Zerwanie. - Netkobiety.pl

poczekaj nie odzywaj się niech ma czas na to by przemyśleć. pisalas że dużo się ostatnio kłócićie może to go przestraszyło i tak zrobił.

miałam tak samo z moim chłopakiem i w sumie nie wiem jak go nazwać czy jest moim byłym czy jeszcze jest nim. Wszystko niby było ok ale później zaczął jeździć na tirach i trochę się pozmieniało szczególnie jego zachowanie. Teraz tez się kłocilismy czasami o takie głupoty, że to smieszne a czasami czułam, że po prostu ma dość takiego związku na odległość. nie odzywam się do niego od poniedziałku dzisiaj mu tylko napisałam, że rozwaliły mnie już totalnie jego słowa, które powiedział wtedy mi i nagle sobie przypomniał, że mnie kocha jednak ja mam dość jego zachowania i słow po których płacze.
Jeśli mogę coś Ci Justyna doradzić, to daj sobie czas wiem, że to głupie stwierdzenie, mnie zawsze wkurzało jak mi koleżanki mówiły nie martw się itd. ale wiem po sobie że on musi zrozumieć czego chce zmienić się a jeśli będzie ciągle taki to zwariujesz bo z tego co czytałam jeździ na tirach albo będzie jeździł wiec wiem po sobie jak to wygląda, kiedy go nie ma wariujesz żeby nic mu się nie stało  żeby wrocił a kiedy wróci to wariujesz bo są kłotnie.

a o co Wy się kłociliscie w ogóle ze sobą? o cos poważnego i po co w ogóle się kłociliście nie lepiej było jakoś się uspokoić kiedy zaczynaliście tą kłotnie?

O jego wyjazd, że co chwile zmienia zdanie bo najpierw miało być po Polsce potem chciał za granicą, o to, że widzę, że jego matka go trochę wykorzystuje, czasem to nawet były błahe rzeczy, których naprawdę zaraz potem żałowałam i starałam się go jakoś udobruchać. Co do kończenia tych kłótni, starałam się uspokoić kiedy zaczynaliśmy, starałam się nawet ich już unikać. Tylko on nawet jeśli go po prostu spokojnym tonem o coś poprosiłam to uważał to już za foch z mojej strony i kłótnię, a ja tylko spokojnym tonem z nim rozmawiałam, tłumaczyłam mu coś lub go o coś prosiłam.

Nelia przez całe 2 lata wydawało mi się, że jego matka mnie lubi i to nawet bardzo. Ale od pewnego czasu jak ja mówiłam do mojego chłopaka "kotek" to ona chodziła po mieszkaniu i potem z ironią co chwile mówiła sama do siebie "kotek". To, że ona go przekonała do zerwania ze mną jest bardzo prawdopodobne bo bardzo się jej w większości rzeczy słuchał, a przebywa z nią na co dzień w domu więc ma duży wpływ na niego, tak samo jak naciskała go na wyjazd za granicę, kiedy on powiedział, że będzie jeździł w Polsce to ona się na to nie zgadzała.

Tłumaczyłam mu to nie raz na spokojnie, że w każdym związku są kłótnie nawet o błahostki, ale ludzie wspierają się nawzajem i obydwie strony chcą walczyć o związek, ale jak grochem o ścianę. Nie wiem już kompletnie co robić, cały czas jego ubrania i niektóre rzeczy są u mnie, do tej pory nic na ich temat nie napisał, zdjęcia z fb usunął dzisiaj, wszystkie nasze, bez wyjątku. Chyba jest mu lepiej beze mnie.
Co do rozmowy to on nie ma ochoty ze mną rozmawiać nie dzwoni, nie pisze. Próbowałam raz do niego zadzwonić nie odebrał a potem nawet nie oddzwonił.

Sama też sobie nie potrafię pomóc. Może i to jest śmieszne ale mimo wszystko chciałabym żeby wrócił do mnie. Cały czas tylko myślę co teraz robi, czy choć trochę myśli o mnie, czy choć trochę tęskni. Nie potrafię sobie wyobrazić tego, że jakaś inna dziewczyna może go dotykać

Dokładnie mam takie same myśli jak Ty, tylko Twój chłopak z Tobą utrzymuje kontakt, rozmawiacie więc mu zależy jednak, a mój od zerwania w poniedziałek po południu nie odzywa się w ogóle, już miałam ochotę iść po niego do pracy i porozmawiać z nim jakoś, ale bałam się tego jego obcego spojrzenia, tego oschłego tonu i tego tekstu kiedy zawsze próbowałam go zatrzymać "puść mnie kobieto". Bałam się, że potraktuje mnie jak obcą osobę. Też nie potrafię mieć na to wszystko wyjebane i nie przejmować się tym co robi, tak samo jak nie potrafię zrozumieć dlaczego to wszystko robi. Cały czas biorę ziołowe tabletki na uspokojenie, ale i tak myślę o tym wszystkim w kółko.

