Samotna wśród ludzi :( - Netkobiety.pl

Witaj Akiro,
Bardzo przykra Twoja historia, współczuję.
Skoro tu jesteś to znaczy, że chcesz poznać też kogoś zdanie, więc pozwolę sobie zacząć.
Z tego co o sobie napisałaś wynika, że Twoje zycie poza ojcem alkoholikiem nie jest wcale takie złe jak Ty je widzisz, ponieważ np. ja widzę tu przyjaciół, przyjaciela, dzieci i znajomych...

Przeczytaj trochę tematów z tego działu a zobaczysz, że Twoja sytuacja wcale nie jest tak zła jak ją widzisz.
Są tu młodzi ludzie 19 i 20 latkowie, którzy nie mają chociażby jednego znajomego, nie maja do kogokolwiek się odezwać... tylko dziękować Bogu, że jest to forum.

Ja osobiście gdybym miał przyjaciół to robiłbym wszystko, żeby ich zachować przy sobie. Ty masz 45 lat i masz przyjaciół, znajomych i co najważniejsze przyjaciela. Jak wielki skarb masz przy sobie!!! Nie pozwól, żeby zły humor odebrał Ci to co tak naprawdę jest w życiu najważniejsze.

Masz dzieci, jak wielkie szczęście widzę w Twoim życiu...co bym oddał chociaż za jednego przyjaciela!!!

Pomyśł, skoro czujesz się źle z tym co masz, to jak źle będziesz się czuła bez tego. Naprawdę nie karz się utratą najbliższych Ci osób.

Jeśli Ty nie możesz zawsze wyjść gdzieś ze znajomym, to niech znajomy przyjdzie do Ciebie.
Pamiętaj, ze znajomymi nie musisz wychodzić zawsze, ale przyjaciela powinnaś przyjąć o każdej porze.

Wiesz ja bym raczej płakał ze szczęścia, że mimo tego iż nie wychodzisz ze znajomymi to oni jeszcze o Tobie nie zapomnieli, doceń to

Mówisz, że każdy marzy i realizuje marzenia, a co Ty byś chciała zrealizować (?) przecież przed tą sytuacją z ojcem napewno o czymś marzyłaś...czy jest to tak po prostu, że wszyscy marzą więc ja też chcę marzyć.

Moim najwięksszym marzeniem jest znaleźć sobie piękną i mądrą Kobietę, założyć rodzinę, mieć zdrowe radosne i zawsze uśmiechnięte dzieci...i oczywiście mieć chociażby jednego przyjaciela.

yhm, myślałem, że kiedy napisałaś, że "masz przyjaciół, A NAWET "przyjaciela"" to wydedukowałem, że to w dobrym znaczeniu tego słowa, właśnie przez użycia "A NAWET".

Akiro, domyślam się, że Ci ciężko samej, ale spróbuj się postawić na jego miejscu (tego przyjaciela) lub być może przypomnij sobie jakąś wlasną sytuacje kiedy , być może ktoś Cię zbytnio nagabywał.

Jak sama napisałaś, on nie powiedział, że nie chce już się z Tobą widywać, tylko, że chce odpocząć. Ja domyślam się, że dla Ciebie jest to w aktualnej sytuacji być może nawet równoznaczne z zaprzestaniem kontaktu...ale, moim zdaniem warto przyjąć to na spokojnie i uszanować, że ktoś może rzeczywiście potrzebuje chwili pobycia tylko ze sobą.

Piszesz, że nawet w święta go nie było, zauważ, że ten okres to oprócz prezentów to klika z niewielu dni wolności od obowiązków, pracy itd. więc każdy chce go wykorzystać jak może, zanim wróci do rzeczywistości, przynajmniej taki jest moje zdanie

Widzisz, dzieci mimo, że mieszkają gdzie indziej to Ci pomagają jak mogą, więc nie jesteś wyrzucona na margines, Ty po prostu bardzo byś się chciała tam znaleźć, bo rzeczywiście dopiero wtedy inni MUSIELIBY Cię zauważyć, jako właśnie samotną kobietą, którą jednak w ogole nie jesteś. Moim zdaniem powinnaś być szczęśliwa, że mimo tego, że sama wiesz jak ciężkie są czasy (np. praca), że nie zostałaś sama.

A możesz powiedzieć kiedy jesteś im potrzebna, tym znajomym?

własciwie kazdy jest w pewnym stopniu samotny...

Dziękuję za miłe słowo Stokrotko pozdrawiam serdecznie

Dziękuje Krynia za dobre słowo i zrozumienie mojej sytuacji.

