze w gorszej sytuacji,mowia o swoich problemach i wtedy placowki wiedza ,jak pomoc.Najwazniejsze teraz w Twojej sytuacji pokazac mezowi,ze nie jestes ani slaba,ani glupia ,ani to ze ma nad Toba wladze.Wyjazd za granice w tym przypadku ,nie jest dobrym wyjsciem z sytuacji,bo moze na zlosc Tobie isc do Sadu i ograniczyc prawa rodzicielskie,a podstawa bedzie to ,ze wyjechalas i zostawilac dzieciaki.Jesli jest on jaki jest to moze sie chwycic wszystkiego,aby Ci dopiec.Tak jak napisalam wyzej walcz o siebie.On nie jest taki silny jak Ci sie wydaje,Ja mojego mez sie po prostu balam ,manipulowal moimi emocjami,wywieral na mnie presje psychczna.W koncu stanelam na przeciwko niego i powiedzialam dosc.Tak pamietam mialam serce w gardle,przewidywalam wszystkie mozliwe sytuacje,lacznie z tym ,ze wezmie mnie za fraki i wystawi gola i bosa ,bez dzieci za drzwi i wiesz dialbel sie okazal nie taki starszny jak mi sie wydawalo.To ja stalam sie diablica,ktora pokazala mu swoja sile.Ja tez bylam na jego utrzymaniu,dzieci byly malutkie,ale caly czas wierzylam ,ze dam rade.Ah rodzinka tez bogobojna,codziennie do kosciola,kazda niedziela rodzinny obiadek po kosciele i o komuni swietej nie wspomne,ale Ty nie zyjesz dla nich ,tylko dla siebie.Pomyslalas co bedzie za kilka lat,kiedy dzieci pojda z domu{nie napisalas w jakim wieku sa dzieciaczki}a ty bedziesz juz za stara ,zeby szukac pracy.Zycze duzo sily,przeczytaj posty zyczliwych Tobie osob i wyciagnij z nich wnioski i probuj zmienic chociaz troche w swoim zyciu.Najlepsze by bylo ,abys znalazla prace.Pozdrawiam

Dziękuje Wam. Wszystko co piszecie jest takie mądre. Oczywistym się wydaje. Chciałabym mieć tyle siły co Wy. Póki co jestem spakowana. Bilety "tam" kupiłam. Powrotnych nie mam. Wiem, że wrócić muszę. Znależć muszę w sobie siły. Znalazłam kilka darmowch imprez w mieście, do którego jadę. Skorzystam z nich z dzieciakami. Spotkam się ze znajomymi ale tak mi jest głupio jak opowiadają, że byli tu czy tam z mężem. Rodziną. Ciężko mi ale z drugiej strony ja chcę tylko spokoju w domu. Komplementów w życiu od męża nie słyszałam. Tego, że mnie kocha również. Nigdy.

Dziś człowiek tak często nie wie, co no­si w so­bie, w głębi swej duszy, swe­go ser­ca. Jak często jest niepew­ny sen­su swe­go życia na tej ziemi. Ogar­nia go zwątpienie, które prze­radza się w rozpacz.
Zu­pełnie inaczej jest, jeżeli masz ko­goś, kto cię kocha. To  da­je setkę po­wodów, aby żyć.

"Wiesz to co ja zrozumiałam z opisu to problem tkwi w Tobie. Ile lat wstecz podjęłaś decyzję. Obecnie chciałabyś coś zmienić i doskonale Cię rozumiem. Tylko po co wyjeżdzać i burzyć to co już zbudowałaś: masz rodzinę, dzieci, męża. Potrzebujesz pracy i rozwoju zawodowego."
Kiki, dobrze się czujesz? Może chociaż czytaj dokładnie posty Zaspanej?
Mąż ją bije, poniża ją, wyzywa, uważa kupno najpotrzebniejszych rzeczy dla dzieci za głupie zachcianki, nigdy nie wyznał jej miłości. Znęca się nad nią psychicznie i fizycznie, sprawił, że jest psychicznym wrakiem.
A Ty twierdzisz, że "nie powinna burzyć rodziny"? Co to za rodzina, co to za małżeństwo? To nie małżeństwo, tylko tortura.
Chyba że Ty jesteś z tych, które uważają, że facet musi być, nieważne, pije, bije, zdradza, ważne, że jest się mężatką, nie? LOL

Zaspana, jesteś bardzo silną kobietą. Mimo lat toksycznego związku zachowałaś wystarczająco dużo zdrowego rozsądku i siły, żeby się uwolnić. Trzymam za Ciebie mocno kciuki. Skorzystaj z pomocy rodziny na razie, poszukaj w necie organizacji, fundacji w Twoich okolicach, które zajmują się pomocą kobietom w Twojej sytuacji.
Trzymaj się mocno. Wiele kobiet woli tkwić w beznadziejnych związkach, zamiast podjąć walkę o siebie. Podjęłaś właściwą decyzję. Powodzenia w nowym życiu : )