Właśnie co do tych koleżanek to po 2 dniach rozmowy ze mną się trochę odwróciły i mają mnie dość kiedy prosiłam o spotkanie to nagle nie mają czasu. Jedynymi osobami, które mi teraz pomagają są moi rodzice i osoby tutaj na forum. Ja niestety jestem takim typem osoby, że jak jestem smutna, załamana to nie potrafię ani nawet nie mam najmniejszej ochoty nic robić, nie wiem jak będzie jak przyjdzie sesja.
Może postaram się z nim spotkać i porozmawiać na żywo, może jak mnie zobaczy to mu zmięknie serce...choć strasznie boję się tego spotkania, boję się tego, że usłyszę to czego bym nie chciała usłyszeć, czyli, że to naprawdę koniec.

Niestety ale po spotkaniu jest tylko jeszcze większy płacz i doszła do tego ogromna złość, które wcześniej nie było.
Czekałam na niego pod parkiem podchodząc myślałam, że nie uśmiechnie się jak zwykle, zawsze kiedy mnie widział uśmiech było widać z daleka, w dniu spotkania starał się bardzo mocno nie uśmiechać ale jak już był blisko mnie to się uśmiechnął...czego nie rozumiem no ale ok. Przywitanie hmm dał buzi w policzek jak każdej koleżance na przywitanie...poprosiłam o buzi w usta to dał w usta. Usiedliśmy na ławce najpierw zapytałam go jak tam prawo jazdy itd jak mu idzie. Potem przeszliśmy do rozmowy niestety.
Przez całą rozmowę tłumaczyłam mu, że przez te ciche dni teraz zrozumiałam swoje błędy ( każdy mi mówi, że ja żadnych błędów nie popełniłam bo kłótnie są w każdym związku sama nie jestem do tego przekonana), że wcześniej ich nie rozumiałąm sama nie wiem czemu itd itd, jego odpowiedź? "ok no to fajnie, to teraz będziesz bogatsza o nowe doświadczenie do nowego związku".Powiedziałam mu, że go kocham i będę o niego walczyć bo skoro mówiłam mu, że nigdy go nie zostawię to się tego będę trzymać to powiedział mi, że mogę sobie walczyć i żyć nadzieją, a on już ze mną nie będzie nigdy. Próbowałam dalej pytałam go czemu tak zdecydował powiedział, że tylko dlatego, że męczyły go te kłótnie ostatnio, no to mu tłumaczę dalej, że to jest po prostu kryzys i skoro przetrwaliśmy razem tyle poważnych rzeczy to przetrwamy teraz i to, stwierdził, że nie widzi sensu bo za miesiąc znowu będą kłótnie, cały czas mu tłumaczę, że nie będzie już kłótni bo to wszystko zrozumiałam, a on dalej swoje. Zapytałam go czy mnie kocha, po chwili ciszy odpowiedział, że sam już nie wie, potem dalej mu mówiłam, że będzie wszystko ok itd. nic to niestety nie dało. Na koniec wstał ja go przytuliłam on tylko stał jak drzewo bez żadnych emocji, zapytałam go czy jest pewien, że nie będzie chciał nigdy to mnie wrócić powiedział, że nie wie. Potem znowu go prosiłam żeby dał nam szansę odpowiedział ze złością, że mnie już nie kocha...w tym momencie pękło mi serce nie mogłam nic powiedzieć, nie wiedziałam nawet co, po prostu po dłuższej chwili się odwróciłam i poszłam.
Tyle rzeczy co zrobiłam dla niego szukałam mu pracy przez dobry rok, sprzatałam w pokoju, jak był chory dbałam o niego jak o małe dziecko, niczego mu nie brakowało, wspierałam go w każdej rzeczy, byłam dla niego bardzo dobra i rozstaje się ze mną przez kłótnie, przez rzecz którą można naprawić i już się naprawiała, rozumiem gdybym go zdradziła tak jak jego była...nie pomyślałabym, że tak ze mną postąpi. Czy to naprawdę moja wina? Czy to ja jestem taka zła?
Poczułam się jak jakiś potwór kiedy powiedział mojej koleżance, że on psychicznie nie wytrzymuje tych kłótni, próbował mi wmówić, że te kłótnie są od roku, ale tak naprawdę są tylko od 2-3 miesięcy, w czasie tych kłótni to on głównie mówił mi przykre rzeczy nie ja jemu, ja starałam mu się coś wytłumaczyć żeby zrozumiał o co mi chodzi.

