Reinkarnacja a godność człowieka - Netkobiety.pl

Wiesz ja nie jestem do końca pewien czy ci wierzący w reinkarnację wierzą również Boga jako siłę nadprzyrodzoną która miały by kierować tymi duszami, niejako nimi "zarządzać". Może się mylę ale rozmawiałem z tymi co wierzą i są przekonani że dusza tak po prostu wędruje bez niczyjej pomocy..
Jest to myślę  u niektórych jest to jakiś sposób doboru wiary w coś ,wywołany strachem i lękiem przed śmiercią.

"Z prochów powstałeś i w proch się obrócisz.." Nie rozumiem zatem skąd ta u ciebie "żałość" cielesności ?

Czymże jest sekunda życia na ziemi z wiecznością istnienia duszy..
To dusza powinna być na pierwszym  miejscu ponieważ ciało dostaliśmy na "chwilę" by przeżyć i zdać zadany nam egzamin życia na ziemi..
Owa celebra na cmentarzu jest pożegnaniem duszy z prośbą do Boga o wybaczenie jej grzechów i przyjęcie do królestwa niebieskiego a nie celebrowaniem ciała który i tak w proch się obróci ..
Nawet bardzo często społecznicy nie dbają należycie o swój organizm ,ryzykując chorobą śmiertelną na rzecz niesienia pomocy potrzebującym ludziom ..

Nie wiemy czy cokolwiek z naszego "człowieczeństwa" przenosi się na tamten świat ale wiemy że ciało przestaje istnieć . Człowieczeństwo to całokształt bytu, nie tylko skóra, kości i mięśnie a samoświadomość ,  "myślę więc jestem"
Ja nie bardzo rozumiem skąd u ciebie przeświadczenie że nasza cielesność nie umrze nigdy..
Za życia ,oczywiście jest to ważne kim jesteśmy, bo musimy zdać egzamin tylko nie wiem czemu tak bardzo skupiasz się na bezdusznej cielesności po śmierci .Jeśli dusza będzie miała taki sam wizerunek naszej osoby jak za życia to i tak nijak się to ma do szkieletu w trumnie..

Zmartwychwstanie to cud na ziemi ,to powrót duszy do ciała jak w przypadku Jezusa który miał na celu uświadamianie, nauczanie, udowodnianie o życiu pozaziemskim nas ludzi na ziemi  .
Tak postrzegam Zmartwychwstanie a przejście po śmierci duszy do królestwa niebieskiego to inna sprawa.
Może ktoś bardziej lotny uchwyci twój problem/zagwostkę bo ja się poddaję . Może też nie posiadam odpowiedniej wiedzy w zakresie który ciebie interesuje..

Adamjkis....hmm..w sumie tak...idziesz do dżungli zjadasz larwe....idziesz przez życie i jesteś zły, np.....i ktos potem zamienia Cię w larwę przez to...spotyka Cie ptak..zjada Cię...itd. itd...Zobacz sobie ogromną piramidę żywieniową..kto jest na samej górze ? kto jest na dole ?....prześledź sobie to.....zobacz? ile powstało piramid w przemyśle, tzn. wpisz w google - piramida..zobacz ile jest rysunków...i co ? dojdziesz do jakich wniosków ? podziel sie nimi ze mną i z innymi .

A Biblia nie mówi przypadkiem o uduchowieniu ciała i ucieleśnieniu ducha? Ciało i dusza stanowią jedność.
Kiedy zostaniemy zbawieni (Sąd Ostateczny) dusza i ciało wejdą na jakiś wyższy poziom, nastąpi udoskonalenie, przeformowanie - niestety my nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić jak to ma wyglądać.
Co do stanu po śmierci, to słyszałam o tym, że bylibyśmy jak we śnie (dusza będzie czekała na niebo albo piekło, a prochy będą w ziemi) i czekalibyśmy na Sąd Ostateczny, po którym dusza i ciało znowu by się połączyły i weszły na jeszcze wyższy poziom.