"czasami bardzo glupio gada,ze on by chcial zebym nie pracowala, ze kobieta tylko do grow i domu ... ze powinna zajac sie dziecmi ... wszystko chce by bylo na jego warunakch a ja nie mam zdania zadnego  ..."
Mnie ciekawi, dlaczego kobiety się wiążą z takim śmiesznymi typami. Nie chciałabym być z facetem, który uważa mnie za idiotkę i twierdzi, że do niczego się nie nadaje. Naprawdę, kręci Cię przygłupi facet o ciasnych horyzontach? Bo rozumiem, że Twój facet uważa, że kobiety są głupie i nadają się tylko do obowiązków domowych (i łóżkowych)?
Nie chciałabym mieć takiego znajomego, a co dopiero partnera... Ale widać gusta są różne ^^

Autorka pisała że tam mało miejsca , mieszkają 3 osoby.

Współczuję Zaspana Pomimo wszystko musisz zacząć opracowywać plan zostawienia dziada  i nie ma że boli. Ważna Jesteś Ty i Dzieci... a on niech spada na szczaw. Pomimo że wydaje się to nie do przeskoczenia bo jesteś przez tego Gada zastraszana,to sytuacja jest do ogarnięcia. I podstawa to to że Jesteś dobrym człowiekiem ale nie mającą pracy  itd,nie oznacza to że może ten Typ Tobą pomiatać. Spokojnie zastanów się co zrobić na początek.
Na pewno potrzebna jest osoba,która pokieruje Tobą w odpowiedni sposób,aby nie działać
pochopnie i złością...... Uwierz można żyć inaczej,można to zmienić............ znam to
z autopsji.

Życzę dużo siły i Wszystkiego dobrego oraz mądrych decyzji.
Pozdrawiam cieplutko

Wróciłam. Jestem tu kilka dni. Komunikujemy się tylko w podstawowych sprawach. Ja wiem, że nie powinnam wracać ale dzieci... taki chaos mam w głowie. Jest jeszcze jedna sprawa. Wczoraj zaprosiłam kilkoro znajomych. Wspólnych. Małżeństwa. Wszystko było w miar3 ok. Ale wyczułam, że mąż adoruje jedną z moich koleżanek. Mężatkę. Niby niewinny żarcik, dotknięcie, uśmieszek. W drodze gdy odprowadzaliśmy znajomych jej mąż szedł przodem. Ja z dziećmi za nim a mój mąż z tyłu z nią i jej dziećmi. Ślisko strasznie. Ledwo szłam z dziećmi. Odwracam się a mój mąż w pasie ją obejmuje i tak niby asekuruje. Już wcześniej zauważałam te dotknięcia, łaskotki i inne takie sytuacje ale to co zobaczyłam wczoraj poruszyło mną. Jest mi dziś źle. Mam mu powiedzieć, coś na ten temat? Co robić z tym?

Powiedziałam. A raczej zapytałam czy si dobrze bawil wczoraj. Zmieszał się ale odrazu zapytał "ale o co ci chodzi"? Wygarnelam, że ślepa i gucha nie jestem. Nie chciałam kótni więc wyszłam. Zapytał pózniej czy ja zazdrosna jestem. Powiedziaam, ze mnie i moich uczuć juz nie ma. A on na to: bo mogłabyś zwraca na mnie uwage, interesowac sie mna". Odpowiedzialam, ze winy za jego umizgi do obcej baby - nie bede ponosic. I tyle. Minal nam dzien na mijaniu się.

a może masz jakąś dobrą przyjaciółkę która by Cię przyjęła zanim nie znalazłabyś pracy?

Zaspana, czas sie obudzic! Napisalam na innym watku, ze jesli chcesz miec dobrego meza, badz dobra zona. Co to znaczy? Zyj swoim zyciem, dbaj o siebie, o dzieci, o dom. Jestes zalezna od meza finansowo, wiec korzystaj z jego srodkow madrze. Nie win go za decyzje, jakie sama kiedys podjelas. Moze nie byly dobre, ale jestes teraz tutaj gdzie jestes i z tego miejsca trzeba isc do przodu w zycie, a z myslami samobojczymi rozprawic sie raz na zawsze.
Prawdopodobnie masz depresje lub do niej zmierzasz. Zapisz sie do psychologa, on ci pomoze. Ale sama od teraz bierz sie za siebie, bo bez ciezkiej pracy nad soba, nie masz co liczyc na polepszenie sytuacji. Wsparcie innych jest przydatne, ale to Ty musisz zadbac o siebie, Ty i tylko Ty.