No niestety ból jest ogromny, może i to nie był mój pierwszy chłopak ale na pewno był pierwszym dla którego robiłam naprawdę wszystko, nie miał mu kto pomóc wnosić worki z węglem do piwnicy to ja mu pomagałam, we wszystkim mu pomagałam i boli to, że patrzy na ten związek przez pryzmat kłótni, które były od kilku miesięcy, a nie potrafi dostrzec ile ja dla niego zrobiłam, ile razy ja mu dawałam szansę, przebaczałam, kiedyś mnie nawet zapytał czemu tak wszystko mu wybaczam to powiedziałam mu, że to jest właśnie miłość kiedy drugiemu człowiekowi przebacza się nawet bardzo okropne rzeczy i daje szanse. Boli też to, że jak go zapytałam czy według niego w tym związku nie było pięknych chwil to mi powiedział, że było może kilka...a było ich naprawdę całe mnóstwo. Też coraz bardziej dochodzę do wniosku, że tak naprawdę to nie te kłótnie były powodem, bo tego się nie da uniknąć, teraz jestem prawie pewna, że powodem jest jego matka po prostu.
Chciałabym żeby po pewnym czasie się opamiętał, żeby poczuł taką tęsknotę jak ja teraz czuje, żeby zaczęło mu mnie brakować tak jak mnie teraz brakuje jego.
On chyba nie widzi we mnie już tej troskliwej dziewczyny, teraz mam wrażenie, że widzi we mnie jakiegoś potwora i to też jest przykre niestety.

No nie stał spokojnie i nie czekał aż skończę, on sam mi wiele przykrych rzeczy powiedział w czasie kłótni, nawet ja mu nigdy takich rzeczy nie potrafiłam powiedzieć.
Zadeklarowałam chęć poprawy, ta poprawa już nawet była i sam widział, że się poprawiło.
To co mi wszyscy tutaj napisaliście mi naprawdę bardzo pomogło, moi znajomi niestety nagle nie mają na nic czasu, nagle się uczą całe dnie, więc nie mam gdzie z kim wyjść, jedyne co to idę do pokoju rodziców (oni też mi teraz bardzo pomagają) bo wtedy odciągam się trochę od tego komputera i nie patrzę co chwile czy on jest czy go nie ma i nie zamartwiam się tym czemu nie pisze.
Teraz cały czas staram się pamiętać co mi powiedział na tym spotkaniu i jak się zachowywał, to pomaga mi w zniechęceniu się do niego.

Bardzo mądrze to wszystko napisałeś w niektórych przypadkach masz rację. Co do jego marzenia to bycie kierowcą nie było jego marzeniem, już na pierwszym spotkaniu powiedział mi, że według niego jest to praca dla samotnej osoby i cały czas trzymał się tego aż do niedawna. Rozmawialiśmy na ten temat wiele razy i za każdym razem jego zdanie było inne. Najpierw twierdził, że nie mam się czym martwić bo jeśli już to będzie jeździł tylko w Polsce, a jeśli będzie musiał wyjechać to wyjedzie ze mną ok zgodziłam się na to. Potem kolejny raz rozmawialiśmy na ten temat bo jego zdanie zmieniło się, kiedy jego matka powiedziała mu, że jak ma jeździć po Polsce to ona mu nie da pieniędzy na to prawo jazdy. Twierdził, że musi wyjechać itd tego już nie rozumiałam i tłumaczyłam mu zawsze na spokojnie, że nie założymy w te sposób rodziny, którą chciał założyć ze mną. W ostatniej rozmowie na ten temat powiedział mi, że wyjedzie tylko na półtora roku i wróci, zgodziłam się na to. Przemyślałam wtedy to wszystko bardzo dokładnie i uważałam, że damy radę i przetrwamy to i zaakceptowałam to wszystko.
Akceptowałam go w całości, jego hobby, w które nawet mnie wkręcił, akceptowałam wszystko co było z nim związane. Kiedy chciałąm z nim porozmawiać poważnie na jakiś temat to kończyło się to tym, że się na mnie obrażał i padały naprawdę nie miłe teksty. Z mojej strony było zrozumienie, niestety z jego nie, Ostatnio decyzje podejmował tylko z matką i chłopakiem jego siostry ja zostałam o tym informowana na koniec bez żadnego pytania co o tym sądzę itd. nie obchodziło go to czy na coś się zgadzam czy nie, nawet nie interesowało go moje zdanie na ten temat.
Nie rozumiał tego, że ostatnio jestem poddenerwowana dlatego, że moja mama była w szpitalu, dlatego, że boję się, że w tak młodym wieku stracę matkę, twierdził, że to wymyśliłam, a sam wcześniej jak płakałam z tego powodu przytulał mnie i mówił, że zawsze przy mnie będzie i nigdy mnie nie zostawi.
To dla niego zawsze chciałam jak najlepiej, oddałabym mu wszystko żeby tylko jemu było dobrze.

