TOKSYCZNY ZWIĄZEK obawy o interpetacje - Netkobiety.pl

martka88- hehe, tylko która jest dobra? Nikt mi na to pytanie nie odpowie.

Wszystko zależy, Drogie Panie od tego jak się czujemy "z tym czymś" w związku. Jeśli to po nas spływa, nie robi wrażenia i nie wpływa na samopoczucie, samoocenę itp - jest ok, czyli związek nie jest - w naszym odczuciu toksyczny. Bo albo uznajemy zachowania - według innych nienormalne i chore - dla nas za "normalne", albo tak mało nam na związku zależy, że olewająco to traktujemy, albo jesteśmy tak ...gruboskórni, że żadna zadra, szpila nas nie uraża i nie przeszkadza tkwić w takim związku
Cóż, mało jednak takich osób i większość niestety ma czasem/często/zawsze wrażenie, ze w takim "toksycznym" związku JEDNAK tkwi. Tak, jak Autorka
Myślę, że to, co opisała - to jednak toksyczność. Już nawet przez sam fakt, ze takie relacje ją ...zatruwają.
Co prawda - miałbym małe uwagi, bo niektóre sprawy są trochę niedopowiedziane, ale...
Kwestia kasy (korzystanie z auta, opłat itp) - fakt, to trochę ...niezręczne dopominać się zwrotu i jakieś ...małostkowe. Ale jeśli druga strona korzysta "bez krępacji" - wypada to poruszać i nawet ukrócić w przypadku bezczelnego nadużywania, no sorry
Co do samotnych wyjść "na basen". Ok, kwestia ustaleń, zaufania... Bo równie dobrze - martka88 - można uznać, że żaden "normalny mężczyzna" nie będzie obojętnie patrzył gdy jego partnerka samotnie wychodzi "gdziekolwiek"
Kwestia relacji z matką, czy - w przypadku kobiety - z ojcem, z domu rodzinnego... Cóż, z własnych obserwacji potwierdzam: często to zapowiedź tego, co nas czeka.
Mnie zaintrygowały enigmatyczne słowa Autorki wątku: "Wydostaję się, bo kto inny ofiaruje mi wsparcie".
Jak rozumiem, tkwiłaś w tym "toksycznym" związku do czasu, aż nie pojawił się ktoś inny/lepszy/nietoksyczny?

Czy ktoś jeszcze może pomóc mi ocenić ten mój związek? Analiza kończy się u mnie zawsze inaczej, ja już nie potrafię sama ocenić swojej sytuacji.

Igriana- dziękuje za Twoją opinię. Jeśli mogę chciałabym dać trochę upustu moim wątpliwością. Chodzi o to, że świadomie wyłapałam rzeczy negatywne, ale to działo się przez 7 lat. Czy w Waszych związkach partner nie popełniał błędów?

No i patrzcie na mnie. Co by nie było ja odeszłam do innego. Gdyby jego wątek pojawił się na tym forum wyglądałby pewnie następująco:

"Ona wyprowadziła się do innego, ja przez te miesiące byłem wrakiem człowieka, schudłem 20 kg, ale nie wyobrażałem sobie życia bez niej. Wszyscy mówil, bym dał sobie spokój ja jednak byłem na to ślepy i chciałem z nią być" brzmi drastycznie i wzbudza współczucie, prawda? Nie pisałby o tym, że traktował mnie jak nicość, nie wspomniałby, że moje pół roku stawania na nogi po chorobie nie pomógł mi. Wpadłam w tę g..wno po przeczytaniu smsków u jego koleżanki.

Właśnie wszystkie historie na tym forum mają też drugie dno, a ja nie chcę bazować na moim odczuciach tylko na prawdzie. Nawet jeśli ma boleć właśnie mnie. Trudno. Pogodzę się z faktem że popełniam błędy, tylko muszę to zrozumieć, bo zgubiłam się. 

Spróbowaliśmy drugi raz, ja zostawiłam dobrego człowieka w imię jego starań. Udało mu się. Nie było jednak dobrze nawet przez chwilę. Rozumiałam, że on też miał ciężko przez ten czas. Znów był alkohol, kłótnie i ten brak szacunku do mnie. Nie on mnie nie wyzywał nigdy, ale to działo się inaczej. No i tak pół roku do teraz. Zachowania głównie deprecjonujące moją wartość. Wspólny wyjazd, później jego odmowa (pod wpływem) powrotu ze mną, na drugi dzień pytanie co tam, jak tam, stworzył sobie alternatywną rzeczywistość bo w pracy przedstawił się tak jak w moim wcześniejszym cytacie i wszyscy go tam traktowali jako poszkodowanego przez bardzo złą kobietę.

