Czy zaręczyny/ślub są ważne? - Netkobiety.pl

Blueskirt, oświadczyny i ślub mogą być ważne(dla wielu kobiet są i rozumiem to bardzo dobrze), ale nie powinny być najważniejsze, bądź ważniejsze od samego uczucia..."bo bez zaręczyn to pewnie jemu nie zależy, bo ślub wszystko zmieni..."
Co do mówienia i nakłaniania do zaręczyn... pewnie ze można, jeśli dziewczynie bardzo na tym zależy. Jednak "rozmawianie" a "wiercenie dziury w brzuchu" to dwie różne rzeczy. Pierwsza może nakłonić, przyspieszyć...druga może zmusić, bądź zniechęcić...
Każda dziewczyna musi sobie wybrać co woli...

dla mnie to swiadczy o tym ze osoby traktuja swoj zwiazek powanie, nie mowie ze to jest najwazniejsze ale nie chcialabym byc w zwiazku gdzie jestesmy razem np. 5-7 lat czy wiecej i nie ma zadnej deklaracji

Gwarancji nigdy nie ma na nic, ale jak facet sie oswiadcza/chce wziac slub to znaczy ze bardziej powaznie traktuje zwiazek niz zwykla znajomosc, dla mnie ma to znaczenie, ale rozumiem ze sa osoby ktore nie chca slubu i nie ma to dla nich wartosci, jednak ja bym nie chciala byc z takim partnerem, jak we wszystkim najwazniejsze jest dopasowanie.

Ale dlaczego faceci nie oczekują podobnych deklaracji? Przecież to działa w dwie strony- oboje sobie przyrzekają wierność i dla faceta też jest to sygnał i formalne "potwierdzenie" że są dla siebie, a innym wara od tego. Oni też chcą pokazać światu, że znaleźli "swoją kobietę". I chociaż mnie te wszystkie epitety denerwują i kłócą się z moim poglądem na siebie, to wpasowują się  w moje partnerskie wyobrażenie o związku damsko- męskim, którego formalizacja ma sens jedynie i wyłącznie w przypadku obopólnej woli. Nigdy nie wymusiłabym na moim partnerze niczego, co więcej zawsze jest tak, że moi partnerzy "chcą bardziej". No może raz było odwrotnie, ale zamiast wstydzić się tego, że powiedziałam, że czego chcę, to podchodzę do tego tak, że mamy XXI wiek i bardziej żałowałabym gdyby nie powedziałam że oszalałam na jego punkcie, niż przesiedzieć cicho i dać mu odejść. Trzeba być otwartym na świat, nie zatracać siebie, żyć z pasją w każdej dziedzinie i (czasem zatrzymać się jak jest sens)

Dla mnie zaręczyny są ważne ze względu na to, że w ten sposób deklarujemy sobie, że zamierzamy być ze sobą, tworzyć rodzinę. I właśnie z tego powodu nigdy nie przyszło mi do głowy nalegać na zaręczyny- co może być warta wymuszona deklaracja?

Ślub również jest ważny. Pozostawiając oczywiste powody emocjonalne jest mnóstwo powodów czysto praktycznych. Jako dziewczynie/narzeczonej nikt nie ma obowiązku poinformować mnie jeśli mojemu mężczyźnie coś się stanie. Jeśli trafi do szpitala mogą mnie do niego nie wpuścić- na niektóre oddziały wpuszczane są tylko rodziny. Planujemy mieć dziecko i wiem, ze jako małżeństwu będzie nam łatwiej w urzędach i szkołach. Ba brak ślubu może stanowić problem nawet na porodówce - siostrze znajomej nie pozwolono na poród rodzinny, bo w dowodzie miała wpisane "panna". Jeśli kupimy mieszkanie to będzie ono nasze wspólne według prawa - jeśli mojemu mężczyźnie coś się stanie nikt nie będzie mnie mógł z niego wyrzucić. W tej chwili wynajmujemy mieszkanie w niewielkim miasteczku na prowincji- szukając mieszkania kilkukrotnie usłyszeliśmy, że właściciele nie wynajmą nam mieszkania bo skoro zamierzamy w nim mieszkać przed ślubem (raz nawet poparte oburzeniem, że dopiero co ksiądz był i poświęcił).

Czy ślub zmieni coś w naszym życiu? Tak. Czy zmieni coś w naszym związku? Nie sądzę ( aż się paliłam, żeby krzyknąć autorytatywne "nie", ale się powstrzymałam- w końcu w życiu nic nie wiadomo na pewno). W tej chwili mieszkamy ze sobą i żyjemy jak małżeństwo. Wspólnie przeżywamy radości i wspólnie mierzymy się z problemami. Wiemy o sobie rzeczy których nie wie o nas nikt inny. Wątpię, żeby samo podpisanie papierka mogło zmienić jakość naszych uczuć i relacji na lepsze, lub gorsze. I jeszcze jedno ślub jest ważny, ale jak dla mnie może odbyć się tylko w obecności świadków, bez żadnej następującej po tym imprezy.

Mimo, że ślub jest dla mnie istotny czytając forum i rozmawiając z ludźmi wiele postaw po prostu mnie przeraża- bo wiedzie prostą i szeroką drogą do tragedii. Na czele mojej listy jest "ja chcę, żeby mi się oświadczył już! i ślub ma być już! bo JA tak chcę". oraz "on pije/ bije/w domu nic nie robi/uważa swoją mamusię za wyrocznię, więc weźmiemy ślub, bo on się wtedy na pewno zmieni". I jeszcze "jest beznadziejny, ale nikt inny mnie nie zechce"

Nie bądź taki staromodny bo gorzej jak dziewczyna oświadczyn wtedy nie przyjmie...

Pełna racja

Mój mąż podsumował to dziś tak: dziewczyny mają fioła na punkcie zaręczyn, bo zaręczyny zaczęły odgrywać jakąś dziwną rolę w społeczeństwie - jest ich pełno na Pudelkach, w serialach itd. więc mają jakieś konkretne oczekiwania w stosunku do mężczyzn w tym względzie. I dlatego wszystkie chcą, zeby to było w Boże Narodzenie albo walentynki i wszystkie chcą mieć takie same pierścionki, bo to przecież "pierścionki zaręczynowe".
No i się z mężem zgadzam - jak na dobrą żonę przystało. Nigdy nie rozumiałam tego przewidywalnego zaręczania przy okazji różnych świąt, podobnie jak zachwytów nad pierścionkami, z których każdy wygląda identycznie. To nie są symbole czegokolwiek, ale raczej efekt pójścia na łatwiznę. Facet nie musi się głowić, wie kiedy i jak to zrobić.
Natomiast dwóch rzeczy nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem. Nie rozumiem jak dziewczyny mogą rozmawiać ze swoimi partnerami o zaręczynach. To znaczy jak mogą na nich naciskać. Moim zdaniem to kwestia honoru i godności. Dla mnie byłoby jasne, że jak się nie zaręcza, to nie chce i nie ma na co namawiać. Szczególnie, że taki chłopak może i się zaręczy namówiony, ale czy dla którejś ze stron to satysfakcjonujące? Czy serio chodzi tylko o to, żeby takiego chłopaka przekonać, że ma z nami być?
Drugiej kwestii też nie ogarniam - czy zaręczyny to naprawdę jednostronny akt dotyczący tylko kobiety? Jak się czyta tu na forum, to się odnosi takie wrażenie. Panny oczekują zaręczyn, obrażają się na nie takie pierścionki, albo niewłaściwą formę w jakiej im się oświadczono. Przepraszam, ale mi się wydaje, że to ważna czynność dla obydwu stron, że nie chodzi tylko o panią, ale też o pana, a z opowieści niektórych kobiet to mężczyzna to takie trochę narzędzie, które ma wykonać swoją robotę. Smutne to.

Na siłę - nie warto absolutnie, ja bym nie chciała takich wymuszonych oświadczyn. A same jako takie są ważne, bo to pewnego rodzaju deklaracja - chcę z Tobą być na zawsze, dla mnie takie bimbanie bez ślubu świadczy, że jednak ludzie nie są pewni swoich uczuć i wolą mieć wolną i łatwą drogę ewakuacji.

No dobra - a co zrobić, jeżeli oczekujesz zaręczyn, ale ani widu ani słychu? Ja też nie chcę naciskać, ale kurde - co robić? Związek jest udany i w ogóle, ale nie chcę żyć na kocią łapę przez tysiąc lat. Chciałabym, żeby po tych 4 latach jednak podjął decyzję, czy jestem ta jedyna czy jednak nie. Bo jeśli po 4 latach tego nie wie, to już raczej nic się w tej kwestii nie zmieni.

Tylko to tak głupio - odchodzić, bo się nie oświadczył, kiedy związek jest udany...

I tu się z Wami zgodzę

Dziś jak się słucha to większość dziewczyn po dwóch latach związków oczekują zaręczyn, ale absolutnie póki co nie chcą za mąż wychodzić. Więc ma to być tylko na pokaz.

Dla mnie same zaręczyny nie miały znaczenia, aż tak dużego jak sama decyzja o zawarciu małżeństwa.
Ja mężowi powiedziałam, że jak będziemy mieli się zaręczyć no od razu wyznaczamy datę ślubu. Bo dla mnie czas narzeczeństwa to czas przygotowań do ślubu. A pierścionek noszony 2-4 lata traci dla mnie swoją wartość. Aczkolwiek my to już taka stara para byliśmy, więc najpierw była decyzja o ślubie, a potem pierścionek.

Ale i tak nie rozumiem tego parcia na posiadanie pierścionka zaręczynowego.

Co do ślubu to kobietom nieraz bardziej zależy i to pewnie bardzo często wynika z przemijającego czasu. Facet właściwie w każdym wieku może zostać ojcem, u kobiet niestety nie jest tak łatwo. I jeśli para jest już jakiś czas razem i są w odpowiednim wieku na zakładanie rodziny, a mężczyzna nawet się nie zająknie, no to kobieta zaczyna podświadomie mieć obawy co do stałości uczuć partnera. Co jeśli nie jest pewny związku, jeśli odejdzie? Czy znajdzie kogoś nowego, kiedy? Czy będzie jej dane posiadanie dzieci... I stąd pewnie pojawia się nieraz presja.

Mam w pracy właśnie taką dziewczynę. Ma 33 lata. Jej facet 34. Co prawda nie są ze sobą jakoś długo, ale wzięli razem kredyt hipoteczny (co nieraz bardziej łączy niż ślub), więc planują wspólne życie. Ale jej partner nie jest gotowy na ślub, na dziecko....A ona się martwi bo nie chce mieć dzieci dopiero w wieku 40 lat.
No i czasem mu coś powie, ale nie jest chętny na takie rozmowy.

Z kolei inna znana mi para ma zupełnie inaczej. To On dąży do ślubu, co chwila temat zaczyna, a Ona nie jest gotowa. A są ze sobą już ponad 5 lat. I nie są to jakieś podlotki, tylko dorośli ustatkowani ludzie

A z tym to ja się nie zgodzę. Dla mnie ślub jest nieważny i dla mojego też nie. "Bimbamy się" tak 5 lat, mieszkamy razem i jesteśmy szczęśliwi. Nie dla każdego ślub jest istotny, dla mnie wystarczającą deklaracją jest to co sobie mówimy przed snem albo na łące - nazwijcie mnie naiwną ale każdego dnia udowadniamy sobie, że myślimy o sobie na poważnie i jesteśmy właśnie na tyle siebie pewni, że nie musimy taranować drogi ewakuacji - bo wiemy, że druga strona nie będzie chciała się ewakuować