Przeznaczenie. Czy istnieje? - Netkobiety.pl

Herself, ja nie wierze w przeznaczenie. Moim zdaniem wmawiamy je sobie, gdy coś co się nam przydarzy uważany za niepowtarzalne. Nasze życie układa się tak, jak sami je sobie ułożymy. Mówią jednak, że nic co się dzieje, nie dzieje się bez przyczyny. Może właśnie wy nie mieliście być razem.
Moim zdaniem, nie ma co wierzyć "przeznaczeniu", trzeba wierzyć sobie i swoim uczuciom. Czułaś, że musisz odejść więc odeszłaś. Gdy spotkasz tego jedynego, to tez to poczujesz. Na pewno. Wtedy będziesz mu ufać i "nie uciekniesz" od niego.

Wydaje mi się, że odpowiedź na to pytanie uzyskamy wtedy, kiedy przyjdzie nam umierać. Nie dostaniesz olśnienia nagle, nawet kiedy zakochasz się po uszy. Trudne do logicznego wytłumaczenia jest to, że się to po prostu czuje na danym etapie życia. Dziś możesz być pewna, że to ten, a jutro możesz nieoczekiwanie wpaść na kogoś na ulicy i zostać z nim do końca życia. TO jest właśnie przeznaczenie.

Ja jednocześnie wierzę i nie wierzę w przeznaczenie. Bo gdybym urodziła się na immym kontynencie, żyłabym w innej rzeczywistości, nie sądzę, żeby przeznaczenie przywlekło mnie na drugi koniec świata do mojej miłości. Prościej, znalazłabym kogoś tam i żyła w nieświadomości uparcie twierdząc, że jestem szczęśliwa.
Druga rzecz, to taka, że gdyby okoliczności dnia nie sprawiły, że w odpowiednim czasie znalazłam się w odpowiednim miejscu, to pewnie moje życie nie przewróciłoby się do góry nogami. Na to składa się cały łańcuszek zdarzeń- wybór szkoły, osoby z którymi przebywałam, ten dzień w którym postanowiłam wyjść wcześniej z klasy, bo ktoś wcześniej stwierdził, że nie ma sensu tam siedzieć, gdybym przeszła innym korytarzem, pięć minut później, i tak dalej... Nie byłabym tu, gdzie jestem teraz z kimś, z kim jestem teraz. Na tą chwilę jestem przekonana, że inne okoliczności nie sprawiłyby, że porzucam swoje dotychczasowe życie dla Tej Właśnie Osoby.

P&P jesteś bardzo mądrą kobietą przeczytałam Twój post dwa razy i stwierdziłam, że masz całkowitą racją. Może piszę dlatego o przeznaczeniu, aby "usprawiedliwić" swój własny wybór lub by mieć jeszcze jakąś głupią nadzieję, że może coś się zmieni.

herrington również masz rację. To chyba nie jest normalne tak bać się związków, bać się zaangażowania nawet wtedy, kiedy druga osoba strasznie nam się podoba. Próbując wytłumaczyć mu swoją decyzję powiedziałam głupio "Że nie chcę Go skrzywdzić". Już gorszej odpowiedzi dać nie mogłam. To ja boję się, że ktoś mnie skrzywdzi, nie widząc przy tym, że JA SAMA siebie przez to krzywdzę..

On nie ma nikogo z tego co wiem. Jednak wiem też, że dziewczyny za nim szaleją więc pewnie już z jakąś "kręci". Minęło dwa miesiące. Ostatni raz widziałam Go dwa tygodnie temu, ale nie wykazywał zainteresowania ani mną, ani żadną rozmową. A ja po prostu nie miałam odwagi powiedzieć Mu, że czuję, że "popełniłam błąd".. Pierwszy raz się zakochałam.. i jakoś specjalnie nie cieszy mnie to uczucie.

Zdecydowanie tak, istnieje, nazywa się to przeznaczenie: zgon. Innych form nie posiada.

Taaa jak z hibernacją Disneya, którego w rzeczywistości poddano kremacji

Sorki że przydepnąłem

AMEN

Dużo pokory to raz,dwa dystans dożycia,a trzy wierzyć że przeznaczenie wytyczy nam kiedyś drogę a także da szanse na kilkanaście minut przynajmniej Naszego Życia.Ja wierzę w przeznaczenie,nie wierzę w przypadki.

Wiesz że ja święcie wierzę w to że ludziom którzy nam wyrządzili krzywdę w życiu Przeznaczenie spłata im figla i ukarze,w/g mnie nie ma winy bez kary,to tylko kwestia czasu.