A ja myślę, że to właśnie idea reinkarnacji, która opiera się na prawie karmy całkowicie człowiekowi jego godność zwraca. Prawo karmy polega na tym, że wszystko co robimy, wszystkie decyzje, które podejmujemy mają wpływ na to jak będzie wyglądało nasze życie w przyszłości. Tym samym nasze obecne życie jest efektem naszych dobrych, lub złych uczynków z przeszłości. Gdyby tak nie było, jak można wytłumaczyć warunki i w jakich rodzimy się i żyjemy i los jaki nas spotyka? Jak można wytłumaczyć to, że niewinne dziecko rodzi się w rodzinie alkoholików, jest bite, żyje w biedzie, bądź zapada na jakąś straszną chorobę? Czy Bóg w którego wierzą katolicy jest tak bezduszny i okrutny? Na jakiej zasadzie wybiera kto będzie miał szczęśliwe życie, a kto pełne bólu i smutku? Jak sobie to tłumaczą katolicy? Gdzie tu jest godność człowieka, jeśli nie ma na to zupełnie żadnego wpływu? Dopiero kiedy uświadomimy sobie, że to my sami zapracowujemy sobie na taki, a nie inny los i że to tylko od nas i naszej wolnej woli zależy jak przeżyjemy nasze życie i jakie będziemy mieli następne życie, zwraca nam całą naszą godność.

Ja się tylko zastanawiam, dlaczego rościmy sobie prawo tak wielkiej wyjątkowości we wszechświecie, tak wielkiej wyjątkowości wobec Boga?
Skąd się nam bierze przekonanie, że to właśnie my jesteśmy predystynowani do zbawienia, do zmartwychwstania?
Skąd pewność, że gdzieś nie żyją podobni nam, o podobnej,  tudzież identycznej wierze, a zatem i przekonaniu o nadprzeciętności względem innych gatunków oraz niezaprzeczalnej ufności w życie wieczne?
Zastanawiam się, dlaczego w człowieku tyle butności jest, że jedyny, niepowtarzalny, pupilek i ulubieniec Boga?
Godność? Względem czego? Nasza (nie-)zwykła ludzka godność w porównaniu z czymś, czego nie jesteśmy w stanie pojąć?

Adam, i jeszcze to.
Uważasz za godnym człowieka (człowieka w Twoim mniemaniu) to, kiedy zapada na choroby starcze (i nie tylko...taki przykład), kiedy nie jest w stanie kntrolować swoich potrzeb fizjologicznych, kiedy zdany jest na łaskę i niełaskę innych?
Pól biedy, jeśli głowa również odmawia posłuszeństwa....gorzej, jeśli tylko ona pracuje w 100%.
Uważasz, że taki człowiek czuje się GODNY jako człowiek?
Może z kimś takim powinieneś porozmawiać?

A co z godnością gwałconej kobiety, molestowaego dziecka?

Wiesz, takich przykładów można podać naprawdę wiele.
Mówisz o godności z punktu swojego siedzenia, bo tak łatwiej....bo patrzysz na nią w kontekście "życia po śmierci", współistnienia z ciałem.

Co, jeśli już za tego naszego ziemskiego życia te dwie "materie" nie współgrają?

Potrafisz się do tego jakoś odnieść?

W zasadzie to się nie dziwię, że nie wiesz o co chodzi.
Chcesz rozmawiac o godności ludzkiej w odniesieniu do reinkarnacji, w odniesieniu do jej nierozerwalności tudzież współistnienia z ciałem, a potykasz się na prostej drodze...

Ufoludki? Pleeeeaaaseee ! (lol)
Gdzieś już pytałam, co z ewangeliami, które kościół ukrywa?
Wiara-tak. Bezkrytyczne przyjmowanie dogmatów mając świadomość, że są z lekka....naciągnięte? Nie, dzięki i dziwię się, że ludzie mając tą wiedzę nadal nic sobie z tego nie robią.

Abstrahując, nie ma nawet sensu rozmawiać o reinkarnacji z punktu widzenia chrześcijańskiego pojęcia człowieka (z tego co pamiętam, jedynie neoplatońscy chrześcijanie próbowali wpoić to pojęcie w nurt katolicki, ale im nie wyszło )
Pojęcie człowieka, jak sam pisałeś, jest totalnie odmienne, głosi (znów za Tobą), że człowiek nie ma duszy i ciała, on jest duszą i ciałem...i tyle.
Kwestia wiary Adam. Tak jak Ty wierzysz w to, w co wierzysz, tak inni wierzą, w co chcą.
Jak dla mnie nie ma nawet takiego mianownika, od którego można by rozmowę o reinkarnacji i związanej z nią godności zacząć, jeśli chce się sprawę rozpatrywać z punktu widzenia chrześcijaństwa.

