Rezygnacja z (prawie) wszystkiego - Netkobiety.pl

Ale skąd wiesz, że twoje potencjalne dziecko byłoby chore na "coś"? Czy masz jakąś dziedziczną chorobę? Nie? To w czym problem? Znam wiele osób, które Chorują przewlekle na takie rzeczy jak astma, epilepsja, cukrzyca, a mają zdrowe dzieci. Rozumiem, że można nie chcieć potomstwa bo ma się pewne cele w życiu do zrealizowania, a rodzina po prostu w tym przeszkadza, ale wtedy szuka się na partnera osoby, która również dzieci nie chce mieć. Ty póki co zastanawiasz się, jak potencjalna partnerka zareaguje na twoją niechęć do posiadania dziecka. Myślenie, co by było, gdyby - jest bez sensu.

Wydaje mi się, że jesteś bardzo skoncentrowany na sobie, swoich potrzebach, swojej chorobie... W związku liczy się partnerstwo i otwartość na potrzeby drugiej osoby, a także pewnego rodzaju umiejętność dopasowania się do partnera. Jeśli będziesz twardo obstawał za tym, by dzieci nie mieć, w dodatku argumentując to tak, jak to robisz, to nie będzie kłótni, tylko rozstanie. Doprowadzisz do tego, że kobieta popadnie we frustrację i depresję i po prostu cię zostawi.

Drugi problem - dystansujesz się do kobiet, bo dwie z nich okazały się nie być fair? To krzywdząca generalizacja. Poza tym fakt, że kobieta powie ci kilka miłych rzeczy wcale nie oznacza, że a. ma na ciebie ochotę, b. chce z tobą się związać lub umówić. Może po prostu chce być miła, bo cię lubi? Tak bez podtekstów.

Piszesz jak introwertyk i w dodatku jedynak. Mylę się?

Niestety ale nie ufam mu na tyle, żeby aż takie coś mu wyznać. Zakładam (ślepo), że miał w szkole przysposobienie obronne a na tym przedmiocie omawiane było postępowanie w przypadku napadu epilepsji. Ale może to moja ślepa wiara tylko? Przecież jak się czegoś "nie używa" to to "zanika"... Tak samo jest z wiedzą - wiem po sobie: kiedyś trzaskałem analizę matematyczną jak leciało (studia humanistyczne). Teraz coś tam pamiętam, mam w głowie ścieżkę, którą w razie potrzeby mogę iść raz jeszcze i wiem, że ta przykładowa analiza przyjdzie mi łatwiej niż osobie kompletnie zielonej.

Przemyślę sprawę i pogadam z lekarzem prowadzącym - zapytam się czy jest możliwy napad ponowny czy też jest prawdopodobny.

Emilio - niestety lekarzem nie jestem i nie wiem nic o dziedziczności takiej jednostki chorobowej jaką jest wspomniana epi. Jeżeli natomiast dziewczyna by chciała - to po konsultacji z armią lekarzy, bo inaczej nie ma mowy. Zrozumieć musisz, że wiele przeszedłem i nie chciałbym tego samego piekła dla dziecka. Czasami czuję taką potrzebę ojcostwa. Lubię dzieci. Jedyne czego się obawiam to tej dziedziczności - tylko i wyłącznie tego.

Możliwe, nawet prawdopodobieństwo tego (rozstania) wynosi blisko 100%. Ale jak napisałem powyżej - jak dałoby się wyleczyć tą ewentualną dziedziczność to najpierw to a potem dzieci. Jeżeli nie byłoby dziedziczne to choćby zaraz. A jeżeli tak - to zminimializować prawdopodobieństwo dziedziczności. Wszystko to w oparciu o konsultacje z lekarzami specjalistami.