Co jakiś czas teksty w stylu "X mówi bym do ciebie nie wracał", "Y- też mi odradza powrót, zrobiłaś coś na studiach że ma o tobie takie zdanie", "sama sp... ten związek bo poszłaś się p...rzyć z innym",

Odchodząc od niego podejmowałam świadomą decyzję, wiedziałam, że koniec znaczy koniec, a nie otwartą furtkę powrotną. Coż to on mówił, że wszystko zrozumiał, że chce o mnie walczyć, że się nie podda, bo wie że warto. Tak, wtedy nie byłam tą ladacznicą? Ja naprawdę myślałam, ze on to zrozumiał.

Ok, myślałaś, że on to zrozumiał, ale nie zrozumiał.

Widzisz to i co????

Poza tym odejście do innego nie jest rozwiązaniem.

Najpierw musisz sobie poukładać wszystko w głowie, a dopiero potem zaczynać nowy związek.

Ja byłam w związku z toksyczną zazdrością z jego strony i po rozstaniu długo byłam sama, bo tego potrzebowałam.

Odpowiadając na Twoje pytanie: oczywiście, że każdy człowiek popełnia błędy. Ale popełnienie błędu, a celowe emocjonalne niszczenie drugiej osoby to są dwie różne rzeczy.

Masajko,

Widzisz to i co ?

I piszę na forum, bo ja już nie umiem oceniać tej sytuacji.
Tak, święta racja powinno się odczekać. Wiem, choć mam z tym problem.

Beyondblackie- dziękuje za komentarz. No fakt, że moje granice nie istnieją stąd mogę do wad dodawać akty patologii. Muszę zbudować się na nowo, dlatego chcę kontaktu z Wami. Osobami żyjącymi w normalnych "zdrowych" związkach.

Ja nie wiem, co znaczy przyjaźń z partnerem. Nie wiem jak powinno wyglądać wsparcie. Nie wiem wielu rzeczy. Może nawet w jakimś stopniu to mam, ale nie zauważam.

Czasami czuję, że zwariowałam. Słuchajcie ja skończyłam kierunek techniczny na politechnice, nie jestem głupia. Pracuję, a w pracy jestem doceniana. No, a tego nie rozumiem!!!

Właśnie w poprzednim długim związku, miałam swoje przekonania i mogłam żyć po swojemu. Na koniec nam się nie układało, ale nie czułam się taka nieswoja jak teraz. 7lat, długi czas, wiec mój mózg już jest spaczony. Boję się że jestem przewrażliwiona na swoim punkcie i że tak naprawdę nie on jest tym złym tylko ja. Nie bije, nie wyzywa od dz..ek, aaaaaaaa!

No właśnie nie wiem czy dobrze. Bo tak jakby nie czuję, że dobrze oceniam, bo w ogóle tego nie czuję. Chcę jechać do niego, żeby nie miał pretensji, a nie bo sprawia mi to przyjemność. Obwiniam się, za te odczucie, że nie umiem czuć się przy nim bezpieczna.

nie bije, nie wyzywa- to super!

ale też:

nie szanuje, nie wspiera, nie rozumie, nie czujesz się bezpiecznie, nie czujesz się kochana

@mojeleki

Ja też nie wyobrażam sobie dzieci z moim;) To chyba wystarczający powód, aby dalej tego nie ciągnąć.

Poczucie winy też towarzyszy mi cały czas, na początku tak nie było, w sumie od niedawna tak mam, jakieś 0,5 roku. Nie mogę się go pozbyć i już tak się pogubiłam, że chciałabym aby ktoś ocenił czy faktycznie jestem taka winna tych wszystkich kłótni i nieporozumień, bo rozsądek resztkami sił szepcze, że niee, że przecież chciałaś dobrze, a może przelanych łez świadczy o tym, że to on nie do końca się starał. A on ciągle mi mówi, że wszystko to moja wina, więc w końcu w to uwierzyłam.