To coś o prawie karmy.

Jeśli jesteś molestowany, zgwałcony, nie płacą Ci kasy itd. to jest do dobre - bo to Twoja karma.

Jeżeli masz pecha urodzić się w Indiach i być pariasem - to nie zapłacenie Ci za wykonaną pracę jest dobre - bo bycie pariasem jest Twoją karmą. Im szybciej umrzesz tym lepiej dla Ciebie, bo masz szansę na nowe wcielenie, w którym będzie Ci lepiej.

Jeżeli zabijasz człowieka - to jest to dobre - taka jest Twoja karma. Jeżeli chcesz zabić człowieka i odstępujesz od tego poprzez akt swojej woli czynisz źle - BUNTUJESZ SIĘ PRZECIWKO SWOJEJ KARMIE......skutek -w następnym wcieleniu spadasz poziom niżej.....

Czy reinkarnacja i prawo karmy ma coś wspólnego z godnością - nie wiem nie umiem odpowiedzieć - ale jakoś nie podoba mi się ta cała reinkarnacja i to całe prawo karmy

Nie nie pomieszało. Prawo karmy zdefiniowano w Wedach, które rozumiem przeczytałeś??

A co do pokrętności myślenia - wywodzi się z Wed i wszystkich komentarzy.

Reinkarnacja związana jest ściśle z karmą. Czy Hiduizmy czy Buddyzmy przyjmują fatalistyczną koncepcję człowieka podporządkowanemu w karmie. Realizacja karmy owocuje wyższym wcieleniem. Bunt przeciw karmie skutkuje obniżeniem poziomu.

Karmą zabójcy jest zabić. Jeśli zrealizował karmę - to dobrze, jeśli zbuntował się przeciw karmie to źle - skutek jak wyżej.

A i mylisz nieco pojęcie karmy z pojęciem drogi w buddyzmie. Niestety nie mam w tej chwili czasu, żeby szczegółowo przedstawić zagadnienie, ale buddyzm u swojej istoty nie był religią tylko swoistego rodzaju pozytywną moralnością. Wziął się z pewnego zmieszania księcia Buddy, syna wasala króla Perskiego Dariusza (ten co to Daniela chciał w piecu palić).

Treść nauczania Buddy jest bardzo niespójna, gdyż łączy ona dorobek Hinduzimów i naukę moralną Izajasza. Stąd podobieństwo drogi buddyjskiej do zaleceń Izajasza. Wiec karma to jedna inszość a droga buddyjska to druga inszość, przy czym połączone w jedno tworzą mieszankę, w której każdy znajdzie coś dla siebie.

Tak w dużym skrócie.

A skąd wiadomo, czy karmą danej osoby jest zabicie czy może własnie powstrzymanie się od zabicia kogoś? To też Wedy tłumacza, czy sam doszedłeś do takiego wniosku?

Rozumiem, chcesz prowadzić rozmowę na tematy teologiczne, takie wiesz - "dorosłe" mając za nic podstawy i godnośc człowieka tu i teraz?
Zresztą, takie głupie przekrzykiwanie się totalnie nic nie wnosi do tematu.

Nie wiem, a Ty wiesz że nie?

Litości...Najpierw ufoludki, teraz wszechwiedząca ja
Nie no sorry, zdaje mi się, że mam wielką świadomość swojej niewiedzy, pokorę przed tym, co nieznane i nie zapieram się nogami i rękami, BO TAK (choć jak wiadomo, niektórym pokory bardzo brakuje)

Nie, nie masz racji, przykro mi....dlaczego chcesz wierzenia innej religii definiować przez swoje? Jak to chcesz zrobić?
Tożsamość człowieka?
Umówmy się, nie ma wyabstrahowanej definicji człowieka, po prostu JEJ NIE MA (a jeśli z punktu widzenia Twojej religii, to wszystko na ten temat zostało już raczej powiedziane przez dużo od nas mądrzejszych).

Czy Dalai Lama odpowiedziałby tak samo na to pytanie? Czy gdybym zapytała go czy ten człowiek powinien zabić odpowiedziałby "Tak, bo taka jest jego karma" ?

To skąd nawoływanie do pokoju? Wbrew karmie?

