"Zdziadziały" chłopak - Netkobiety.pl

Wiedziałaś z kim zaczynasz się spotykać. Ludzie powinni się dobierać pod względem zainteresowań/ poglądów/ wygladu/ aktywności itp. Nie można sobie wybrać kogoś, a potem zacząć zmieniac jego zachowania. Sama jesteś sobie winna.

Przestań.
Taki błąd można jeszcze naprawić.
Zmień go na bardziej "ruchawy" model, albo zamknij się z nim w domu. Co Ci bardziej odpowiada?

Niektórzy tak po prostu mają, znam osobiście takiego jednego. Woli posiedzieć w domu, coś pomajsterkować, popatrzeć na necie, pograć. Jego nie bawią imprezy,  wielkie wyjścia, dalekie wycieczki. Typ domatora.
Jego nie zmienisz, pozostaje Ci to zaakceptować.
Na silę też nie masz co go z domu wyciągać, bo chłopak po prostu będzie się źle czuł.

Akceptuj to albo zmień obiekt na rozrywkowy.

Jeżeli taki ogólnie jest, to pewnie wiele nie zdziałasz. Zgadzam się, że lepiej dobierać się z kimś, kto ma podobne zainteresowania itp, albo w sensie domator i domatorka czy osoba lubiąca wychodzić i osoba lubiąca wychodzić. Oczywiście, to duże uproszczenie, ale tak mniej więcej jest najlepiej, bo jak Ty lubisz wychodzić, a on jak widać w sumie wcale i nie chce też on wykazać żadnego kompromisu, by np czasem chociaż gdzieś wyjść, to kiepsko to widzę. Też nie dałabym rady z takim partnerem, w sumie kiedyś więcej wychodziłam, chciało mi się i teraz czasem jestem taką domatorką i mniej mi się chce wychodzić, że nawet jak ktoś wyciąga mnie to nie bardzo mi się chce, ale jednak spacerować choć krótko nadal lubię czy czasem pójść do kina.

No tak Takie czasy, że właściwie bardzo dużo można załatwić w domu, a jak chce się zjeść, to można zamawiać przez neta, nawet do sklepu nie wychodzić Ja bym tak nie chciała, ale pewnie są takie osoby. Tylko wiadomo autorko Ty się będziesz dusić w tym związku. Sama na widzisz, na początku to może wiele kwestii nie przeszkadza, ale z czasem jednak jest to uciążliwe. Nie wiem, ja bym próbowała pogadać, jak nic nie daje, to wychodzić bez niego często, niech zobaczy co może stracić, jak i to nie pomoże, to naprawdę dałabym sobie spokój, bo szkoda nerwów.

Próbowałam z nim rozmawiać wielokrotnie. Wiem, że on tak ma. Tak mu wygodnie. On nie widzi nic fajnego w tym żeby gdzieś wyjść i jest to dla niego marnowaniem czasu jak i pieniędzy. Ja potrzebuje wyjść gdzieś chociaż raz na dwa tygodnie. To chyba nie jest dużo. Żeby nie pojechać na żadne wakacje a sylwestra spędzić w domu we dwoje? Ile lat tak można? On chyba może całe życie, bo przez te kilka lat mu to nie przeszkadza jeszcze. Czasami uda mi się go gdzieś wyciągnąć. Często idziemy na kompromis, że np. pójdziemy do klubu ale na dwie godziny...
To co piszecie z tym żeby wychodzić jak najczęściej bez niego to oprzytomnieje, to prawda Kiedyś tak robiłam i pomogło, ale teraz znowu jest problem.
No cóż. Chyba pozostaje mi przemyśleć sprawę jeszcze raz i albo to zaakceptować albo zakończyć, chociaż na ten krok bardzo ciężko będzie mi się zdobyć.

Tak jak już większość wspomniała, ja uważam podobnie - charakteru nie zmienisz, ale rozruszać możesz. Jeśli jest typem domownika, to taki zostanie. Ale z drugiej strony może on nie zna uroków knajp, barów, klubów itd? Może jak raz go zmusisz, drugi raz już namówisz, to trzeci raz sam będzie miał ochotę?