Też mi się wydaje, że to czepialstwo ma swoje podłoże bo on często zmieniał zdanie na dany temat i to tak bez powodu. A poza tym nie czepiałam się go o aż tak błahe rzeczy jak on twierdzi, powiedział mi, że najbardziej wkurzyło go to, że przyczepiłam się że musiał iśc i swojej mamie otworzyć bramę, a ja się nie przyczepiłam tylko jak ona zadzwoniła do niego żeby jej otworzył to delikatnie zapytałam czy jego mama nie ma klucza do bramy i czemu skoro mieszkają coś koło 20 lat tam to nie dorobi sobie tego klucza, to było tylko pytanie nie kłótnia, on mi odpowiedział już nie delikatnie, że o co mi znowu chodzi itd i że się znowu czepiam. Nie czepiałam się go o jego skarpetki porozrzucane, o bałagan w pokoju, o kubek z kawą który stał 2 tygodnie, nigdy o takie bzdety się go nie czepiałam po prostu sprzątałam je za niego bez żadnego słowa.
On stwierdził, że mnie nigdy nic nie można powiedzieć i że on nie może mieć swojego zdania. Tutaj ja nie mogłam mieć swojego zdania bo jego zdanie na dany temat zawsze wysłuchałam a jeśli ja miałam coś do powiedzenia na jakiś temat to już było to czepianie się według niego. Zrobił mi tym wszystkim taki mętlik w głowie, że mam wrażenie, że faktycznie czepiałam się go o bzdety itd, że nie dałam mu powiedzieć swojego zdania. Jak tylko mówiłam mu, że każdy ma prawo do własnego zdania i należy je wysłuchać i przemyśleć to on mi wmawiał, że wcale tak nie uważam, jak mu mówiłam, że nie będziemy się już kłócić to on mi wmawiał, że będziemy. On wie wszystko najlepiej.
Mój dobrze wie, że jego mnóstwo ubrań i rzeczy jest u mnie a mimo to nadal się o nie nie upomina. Spakowałam je i zaniosłam do piwnicy bo patrząc na nie miałam tylko łzy w oczach.

Wiem, że może nie powinnam i to głupi pomysł, ale chciałabym go odzyskać, nie chce mi się wierzyć w to, że w 3 godziny podjął decyzje, że już nie chce być itd. Co zrobić żeby jednak coś zrozumiał, przemyślał i zatęsknił i chciał wrócić? Czy uważacie, że jest w ogóle szansa, że coś jednak zrozumie i wróci?

No cóż to chyba faktycznie koniec. Nie cały miesiąc nic się nie odzywał do mnie, kompletnie nic, ja do niego również. Nie upominał się o swoje ubrania więc myślałam, że może jednak coś przemyśli i zatęskni za mną i będzie chciał wrócić. Dziś w rocznicę naszego związku napisał mi wiadomość "Hej. W sobotę podjechałbym po swoje rzeczy i przywiózłbym Ci Twoje, ok?". Przez ten czas zrozumiałam, że nie byłam z nim z przyzwyczajenia tylko dlatego, że go kocham i chce nadal walczyć bo wiem, że jednak warto. Nadal mi na nim zależy i nie potrafię tak jak on przekreślić tych 2 lat tylko z powodu kilku ostatnich kłótni, nie uważam żebym była dla niego zła bo i wspierałam go w trudnych sytuacjach, cieszyłam się z nim z sukcesów jego, dawałam mu dużo czułości i miłości, akceptowałam go w całości, niestety on twierdzi, że więcej było złych chwil niż dobrych, tak jakby kompletnie nie pamiętał ile razem przeszliśmy dobrego. Czy naprawdę da się tak odkochać z dnia na dzień? Jednego dnia pytać o rozmiar pierścionka a na drugi dzień zerwać? Nie było wcześniej jakichkolwiek dziwnych zachowań z jego strony które wskazywałyby na to, że nie kochał już od dawna. Nie rozumiem tego wszystkiego, czuję się strasznie.

Że jest aż tak wspaniały to nie uważam, ale po prostu przez ostatni czas czułam się tak jakby się trochę zagubił był dla mnie nie miły, mówił słowa które kiedyś by mu przez gardło nie przeszły, ale mimo wszystko wiem, że tam gdzieś w środku jest ten chłopak który był jeszcze kilka miesięcy temu. Płacz i błaganie było tylko na początku stycznia kiedy zadzwonił i oznajmił mi swoją decyzję. Nie wiem po co on przy tym płakał skoro cały czas jest teraz taki szczęśliwy. Może i miesiąc to mało ale przez ten miesiąc przemyślałam sobie dużo rzeczy które działy się u Nas ostatnio. Często było tak, że zarzucał mi, że czegoś nie może zrobić kiedy ja mu mówiłam, że może i nigdy nawet nie dawałam mu znaku, że nie może czegoś zrobić to on dalej non stop mi wmawiał, że nieprawda bo ja mu nie pozwalam...
Kiedy troszkę się pokłóciliśmy o to, że przestaliśmy się widywać w tygodniu chociaż na tą głupią herbatę czy kawę po jego pracy to twierdził, że on nie ma czasu bo wiecznie musi zrobić coś w domu i że ja pewnie myślę, że on leży do góry tyłkiem i nic w domu nie robi kiedy mu mówiłam, że wcale tak nie uważam, że po prostu chce chociaż od czasu do czasu się z nim w tygodniu zobaczyć to on znowu, że nie bo ja tak właśnie uważam. A potem stwierdził, że nie może mieć swojego zdania, ale chyba ja lepiej wiem co ja uważam?
Nie wiem już czy to ze mną jest coś nie tak? Ja jestem jakaś dziwna? Mam taki mętlik w głowie, dlatego tutaj piszę bo może Wy jako osoby patrzące na to z boku mi coś podpowiecie. Sama po prostu nadal nie wiem co złego zrobiłam, co we mnie jest nie tak?