A czy to nie tak przypadkiem, że karma owszem, ale decyzje naszego teraźniejszego życia ( podejmowane dzięki  wolnej woli) wpływają na to, jaką postać przyjmiemy w drodze reinkarnacji?
Skoro wplątujemy w to determinizm, a tymbardziej fatalizm, to w jakim celu byłaby reinkarnacja (bo zakładamy że ma jakiś cel, prawda?).

Nie znam siebie

Celem jest wyzwolenie - wyzbycie się się indywidualności. To co piszesz wynika z tego, że na grunt hinduizmu przenosisz chrześcijańską (a w zasadzie charakterystyczną dla cywilizacji łacińskiej) koncepcję człowieka. W hinuzizmach, buddyzmach NIE MA WOLNEJ WOLI zastępuje ją karma.

Tutaj warto wskazać przykład Buddy, który osiągnął wyzwolenie bez reinkarnacji - mówiąc kolokwialnie poprzez medytację odleciał widną do nieba. To można osiągnąć też np. poprzez praktykę jogi, jeżeli jesteś mężczyzną z odpowiedniej kasty (teoria kast wynika właśnie z reinkarnacji, przy czym w odróżnieniu od feudalnego stanu kasta ma charakter zamknięty) i osiągnąłeś odpowiedni wiek. W zeuropeizowanych koncepcjach reinkarnacji karmę można oszukać np. poprzez orgon - energię wyzwalając się w czasie orgazmu - stąd gadanie o wyzwoleniu kobiet przez orgazm propagowane przez środowisko Pani filozofowej Środowej i Pani Fuszary.

Niestety bez poszerzonego wywodu i znajomości u źródeł zarówno chrześcijaństwa, jak i hinudizmów i buddyzmów nie da się tego objaśnić.

Nawiasem mówiąc świadomie posługuję się liczbą mnogą, gdyż nie ma hinduizmu są hinduizmy, nie ma buddyzmu są buddzyzmy. I tu znowu totalna różnica z naszym kręgiem cywilizacyjnym. Chrześcijaństwo obejmuje różne wyznania ale ma można w nim wyodrębnić pewną oś, coś co sprawia, że wykroczenie poza nią oznacza, że system wierzeń przestaje być chrześcijaństwem. Np. Świadkowie Jehowy nie wierzą w to, że Jezus był Bogiem - tym samym nie są już chrześcijanami, bo wykraczają poza tę "oś".

W religiach Dalekiego Wschodu tego nie ma.

Poza tym fatalizm tych religii sprawia, że nie mają one charakteru misyjnego. Hinduistą, buddystą nie możesz zostać - musisz się urodzić.

DOBRA dla hindusa i buddysty nie ma TO ZŁUDZENIE

Nie przenoś naszych kategorii pojęciowych na ich kategorie pojęciowe.

Dobrem jest zjednoczyć się z absolutem.

Dobrem jest żarcie własnych dzieci - bo jednoczą się z Kali, dobrem jest palenie żon, bo przechodzisz karmę itd....

A Ty bez względu na to czy wierzysz czy nie wierzysz posługujesz się katolicką koncepcją dobra, wolności itd.

Swoją drogą w Europie żyje jedyny Europejczyk, który był guru. Jaques de Verdeline. Dość ciekawą drogą został uznany przez innych guru za guru. ale to inna Biblia inna baśń.

mhm, czyli co?
Skoro ilu mistrzów  tyle interpretacji  oznacza to ni mniej ni więcej tyle, że Twoja definicja karmy może być z goła odmienna w rozumieniu innego mistrza?
Może oznaczać tyle, że złe (w rozumieniu zeuropeizowanym) uczynki faktycznie są złymi i niosą ze sobą złą energię?
Może się okazać, że istnieje coś takiego, jak dobro w ogóle i jest ono, mniej lub bardziej, świadomie lub nie, respektowane przez każdego żyjącego człowieka?

Jeśli już to z wierzeń....religia pojawiła się dużo później.

Może i wierzeń - dziś wierzenia nazywamy religią, jedno i drugie sprowadza się do systemu twierdzeń na temat bytów nadprzyrodzonych. Pewną różnicę dostrzega antropologia kultury. W dużym skrócie wierzenia to początek religii. Ale to mniej więcej różnica między płodem a dorosłym człowiekiem. Wierzenie to pewien etap rozwoju religii.

