jak pomóc sobie, dzieciom w kontaktach z " tą trzecia" - proszę o radę - Netkobiety.pl

Nie byłam w takiej sytuacji, więc mogę tylko napisac co mi się wydaje za najbardziej sensowne.
Jeśli zależy Ci przede wszystkim na szczęściu i spokoju swoich dzieci - a mniemam, że tak - bo przecież nie na byłym męzu i jego kochance - to nie wprowadzaj dzieci w szczegóły rozpadu waszego związku. Są zbyt małe. Przecież i tak wiedzą, że nie jesteś z ich ojcem.
Ojciec ma święte prawo utrzymywac dobre kontakty z dziecmi, a dzieci  - miec kontakt z ojcem, nawet jeśli w jego życiu jest nowa kobieta. Że to akurat jest ta sama , która rozbiła Wasz związek- to  nie może obciążac w żaden sposób dzieci.
Twój spokój  zaprocentuje, gdyż dzieci będą szczęśliwe widząc Ciebie uśmiechniętą i ojca, z kórym za pewne kontakty nie są tak częste, a którego maluchy też bardzo potrzebują. Jeszcze jest czas, żeby przekazac dzieciom szczególy.
A nowej "mamusi" nie obawiaj się - nie jest w stanie Ci zagrozic. Będzie starała się dzieci przekupic, ale przecież Ci ich nie odbierze!
Choc będzie Ci smutno - wytrzymasz, bo spokój dzieci jest ważniejszy niż Twoja złośc do tej kobiety i  byłego. Pozdrawiam serdecznie

Dzieci są bardzo spostrzegawcze i mądre. W wieku 8 i 11 lat potrafią już wyciągać poprawne wnioski. Bardzo ważne, żebyś nie kłóciła się przy dzieciach. Nie mów też dzieciom "to wszystko wina taty/tej kobiety. To ona rozbiła małżeństwo. Ona jest zła".  Takie gadanie nikomu nie pomoże. Dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują wzorcu ojca. Nawet jeśli jest daleko i z inną zawsze będzie bardzo ważną osobą w życiu dzieci. Kontakty z ojcem są zapewne rzadkie, więc tym cenniejsze dla dzieci.  Nie musi być częścią twojego życia, ale nie zabraniaj dzieciom ojca.

Ja bym powiedział coś takiego: "Rozstaliśmy się z Tatą,  nie była to niczyja wina - po prostu nie pasowaliśmy do siebie. Chcę żebyście wypracowały własne relacje z tatą i jego nową żoną"

poza tematem:  dzieci, które trafiają do domów dziecka często chcą wracać, nawet do najgorszych rodziców-potworów. Rodzina jest bardzo ważna. Tylko rodzina może nauczyć dziecko miłości.

Ja też nie wchodziłabym w szczegóły rozstania, ale na pewno nie powiedziałabym że to nikogo wina (bo przecież on zawinił), przemilczałabym tą kwestię. Dzieci nie będą dopytywały się o szczegóły a kiedy podrosną mają prawo znać prawdę. Mojej znajomej córka miała 13 lat, gdy ojciec odszedł do innej, nikt tego przed Nią nie ukrywał, wiedziała, że to ta kobieta jest winna rozpadu małżeństwa rodziców. Stosunki z ojcem ma dobre, kobietę też toleruje, a uwielbiać jej nie musi:))
Dzieci bardzo dużo wyczuwają, więc czasami lepiej coś przemilczeć niż kłamać i być na tym kłamstwie złapanym. Pozdrawiam

To co powiesz własnym dzieciom zależy od tego czy chcesz aby już od najmłodszych lat żyły w kłamstwie czy nie. Dziecko 11 letnie i tak wszystko rozumie, wszak piątoklasista to juz całkiem rozsądny mały człowiek. Nie kłam i powiedz dzieciom, że ich tatuś to niegodziwy egoista który złamał przysięgę małżeńską, porzucił ciebie i je, w czasie gdy najbardziej go potrzebowaliście i potrzebujecie. Ktoś tam wyżej napisał o wzorcu ojca. Ręce opadają, jeśli dzieci mają brać wzór z tego człowieka, a będą jeśli nikt im nie powie , że to zachowanie jest niewłaściwe.Natomiast tamta pani, to najgorszy rodzaj kobiety i dobrze by było, aby dzieci także się dowiedziały, jak nieopisaną niegodziwością jest rozbijanie przez kobietę innego małżeństwa i zabieranie innym dzieciom ojca. Na bazie swojego przypadku, możesz pokazać i uczyć dzieci jakie postawy i zachowania są dobre, a jakie złe, co jest niegodziwe, a co uczciwe.

Najchetniej zrobiłabym tak jak radzi Zbysiu - powiedziałabym, że ich ojciec to kłamca, człowiek, który zniszczył mi zyciu, i im też. nie wspomnę już o niej. Z drugiej strony Kwiatek 33 też ma rację - to mogłoby wywołać odwrotny skutek i dzieci może byłyby zle na mnie, że tak oceniam i opisuję ich tatę. One wiedzą ,że zawsze mogą na mnie liczyć i że zawsze przy nich bedę.
  to spotkanie będzie podczas wspólnego wypadu na łono natury. Nie wiem jak zachowają się dzieci, ale widzę teraz gdy wiedzą ( eks im to zakomunikował) że się spotkają są trochę pod denerwowane. nie rozmawiam z nimi o tym, chociaż wiem, że mają wiele watpiwości,ale nie pytają. Bardzo sie denerwuje, może tym że ją polubią, że powiedzą, że jest łada, mlodsza. cholera, przecież jestem dorosła i powinnam się z tym liczyć, ale to ciągle jednak boli.

Też czasami o tym myslę. że pewnego dnia tak mogloby się stać z moim dziecmi. Ja jednak jestem typ kobiety bardzo poukladnej, majacej dobro dzieci przede wszytkim na uwadze. Przez te ponad dwa lata od rozstania nigdy nie mówiłam źle o ich ojcu. Po esemesach kiedy przyjedzie do dzieci, przeszedł czas na tlefony. nauczyłam się z nim rozmawiać i nie bylo problemu odnosnie spraw dotyczacych dzieci. to zawsze ja inicjowalam tematy, gdy dzieci chcialy z nim porozmawiać, to ja pytalam jak rozplanowujemy święita - on zazwyczaj nie miał propozycji i przystawal na moje. angazowałam go w zycie dzieci - wywaidówki, zakonczenia w przedszkolu. On chial tego kontaktu i bycia waznym w ich zyciu a ja chcialam by były mimio wszystko szczęsliwe. Jedyna kwestia jaka nigdy nie była poruszana to ta kobieta. Dzieci , jak powiedział im ze ma przyjaciółkę nie do końca ( szczegolnie mlodsza córka) zdawały sobie sprawę, że ta kobieta jest częścią zycia ojca. jak do niego jexdziły ona byla w anglii. nigdy o niej nie mówił. Na moją prośbę ( po tym jak syn zauwazył na gg ojca namiętne teksty) powiedziałam, ze musi powiedziec dzieciom bo syn się i tak juz domysla. powiedział tylko, że ma przyjaciółkę i pojechał. Ja nic nie wyjasniałam, nie chialam się wtrącac. Teraz gdy tydzień temu powiedział, ze to jego dziewczyna, że chce zeby się poznali, dzieci są w szoku. do tej pory myslały, ze wprawdzie rodzice są osobno - ale maja ze soba sobry kontakt, ze nie kłócą się, że nadal jestesmy jakby rodziną. A teraz po zakomunikowaniu im o spotkaniu nic nie wyjasnil. wczoraj córka zapytala mnie czy tata ją kocha. zabolało - bo to byl sygnal, ze ona strasznie się z tym meczy. próbowalam z nia rozmawiac ale wiem ,ze chcialaby o  tym porozmawić z tatą, uslyszec od niego, ze jest wazna.
może źle, że przez te lata je chroniłam, ale staralam się by mimo tej tragedii czuły się bezpieczne. wiele razy o kolezanek slyszalam, ze jestem glupia, ze po co te wspólne kolacje z dziecmi, niech dran spieprza gdzie pieprz rosnie. A ja staralam się by czuły, że sa kochane przez nas oboje.
   nie wiem co bedzie teraz, byly źle to rozegrał i niezostawił im wyboru. One go kochają ale czują żal, że je oklamywał i że jestes ktoś w jego zyciu. no i w tym wszystkim jestem ja - chcę im pomóc a nie wiem jak. Dziś przyjedzie do dzieci - one chcą z nim porozmawaić w mojej obecności. boję się . trzymajcie kciuki.

jestem juz po rozmowie z dziećmi i ich tatą. Nie było lekko lecz w miarę mozliwości kilka spraw które nurtowaly dzieci zostalo poruszonych. Zapewnił dzieci, że je bardzo kocha, ze są bardzo wazne, i że inna kobieta im tej milosci nie zabierze. dzieci patrzyły tez na moją reakcję. ja byłam dzielna i przyznalam, że mimo tego ,ze tata jest z kimś, bedzie nadal przyjezdżał do nich, zabierał na weekendy i do kina. nic się nie zmieni. były mąż obiecał, ze będzie się starał by spotkanie dzieci z jego partnerką było spokojne, nic na przymus, nie musza jej lubić - mają ją tylko poznać.
  A ja mimo tego co czuję ( nadal żal i rozgoryczenie w stosunku do byłego męża, którego bardzo kochalam i wierzyłam że nic nie zniszczy tego co nas kiedys połączyło) jestem bardziej spokojna. jestem dumna że ten żal nie przelał sie na dzieci, że zachowalam sie jak dobra matka, że nie oczerniłam ojca moich skarbów i że postaralam się by czuły się kochane i bezpieczne.
  Życie dzieci pewnie sie teraz trochę zmieni bo raz w miesiacu będą wyjezdżały do ojca i zaczną spedzać czas w czwórkę. myślę jednak ,że bedą czuły się pewniej wiedząc że są kochane przez oboje rodziców.  Pewnie po drodze bedą też problemy - ale juz chyba gorszych nieszczęść być nie może ( jesli chodzi o relacje w rodzinie).
  Ja chcę iść do przodu. jestem dobrym czlowiekiem i może spotka mnie w zyciu jeszcze coś dobrego?
  Dziekuję wszystkim, którzy mi doradzali. Muszę powiedzieć, ze pisząc tu o sobie i moich watpiwościach oraz czytajac Wasze komentarze bylo mi lepiej i weselej, że są ludzie, którzy mnie wysluchali i wspierali. wszystkim bardzo dziekuję.

Znów powiesz,że cię atakuję.Ale nie mogę tego zmilczeć.
co to za rada?czy te dzieci mają wyrosnąć na zgorzkniałych egoistów? a może warto je nauczyć, że tak w życiu bywa że rodzice się rozstają,ale mimo to można żyć w zgodzie.I że należy mieć szacunek dla rodziców.

Oj nie podoba mi się cos takiego. Dzieci powinny mieć swoje granice - mama tata, dziadek babcia, ciocia wujek i kuzynostwo - na tym kończy się rodzina. Dzieci mogą mieć żal do ojca że nie jest już z Tobą a znalazł się u boku innej. Na Twoim miejscu nie pozwoliłabym aby moje dzieci poznały kochankę ojca - to może źle wpłynąć na ich psychikę

Witam ponownie! Sarenka napisała, że nie pozwoliłaby swoim dzieciom poznać kochankę - oficjalna wersja dla dziecie - dziewczynę taty. niestety on tak jak ja ma prawo się z nimi spotykac, zabierac na weekendy, wakacje itp. wczesniej czy później i tak musi dojść do spotkania. Mój tchórzliwy były mąż czekał z tym ponad dwa lata. Nie da się tego uniknąć i nie mam wpływu na to jak bedzie sobie on dalej układał życie.
Widzę, że tak jak Zbysiu i Stefcia - kazdy ma swoją opinię na temat jak " przeprowadzić" dzieci przez pierwsze spotkanie z nową częścią zycia ich taty. Każdy kto znajdzie się w takiej sytaucji jak ja, może postąpić tak jak uważa za stosowne. Czas okaże czy nasze postępowanie w danej sytuacji przyniesie pozytywne czy negatywne skutki.
  Jak bedzie szło mi i moim dzieciom napiszę Wam wkrótce.
     spotkanie w czwartek. Trzymajcie kciuki.

Ale po co dzieci mają ją poznać?? Ojciec jak chce widzieć dzieci to może je gdzieś zabrać. A ta franca nie powinna się w ogóle interesować! <zbulwersowana> Z drugiej strony nie można dzieci negatywnie nastawiać, że to zła, niedobra, bo zabrał tatę i czarnobyl to też jej wina, ale można powiedzieć, że tata wolał ją od mamy i tak wybrał.
Obca baba dla takich dzieci jest ciężka do zrozumienia, i jak w wypadku maol to normalne, że córka jest zazdrosna, bo ma pełne prawo do tego. Rodzina to rodzice i dzieci a nie rodzice dzieci i jakieś baby jeszcze.

to nie jest wszystko takie proste. Jak zamieszkają razem ( mój eks i jego kobieta) siłą rzeczy wypadydzieci  na weekend będą pod ich dachem i to wspólnie. Tłumaczyłam eks, że dzieci wolą spedzać czas tylko z nim a nie z nią ( przynajmniej na razie) ale on twierdzi, że czekał z tym dwa lata i to wystarczy ( dwa lata to on bał sie im powiedzieć - teraz też myslę że to był jej pomysł, i gdyby nie ona to  on nadal by nie organizował tego spotkania). Chcę pomóc córce ale włąsciwie nie wiem co więcej mogę zrobić. Zrobiłam juz wszystko co mogłam, prosiłam byłego męża by często mówił i okazywał córce miłość. On niby to robi ale czasmi popełnia takie gafy, że trudno jest potem odkręcić.
myslałam ,że to się wszystko jakoś poukłada ale teraz mam coraz więcej wątpliwości.

Elefantka! Bardzo dziekuję Ci za to co napisałaś. Twoje doświadczenia jako dziecko z rodziny, w której rozwiedli się rodzice i w której mama nie mogła poradzić sobie z żalem do byłego męża jest dla mnie ważną wskazówką jak nie robić. Czasami to jest takie trudne bo mój były mąż robi rzeczy, które krzywdzą dzieci. Nie robi tego specjalnie. Jestem na niego wściekła i tak jak teraz siedzi z dziecmi w pokoiku i się smieje jak gbyby nic. Mnie zalewa krew bo przecież kiedyś obiecał im że będzie z nimi zawsze, że będziemy je razem wychowaywać, że będziemy rodziną. tylko ja wiem ile muszę zdusic w sobie, ile mnie to kosztuje. Dzieci też się starają, nie chcą go denerwować, nie mówią mu jak im źle bo chcą jego milości, nie sprzeciwiają się propozycjom, ktore je nie interesują lae nie chcą zrobić ojcu przykrości. Gdyby on tak sie starał jak one! Czasami nie wiem jak dalej zyć. Budzę się rano i myslę czy dotrwam do końca dnia. już nie chodzi o mnie ale ból mimo dwóch lat jest taki sam. Zal, że one nie maja prawdziwej rodziny bo tata się zakochał. Jak mają to rozumieć. można zakochać się gdy ludzie się rozchodzą świadomie, nie krzywdzą się, nie mogą już dłużej być razem. potem kogoś poznają i układają sobie zycie. Moje zycie trwało i z dnia na dzień się skonczyło. Mam milość dzieci i to daje mi siły.
  Jeszcze raz Elefantka wielkie dzięki. ty też jesteś mądrą kobietą i wierzę, że uda Ci się utrzymać rodzinę. Jesteś dla mnie podporą bo przeszłaś więcej niz ja i nie poddajesz się. Jesteś bardzo dzielna. Pozdrawiam.

Bardzo Ci współczuję z powodu spalenia mieszkania. Nieszczęścia chodzą parami a czasem nawet w wiekszej ilości. Wiem co czujesz gdy nie masz rano siły wstać. Ja mam to samo. Robię to głównie dla dzieci. mimo, że robię co mogę by nie patrzyły na moje łzy i smutek to i tak one wszystko rozumieją. Tego nie da się do konca ukryć. Szczerze mówiąc one udają przede mną a ja przed nimi, ze wszyytko gra i tak pocieszamy się nawzajem. Nie wiem w jakim wieku masz dzieci ale z biegiem czasu one będą dawać Ci coraz więcej sił, a Ty będziesz dawć tę siłę im. Nie ma innego wyjścia. Czasami myslałam, że gdybym odeszła to byłoby dla nich lepiej bo nie patrzyłyby jak toną w rozpaczy. Ale przecież jestem ich mamą, kocham ich nad zycie i zraniłabym je okrutnie. Wierzę, że Tobie wystarczy sił. Jak nie to pisz, ja chętnie coś Ci doradzę, wysłucham, odpiszę. Z pewnością nie pomaga fakt, że Twoi rodzice nie są dla cieibe tak do końca wsparciem bo sami się nie mogą znieść. Ja mam wspaniałych rodziców i bardzo wiele im zawdzięczam. Mogę sobie jedynie wyobrazić jak musi być uciążliwe robienie tych podwójnych imprez ( ja mam trochę inaczej - robię imprezy dla mojej rodziny, a potem urodzinki dziecie z byłym mężem).
  Trzymaj się Elefantka! Wspieram Cię swoimi myslami. Pozdrawiam.