Na pewno się nie wyszalał, bo nigdy nie był chętny żeby gdzieś chodzić. No chyba że przed tym jak poszedł do gimnazjum   Tak jak pisaliście klasyczny typ domatora.
Co do tego, że nie zna uroków knajp, barów, klubów itp. to nieprawda, bo sporadycznie tam ze mną chodzi, ale też nie widzi w tym sensu, bo napić piwa to się można w domu przecież... On ogólnie nie lubi przebywać wśród ludzi, bo twierdzi, że go denerwują i nie są mu do niczego potrzebni. No ale jak mu zaczynam gadać, że nigdzie nie chodzimy itp., czyli marudzić to ostatecznie "wygrywam" i wychodzimy, tylko, że to jest męczące jak za każdym razem trzeba się nagadać żeby osiągnąć swój cel. Postaram się częściej wychodzić z koleżankami a rzadziej z Nim. Może się ogarnie chociaż trochę i raz na miesiąc sam coś zaproponuje. Tym bardziej, że wie jakie to jest męczące dla mnie. Nie będę go do tego zmuszać i przestane o tym gadać. Myślę, że wtedy sam się rozrusza, bo bardziej mój brak zainteresowania naszymi wyjściami na niego zadziała niż moje gadanie. Tak jak pisała bingo777 drastyczne rozwiązania są często najlepsze.
Dzięki za wszystkie opinie i rady

Mój pierwszy chłopak też tak miał straszyłam go odejściami chyba z pięć razy aż w końcu zrezygnowałam bo po czasie wszystko wracało do punktu wyjścia choć nie zaprzeczam że ta się taką osobę zmienić ale nie każdego poza tym mi po prostu zabrakło na to sił bo ile można?
Możliwe że jego rodzice tak go wychowali to by oznaczało że można to jeszcze zmienić ale bardziej mnie nie pokoi jego mizantropia, ja bym takiego człowieka zostawiła bo nigdy nie wiadomo jak kiedyś zachowa się w stosunku do ciebie, szczególnie jakby powinęła ci się kiedyś noga a w takim układzie nie jest o to trudno.

Witajcie
Jednak czasami można więcej zdziałać brakiem rozmowy niż samą rozmową Otóż, mój chłopak zna mnie jednak bardzo dobrze. Sam poruszył dzisiaj ten temat. Stwierdził, że widzi że jestem na niego zła i wie o co mi chodzi. Zaproponował żebyśmy się wybrali w przyszłą sobotę do klubu a w piątek lub niedzielę do kina o ile będzie coś ciekawego. Nie chce żebym chodziła wkurzona. Powiedział, że to nie jest tak że on w ogóle nie lubi wychodzić, ale nie lubi zbyt często. Dałam mu do zrozumienia, że nie lubię się prosić o głupie wyjście na miasto. Obiecał, że od czasu do czasu sam coś będzie proponował ale mam nie oczekiwać, że będzie to co tydzień. No cóż, mogę pójść na taki kompromis. Trzy weekendy na mieście, jeden weekend i wieczory w na tygodniu w domu. Zobaczymy jak ro będzie wyglądać w praktyce.
Wyciągnęłam z tego taki wniosek: widocznie muszę mniej gadać i marudzić a więcej pokazywać zachowaniem... A podobno faceci lubią jak mówi się im wprost. Ciekawe.... Chyba jestem w związku z wyjątkiem.
Co do tego, że szkoda mu kasy to pośrednio mogę się zgodzić. Woli pieniądze wydawać na rzeczy materialne niż na jakieś wyjścia no ale jednak czasami gdzieś wychodzimy.

A czy ja napisałam, że go wyciągam? Sam to zaproponował. Zresztą 3 razy w miesiącu to nie jest tak dużo. Bez przesady. 3 dni z 30 to dużo? Zresztą jakich dni? Wieczorów raczej.

Dla mnie 3 imprezy w miesiącu to o 3 za dużo, a przynajmniej o 2,5... Raz na kilka miesięcy ok, ale z imprezowania kilka razy w miesiącu zdecydowanie już wyrosłam. Chyba, że "wieczorem na mieście" jest dla Ciebie np. wyjście do kina albo restauracji. Wtedy owszem, nawet 3 razy w tygodniu się zdarza, i to częściej niż rzadziej.

Chodzi o to, że jeżeli się do czegoś zmuszasz/robisz to dla kogoś, ale wbrew sobie, to percepcja się zmienia...