A co do pytania o guru - nie umiem Ci odpowiedzieć jaką wolność w interpretacji mają guru.

Z tym, że czym jest karma - z tego co wiem nigdy nie pojawił się pogląd kwestionujący to co napisałem. W pewnym stopniu za łagodzeniem karmy opowiadał się Mahatma Gandi ale on był politykiem, synem polityka wiec należy go raczej zaliczać do radżdżów, poza tym łagodzenie karmy w poglądach Ghandiego da się zauważyć dopiero po studiach w Europie.

Nawiasem mówiąc przyczyną skutecznego zamachu na Gandhiego było właśnie odrzucenie systemu kastowego.

Wydaje się, że interpretacja karmy o jakiej piszesz po prostu przekracza tamte kategorie pojęciowe. Łagodzenie - ale nie zaprzeczenie - bierze się z wpływu judaizmu - tu Budda albo chrześcijaństwa.

"Nie mieszajmy w religii " - w religii już namieszano w IVw., więc ja na moment wrócę do tego momentu

Reinkarnacja była powszechnie znana w czasach Chrystusa i przed Nim. W pismach pozakanonicznych Jezus mówi tym, o sprawach wewnętrznych światów, hierarchii wszechświata, procesach wstępowania duszy prowadzących do wyzwolenia i zbawienia.

Wygląda na to, że Jezus nie mógł ominąć zagadnienia reinkarnacji, bo była zbyt szeroko znana w tym okresie i o nią był pytany, zagadnienia reinkarnacji (+ dużo innych) zostały pominięte dopiero w za czasów Konstantyna Wielkiego, po soborze nicejskim 325r. Na Soborze z około 50 Ewangelii, których mieli do dyspozycji (wszystkich było ok 70) Ewangelii włączono do kanonu tylko 4 (ewangelie synoptyczne Mateusza, Marka, Łukasza, które powstały przed 70 rokiem + ewangelia Jana z ok 100r.).

W Ewangeliach, które włączono są bardzo słabe ślady o tym, że Jezus nauczał o reinkarnacji np. wersety o Janie Chrzcicielu i Eliaszu, jest też sporo przypowieści dotyczących przeznaczenia i prawa sprawiedliwej zapłaty, czyli aspektów bezpośrednio z reinkarnacją związanych.

Te niewłączone to Kościół ?ukrywa?, ściśle mówiąc nie ukrywa tylko uznaje za fałszywe i umieszcza na liście ksiąg zakazanych. Były one niewygodne dla Kościoła i cesarstwa, nie pasowały biskupom i Konstantynowi (cesarz miał władzę nad państwem i religią, chrześcijanizm stał się religią państwową, której patronował Konstantyn, przewodniczył on soborowi ? był pogańskim prawodawcą religii, w którą sam nie wierzył, bo nawrócił się dopiero na łożu śmierci)

(Jak kogoś to interesują "księgi ukrywane" to musi pogrzebać w publikacjach zagranicznych, w j. polskim będzie trudno znaleźć, o ile wiem przetłumaczono tylko Ewangelię św. Tomasza, ale fragmenty innych są dość znane, trzeba szukać: ewangelie gnostyków, albo ewangelie apokryficzne na dobry początek. Poza tym pozakanoniczne lisy i inne pisma nie będące ewangeliami?)

Kryteria kanoniczności ksiąg? 1) Źródłem informacji musiał być apostoł. 2) Zgodność z resztą Pisma. 3) Powszechna akceptacja wśród chrześcijan.
I tu robi się ciekawie, oficjalna wersja niezgodność z pkt 3. księgi były kwestionowane z braku akceptacji, natomiast szokująca jest ta powszechna akceptacja tych 4 z kanonu przez chrześcijan rozsianych po ogromnym terenie Imperium, których dzieliła kultura, język i ogromne odległości.

Pytanie: A może jednak nie zostały zaakceptowane, między innymi dlatego, że w Ewangeliach spoza tej kanonicznej 4 było coś bardzo niewygodnego np. pozostając przy temacie reinkarnacji: w niektórych wyraźnie się mówi, że każdy mistrz zapowiada następnego mistrza, czyli następne wcielenie słowa i że Bóg przysyła Chrystusa w każdym pokoleniu, a nie jeden raz w historii.