Może i masz rację, że trochę za dużo rzeczy dla niego zrobiłam, tylko, że ja po prostu niestety taka jestem, że lubię i bardzo chcę komuś pomóc. W jakim sensie mógł się czuć osaczony? Jeśli chodzi o tą pracę na ciężarówkach to to nie było jego marzenie, twierdził, że to jego konieczność, że tutaj pracy nigdzie nie znajdzie a pracuje dopiero w 2 pracy w całym swoim życiu, kiedy ja mu próbowałam załatwić pracę u jego znajomych tutaj na miejscu to zaraz się strasznie wkurzał i całkowicie negował, zawsze wymyślił jakiś argument, że ta praca jest zła. Ale co do tego, że powinien coś przedyskutować razem ze mną bo to dotyczy Nas obojga to się całkowicie zgadzam tylko kiedy próbowałam z nim porozmawiać i powiedziałam spokojnie, że po prostu przykro mi, że swoje życiowe decyzje podejmuje z mamą i chłopakiem swojej siostry to się wkurzył i powiedział, że skoro ja takich rzeczy nie rozumiem to nie powinniśmy być razem.
Co do walki to płakać, płakałam tylko kiedy zadzwonił i powiedział mi, że to koniec, to on nie widzi sensu i, że podjął już decyzję i nic tego nie zmieni, płakałam bo to był dla mnie wielki szok kilka godzin wcześniej czuły, kochany, troskliwy, a po tych kilku godzinach oschły, tak jakbym gadała z całkowicie innym człowiekiem może nie bez uczuć bo słyszałam, że płacze...Potem jak się spotkaliśmy walczyłam ale spokojem, spokojną rozmową, spokojnym tłumaczeniem niektórych spraw, od tej pory jak i z jego tak i z mojej strony jest cisza kompletna. Napisał tylko wczoraj o ubraniach a raczej się zapytał, ja mu odpisałam, że przykro mi ale w tą sobotę nie mam czasu i zgadamy się kiedy indziej do tej pory nic nie odpisał, nie zapytał w takim razie kiedy będę miała czas, widać mu aż tak nie zależy na tych ubraniach.
Boli mnie teraz to, że jak byliśmy razem to czasami jeździliśmy z jego znajomymi na zawody modelarskie on zawsze zabierał mnie ze mną bo sam tego chciał ja nigdy nie kręciłam nosem, zawsze go wspierałam w tym hobby i kibicowałam mu bardzo z resztą lubiłam te wyjazdy, ale jeździliśmy rzadko kiedy bo twierdził, że nie ma kasy, albo, że nie ma czasu bo musi coś koło domu zrobić albo w garażu. Teraz jeździ na wszystkie zawody, nagle ma czas, nagle nic nie musi robić.Zarzucił mi przed zerwaniem, że ja mu nie pozwalam nigdzie jeździć, nie pamięta, że często powtarzałam mu, że nie chce żeby było tak, że on gdzieś nie jedzie bo ma się ze mną spotkać, albo jakiś inny powód, nie raz chciałam go wyciągnąć do jego znajomych, na jakieś zawody to jego wymówką było, że nie ma za bardzo czasu.
Dziękuję bardzo za wsparcie, również mam nadzieje, że kiedyś znajdzie się osoba, która mnie doceni, będzie szanowała i jeśli powie, że nigdy nie zostawi to będzie to prawdą. Pozdrawiam

Uważam, że nie powinnaś nosić worków i sprzątać mu pokoju. Ja mimo, że jestem już długo ze swoim chłopakiem, nie wyobrażam sobie żebym miała mu sprzątać pokój. Kocham go, ale są rzeczy, z których nie będę go wyręczać(jedynie pomagać). Chce mieć bałagan- ok, chce porządek to sobie posprząta. Co innego POMOC w sprzątaniu ( pomoc, nie robienie wszystko za niego), co innego też wspólne mieszkanie,gdzie o porządek powinno dbać obydwoje. Może to w pewnym stopniu go osaczało, nosiłaś mu worki - może nie czuł się 100% mężczyzną skoro musiałaś mu pomagać w takich rzeczach; sprzątanie w pokoju - może w danej chwili nie miał na to ochoty/nastroju, może chciał sam to zrobić później, a mimo wszystko Ty to zrobiłaś.