Bardzo filozoficzne pytanie. Według mnie coś takiego jak przeznaczenie nie istnieje. Według mnie ktoś taki jak Bóg również nie istnieje. To zimne i trudne spojrzenie na świat, któremu bardzo ciężko jest stawić czoła. Ale ja osobiście nie potrafię myśleć inaczej i wiem, że to człowiekowi nigdy nie ułatwi życia. Jestem daleki również, od nazwania mojego podejścia realizmem bo dla mnie jest ono pojęciem względnym i ilu ludzi tyle własnych realnych wyznaczników. Trochę zazdroszczę ludziom tego spojrzenia na świat, bo łatwiej jest go "dźwignąć"

Dla mnie przeznaczenie jest moim celem. Czysto teoretycznie zakładając według mnie moim przeznaczeniem jest bycie piłkarzem. Co rano robię? Biegam, potem trening piłki nożnej, poprę to jeszcze zdrową dietą i porcją BCAA a co tam! To moje przeznaczenie. Jakie miałbym szanse na zostanie nim siedząc i mówiąc sobie to przed tv, w którym transmitowany jest mecz, z paczką chipsów w ręce i piwem? ŻADNE a przeznaczenie to samo. Na, którym etapie spełniania swojego "przeznaczenia" jesteś? Drugim. (czyli ja mam paczke czipsów i sobie myślę a co gdybym nie siedział z tyłkiem na kanapie i trenował, może bym się zraził tym sportem?? Może bym został piłkarzem?? A może jeszcze jeszcze nie jest za późno, żeby podjąć się treningu - ale z jakim rezultatem?? Może tego nie robić i żałować do końca życia??
Według mnie ostatnia z opcji jest najgorsza.

Powrócę jakże trywialnego porównania z akapitu powyżej. Zaczynając karierę chcesz od razu być w Lidze Mistrzów? Trzeba przejść wszystkie ligi, okręgową, 4,3,2 (nie znam się na piłce) potem myśleć co dalej, najpierw trzeba zacząć, po co zaczynać z grubej rury - stawiać sobie od razu tą najwyższa poprzeczkę jako cel?

Będę nudny i monotonny, ale nie spróbujesz puki się nie przekonasz, boisz się wyjść w "pierwszym składzie" bo boisz się rozczarowań? Czy nie wierzysz w swoje siły i możliwości?

Wielu Ci powie, spróbuj snowboardu, też mega sport! Pytanie tylko czy jak się wepniesz w deskę czy pokochasz ja jak piłkę nożną?

Według mnie nie, według mnie wszystko jest zapoczątkowane sterowaniem. Może zbyt twardo stąpam po ziemi.

Zaliczałem w swoim życiu partery od dziecka, zaliczam je nadal. Wiem, że mi nie życzysz bo jesteś mądry facet a my po prostu rozmawiamy i mamy odmienne zdania w pewnej kwestii. Co dla mnie osobiście jest zdrowe. Ale mam w sobie siłę, żeby się z każdą "glebą" zbierać i brać życie w swoje ręce (które można potraktować jako przeznaczenie)
Piszesz:

I masz świętą rację, nie ma krzywd które wyrządzamy - bez tych które otrzymamy, bo każdego w życiu spotykają. Chyba, że umrze młodo. Dla mnie myślenie, że ktoś poniesie karę za to, że wyrządził mi krzywdę jest tak samo abstrakcyjne jak obawa przed 13.09.2013r. (chyba, że ją sam wymierzę) krzywda na pewno go kiedyś spotka.

I szczerze Ci tego zazdroszczę, chciałbym wierzyć w przeznaczenie. To pomaga ludziom w codziennym życiu i trudach. Mi na pewnym etapie życia też bardzo pomogło.

Dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi!

"Wiesz że ja święcie wierzę w to że ludziom którzy nam wyrządzili krzywdę w życiu Przeznaczenie spłata im figla i ukarze,w/g mnie nie ma winy bez kary,to tylko kwestia czasu." pisze mayk222,

tak dawno już zauważyłam, że ludzie, którzy odchodzą, raniąc drugą stronę, pozostawiając parnera dla kogoś innego czują się jeszcze gorzej, aniżeli Ci porzuceni. Oczywiście po pewnym czasie, aż sobie uzmysłowią, że nie można już wrócić, nie można niczego naprawić, a przecież to ONI zrezygnowali z czegoś pięknego, co mogłoby trwać do końca życia. Zgadzam się z tym w zupełności. Dzisiaj wiem, że o wiele lepiej jest zostać porzuconą niż porzucić..

"Znajduję sie w jakiejś sytuacji i w ułamku sekundy stwierdzam że to już kiedyś przerabiałem,wiem co wydarzy się za ułamki sekund." 

co do tego.. Czasami ludzie ( w tym też ja) przewidujemy niektóre wydarzenia, a raczej jej skutki, tych naszych decyzji. Nigdy jednak nie spodziewałam się, że można tak cierpieć, nad niewykorzystaną szansą, która boli jeszcze bardziej od porzucenia przez drugą osobę.

A może jest tak, że my sami tworzymy nasze przeznaczenie? Nie mamy sprecyzowanej jednej drogi w życiu jest ich kilkanaście, może nawet kilkadziesiąt i od nas zależy, którą z nich wybierzemy..?