Nie mam rodzeństwa, jestem sama. Ten "przyjaciel" jest tedy kiedy mu wygodnie, ale masz racje żaden z niego przyjaciel. Znajomi przypominają sobie o mnie, kiedy nie mają z kim zostawić zwierzaka gdy wyjezdzają, bo ja przecież i tak siedze w domu.

Musiałam rzucić pracę, bo nie dawałam rady być w dwóch miejscach na raz. Utrzymuje sie tylko z ojca emerytury. Opieka nad nim pochlania cały czas, nie ma mowy o wyjściu i zostawieniu go samego. Trzeba go karmić, przewijać, pilnować, żeby nie zrobił sobie krzywdy. Praca na pełen etat z licznymi nadgodzinami, w dodatku nieodpłatna

W mojej okolicy takie miejsce kosztuje ponad 3000 zł, dla mnie to majątek. A na państwowy ośrodek czeka się około 5 lat, nie ma szans na umieszczenie go tam.

Nie wiem, teraz czuje się załamana i pozostawiona samej sobie.

Spróbuję, dziękuję za radę. Wszystkim bardzo dziękuję, za zainteresowanie moim problemem.

Witaj Wyrodna córko? Dziękuję za twój wpis, utrafiłaś w samo sedno. Tak właśnie się czuję. Z dzieciaków jestem bardzo dumna, osiągnęli bardzo dużo mimo, że nie było im lekko i nie mieli z górki. Nie chcę się tutaj chwalić, ale są moim światełkiem w tunelu. To cieszy, ale z drugiej strony przechodzi dzień za dniem i nic się nie zmienia. Wciąż ta sama codzienność. Napisałaś, że się poddałaś, ja się właśnie tego boję, żeby się nie pogodzić z losem, tylko nadal coś próbować robić. Mimo wszystko, na przekór. Tylko boje się, że zabraknie mi sił.

Akira- niestety życie czasami nie rozpieszcza nikogo, akurat padło na Ciebie - ale widocznie to co w tej chwili przechodzisz, nie dzieje się bez przyczyny. Wiesz, że dobro uczynione komuś powróci do Ciebie podwójnie.To, że teraz nie możesz dać rady,nie oznacza,że nie będziesz kiedyś w lepszej sytuacji,a z chorym człowiekiem niestety tak bywa,że nie widzi Twojej męczarni,tylko sam narzeka na swój los.Głowa do góry wytrzymaj,bo niestety musisz - innej opcji nie ma,a jak się już w tej chwili przekonałaś - przyjaciół poznajemy w biedzie, bo z pewnością kiedyś ich miałaś, ale kiedy właśnie teraz ich potrzebujesz-wszyscy nagle przestali Ciebie znać.Kiedyś to w sumie poświęcenie będziesz miała wynagrodzone.Nie załamuj się,bo to nic nie da, a możesz sama popaść w depresję.Trzymaj się i nie poddawaj..Pozdrawiam.

Witaj akiro ,doskonale cię rozumiem , otacza mnie mnóstwo ludzi ,lecz w głębi duszy czuje się bardzo samotna . Mam pracę w której jest dużo znajomych , mam siostrę , 2 braci , rodziców , 3 dorosłe już córki i partnera , cudownego człowieka . Ale niestety nie mam przyjaciółki , osoby której mogę zaufać całkowicie , która rozumie , która doradzi , osoby do której mogłabym pobiec w każdej chwili , tzn przysłowiowe pobiec .osoby która zaakceptuje mnie taka jaką jestem i kogoś z kim mogę poprostu napić się kawy , pośmiać i pozartowac .

W towarzystwie odpowiedniego człowieka
możesz odbyć podróż dookoła świata,
a będzie Ci się zdawało,
że wszystko to trwa jedną chwilę.
W pojedynkę jedynie wleczesz się przez świat,
nawet jeśli jedziesz ekspresem,
albo lecisz samolotem.

Witaj, ja też jestem tu nowa w zasadzie od 5 minut, wiem co czujesz choć nie musze(na razie) zajmowac sie moim ojcem to wiem że niestety przyjdzie czas i na mnie. Od kiedy mnie pamiec siega ojciec pił i tyranizował cała rodzine mama jest juz na skraju wytrzymałości w zasadzie tylko ja sie jako tako trzymam, ale nie ma dnia zebym nie myslała o mojej przyszłości. Wiem że skoncze przy cz,owieku który zniszczył mi życie i choc z nim nie mieszkam jestem na skraju rozwodu właśnie przez niego. zapewne masz dda tak jak ja i czujesz osamotnienie nie przez ojca i opieke nad nim ale przez utrate sił i wiary w siebie, uwierz mi ze samo pojawienie sie tutaj jest ogromnym krokiem ku lepszemu.