Moja historia - Netkobiety.pl

Witaj Piotrek,

znam chłopaka jest prawie w Twoim wieku ma też nerwice natręctw co prawda nie tak silna ale wiem że miał z tym problemy. Leczył się i dało to efekty, ma tak że wraca choroba ale stara się wtedy jechac do psycholog. Normalnie funkcjonuje, pracuje, ma dziewczynę.

Oj Piotruś Pitruś nic nie spartoliłeś. Po drugie zacznij myśleć pozytywnie. WIesz ilu ludzi ma inne problemy a nawet nie maja pracy, nie mają co jeść. Dziewczynę poznasz, tylko się ogarnij. Zadbaj o siebie. NIe bądź zazdrosny, bo to złe uczucie, ono niszczy ciebie i inne osoby wokół ciebie. Masz więcej do zrobienia na ziemi niż myślisz.
Jeśli to jest prawdziwe imię to masz naprawdę dużo do zrobienia. A twoją chorobę mozesz sam pokonać.

Człowiek ma w życiu różne momenty. Raz jest szczęśliwy innym razem załamany. Masz teraz gorszy moment w swoim życiu ale postaraj się nabrać trochę dystansu do siebie i swojej choroby. Zrozum źe po każdym upadku człowiek staje się silniejszy. Jeszcze wiele przed Tobą a twoją choroba nie dyskwalifikuje cię jako człowieka. Jesteś jak sam piszesz bardzo wrażliwy czyli nietuzinkowy. Niech to będzie twoim atutem daj tylko sobie.szanse. Trzymam kciuki.

witaj Piotrek  ja także jestem z Łodzi znam dobrze tą chorobę miałam takie dzieciństwo jak Ty i podobne problemy ale uwierz mi że można z tym żyć tylko trzeba nad sobą mocno pracować jestem sporo starsza mam męża i dzieci i daję radę ale łatwo nie jest pozdrawiam  gg  6831752

Witam.

Dziękuje wszystkim za przeczytanie i słowa otuchy.
Najlepsze w tym wszystkim jest to, że założę się nikt z moich znajomych nawet nie podejrzewa, że ja mam takie problemy sam ze sobą. Bo to nie jest tak, że ja przyjdę do mieszkania po pracy, położę się i zaczynam ryczeć... oj nie. Próbuję normalnie funkcjonować, obejrzeć jakiś film, poczytać książkę. Czasem nie wychodzi, trudno, żyję się dalej. Ale wiem, że ja po prostu nie lubię być sam. Nawet nie chodzi o partnerkę, ale chociażby żeby się częściej spotykać ze znajomymi. A z tym bywa różnie. No i takiego prawdziwego przyjaciela któremu nie wstydziłbym się powiedzieć o chorobie też nie mam. Oczywiście jak już wyjdę to też czasem choroba mi wyjście niszczy, ale próbuję nie dać się rozszyfrować. No i czasem się zastanawiam czy jeszcze znajdę kiedyś kobietę która pokocha mnie takim jakim jestem.

Cześć Piotrek, życie to jazda na karuzeli, raz się jest na dole a raz na górze. Nigdzie nie jest powiedziane, że będziesz tkwił w swoim beznadziejnym stanie przez lata, w końcu los się do ciebie uśmiechnie. Ja też miałem słabsze okresy w swoim życiu, a udało mi się wyjść na prostą. Twój problem dostrzegam w tym, że masz nieciekawą pracę, która obniża twoją samoocenę. Wiem, jak trudna sytuacja jest na rynku pracy, ale może warto zastanowić się nad tym, aby zapisać się na jakieś kursy, doszkolić się zawodowo. Praca ochroniarza będzie tylko cię dołować, bo jest strasznie nudna i nie daje żadnej satysfakcji. Człowiek odnosi wrażenie, ze to co robi jest nikomu niepotrzebne.
Jakie jest twoje wykształcenie?
Nie wiem jakie są twoje zainteresowania, ale może powinieneś bardziej oddać się swojej pasji. Może zapisać się do jakiejś organizacji.
Uprawiaj sport, to zawsze pomaga uwolnić endorfiny, tak potrzebne dla organizmu. 

@notosru
Nie masz racji. Oczywiście że można samemu przezwyciężyć własne problemy, a terapia grupowa wcale nie musi się okazać skuteczna. Jeśli jednak czujesz, że jesteś na krawędzi to lepiej zasięgnąć porady osoby do tego wyspecjalizowanej. Zawsze lepiej robić coś niż nic.