Błędne koło, bo on nie rozumie, że powinien brać Twoje zdanie pod uwagę i podejmować z Tobą ważne decyzje. Chyba nie dorósł do związku, do bycia chłopakiem, mężem, ojcem... Ale za to jest idealnym maminsynkiem

Co do oddawania ciuchów, nie możesz przekazać ich przez kogoś ? Koleżanka, rodzeństwo, poczta?  Jeśli zaczniesz układać życie bez niego, a potem się spotkacie to może to wszystko do Ciebie wrócić i zburzyć Twój spokój.
O poprzednią dziewczynę walczył, bo widział, że to ona wybiera, żeby ją zdobyć musiał się wysilić. A Ty podajesz mu się na tacy.
A teraz zastanów się... Napisałaś, że miał przy Tobie wszystko, że niczego mu nie brakowało. A czy w drugą stronę możesz też tak powiedzieć? Czy Tobie w tym związku niczego nie brakowało?

Justynko, uważam, że jeśli kochasz go to powinnaś zrobić jakiś krok, czemu, a no dlatego, że jeśli zrobisz dwa, może trzy kroki, albo cztery, a on za każdym razem stwierdzi, że nie, to sama dojrzejesz do tego że nie warto, sam do tego dojrzałem jak zrobiłem kolejne podejście, i wiem że już nie ma o co walczyć,
a może tak być, że może za którymś podejściem coś się zmieni, ale na pewno jedno spotkanie w parku tego Ci nie pokaże, żeby się upewnić trzeba zrobić ich trochę, np. do trzech razy sztuka,
jeśli wyjdzie na to że zrobiłaś trzy podejścia i żadne nie dało pozytywnego rezultatu, wtedy będziesz wiedziała na 100% że nic już z tego nie będzie
ale siedząc i udowadniać Nam, że go bardzo kochasz nic nie wskórasz
może on jest bardzo wrażliwy na Twoje gderanie i tego nie lubi, cholera go wie ?
nie wiem, nie znam go, ale obrażać się z powodu kłótni???????????????????? halo, to dziecinada, albo faktycznie ciosasz mu takie kołki, że jeździ nimi handlować za granicę
i jeszcze jedno, jeśli ewidentnie jest mamisynkiem, spie.... rzaj gdzie pieprz rośnie, bo nie dasz rady, będziesz mordować się z nim i z jego mamusią, szukaj sobie wtedy normalnego faceta
życzę trafnych decyzji

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach

pisz co czujesz, i tyle, ja przynajmniej tak zawsze to robiłem, dlatego nie wyszły mi dwa związki

uczciwość nie popłaca, więc jak chcesz, ale ja bym pisał faktycznie co czuję,
natomiast co do jego matki ........... to może po prostu jej pomaga, a że popełnia jakieś błędy (klucz) to widocznie taka jego wrodzona niezdarność?

co do Ciebie, po dwóch związkach, doświadczyłem niepotrzebną nadgorliwość ze swojej strony, widzę że Ty też taka jesteś, "dobra kobicina", na przyszłość, nie rób tak,
ludzie to wykorzystują, a jeśli nie poznasz tego jedynego kochającego to nie pokazuj całej "dupy", bo tylko wyssają z ciebie wszystkie soki

tak czy inaczej zrobiłbym kilka prób, a jeśli potwierdzą się za każdym z tym samym skutkiem, po prostu zamknij szufladę i po temacie, przestań o nim myśleć i szukaj, w jakikolwiek sposób

trzymam kciuki

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach

uuuuuu, no to ona wywiera wpływ na niego, i sprawdza, czy będzie poddany jej czy Tobie, tzn że jest maminsynkiem, jak ma siłę na bzyku bzyku, to ze stolika ma siłę sobie wziąć

może ta praca jako kierowca, to też ucieczka na neutralny grunt, podobne zachowanie do mojej żony, lepiej uciec za granicę, niż przyjść do męża, który ma mieszkanie,

ja bym spróbował zrobić kilka podejść, jeśli wróci, to bym go pilnował pod kątem maminsynka, bo to ciężkie życie, kiedy teściowa bezie Ci mówiła że robisz wszystko źle, a Ty będziesz przekonana że robisz nawet więcej niż powinnaś, a mąż będzie stał na neutralnym gruncie, wtedy trzymałbym się na baczności, albo spie....rzał gdzie pieprz rośnie

trzymaj się i nie poddawaj, musisz być pewna swoich decyzji

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach

Niestety ale walka tutaj chyba nic nie da:( Wczoraj znowu zaczął się strasznie upominać o swoje rzeczy. Zachowuje się tak jakbym mu zrobiła nie wiadomo jaką krzywdę, jakbym go nie wiem jak zraniła, a ja czuje się jak nie wiadomo jaki potwór jak jakaś najgorsza kobieta na świecie, jeszcze nigdy się tak nie czułam. Rozumiem gdybym go zdradziła to mógłby się tak zachowywać wobec mnie, ale My się tylko ostatnio kłóciliśmy bo denerwowało mnie to, że swoje plany życiowe omawia z mamusią, a nie ze mną, ja jestem tylko informowana na sam koniec, a to co ja sądzę na ten temat jest nie ważne. Chyba miałam prawo mu zwrócić o to uwagę? Chyba miałam prawo zwrócić mu uwagę o ten cholerny wyjazd za granicę na zawsze beze mnie? Czuje się okropnie, czuję się jakbym to ja zawiniła, jakby według niego związek ze mną to było najgorsze co go spotkało i choćby mu dawali milion złotych to by nie wrócił Czy to jest aż taki powód żeby się rozstawać, udawać, że się nie zna drugiej osoby która tyle dla niego zrobiła?