Ja mam mieć psychologa od marca, więc trochę jeszcze czasu minie.

Autorko, a po co az tak bardzo skupiac sie na nazywaniu zwiazku?? Toksyczny, patologiczny, niewystarczajacy, marny, byle jaki.. czy nie wszystko jedno jak go nazwiemy?

Najwazniejsze, jak Ty sie czujesz w takim zwiazku. Ty jestes najwazniejsza i Twoje odczucia. Jesli z drugim czlowiekiem czujesz sie zle, to znaczy, ze Ci nie odpowiada i nalezy to zmienic.

Pewnie - psychoterapia trochę potrwa, ale masz całe życie przed sobą, więc warto o siebie zawalczyć.

Ty nie widzisz wśród znajomych szczęśliwych związków, ale czy oni to potwierdzają, że są nieszczęśliwi?? Bo kłótnie zdarzają się w każdym związku, tak samo gorsze chwile. Może Ty widzisz tylko te negatywy u znajomych?

Nie miałam na myśli, że zbyt surowa, a raczej to, że Twój związek nie jest szczęśliwy , Ty nie jesteś szczęśliwa i tak też postrzegasz inne pary. Albo doszukujesz się negatywów, żeby usprawiedliwić swój związek. Po prostu jak człowiek jest smutny, to wszędzie widzi smutnych ludzi, rozumiesz, co mam na myśli?

Ale to jest jak najbardziej możliwe, abyś miała partnera, który byłby przyjacielem, który kochałby Cię, wspierał i rozumiał.

Jak najbardziej możliwe, tyle, że nie z tym człowiekiem, z którym obecnie jesteś.

Zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji, a z tej to nawet proste wyjście- odejść.

No więc dziś upiekłam ciasto. On przyrządził salatki i rozpoczynamy urodziny. Goście się zejdą niedlugo. Szkoda że nie ma ciepłych slów. No ale kłótni też nie.

Kochana, rozstanie z tym typem, to najlepsze rozwiązanie. Poboli, pogruchota po kościach, ale za parę miesięcy będziesz szczęśliwa, że tak się stało.

Trzymam kciuki!

Jego. Świetnie przyrządził jedzenie, ja też się dobrze spisałam z ciastem i sprzątaniem, ale oboje poruszamy się od siebie oddaleni emocjonalnie. Ten jego cyrk w stosunku do tych kobiet pewnie był mi na złość, lub z desperacji, lub już sam nie wie po co.

Moim zdaniem, powinien wziąć się w garść i jeśli chce być ze mną to nie robić z siebie ofiary tylko podejść do tego dojrzale, ale nie to ja powinnam wszystko ogarnąć, żeby on był zadowolony. Bije się dziewczęta z myślami, ale póki co mieszkam u siebie i czekam na psychologa z utęsknieniem. Mogłabym się do niego przeprowadzić, ale wtedy jeszcze bardziej bym się w tym wszystkim pogubiła. Ja jestem na lekach, mam problem z emocjami (spadki nastroju, bóle głowy, napięcie) i nie mogę liczyć na jakieś dojrzałe zachowanie z jego strony w stylu "pomogę ci słońce, nie możesz się teraz denerwować" tylko znowu chodzi o niego.

;-(

Pozdrawiam w ten poniedziałkowy poranek.

Zgadza się. Bo wówczas wszystkie opisane problemy i negatywne doznania Autorka odczuje ze zwielokrotnioną siłą. W sumie może i taka decyzja (przeprowadzka by być 24h/dobę) szybciej skłoniłaby Autorkę do podjęcia radykalnej decyzji, bo wówczas poczułaby na własnej skórze wszystko i nie miałaby odpoczynków by odetchnąć i znów nabierać wątpliwości? Ale to byłaby ostra jazda...
Wypada mimo wszystko  - w przypadku innych żyjących w takich związkach - tylko ...zazdrościć, że ma możliwość odsuwania się, ma własną oazę, do której może uciec, gdy ma "dość" tego typa...

Benita72- próbuję już układać ale topię się w poczuciu winy, może psycholog pomoże mi zrozumieć, że pewnych rzeczy nie ma możliwości zmienić. No może też będzie tak, że on jest taki przez moją toksyczność.