Co do tzw. Ewangelii ukrywanych - nieźle się uśmiałem. Zostały one wydane z inspiracji Kościoła. Mój ojciec się habilitował z Biblii i tak się zabawnie składa, że mam komplet w domu, wiec z tym ukrywaniem to dość ciekawa historia. W zasadzie nic w nich wielkiego nie ma, to raczej próby reinterpretacji ewangelii kanonicznych a badania np. językowe itd. dość wyraźnie pokazują, że są one wtórne wobec ewangelii kanonicznych, tj. ewangelii synoptycznych, które powstały na bazie jakiejś jednej protoewangelii i mają charakter relacji bardziej historycznej oraz ewangeli Jana która jest bardziej wykładem teologicznym niż historyczną relacją (stąd pewne różnice).

Co do uznawania za fałszywe - już w Apokalipsie mamy informacje na temat niektórych herezji posługujących się własnym przekazem o Jezusie - plus uwagi co też Syn Człowieczy o tym myśli, jakoś myśli Pana Jezusa nie ośmielę się komentować:)

Co do tzw. śladów wiary w reinkarnację w Ewangeliach. Pogląd taki może być wyrażany jedynie w oparciu o analizę jednego wersu. Weźmy przykład: Herod uważał Jezusa za Jana Chrzciciela. Jednocześnie nieco wcześniej ewangelista informuje nas, że Herod był przekonany, że Jezus to wskrzeszony, zmartwychwstały Jan Chrzciciel.

Co do zapowiadania mistrza przez mistrza - toż w Ewangeliach kanonicznych też mamy coś takiego - przekazanie sukcesji apostolskiej apostołom i ustanowienie Piotra pasterzem. I co jakoś tego nie ukryto??

A TERAZ WRACAJĄC DO PROBLEMATYKI GURU.

1. naturalizm to forma panteizmu - wierzy się w nadprzyrodzoność, boskość przyrody....wiara ateistyczna czyli wiara w nieistnienie transcendencji to wynalazek późniejszy;

2. co do Twoich interpretacji karmy - będąc kobietą oczywiście nie masz do nich prawa.....no taka Twoja karma i gadaj sobie co tam chcesz:) Kobieta nie może być Guru - dlaczego a żebym ja to wiedział.....

3. karma jako przyczyna - skutek to nie do końca tak, to próba przełożenia tamtej kategorii na nasz język. W zasadzie w Indiach nie jest znane pojęcie związku przyczynowo - skutkowego....;

4. karmę można ująć rzeczywiście jako ilość "Boga", tylko, że ten "Bóg" nie jest osobą tylko rodzajem energii stąd różne poziomy.

A może z ich świętych ksiąg??
Droga Buddy to sposób na ominięcie reinkarnacji - dlatego Budda się nie wcielił, lecz odleciał windą do nieba....ale to dramatyczne uproszczenie

TAAAA??? To dlaczego Dalaj Lama miał prawo mordować pariasów??

Kolejna pseudo - buddystka, oczywiście z szacunkiem dla Ciebie.

Raczej stwierdzam fakt i przepraszam jeżeli poczułaś się urażona...Nie było to moją intencją.

A możesz wytłumaczyć dlaczego nie?

To pytanie powinieneś skierować nie mi ale komuś wyżej ode mnie, może mnichowi.

Tak mówią prawdy buddyjskie, nie wolno zabijać żadnych istot żywych kierując się tak przyziemnymi powodami jak gniew, głupota, albo zabije bo tak mi się podoba, z chciwości czy z zazdrości.

Zabijając więc na zasadzie bo tak i już, skutkuje to karmą mającą wpływ na przyszłe cierpienie.

Pierwsze wskazanie mówi o powstrzymaniu od odbierania życia wszystkim istotom żywym.

Buddyzm mówi o współczuciu wobec wszystkich istot żywych więc również i zwierząt, o tym że nie wolno bezmyślnie zabijać i należy się od tego powstrzymywać.

Sama historia o synu rzeźnika który miał zabić owcę, nie zrobił tego bo wiedział że będzie musiał tak czynić całe swoje życie, zabił więc siebie.

Pytasz dlaczego? Nie mnie o to pytaj, taki jest nakaz i przykaz każde stworzenie ma duszę lub kilka stworzeń powstało z jednej duszy, nie wolno ich ranić ani zabijać należy im współczuć i uwalniać od cierpienia.