Sedno. Samo sedno. Absolutnie. Jednak mam wątpliwość co do ewentualnych zamiarów takowej - ciężko je rozczytać. Dwa razy "się przejechałem" i za trzecim to by było nieprzyjemnie. Dlatego teraz muszę mieć pewność, że chce tego czy tamtego. I po prostu będę o to wprost pytał a do każdej odpowiedzi stosował będę swój algorytm postępowania. Zdaję sobie sprawę z tego, że subtelność znaków kobiety, iż jest zainteresowana facetem jest czasami nie do rozczytania i taka może się zniechęcić, bo pomyśli, że jestem niezainteresowany i najzwyczajniej w świecie machnie ręką i "se pójdzie". We wspomnianej historii obiecałem "tej pierwszej", że od teraz będę bardziej ostrożny i takiej wersji będę się trzymał. Ah - i pewna bardzo mądra kobieta - powiedziała mi kiedyś, że "choroba nie jest powodem do zaniżania swojej wartości". Słowa jak najbardziej słuszne ale trudno "wdrażalne" w życie. Możliwe, nawet bardzo, że "po prostu chce być miła" - dotychczas nie przebiłem się ze sfery "przyjaciel" do "facet". A może to ja zagaduję nie tam gdzie trzeba?

Masz połowiczną rację - nie jestem jedynakiem. Ale introwertykiem już tak.

Niewątpliwie taki pies by mi pomógł ale nie chcę robić z siebie gorszego inwalidy niż jestem. Powłóczenie prawą nogą itp. zachowania mi wystarczą. Jak na razie.

Dziękuję za odpowiedzi i pozdrawiam!

Witaj Kerty...

Po jakimś czasie wreszcie "potknąłem" się o Ciebie na forum na tyle mocno, że mało sobie wargi nie przydepnąłem .
Poruszasz problemy, które z wielu powodów nie są mi obce, a nawet bym powiedział, że mamy wiele wspólnego.
Zaczął bym od tego, że masz "za pazuchą dwie odmiany MPD, przy czym ta druga to MPPD - męska przypadłość piętnowanego dziecka - "pochodna" kategorii DDD czyli osób dysfunkcyjnych - analogia do "przetrąconych"; nie myl z Naszym ex wątkiem .

Rodzina...
Zasklepiłeś się w kokonie beznadziejności, nieudolności i marazmowego tumiwisizmu wpojonego Ci przez matkę. Tu odwołam się do psychologicznego - i pokrewnego mi pomałżeńsko - schematu ksero. Tak dokładnie ksero; jak to odnieść na ludzi - Twoją matkę i Ciebie -to raczej nie muszę Ci tłumaczyć. Czy Ty czasem teraz pisząc np ten post nie gadasz po matkowemu? Przyjrzyj się sobie i Jej pod tym kątem powielania schematu "z ojca na dzieci aż się rozleci". To pierdyknąć w końcu musi z hukiem i łoskotem, samo się nie zrobi. Takim moim "królikiem doświadczalnym" swego czasu było moje "małżeństwo".

Choroba MPD...
Witam w klubie, piąteczka na przywitanie. Choć sam mam z nią tyle wspólnego, co piernik z wiatrakiem; tak sporo z nią piwa wypiłem i na 100% wiedzy mam, jak nie porównując cysterniany kufel z pianą na 3 palce.
Za komuny wrzucili mnie do tego dziecięcego wora, przypięli łatkę i odstawili do taśmowego remontu pod skalpelem . Jedno co Im się w owych czasach udało na 6 z + w konfrontacji z kulejącą służbą zdrowia. Bo to raczej powinno nosić nazwę zakładu pogrzebowego "last chance".
Jesteś geniuszem znając od podszewki tą tematykę, bo ja już się przejechałem równo i dokładnie na bezgranicznej ludzkiej ciemnocie w tej materii. Łącznie z tym, że osoba z MPD jest... chora psychicznie. Patologia patologię patologiem pogania.
Dostałbyś z liścia lub piąchopirynę w kinola, za gadanie o dziedziczności Twoich przypadłości. Bierzesz pod uwagę fakt "zespolenia" się genów Twoich i ew. partnerki w przypadku poczęcia? DNA do dzisiaj wyczynia takie szopki, że wybitnym doktorantom uczesanym na łyso, włosy stają dęba na czuprynce jak Einsteinowi. Medycyna popierdziela też w tym temacie po światłowodach informatyki, ze iskry lecą hurtem... bezkres oceanu niezgłębiony do końca, bo głębia Bajkału to płytka kałuża przy tym.
O tym lekarz Ci za dużo nie powie, "tajemnica lekarska" tego "zabrania", tak więc na jednym konowale tej polityki się nie kończy. Sejm liczy 465 osłów, więc i Ty masz szerokie pola manewru.