Nie wiem właśnie. Dlaczego ja jestem toksyczna?
bo teraz nie daje mu bliskości
unikam go,
a z drugiej strony nie powiedziałam mu, że to koniec
mój strach jest więc moją toksycznością

Pisz, to pomaga w chwilach zwatpienia. Trzy tygodnie to niedlugo, potem znajdziesz sie w bezpiecznych rekach  Najwazniejsze, ze rozumiesz, ze czeka Cie praca nad sobą, nie partnerem np, by sie zmienil - to bardzo duzo i wierze, ze Ci sie uda.

Dobry terapeuta pomoze Ci sie uporac z poczuciem winy - jesli moge Ci poradzic, - nie zapętlaj sie teraz doszukiwaniem sie u siebie toksycznosci, w tym momencie to bez znaczenia i nie do rozwiazania na dzis. Zadanie na dzis - zadbanie o siebie

Rozwiazanie tych konfliktow zajmie Ci troche czasu, bo wojna z samym soba jest najtrudniejsza do "spacyfikowania", - ale wielką ulgą i nagrodą dla siebie jest uzyskany w ten sposob spokoj wewnetrzny.

Nie oceniaj sie wg kryterium "dobra-zla", ani tym bardziej nie stawiaj sama sobie diagnoz, - nie zabieraj roboty terapeutce -wiem, ze to kusi, bo stwarza pozory kontroli sytuacji - za to podejdz do siebie z odrobiną wyrozumialosci Wiem, ze to trudne, - sama przez to przechodzilam.

Ja za 10 lat? Marzenia to ja zdrowa kochająca i kochana.
nienawidzę siebie za to że te długie lata byly na nic, ze nie stworzylam rodziny, ze nie mogę być emocjonalnie blisko mojego partnera. Może w swój chory sposób stworzyłam te maszynę piekielną ktora wyniszcza i mnie i jego. Jak spojrzę na kobiety mojej rodziny to widzę same nieszczęścia. Jedna z muzułmaninem, siostra zostala zdradzona, mama prawie zdradzona kilka razy (próby nawiązania związków sponsoringowych, babcia wdowa po alkoholiku awanturniku. I wszystkie żyją z nimi dalej, one potrafią a ja?

Mam nadzieje, że masz rację.
Dzis dowiedziałam się że ponoc był z inną na spotkaniu u pewnych znajomych. Sam mi powiedział że tam się wybiera, jednak sam. No i koleżanka napisała, że "był ze swoją dziewczyną? ". Oczywiście zainteresowany się wypiera i mowi że ta znajoma chciała mi zrobić po złości pisząc takie rzeczy wyssane z palca. Wiecie co? Nie mam do niego żalu, to bardzo ciężkie jak teraz się nam układa. Z resztą czuję, że zasłużyłam odchodząc wcześniej do innego.
Męczące jest jednak to że pisze żebym przyjechała (wczoraj), jak jeszcze nie miałam takich niusów. Mówi że kocha, ale że ja nie chcę ślubu i dziecka.

:-(

Ciągle się obwiniasz o wszystko:(..... mam nadzieję, że terapia pomoże Ci zrozumieć, że tak nie można.

Jak się czujesz? Jak wygląda obecnie sytuacja między Wami? Wyjaśniliście to jego przyjście z inną na spotkanie??

masajka- hej,
Nie pisałam, bo nie chcę nikogo zanudzać. kolejna sfrustrowana pannica niepotrafiąca wziąć swojego życia w ryzy. Co u mnie? Zaznaczę że od roku nie mieszkamy razem. No i w piątek, zaprosił mnie na sushi. Nie przyjęłam zaproszenia, gdyż miałam się spotkać z siostrą. Na co on, bez powiadomienia mnie zabrał swoją koleżankę na wknd do swojej miejscowości. Nie odbierał moich telefonów tłumacząc się że nie z powodu jej (bo się przecież tylko przyjaźnią) tylko ze złości na to że nie miałam dla niego czasu w piątek.
I tak do poniedziałku sobie siedzieli, a w pn "chcesz się spotkać?", następny dzień to samo. Telefony, maile i pretensje DO MNIE. "To są skutki tego jak się zachowujesz".

Do terapii tydzień, ale wiadomo efekty będą później. Mam nadzieje, ze wytrzymam.

Ja nie widzę manipulacji, ja tego nie rozumiem. Organizm się buntuje, czuję że nie chcę, ale nie rozumiem dlaczego. Generalnie to fakt, że nie miałam czasu i czuję się z tego powodu winna.