O nie zabijaniu mówią najstarsze przekazy.

Mało tego karma to nie jest zdeterminowanie życia i przymus że musisz coś zrobić, karma to konsekwencje naszych czynów, ale jednocześnie jesteśmy odpowiedzialni za nasze życie

Nie jestem chrześcijanką dla Twojej wiadomości.

Nikt nie dał Ci prawa do oceniania mojego wyznania i mam w nosie Twoje zdanie, przeinaczasz wszystko i interpretujesz jak Ci wygodnie.

Co do mojego obecnego rozumienia reinkarnacji i prawa karmy - nie jest to kwestią wiary, lecz wiedzy.

Każdy, kto osiągnął odpowiedni stopień rozwoju osiągnął też zdolność rozumienia praw duchowych, rządzących światem. Ja nie uważam, że to wszystko rozumie, dlatego was czytam. Czytam ten temat, bo miało być o godności człowieka, a ja mam wątpliwość czy człowiek, który jest kontrolowany przez kapłanów, doktrynę religijną i lęk przed wiecznym potępieniem jest nadal godny, trochę wymuszona ta dobroć i godność człowieka.

Nie do końca mnie przekonuje też chrześcijańskie rozumienie pojęcia godności, wg Jana Pawła II z pierwszej encykliki ?fundamentem ludzkiej godności jest Boża miłość do każdego człowieka? i to ok jeżeli Bóg istnieje, ale to już kwestia wiary. W Boga wierzę tylko nie jestem pewna czy był to chrześcijański Bóg. Nie mogę zrozumieć, dlaczego się cierpi i jak niegodne cierpienia są człowiekowi dane i nie pasuje mi pojmowanie ?cierpienia jakby szczególnego wyzwanie do cnoty? i nie pomaga mi odwrócenie perspektywy i postawienie uwagi na ?ważne dla kogo się cierpi?. Staram się nie dziwić, bo w tej religii Syna Bożego wysyła się na śmieć na krzyżu, który był w tamtych czasach uznawany za karę haniebną. Jeszcze trudniej mi zrozumieć określoną w tej encyklice różnicę między eutanazją i ?uporczywą terapią?, w przypadku której można w zgodzie z sumieniem ?zrezygnować z zabiegów, które spowodowałyby jedynie nietrwałe i bolesne przedłużanie życia?.

Koncepcją reinkarnacji interesuje się, 1. bo tłumaczy skąd się wzięło cierpienie 2. dlaczego KK odrzucił idee reinkarnacji, stąd moje lepiej lub gorzej udane grzebanie w historii? Jak wam się wydaje dziwne to powiem tak od czegoś trzeba zacząć, a przeszłam chrześcijańskie pranie mózgu i rzucanie cytatami z Pisma przy każdej okazji, na zasadzie powszechnie znanego ?udowadniania istnienia krasnoludków cytatami z Królewny Śnieżki?. Stąd moje zainteresowanie reinkarnacją i pismami spoza kanonu. 

A tak komentując, co było przez was napisane

?Chrystus jest ponad tym prawem jako syn Boży.? Rozumiem, że to interpretacja, albo wiara.

?Co do tzw. śladów wiary w reinkarnację w Ewangeliach. Pogląd taki może być wyrażany jedynie w oparciu o analizę jednego wersu? Nie zgadzam się, że na podstawie jednego wersetu. Było ich więcej np. to też interpretowano zgodnie z ideą reinkarnacji ?Kto popełni grzech przeciwko Duchowi Świętemu, temu nie będzie odpuszczone ani w tym życiu, ani w przyszłym...". Ale interpretacji może być nie tylko tyle, co mistrzów, ale i też tyle co ludzi.

Z tym też się nie zgadzam: ?Owszem, ale jedynie wśród heretyckich form wczesnochrześcijaństwa, głównie wśród neoplatończyków, gnostyków i pitagorejczyków.?
Idea reinkarnacji była trochę szerzej rozpowszechniona i występowała w prawie wszystkich religiach i wierzeniach. Pojawiała się również w pracach dawnych myślicieli chrześcijańskich, ojców kościoła, np. u św. Hieronima czy św. Augustyna.