Wiesz jakoś próbować z nim gadać nie próbowałam jeszcze, ale to jego ciągłe upominanie się o ciuchy mnie dołuje i denerwuje też. Jego była która go zdradziła była lepiej traktowana ode mnie bo nawet z nią gadał po rozstaniu. Czuję się jak najgorszy śmieć Nie rozumiem jak z dnia na dzień można tak zmienić swoje uczucia do kogoś. Serce pęka...

Z mojej strony żadnych jakiś okropnych słów nie było, jedyne co mu w złości powiedziałam na koniec to to, że jest cholernie niesprawiedliwy bo ja dawałam mu milion szans, a on nie potrafi dać tej 3...okłamywał mnie, obgadywał za plecami, mówił nie miłe teksty w stosunku do mnie, wybaczałam mu to, płakał przytulał się do mnie i pytał czemu mu tak wszystko wybaczam, że kiedyś go zostawię bo moja cierpliwość się skończy to mu odpowiedziałam tylko, że jeśli się kogoś kocha to nie ma jakiegoś limitu szans i wybacza, że się bardzo wiele, dziękował mi za to ja małe dziecko, a teraz co?
Postaram się z nim jakoś pogadać, może faktycznie do czegoś dojdzie, coś zrozumie, tylko, że najgorsze jest to, że on odpowiada tak jakby rozumiał, jakby chciał już dać tą szansę ale za chwile pada tekst "podjąłem decyzję". Bo ja mam się zmieniać bo to ja się kłóciłam no to ok wzięłam winę na siebie i mu tłumaczę, że się zmienię, że tak nie będzie to jego odpowiedź brzmiała " no już tak nie będzie ( i tu chwila ciszy) bo nie będziemy już razem". Już po prostu nie wiem jak mu wbić do tego łba, że się tak wyrażę, żeby zrozumiał, że przez takie rzeczy się nie zrywa tylko się stara rozwiązać. Bo obraził się o to, że stwierdziłam, że matka mu układa życie no ale kurcze taka jest prawda, czy to był aż taki okropny tekst, że trzeba przez to zrywać?

Dziękuję.

Właśnie to nie jest takie proste bo może i związek trwał 2 lata dla niektórych to krótko, ale przez ten czas było naprawdę świetnie i ja czułam się kochana i on czuł się kochany, wydarzyło się tyle pięknych chwil. Ciężko mi jest tak łatwo jak jemu powiedzieć "aa po co walczyć lepiej to zakończyć" bo mi cholernie na nim zależy.
Powiedzcie mi czy kłótnie zdarzają się w każdym związku? Czy kłótnie które trwają od 2 miesięcy to jest powód do rozstania?

Właśnie co do kochania z jego strony to po prostu ja gdzieś tam czuje, że on nie przestał kochać, że powiedział mi to, żebym się po prostu odczepiła, nie namawiała go, nie prosiła. Właśnie co do tego zauroczenia z jego strony to nie jestem pewna bo czy jak ktoś jest zauroczony to dba o drugą osobę, wyciąga ją do lekarza, dzieli z nią swoje hobby, składa od podstaw rower żeby razem mogli jeździć na wycieczki, jest dumny z sukcesów i smutny razem z tą osobą z jej niepowodzeń? A z drugiej strony masz rację z tym, że jak się kocha to tak się nie postępuje i właśnie dlatego nie rozumiem całkowicie jego zachowania z jednej strony oznaki miłości, plany na przyszłość i dążenie powoli do tych planów, a z drugiej zerwanie i olewka całkowita.
Nie wiem może on potrzebuje więcej czasu na to żeby dotarło do niego co i kogo stracił, może miesiąc to za mało? Ale czy kiedykolwiek zacznie mu mnie brakować i będzie chciał wrócić? Nasz wspólny znajomy też rozstał się z dziewczyną jakiś czas byli osobno ale jednak spotykali się od czasu do czasu i wrócili do siebie teraz mieszkają ze sobą i jest wszystko ok, a rozstali się też przez jakąś błahostkę. Nie wiem może robię sobie złudną nadzieję, ale kurcze on był naprawdę dobrym chłopakiem, pomocnym bardzo i nikt z mojej rodziny nie spodziewałby się po nim takiego zachowania, ja tym bardziej.