Jestem winna, bo nie chcę z nim być. Jestem winna, bo nie mogę go kochać. Bo nie czuję się przy nim bezpieczna.

Na tym etapie nie musisz rozumiec. Czujesz, ze nie chcesz. Po prostu nie chcesz. Powiedz to sobie, i powtarzaj zawsze, kiedy dopadna Cie watpliwosci. Sluchaj siebie.

Daj sobie prawo nie chciec. Masz prawo np  spedzic kawalek czasu bez Twojego chlopaka. Masz prawo dobrze sie bawic bez niego. I co jeszcze... Nie staraj sie "rozumiec" manipulacji i rozkladac jej na czynniki pierwsze, bo to tylko pociagnie odwinianie, - albo jego albo siebie. Przyjdzie czas, ze ją poczujesz i bedziesz umiala sie przed nia bronic.
Nie masz tez obowiazku kochac. Powiedz to sobie takze - w tym momencie nie kocham nikogo, tak sie zlozylo. Ale moze sie naucze

Tak sobie powtarzaj, bo to strategiczny moment.

No i minęly już 3 spotkania z Pani psycholog, ale jestem świadoma że to dopiero początek. To coś co mnie blokuje na zdrowe odczytywanie rzeczywistości jest bardzo ukryte. Podczas spotkań, często wyłapywano moje twierdzenia "bo inni żyją w takich związkach" i korygowano bym myślała o sobie.
Ja gdy tylko padało twierdzenie, że może mój partner zachowuje się w zły sposób, zaraz zastanawiałam się czy nie powiedziałam czegoś zbyt mocno, skoro ona myśli że on zachowuje się źle.

A teraz trochę z życia. Nie mieszkamy razem i nie spaliśmy ze sobą od 5m-cy, ja nie chciałam. Brak kontaktu na płaszczyźnie emocji nie pozwala mi się do niego zbliżyć. Wyrzuca mi to dość ostro za każdym razem. No, ale ja rozumiem że biologia człowieka jest taka, że tego nie przeskoczysz.
On uważa że rozwiązaniem sytuacji jest ponowne zamieszkanie w moim domu rodzinnym i zrobienie dziecka. On już nie ma czasu i chce mieć rodzinę.

Jak się widzimy sami, siedzimy przed telewizorem i czuję się jakbyśmy byli zupełnie obcy.

Ma zalety: potrafi ugotować pyszne jedzenie, jest śmieszny w towarzystwie, skończył prestiżowe studia i ma stabilną pracę. Lubi naturę jak ja.
Ma wady: Jest niedostępny emocjonalnie (mówi że kocha, ale tego w ogóle się nie czuje), ma częste napady złości (potrafi wyjść z samochodu jak go podworzę i trzasnąć drzwiami bez do widzenia, bo zajechałam do sklepu a on się spieszył i innych powodów, że nie było seksu itd. itp), ma inne poglądy, nie troszczy się, nie jest ciepły, pije dość często (każdy dzień wknd, ale nie zatacza się, choć często robi głupie rzeczy jak wyciąganie innych koleżanek na siłe do tańca, zdejmowanie koszulki, czy szukanie kolejnej imprezy).

Moja droga do zrozumienia związku będzie wiec dłuuuuga.

Benita72- jesteś psychologiem, lub osobą która miała z taką sytuacją do czynienia?, dziś przeczytałam jeszcze raz wszystkie Twoje posty i widzę, że jesteś pewna swoich racji.

Chyba nawet nie istnieje pełny obiektywizm ;-). Czekam na priv'a w takim razie.
Ja widzę, że nie wykształciłam sobie takiego prawa do własnej opinii. Przecież nie powinno się ludzi ranić, lepiej żeby nikt nie był na Ciebie zły, więc trzeba być bezkonfliktowym.

Nie kłócę się w pracy, a jestem doceniana za efekty. Wszyscy już chyba mieli konflikty, tylko nie ja.
Nie kłócę się z przyjaciółkami, a one między sobą już miały serie awantur i innych tego typu ekscesów.
Kłócę się jak w domu mamka przesadzi, ale i tak to nie ma sensu bo ona nigdy nie przyzna się do błędu.
Kłócę się z byłym/ obecnym- no i to też nie ma sensu, bo on nie rozumie.