Octoba.. wiem, że żeby coś osiągnąć trzeba się postarać.. Ale co jeśli po tych wszystkich wysiłkach i tak żaden "trener" do drużyny przyjąć mnie nie będzie chciał, bo nie skorzystałam już z tej pierwszej szansy jaką mi dawali..? Mam szukać innego klubu..? Dziś jeszcze nie potrafię.

"Będę nudny i monotonny, ale nie spróbujesz puki się nie przekonasz, boisz się wyjść w "pierwszym składzie" bo boisz się rozczarowań? Czy nie wierzysz w swoje siły i możliwości?"

-- masz rację, nie wierzę w swoje możliwości.. Dlaczego? Użyję Twojej metafory.. jest wiele wspaniałych piłkarzy, którzy chcą grać i grają lepiej ode mnie i na pewno od razu wykorzystają swoją szansę.

Co do żałowania.. Ciągle żałuję.. Żyć z tym to najgorsza rzecz jaka może być. Nie życzę nikomu żałować utraconej szansy, to już lepiej cierpieć jako porzucony/a. Czy coś zrobię? Staram się, ale jak to mówią "Początki są trudne". Jeśli się nie uda to... no cóż trzeba będzie pokochać snowboard.

Domyślam się, że chodzi o mnie Tak jestem morderczynią miłości. Cały czas staram się zmienić.. Zawsze jednak strach bierze górę. Nie wiem dlaczego.. Możliwe, że przez to, iż widziałam nie raz i nie dwa jak moje koleżanki walczą o przetrwanie po rozstaniu. Przyrzekłam sobie wtedy, że nigdy nie pozwolę skrzywdzić się przez żadnego faceta. (O ironio!) nie zauważyłam jednak, że tak naprawdę to ja sama siebie krzywdzę.

Wiem, że muszę zmienić swoje nastawienie do życia i do pewnych spraw. Tylko nie potrafię się "otworzyć", wyjść ze swojej ciasnej ale jakże bezpiecznej kryjówki.

Ja podtrzymam wiarę w przeznaczenie,jest coś takiego co nam wybiera lub określa ścieżki życia czy losu,niby my decydujemy ale to wcześniej zostało wpisane w naszą kartę życia,nie unikniemy tego nigdy,nie oszukamy przeznaczenia,trafimy zawsze tam gdzie nam było dane trafić.Przypadki nie istnieją.

A moim zdaniem przeznaczenie wymyślili ludzie, którzy chcieli tym usprawiedliwić swoje złe wybory, albo niechęć do kierowania własnym życiem.

Wszytko co napisałaś w tych kilku zdaniach świadczy o zaniżonym poziomie własnej wartości, pesymizmie, być może nawet depresji. Stajesz przed lustrem widzisz beznadziejną kobietę, która w dodatku jak to padło "zamordowała" miłość. Czy niegotowość do związku, jest wystarczającą przyczyną do stłumienia jej całkowicie? Według mnie, jeśli to prawdziwa obopólna miłość, to to nie jest "PSTRYK" dwa dni, już Cię nie kocham. Co do własnej wartości, zacznij żyć z myślą o sobie, nie odcinaj sobie tlenu przez drugiego człowieka. Bo z tego może nic dobrego nie wyjść - spora część facetów po prostu tego nie lubi. To wymaga wile pracy nad sobą ale warto podjąć "rękawicę"
Szukasz ukojenia w tym "przeznaczeniu" chcesz w nim odnaleźć pomoc i w nie wierzyć, bo w sobie wiary ni jak szukać.
Nie ma ludzi bezwartościowych, jesteś emocjonalną osobą, wystraszyłaś się tego pocałunku, potrafisz przyznać się do błędu, wyrazić żal, kochać.
Czy on Cię pokochał? Czy coś podczas tych spotkań zaiskrzyło? Możesz się nie przekonać jeśli nie spróbujesz.
Pokochałaś jego? Czy jego niedostępność?

Kto wie coś już słychać o komórkach macierzystych, czy jakiś chińskich hiper mikro robotach rodem z s-f i tak to wszystko będzie dla miliarderów

Węszę w powietrzu zalążek pozytywnej energii. Tak ma być.

Masz więc w ręku pistolet. Możesz wystrzelić kiedy będziesz do tego gotowa. Nie wystrzeliwuj od razu całego magazynku w stylu "ale się w Tobie zakochałam LOVE 100%" Nie warto żyć z wiecznym strachu przed opinią ludzi, o tym co powiedzą, czy mnie wyśmieją... Nie słyszałem, żeby ktoś się ośmieszył zapraszając kogoś na kawę np. Nie strzelisz w ogole? - Nigdy nie przekonasz się co jest w magazynku. Czy to czasem nie slepe naboje.
All in your hand.