Dobrze? psychologiem nie jestem, ale postaram się Twojej historii przyjrzeć nieco dokładniej.
Nerwica natręctw tylko brzmi niegroźnie. W rzeczywistości jest to jednak bardzo? uciążliwe schorzenie, które czasem nie wiadomo, czy bardziej przeszkadza nam samym czy może osobom w naszym najbliższym otoczeniu. Ja również jestem wrażliwa, może nawet nadwrażliwa, bo wystarczy nieodpowiednia intonacja, a ja już odczuwam wszystko na swój sposób.
Nerwica w Twoim przypadku na pewno w większości wzięła się z przeżyć z dzieciństwa. Większość dzieci właśnie przez zachowanie rodziców choruje na cukrzycę, nerwicę i temu podobne. Niektórzy mogliby powiedzieć, że Twoja nerwica, jeśli jest spowodowana przez ojca, powinna się objawić już w dzieciństwie i masz problem sam ze sobą, a nie z ojcem. Cóż? ja się z tym nie zgadzam. Nie znam dokładnie Twojej sytuacji w domu, ale możliwe, że jako dziecko jednak kumulowałeś w sobie wszystko, aby potem w dorosłym życiu nagle przestać walczyć i nerwica, jaka czaiła się od wielu lat, w końcu dała o sobie znać, a ucierpiała na tym osoba, którą zapewne kochałeś. Jeśli miałeś ciężkie dzieciństwo, prawdopodobnie w związku oczekiwałeś całkowitego oddania, nic więc dziwnego, że bałeś się o stratę bliskiej osoby. Tu znowu nie wiem dokładnie, jak między wami było, ale może powinniście byli spisać jakieś zasady, szczerze rozmawiać? Zaufanie to podstawa związku.
Poniekąd jednak muszę Cię zganić. Wszelkie zazdrości zrzucałeś na chorobę. Tak jest oczywiście najprościej, ale czy najrozsądniej? Dziewczyna mimo świadomości tego, że jesteś chory, wciąż z Tobą była. To oznaczało, że wierzyła w Ciebie. Nie chcę tu bronić żadnej ze stron, jednakże powinieneś był wtedy nad sobą popracować. Zaproponowałabym Ci wtedy coś w rodzaju autosugestii. Może to i głupie, ale powtarzanie sobie czegoś naprawdę pomaga i tak ja bym wtedy zaproponowała, żebyś powtarzał sobie: ?Wszystko jest w porządku, nie ma powodu do niepokoju.?.
Znowu tu wyjdzie na to, że się wymądrzam, ale mieszkanie razem to jeszcze nie związek i samo nazywanie czegoś związkiem, też go nie czyni. Spędzanie czasu w miarę możliwości ? to jest związek, oddanie się sobie ? to jest związek. Ja myślę, że tak naprawdę wasz związek skończył się w momencie, gdy zaczęliście się od siebie oddalać, później wasze relacje były już tylko nazwą. Spędzanie wolnego czasu osobno już bije na alarm.
Jeśli chodzi o Twoją nagłą zmianę, czy nie uważasz, że postąpiłeś trochę jak hipokryta? Najpierw miałeś obsesję, bo Twoja dziewczyna gdzieś wyszła sama i zostawałeś pozostawiony sam sobie, jednak gdy odczułeś jakieś zainteresowanie Twoją osobą, nagle przestałeś się interesować tą, która tego zainteresowania niezmiennie potrzebowała, ale Twoja samoocena się podniosła i już nie potrzebowałeś tak dokładnego sprawdzania. Ja osobiście na Waszym miejscu nie decydowałabym się na wspólne mieszkanie, jeśli już wcześniej wynikały takie problemy. Nie mówię o całkowitej rezygnacji, jednakże jeszcze trochę bym odczekała, aby się upewnić, że wszystko jest w porządku. Wspólne dzielenie domu to wbrew pozorom poważna sprawa.
Sam fakt, że szybko znalazła sobie chłopaka niekoniecznie świadczy o jej naturze łatwej, ale o tym, że bardzo potrzebowała bliskości, której już nie potrafiliście z siebie nawzajem wykrzesać. Czasem uczucie się wypala i nie jesteśmy w stanie nic na to poradzić.
Jeszcze nie pracuję, więc nie wiem jak to jest stracić pracę, jednakże wierzę, że był to dla Ciebie cios zwłaszcza, że nałożyła się sprawa z matką. Nikt nie miał prawa zabronić Ci płakać i jest to całkowicie naturalny odruch. Nowa praca? Wiem, że łatwo mi mówić, ale uważam, że człowiek nie powinien robić tego, czego nie lubi, ponieważ życie ma tylko jedno. Na Twoim miejscu rozglądałabym się za inną, bardziej satysfakcjonującą pracą. (oczywiście tej nie porzucaj, póki nie znajdziesz innej). W Twoim stanie (mówię o nerwicy), stosunek, jaki utrzymujesz z innymi może silnie wpłynąć na Twój stan i nerwica może znowu powrócić. Osoby takie jak Ty nie powinny być narażone na aż taki stres. Co z tego, że zarabiasz, skoro niedługo możesz się wykończyć? Ludzie są bezmyślni i mało empatyczni, dlatego nie można liczyć na ich jasnowidzkie zdolności. Pracę ochroniarza powinni uprawiać ludzie z niemalże niezłomnym charakterem, bo tylko oni wyjdą z tego bez szwanku.
Uważasz, że na Ciebie nie czeka druga połówka? Powiem Ci tak? Jeśli nie zaczniesz odpychać od siebie choroby, zapewne tak będzie. Jeśli zdecydujesz się na związek z kimś, najpierw ustalcie jasne, własne zasady. Tak, aby każdy czuł się w tej relacji bezpieczny. Związek z nazwy bez szczerej rozmowy raz na jakiś czas nie wróży dobrej przyszłości. Podstawa ? naucz się ufać.

Dobrze... powymądrzałam się i tyle. Ja to widzę tak i jest to tylko i wyłącznie moje zdanie. Uszanuję, jeśli ktoś się z nim nie zgodzi. W końcu niedługo skończę zaledwie 21 lat.