Chcecie mi powiedzieć, że nie było pogańskich wpływów helleńskich w chrześcijaństwie dotyczących cykliczności odradzania się? Ani filozofii stoickiej (Apulejusz, Julinan Apostata)? Ani Platona i jego idea wędrówki dusz?

Może tu znów coś źle rozumiem - wszystkie jestestwa, istniały jako byty pojęciowe, pozbawione formy materialnego wcielenia, dopiero na skutek oddzielenia się od Boga, czysta i nieskalana myśl (Logos św. Jana) została ograniczona materią.

Zleży co definiujesz jako chrześcijaństwo.

Żeby jakiś system zaliczyć do chrześcijaństwa musisz stwierdzić następujące cechy:

1. Wiara w Boga w Trójcy Jedynego;

2. Wiara w w to, że Jezus Chrystus jest Bogiem;

3. Wiara w rzeczy ostateczne - sąd po śmierci, sąd ostateczny piekło i niebo;

4. Wiara w zmartwychwstanie;

5. Uznanie 7 sakramentów, choć nie muszą wyglądać dokładnie tak jak w kościele powszechnym (katolicyzm i jego odmiany plus prawosławie).

To takie minimum - przy czym wszystkie 4 cechy muszą zostać spełnione łącznie. Dlatego poza chrześcijaństwem możesz kwalifikować Świadków Jehowy, choć są bardzo blisko, ale brak uznania boskości Chrystusa jest decydujący.

To co wykracza poza te 5 punktów nie jest chrześcijaństwem, co nie wyklucza elementów chrześcijaństwa w różnych ruchach synkretyzmu religijnego - np. gnoza. I tu zgoda możliwe jest łączenie chrześcijaństwa i reinkarnacji.

Przepraszam Adam12 mam osobistą prośbę do Ciebie nie tłumacz mi, rzeczy oczywistych np. dlaczego księgi są zakazane, bo to większość z nas wie.
Natomiast dziwi mnie, że księgi przez kościół zakazane wg Ciebie ?Zostały one wydane z inspiracji Kościoła?. Inspirować po to, aby zakazać??? Co do tego, że twój tata ma wszystkie w bibliotece, przykro mi, ale nie wiem czy miał te same co ja i czy ma właśnie pisma zakazane, czy te napisane z inspiracji, ale rozumie, ?że nic tam nie ma? w tych księgach, które ojciec miał w bibliotece. 

Wspominasz o  badaniach językowych , jeżeli chcesz pomóc to mam pytanie o doktrynę o preegzystencji dusz, którą głosił Orygenes sprzed poprawek naniesionych przez Rufina. Dlaczego w tłumaczeniach Nowego Testamentu dotyczącego fragmentu Jakuba 3.6 spe-cjalnie pominięto słowa "Koło Narodzin" i zastąpiono "Okręgiem Życia" (por. Jak. 3,6 BT) a w Biblii Lutra "Całym Światem"?

Co do chrześcijaństwa to nie potrzebuje wykładu, ale piękne dzięki za przypomnienie.
?Zleży, co definiujesz jako chrześcijaństwo? ? to ja tak pozwolę sobie bez definicji, ?każde chrześcijaństwo? uznaje Dekalog, tak?  To, dlaczego Chrystus wypowiada się czasem tak jakby go chciał podważyć? Dlaczego Ten, który niesie pokój, mówi, że pokoju nie niesie?
Chociaż świadkiem Jehowy nie jestem i nawet ich do domu nie wpuszczam to ci w ich stylu rzucę cytatem z Pisma kanonicznego, może 3 abyś znów mi nie zasunął że tylko 1 werset.

Weźmy na przykład z Dekalogu ?będziesz miłował ojca i matkę swą?, a słowa Jezusa:
Łukasz 14.25 ?A szły z nim wielkie tłumy. On odwrócił się i rzekł do nich ?Jeśli kto przy-chodzi do mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem.?
Mateusz 10.34. ?Nie sądźcie, że przyszedłem pokój przynieść na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokój, ale miecz. Bo przyszedłem poróżnić syna z jego ojcem, córkę z matką, synową  z teściową i będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy?
Łukasz 12.49 ?Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże pragnę, żeby on już zapłonął. Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd, bowiem pięcioro będzie rozdwojonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu, ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu, matka przeciw córce, a córka przeciw matce, teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej?