Obsesja na punkcie nowotworów itp. - Netkobiety.pl

Masz najprawdopodobniej odmianę nerwicy hipochondrycznej czyli kancerofobię - dość częstą u osób, u których bliskich wystąpił nowotwór.

Możesz sobie zrobić USG węzłów, ale pewnie okaże się, że ta kuleczka to albo chrząstka (którą dla laika łatwo pomylić z węzłem), albo węzeł odczynowy (przeziębienie/ząb itp.)...

Sądzę, że powinnaś pogadać z psychologiem o swoich obawach - piszę tak dlatego, że dla osób z hipochondrią czy kancerofobią typowe jest "wędrowanie" chorób: co jakiś czas na tapecie będzie nowy rak. W Twoim przypadku obstawiam, że zaczniesz wkręcać sobie ziarnicę złośliwą, chłoniaki, potem raka piersi, mózgu itp. Będziesz obsesyjnie mierzyć sobie temperaturę, latać na badania, umierać ze strachu. Potem zaczniesz mieć kołatania serca i inne cuda na kiju. Poszukaj terapeuty specjalizującego się w leczeniu nerwic lękowych lub natręctw - gwarantuję, że pomoże.

Kiedyś już innej osobie sugerowałam poczytanie forum dla nerwicowców: nerwica kropka com. W zakładce nerwica lękowa/hipochondria znajduje się link do sławnego wątku "Hipochondria - jakie choroby sobie przypisywaliście..?". Ma on 784 strony, i jest tam multum ludzi z Twoim problemem, nie jesteś sama, poczytaj sobie

I pamiętaj: obsesyjne macanie węzłów chłonnych, zwłaszcza na szyi i pod pachami jest typowe dla tej odmiany nerwicy

Jeszcze jedno (jest to rada, którą da Ci psycholog oraz osoby z polecanego forum): TRZYMAJ SIĘ Z DALEKA OD INTERNETU! Nie czytaj ŻADNYCH forów dla osób chorych na nowotwór (zwłaszcza ZZ) i ich rodzin! Żadnego diagnozowania się przez neta!
W przeciwnym razie dopasujesz sobie wszystkie objawy i w efekcie zaczniesz mieć ataki lękowe, które naprawdę nie są miłe.

Nie jestem przekonana do psychologa...

a co mi może powiedzieć?
Niech Pani za dużo o tym nie myśli, robi badania i tyle

więc nie masz problemów i nie chcesz sobie z nimi poradzić
każdą propozycję zbywasz uwagami.. dlaczego nie

a więc nie chcesz iść do psychologa
nie chcesz iśc do psychiatry'nie chcesz tego leczyc

więc nie pytaj, co z tym robić
szukaj kolejnych objawów nowotworów

jesli nie rozumiesz, że przyczyna tego stanu rzeczy tkwi w twoich własnych przezyciach i tylko ty możesz to pokonać, to ta dyskusja nie ma sensu

Paola, nie szantażuj emocjonalnie, nie jesteś wyjątkowa, większość (nie wszyscy, żeby nie było) kancerofobików zaczyna mieć objawy tej nerwicy właśnie po wykryciu przypadku raka u członka najbliższej rodziny.

Jeżeli nie chcesz pomocy, to nie zakładaj wątków na forum psychologia, dostałaś sensowne rady. Na forum nerwica com wszyscy doradzą Ci to samo, a są tam ludzie piszący nawet od kilku dobrych lat:

- jeśli nie zaczniesz czegoś z tym robić (psycholog, psychiatra względnie ostre wzięcie się za siebie) zaczniesz niszczyć sobie życie. Zadręczysz rodzinę (względnie partnera), lekarze będą mieli Cię dosyć. Będziesz obsesyjnie mierzyć ciśnienie/mierzyć temperaturę (w skrajnych przypadkach ludzie zabierają ze sobą wszędzie termometry lub urządzenie do pomiaru ciśnienia), będziesz macać się po węzłach tak, że będą Cię boleć od naciskania, będziesz mierzyć sobie puls nawet w miejscach publicznych. Na koniec zaczniesz dostawać ostrych ataków lękowych które NAPRAWDĘ NIE SĄ PRZYJEMNE. Uwierz na słowo.

Chyba macie racje...:(

ano...

Też chciałam napisać coś podobnego. Zadaj sobie pytanie - co chcesz zrobić w swoim życiu. Jeżeli planujesz poprzestać na wegetacji, na tym co musisz... to jakie znaczenie ma czy będziesz to robić jeszcze rok, czy 20 lat?
Jeśli chciałabym zrobić coś fajnego - to rób to, już teraz dzisiaj.

Czy gdyby twoja mama umarła w wypadku samochodowym, czy to coś by zmieniło w twojej żałobie?
Nikt nie wie, kiedy umrze, na co, korzystaj ze swojego czasu, skorzystaj z pomocy.

Paola12501 kiedy mama zmarła?? to może być całkowicie normalna reakcja, zwłaszcza jeżeli miałaś z nią silną wieź i np. opiekowałaś się mamą przed śmiercią. Zazwyczaj takie coś wygasa samo.

Druga sprawa na pewno na razie dać sobie spokój z badaniami, czytaniem forów a już broń Boże podręczników medycznych - jakichkolwiek. W zasadzie pocieszę Cię, prawie każdy student medycyny jakiego znam ma raka - i jeszcze żyją.

Co do diagnozy - nie wypowiadam się, generalnie jeżeli to Ci przeszkadza warto pogadać z psychologiem. Być może z zakresu opieki hospicyjnej albo psychoonkologii, Twój problem powinien być znany.

Hej, dawno nie byłam na forum, więc witam się z Wami po dłuższej przerwie.
Pisze w tym wątku, bo własnie ostatnio myślę, że też mam obsesję. i to już chyba nie na punkcie jedynie raka, ale różnych innych chorób. właściwie to jak mam jakiś objaw, to od razu zaczynam się zastanawiać, co to jest. I niestety też czytam w necie, choć jak już widzę, że tam są same najgorsze informacje, to przestaję czytać i właściwie się uspokajam. Ale wszystko zaczęło się w ubiegłym roku, po śmierci takiej kobiety, która była w jednym z talent show w TV. Niestety taką mam pracę, że następnego dnia musiałam cały dzień o tym pisać, kim była, na co zmarła itp... Wtedy trochę sobie myślałam o tym raku, że tak młodzi ludzie umierają. Było spoko a potem zmarła Ania Przybylska. I wtedy to nawet poszłam porobić jakieś badania krwi, z których nic nie wynikło (zaskoczenie ;d). Potem znowu były bóle pleców, więc znowu, że rak trzustki, bo ponoć się objawia też w ten sposób... Okazało się, że mam refluks, stąd takie problemy. No ale że ten refluks był w moim odczuciu nie tak dobrze diagnozowany - właściwie doktorka stwierdziła, że to musi być to. I tyle. Więc ja już z tego robiłam coś innego. Nie będę dokładnie wszystkiego opisywać, bo to nie ma sensu. W każdym razie potem pomyślałam, że mam coś nie tak z jelitami (mój chłopak zachorował na zapalenie jelita grubego), a teraz "wróciłam" do innej choroby - twardziny skórnej. Jestem chora od ponad 20 lat, ale wczoraj z jakiegoś powodu zaczęłam myśleć, że ze skóry może mi się przerzucić na narządy i już moje objawy mi pasują do tego... To strasznie jest męczące - zdaję sobie z ego sprawę, że szkodzę sobie myśląc o tym, gdając cały czas mojemu chłopakowi... nie wiem czy powinnam jednak iść do psychiatry. Wpadam w taką koncentrację na zdrowiu. To jest takie napadowe, pojawia się co jakiś czas.

Hej, dzięki za odpowiedź. A do jakiego lekarza mam uderzyć? Jak zaczęły się problemy z refluksem to wtedy powiedziałam lekarce pierwszego kontaktu, że u mnie to chyba jest takie wkręcanie sobie - tym bardziej, że mój tata też ma moim zdaniem podobne obsesje - ale ona powiedziała, że jak nie zdiagnozuje nic, to wtedy będę myśleć, czy to psychika.;/ A ja przez 20 lat żyję ze sclerodermą i dopiero teraz zaczęłam się jej bać. Może wcześniej sobie nie zdawałam sprawy z tego, jakie to jest. eh...

november- słusznie zauważyłaś, kiedyś mimo że wiedziałaś o swojej chorobie, tak się nie przejmowałaś. Byłaś nienadwyrężona psychicznie, wiec nie panikowałaś. Twoja mama zachorowała, to straszny stres emocjonalny. Często wychodzi później w postaci nerwic. Gdzie bym się udała? Na początek dobry psycholog (patrz czy jest psychoterapeutą). Psychiatrę radzę dopiero, gdy dolegliwości emocjonalne mocno utrudniają funkcjonowanie.

Poza tym, jest wiele książek profesjonalnie opisujących problem utraty bliskiego przez śmiertelną chorobę. Każdy z nas boi się śmierci, a trzeba się z nią niestety oswoić, bo każdego spotka.