mysle ze jednak powinnas z nimi o tym porozmawiac, moje dzieciaki mialy problem w akceotacji nowej partnerki taty,ale po rozmowie ze mna przelknely ten fakt i juz im to nie przeszkadza. tlumaczylamim ze skoro mnie i tacie nie wyszlo nie zaczy ze nie mozemy byc szczeskliwi z kims innym,tlumaczylam ze nie musza jej kochac jesli nie potrafia ale jakis szacunek sie jej nalezy,i tak udalo sie ze dzieci juz nie maja pretesji do taty o nowa partnerke ,a i do niej nie czuja niecheci

Maol spokojnie. Kedyś przyjdzie taki dzień że będziesz w stanie spokojnie o niej myśleć a jakiś czas potem spokojnie o niej mówić. Ja też nienajlepiej sobie z tym radzę ale wierzę w to że przyjdzie taki dzień dla naszego dobra. Trzymaj się ciepło.

Hej! wróciłam do pracy. Dom, praca, dzieci ale nie narzekam bo dzięki temu czasami udaje mi się zapomnieć o bólu, żalu i żyć. nie zapominam jednak o tych, których poznałam tu na forum. Bardzo wiele mi pomogliście, a pisząc te posty wiele rzeczy z siebie wyrzuciłam i poukładałam myśli. Nie jest idealnie ale mam dzieci i dla nich jestem całym światem. bywa, że wieczorami zasypiam na krześle po północy ale wstaję rano bo one mnie witają. Powoli tracę nadzieję, że spotka mnie w zyciu jeszcze coś dobrego ale może mi własnie pisane były dzieci - jedni ich nie mają i są nieszczęśliwi, a ja mam aż dwójkę skarbów. Elefantka - a jak Ty sobie radzisz? Dzięki za troskę - super, że jest gdzieś tam ktoś kogo obchodzę! Pozdrawiam ciepło!

Ilorona Twoja historia jest dla mnie światełkiem w tunelu. Po pierwsze przeszłaś przez rozejście rodziców i jesteś wspaniałą osobą - a ja chcę by moje dzieci nie odczuły ( przynajmniej na tyle ile jest to mozliwe) tego że są z rozbitej rodziny. Po drugie ja też płaczę nocami jak one jadą do ojca i tam sa z tą kobietą.  to nie jest dobry człowiek i dostaję szału na myśl, że ich dotyka, bawi się i chce się z nimi zaprzyjaźnić. Ja też im kiedyś powiem ile to mnie kosztowało ale na chwilę obecną nie mówię źle o ich ojcu - bardzo go kochają pomimo tego co im zrobił.
  Jeszcze raz wielkie dzięki za Twoją historię i życzę Ci  w życiu wiele szczęścia!

Bardzo zazdroszczę wam tej mądrości. We mnie jest strasznie dużo złości i nienawiści z którą nie umiem sobie poradzić. Staram się ale walę głową w mur na oślep. Cieszę się że Wam to się udaje czyli jest jakaś szansa dla mnie. Na szczęście mam Was i moją siostrę która przeżyła też zdradę i bardzo mnie wspiera. Tłumaczy i uspokaja. I pomimo iż jest młodsza wiele się od niej uczę. Przykro mi że musiała to przeżyć będąc tak młodziutką osobą ale cieszę się że ją mam. Przykro mi też że i wy musiałyście to przeżyć ale cieszę się że Was poznałam. Może kiedyś i dla nas zaświeci słonce.