Postanowiłam dzisiaj, że jeszcze jednak powalczę o niego. Zaczęłam na razie delikatnie pisząc mu, że po prostu mi go brakuje. Nie wiem co z tego wyniknie i tu pytanie do mężczyzn, jeśli byście zerwali z dziewczyną i ona po jakimś czasie napisała by do Was jak byście zareagowali, czy to by Was jeszcze bardziej odpychało od niej? Co można zrobić żeby jednak zaczęło go znowu do mnie ciągnąć?

ananaasowa_ masz rację, że z miłości się nie rezygnuje jeśli naprawdę się kocha i dlatego ja mu dużo rzeczy wybaczałam, ale co jeśli on jednak jeszcze coś tam czuje, przecież dla żartów dzień przed zerwaniem nie mówiłby o zaręczynach i przy moich znajomych i potem jak byliśmy razem nie pytałby się o rozmiar pierścionka, nie chciałby wyjechać żeby zarobić na jakieś mieszkanie dla Nas. Nie wiem, nie mieści mi się to wszystko w głowie po prostu...

Kłótnie raczej były głównie o tą jego matkę, że jej się słucha strasznie, że ona go wykorzystuje i że podejmuje swoje życiowe decyzję z nią, a nie ze mną.
On mi to kazał zmienić ok próbowałam, starałam się zaczynało być lepiej bo już zaczynałam po prostu nie zwracać na to uwagi po zerwaniu jak się spotkaliśmy bo chciałam z nim pogadać to powiedział mi, że pewnie zmieniłam to tylko na kilka dni itd, kiedy mu mówiłam, że nie to zapytał na ile w takim razie, powiedziałam mu, że na zawsze to powiedział mi, że tak a po jakimś roku znajdę sobie inny powód do kłótni, odebrałam to trochę tak jakby on chciał związku bez jakichkolwiek kłótni...
Czy w ogóle są jakieś szanse, że on wróci?

Dziękuję za podniesienie mnie na duchu...po co ja w ogóle to wszystko pisze.

Nie, nic nie odpisał.
Tak mówił, że nie chce być ze mną, ale również zrywając powiedział, że mnie kocha bardzo mocno potem jak się spotkaliśmy bo chciałam z nim porozmawiać to też mówił, że kocha, a po kilku minutach stwierdził, że już nie kocha. A zauroczenie mi jakoś do niego nie pasuje bo nie raz potrafił mi powiedzieć coś przykrego, był świadomy moich wad, za to uważał, że jego matka jest idealna i robił wszystko to co ona mu każe. On jest bardzo podatny na wpływ swojej matki jak mu matka powie nie chodź do dziadków bo oni śmierdzą to on przestanie do nich chodzić, mimo że wcześniej chodził i wcale nie uważał tak jak ona. Jak jego matka wyśmiewała się ze mnie przy Nas to on nawet się słowem nie odezwał do niej żeby jej zwrócić uwagę ale nie rozumiał czemu ja nie odbieram tego jako żart...
Po prostu chce zrobić coś żeby on poszedł po rozum do głowy kogo stracił i żeby chciał wrócić. Bo wydaje mi się, że gdybym była mu obojętna i naprawdę nic by nie czuł to nie robiłby niektórych rzeczy żeby wzbudzić we mnie zazdrość, tak samo jak i nadal nie kazał swojemu koledze usunąć Naszego zdjęcia.

Jedyne co to ostatnio zaczął upominać się o ubrania za pierwszym razem zapytał się czy mi przywieźć swoje i czy może zabrać swoje, do spotkania nie doszło bo po prostu nie miałam czasu, kilka dni temu chciał kolejny raz ale to już nie było pytanie tylko twarde postawienie, że jutro przyjeżdża o 18 po swoje ubrania i oddaje mi moje, kiedy napisałam mu, że nie dam rady bo zawiadomił mnie w ostatniej chwili tak nagle to się ostro wkurzył i napisał żebym mu wysłała, a on mi wyśle swoje. Teraz tylko na fb pokazuje mi jak to mu jest super i widzę, że to jest takie pokazywanie na silę bo nigdy wcześniej nie był aż tak aktywny. Więc nie wiem o co mu tak naprawdę chodzi bo tęsknota to to nie jest.

O niego bo według mnie nie nie przestaje się kochać z dnia na dzień, jeszcze w tym samym dniu w którym zerwał rozmawialiśmy przez telefon i było mnóstwo czułości z jego strony a po kilku godzinach koniec, nie da się tak wyłączyć w ciągu kilku godzin uczuć, on musi coś dalej czuć bo inaczej nie robił by mi tak co chwile na złość żeby pokazać jak to mu jest dobrze, a widać wyraźnie, że na siłę chce mi pokazać jak to wszystko u niego jest ok.
Czytałam, że podobno faceci idą po rozum do głowy po 3, 6 miesiącach.