Szkoła...
Zwłaszcza podstawowa i temat gnębienia - epopeja grubości pisma świętego za jednym zasiadem jest od ręki do napisania bez mrugnięcia okiem. Kto się z tym nie zgodzi, to... "cenzura" obuwnicza.
Wchłonięta wiedza z PO i całej licealno - studenckiej reszty "spakowana" jest u Ciebie rar-em w kartoniku - chłop ma pudełka pod deklem; kobieta magistralę połączeń .
Z PO to mam jedynie problem czasami z tematyką pierwszej pomocy; zerknąć w literaturę i już jestem na sali operacyjnej, zwarty i gotowy nieść pomoc . Z wiedzy zawodowej, to nawet po dziś dzień korzystam, a oswajałem się końcowo z nią dobrą dekadę temu. Nie twórz nowej mitologii, ja Cię proszę.
Kumple z liceum, studiów i z wojska... chłopie rwij na strzępy tą "matczyną spódnicę" i buduj drapacze chmur na własnej "bezludnej wyspie", kto ze mną a kto nie, to niech spływa z nurtem...
Ktoś Cię gnoi, "to że ja mam problem z "tym" czy z "tamtym, to nie znaczy, że mam problem z głową. Czego nijak nie mogę powiedzieć o Tobie" i po zawodach na dzień dobry. Nauczyć się brutalnej asertywności i bezdotykowo kładziesz rywala na deski we wszystkim.

Związki...
Do 3 razy sztuka jak mawia przysłowie. Ja tą "normę" wyrobiłem z nawiązką, bo "finiszując" ją małżeństwem. A rekonesans w nim miałem od dzieciństwa po dziś dzień. Pełna gama ludzkiej głupoty, zawiści, zazdrości i zwarcia obwodów na półkulach mózgowych pod czuprynką.
Na laurach nie siadłem, bo niby oferta jest "ograniczona" powiedzeniowo... Chłopie jakimi kategoriami Ty myślisz, tym bardziej gdy w zaawansowanym procesie myślenia, wykorzystujemy raptem 3% możliwości swojego mózgu. Red bulla chlapnij i wkręć się na wyższy pułap lotów na wysokich obrotach

Pies z pewnością nie zwiększa poziomu niepełnosprawności ale... Wiadomo jak to jest - ludzie różnie mogą pomyśleć o człowieku a i tak przez jakiś czas walczyłem o to, by usunąć parę rzucających się w oczy "pomocy życiowych". I jestem z tego zadowolony, bo czuję się "normalniejszy".

Wiesz, zawsze lubiłem przedmioty ścisłe - matematyka i informatyka to moje "koniki". Tu wszystko jest czarno-białe i przez to prostsze. Często do celu prowadzi (ww. przedmiotach) wiele dróg - od prostych do najbardziej udziwionych ale zawsze dają ten sam wynik (pod różną postacią). Szczególnie jeśli chodzi o analizę matematyczną - tu jedna całka może dać Ci 3 różne wyniki i wszystkie poprawne a to, który otrzymasz zależy od Twoich wyczynów "po drodze" i kolejności "rozbrajania" problemu. Niestety ale uparcie stoję przy swoim - jeżeli czymś się zajmujesz i masz z tym styczność praktycznie codziennie to z pewnością masz większą wprawę niż ktoś kto robi to "od wielkiego dzwonu". Mógłbym tu znów przytoczyć przykład z analizy matematycznej ale to nie jest forum matematyczne (bo i na takim się udzielam, mimo studiów humanistycznych). Oj tak - niektóre uczucia to skomplikowana rzecz. Jedne prostsze, które potrafi zrozumieć cała masa (- gdzie tam masa? Rzesza ) ludzi. A drugie z kolei - są zagadką dla innych. Swoistym labiryntem. Bez nici Ariadny.

Jeszcze jedno - wbrew temu co mogłoby się wydawać po moich wypowiedziach: jestem małomówny. Ale ponoć jak coś mówię to już z sensem. Tak przynajmniej mi powiedział pewien znajomy, starszy ode mnie o latek parę.

Witam bags! Nie wiem co Ci w tej materii odpisać, poza tym, że zgadzam się z tym, że po drodze czegoś zabrakło. I było to dzieciństwo nierównomierne. Wiem też, że to jest nie do nadrobienia - tamtych lat i chwil nic mi nie wróci. Teraz stoję "pod ścianą" i albo sam sobie z tym poradzę, że przejdę jeszcze mocniej niż jestem - od dziecinady do męskości albo cztery litery zbite. Bo (ewentualna) dziewczyna z pewnością w mamusię bawić się nie będzie... Tyle w tym akapicie.

Żeby gadać "po matkowemu" jak to ująłeś to musiałbym mieć z matką jakiś kontakt, by wiedzieć czy i jak ona gada. Jedyne co wyciągam z tego akapitu to mocne trzepanie po łbie jakimś drągiem i krzyk: "Zapomnij o matce i żyj jak przystało na faceta". Tą beznadziejność i nieudolność to nie matka a rówieśnicy mi wpoili... Podstawówka i gimbaza to wyzwiska i nic więcej. Szkolne popychadło. Ciężko jest to wymazać z pamięci, bo mi nawet zęby powybijali (niby w żartach ale mi do śmiechu nie było).

Właśnie dlatego, że nie wiem jak kto zareaguje na takie info to wolę nie mówić. Jestem pewien, że skoro nawet brat potrafił zauważyć, że powłóczę nogą to inni musieliby mocno niedowidzieć albo być kompletnie ślepymi by tego nie dostrzec. Tak samo z innymi następstwami MPD. Ale wątpię by ktoś z moich znajomych szukał tej jednostki w necie, bawił się dr House'a i wystawiał mi diagnozy. A nawet jeśli - to niech mu ta wiedza kiedyś posłuży do uratowania mi życia. Nigdy się nie spotkałem z tym, żeby ktoś mi powiedział "jesteś chory psychicznie?", bo bym taką osobę natychmiast uświadomił w jak wielkim błędzie jest...  Co do dziedziczenia - nikt mi nie zabroni się spytać a "kto pyta nie błądzi". Wolę pogadać z tym lekarzem niż się potem użerać z tym, że się nabijają z mojego syna czy córki... Tajemnica lekarska to chyba jakbym pytał o Twój stan zdrowia ale o swój - tego jeszcze nie widziałem, by lekarz odmówił pacjentowi informacji o jego stanie zdrowia.

Pakując ten akapit w jedno zdanie: "To Ty masz decydować kto jest z Tobą a kto przeciw, odsiewać idiotów a zostawiać sobie ludzi z głową na karku".

Myślę kategoriami nauk ścisłych - wiem, że w tym czy dziewczyna chce czy nie chce związku - zawsze będą dwie drogi - 0 i 1. Nie i tak. Zdawać by się mogło, że prawdopodobieństwo, że "ta trzecia" jednak powie tak... jest mniejsze. A jednak - takie samo jak przy dwóch poprzednich - zostańmy przyjaciółmi albo spróbujmy. Wiem, że jako samiec poddawać się nie powinienem - nawet nie mogę, bo w oczach kobiet takie zachowanie jest niemęskie - aby unikinąć kolejnego rozczarowania wolę być bardziej ostrożny w tej materii. Delikatnej jak lilia na tafli jeziora.

EDIT:

Witaj!
Rozumiem, że istnieją inne drogi ale właśnie własne rodzicielstwo traktuję jako tą priorytetową drogę, swoisty cement związku.
Również ciepło pozdrawiam!

Posumowując rady z postów bags'a:
- carpe diem
- nieprzejmować się gadaniami i "co kto pomyśli"
- "nie chcesz mnie? to paszoł won. inna weźmie z pocałowaniem w rękę"

Dalej jednak obstaję przy tym, że teraz podniosę poprzeczkę na przekroczenie muru. Kto go już przekroczył - trudno. A kto nie - ten będzie miał trudniej niż Ci co już przekroczyli (szczególnie płeć piękna). Po co raz jeszcze przeżyć zawód? A może tym razem będzie tzw. miłość od pierwszego wejrzenia? Czas pokaże.

Emilio - to, że ideałów nie ma to ja świetnie wiem. A trafić muszę na taką, dla której będę "prawie ideałem", bo jak napisałaś "ideałów nie ma". Chociaż... Spotkać można stanowiska wśród zainteresowanych, że "dla mnie mój/moja jest ideałem".

A dlaczego mam tej poprzeczki nie podnosić? Bo związek jest trudny? To chyba nie tylko z introwertykiem. Ze mną pogadać można praktycznie na wszystkie tematy - jednak trzeba wziąć poprawkę, że temat musi być mi choć trochę znany.  Trudno bowiem gadać o czymś o czym się nie ma pojęcia. Mi chodzi tu tylko o jedno - odsiać głupców i prześmiewców a zostawić sobie ludzi "na poziomie". Bo na pierwszą idiotkę nie polecę - swoje wymogi mam. Co do wyglądu - rzecz gustu. Ale w głowie poukładane mieć musi! Tyle w temacie...

Co Wy z tą podświadomością? Czy to jest aż tak istotny element tej układanki, tych puzzli? Właściwie z tego drugiego akapitu - wyciągam tylko jedno zdanie "CZŁOWIEKU MYŚL POZYTYWNIE (a reszta z mniejszym lub większym wysiłkiem Ci przyjdzie, nawet ta dziewczyna...)". Swoją drogą - przez okres liceum byłem takim właśnie pozytywnie nakręconym gościem, bo ilekroć było coś do zrobienia i deadline był blisko mówiłem "Spoko, damy radę". Kolega kwitował to w sposób następujący: "<tu moje imię> Ty to chociażby się paliło i waliło powiesz, że się uda".

Byłem już u psychologa. Ocena jaką mi wystawił - powiem szczerze, że mnie zaskoczyła. A może to tylko sztuczka by podnieść mnie na duchu? W każdym razie powiedział, że "ze mną wszystko w porządku i powodów dalszego spotykania się nie ma". Pochwalił podjeście do wielu spraw - edukacji, rodziny, przyszłości. I na tym koniec... Koniec nie tylko wizyt u psychologa ale i tego posta

Pozdrawiam!

Hmm... Bags a ja bez oglądania podejmę się analizy tego zjawiska. Sądzę, że tak bardzo naciskacie na to pozytywne nastawienie i podświadomość, bo właśnie przez pozytywne nastawienie możliwe jest zjednanie sobie człowieka: człowiek pozytywnie nakręcony budzi pozytywne odczucia i chęć poznania go, chęć przebywania i obcowania z nim. A to (nie)stety jest w związku istotne... O małżeństwie to już nie mówię. A jeżeli ktoś marudzi, narzeka, jęczy jak stara baba w ciąży to chociażby się dwoił i troił to mimo szczerych intencji nic nie osiągnie. W liceum byłem optymistą - kolega nawet powtarzał, że "Ten to chociażby się paliło i waliło to będzie pozytywny". To z kolei - pozytywne myślenie wywiera nacisk na podświadomość... Żeby jednak dać szansę.
Jednak dla mnie to trudne. Trudno zmienić się na takiego pozytywnego. Uśmiechać się mimo smutku "wewnątrz". Ja postaram się to przełamać. Swoją smutną naturę. Ale ostatnio zacząłem ćwiczyć - takie hobby, więc może się przyda.

W kwestii psychologa - coś skombinuję. W końcu to sobie pomogę. Nie?

Damit musss mann Rechnen! Aber Sie mussen wissen, dass... nie można myśleć i kierować się tylko celem "uknutego" planu, ale skupiać myślenie, idealizować i wizualizować jego poszczególne kroki/etapy po kolei.
Bo sukces osiągają uczniowie i... kandydaci na kierowców

A takiego dziadka też mogę zwizualizować?

Wybacz, że tak bezpośrednio, ale ludziom to się teraz w d... poprzewracało. 21 lat - od dawna samotny - haha! W wieku 20 lat to ja się po raz pierwszy całowałem

Po dwóch miesiącach tego wszystkiego - stwierdzam, że jednak coś jest w powiedzeniu, iż "Pierwsza myśl zawsze zdrowa". Dlatego też schodzę z tej sceny, nie mam zamiaru być czyimś popychadłem czy innym śmieciem. Znam swoją wartość a skoro ludzie twierdzą, że jestem nikim to... pewnie mają rację. Po tych wszystkich przeżyciach ostatnich dwóch miesięcy sądzę, że stosowne będzie odcięcie się nawet od najbliższych kumpli, kumpel itp. Nie są warci niczego co mogę im dać. Odetnę się zatem nawet od paczki. Cóż - mieliśmy razem robić projekt ale sądzę, że świetnie poradzą sobie beze mnie - są przecież mądrzejsi niż ja. Nie pisze tego, żeby się wyżalić jak to mi jest źle i nie dobrze (gdyż mam się całkiem dobrze, tak też się czuję) ale po to, byście wiedzieli, że nie warto dla ludzi być dobrym, bo to nigdy nie wróci. Za dobre nikt Wam nie odpłaci (dobrem, bo złem i niegodziwością to jak najbardziej). Za to co daliście - nikt Wam nie odpłaci tym samym.
Dobrej nocy!

Więc naprawdę uważasz, że inni ludzie mają rację oceniając cię? Dajesz im władzę nad sobą, dajesz prawo do tego, by nie będąc tobą wiedzieli kim i jaki jesteś. To bez sensu. To jaki jesteś wiesz tylko ty i tylko ty masz prawo siebie oceniać, co nie znaczy, że taka ocena będzie obiektywna.

Oczywiście, że warto być dobrym. Uważasz, że twoje życie o tym świadczy? A dlaczego byłeś dobry? Tak czysto bezinteresownie, bo sprawia ci frajdę widok cieszących się, szczęśliwych osób czy po to, by cię zaakceptowali?

Cóż, ja mogłabym napisać coś zupełnie odwrotnego: całe moje życie jest dowodem na to, że dobro zawsze wraca . Daję i dostaję to z powrotem. Najczęściej jeszcze lepsze i jeszcze więcej. Ale to twoje życie, twoje poglądy, troszkę przykre, ale masz do nich prawo .

babieniedogodzisz - sprawdź @

Ja mam prawo oceniać siebie - to prawda ale... Dziwnie się czuję jak ktoś mi wypomni, że np. "kurzysz jak jedziesz samochodem". Takie rzeczy działają na mnie jak płachta na byka: - wyjeżdżam przeważnie ok. 6-8 rano, pustki na garażach, wracam ok. 14-19, pustki. A oni gdzieś kurz widzą... Może im się przyśniło?

Chciałem być dobry, pomóc ludziom ot tak, bo w pewnej rzeczy byłem (i jestem) bardzo dobry. Podjąłem się sprawy a efekt taki, że jeszcze mieli pretensje o to... Że za darmo robiłem coś, co wymagało kupy czasu. Tak, sprawia mi radość to, że wywołam na czyjeś twarzy uśmiech czy ktoś przyjdzie i powie "dziękuję". A jak ktoś za to co zrobię, wyciągnę pomocną dłoń weźmie to a następnie wbije nóż w plecy to ja akurat się czuję - wykorzystany.

Dobro wraca - no cóż.. Dla mnie to pomyliło drogi albo ma nieaktualne dane w GPSie

Myszeczka - racja połowiczna. Nie rezygnuję z ludzi szybko - daję szanse, bo każdy czasami popełnia błędy. Ale jak ktoś przegina pałę i myśli, że będę tak bez końca dawał te szanse (na ciągle powtarzające się historie) to się zdziwi. Wymagam od siebie - to prawda. Ale dzięki temu jestem tu gdzie jestem i kim jestem. A to nie jest szczyt moich możliwości. Na więcej niestety nie pozwala stan zdrowia. Nie muszę prać... Hmm - ja uważam, że jak coś jest brudne to się pierze, prasuje, wiesza do szafy i w każdym momencie mam wszystko cacy i na glanc. A że ręcznie - dla jednych jeansów nie będę nastawiał pralki a składać prania nie lubię (niczego zresztą nie lubię odkładać). Wolę na bieżąco wszystko. Robienie przed terminem - mam zadanie to robię. Po co odkładać? Żeby potem doba była za krótka? Ja akurat rozumiem, że ludzie popełniają błędy. Jedne wybaczę z czasem, drugich wcale a trzecie od ręki.

Pozdrawiam i dziękuję za odpowiedzi.

Szanowni Forumowicze i Forumowiczki!

Dawno nie pisałem w tym temacie ale ciągle o nim pamiętałem. Ten post będzie refleksją, która nasunęła mi się po ostatnich wydarzeniach. Refleksją niestety ale przykrą i smutną dla mnie.Mówiono mi - nie tylko na tym forum ale i "w realu", żeby patrzeć pozytywnie, nie zakładać nic z góry a poznawać daną osobę. Tak też robiłem. I czterokrotnie się "przejechałem". Drodzy Państwo mój schemat wygląda tak: poznaję dziewczynę, miło się gada/pisze, przychodzi czas by powiedzieć o swoich "wadach" (oprócz opisanej tutaj epi są jeszcze dwie - w wyglądzie i zdrowiu, ode mnie niezależne). I wtedy słyszę ZAWSZE to samo: "jesteś miłym, sympatycznym (tu stek "komplementów") człowiekiem/facetem (wybrać właściwe) ale nie, bo (i tu milion powodów a wszystkie rozbijające się o jedno - "wady")". Potem nastaje koniec. Żeby było śmieszniej - przekrój wiekowy obejmuje zarówno kobiety starsze, jak i rówieśniczki oraz młodsze (+/- 2-3 lata różnicy w wieku). I przemyślenie takie: to nie poziom wiedzy szkolnej, to nie wiek, to nie atrakcyjność świadczy o tym jakim się jest człowiekiem ale dojrzałość emocjonalna. O akceptacji mi nie piszcie, bo siebie już akceptować przestałem (pewnie zwrócicie na to uwagę, trudno - życie i doświadczenia mówią co innego). Wezmę się teraz za swój wygląd - chociażbym miał zostać oszpecony to zmienię to wszystko co najbardziej rzuca się w oczy - będę przynajmniej wiedział, że zrobiłem wszystko co mogłem. A czy wyjdzie lepiej czy gorzej - tego nie wiem.

Na usta jako podsumowanie cisną się słowa: "Ludzie ludziom gotują ten los".

Pozdrawiam serdecznie!

Z moimi oczami wszystko gra. Dziękuję.

Padł wybór na nowy styl ubioru - bardziej elegancki ale niezbyt formalny