Każe wybierać.. - Netkobiety.pl

Najważniejsze jest w tym wszystkim określenie tego czy cierpi na obecnej sytuacji Wasz związek, czy np.: wymyślone problemy Twojej mamy nie psują Wam Waszych planów, nie dezorganizują czasu który powinniście mieć dla siebie?

Facet powinien Cię wspierać, a nie z Tobą walczyć. To straszny egoista, myślący tylko o sobie. Nie wiem na jakim etapie związku jesteście, ale zastanów się, czy to jest dobry kandydat na partnera życiowego. A co jeśli w waszym związku pojawią się inne problemy? Też zostawi Cię z tym samą?

Miotasz sie pomiedzy facetem terrorysta i matka terrorystka. Gdzie w tym wszystkim jestes Ty i czego dla siebie chcesz?
Za chwile rozerwa Cie na pol, bo kazde szarpie w swoja strone!

A moze Twoja mama chce ciebie teraz , na starosc wylacznie dla siebie ? Jest prawdopodobnie zazdrosna o twojego partnera i trudno jej sie z tym pogodzic ze nie ona jest na pierwszym miejscu. Wiec walczy , z determinacja  i stosuje najczesciej sposoby , ktore pomagaja ze skutkiem natychmiastowym.

Dzisiaj facet powinien być ci*pą i się nie odzywać a kobieta być nie zależną. I co Myslicie, że on nie ma dość, ile ma jeszcze czekać 10 lat aż jej matka umrze? Wywierał już presję na niej, aby zmobilizowała rodzeństwo na pomoc w opiece. czyli dawał sygnały, że coś nie jest tak. Ja uważam, że wreszcie ma dość i dlatego jest terrorystą? Ma też swoje zycie i chciałby z niego skorzystać z własną kobietą. A tak to straci swoje lata i co, na starość będzie robił tak swoim dzieciom? Nie uważam też, żeby autorka zostawiła swoją mamę na pastwę losu, tylko się ogarnęła coś wymyśliła, aby jej matka nią tak nie manipulowała, a swojego faceta poprosiła o wsparcie. Brak reakcji będzie dla niego jasnym wyborem. Zastanów się nad tym jak wybrnąć z całej tej sytuacji, aby wilk był syty i owca cała.

Właśnie tak mówi mój facet..  "ja już nie mogę"!! a rodzeństwo jest zabiegane.. pracują a to daleko mieszkają..  czasami pomaga mi brat ale to sporadyczne przypadki..  a ja już też nie mogę!  Wczoraj był zjazd rodzinny - siostra i szwagier (są na wakacjach - przyjechali z Anglii oraz brat..  to powiem Wam szczerze: siostra obwiniała mnie tylko, że przeze mnie mama może iść do domu opieki.. że to moja wina, że mama źle się czuje a powinna sobie jeszcze pożyć bo jej mało zostało...   suma sumarum wszystko przeze mnie (gardło miałam tak ściśnięte!!) brat natomiast, że jak zrobi remont etc etc.. szwagier jeden dążył do porozumienia... druga siostra kategorycznie oświadczyła, że ona nie może bo.. pracuje i ma chorego męża choć sama z nim mieszka w domku jednorodzinnym z ogrodem...  a mój facet oczekiwał, że teraz po tych nieprzespanych nocach się wymienimy na jakiś czas..   powiedział.. "spakuj moje rzeczy"...  chodzę i płaczę i jak mam go prosić, żeby mnie nie zostawiał z problemem, że łatwiej mi jest gdy właśnie tylko jest....  macie rację, właśnie taka się czuję..  rozdarta!, samotna! niezrozumiała!
Tłumaczyłam mamie nie raz...    przecież zawsze jestem w pobliżu..  mamo nie denerwuj się ale mama nawet potrafi wyzwać, że mam za...  obowiązek. Lekarka zapisała tabletki nasenne, dla mamy i chociaż noce są teraz w miarę spokojne..  chociaż przychodzą mi różne myśli..

A czy już zastanawialas się nad tym, żeby poszukać pomocy u prawnika i dowiedzieć się czy sa jakieś rozwiązania prawne, które mogłyby ci pomoc w opiece nad matka? Jeżeli rodzeństwo nie ma warunków żeby przejąć opiekę nad matka to może niech się wspólnie złoża na pielęgniarkę/opiekunkę na kilka dni w miesiącu? A może sama jesteś chora i możesz podeprzec roszczenia tym, ze ciągły stres odbija się na twoim zdrowiu?

Rozumiem Cię, że jesteś sfrustrowana całą sytuacją, przytłoczona charakterem swojej mamy i zmęczona nadmiarem obowiązków. Rozumiem też Twojego partnera, który oficjalnie żyje z Tobą, a w rzeczywistości obok Ciebie, a teraz po prostu wychodzą tego skutki. Jego ultimatum nie uważam za egoizm. Egoizmem byłoby, gdyby Twoja mama była osobą naprawdę ciężko chorą i niedołężną, a on by kazał Tobie zerwać z nią jakikolwiek kontakt. Tymczasem on oczekuje od Ciebie działania innego niż uleganie presjom i manipulacjom ze strony całkiem sprawnej osoby. Nie wiem czy wiesz, ale zaburzenia pozorowane leczy się psychiatrycznie.

Nie rozumiem dlaczego ludzie tak bardzo bronią się przed Domami Opieki. Często sami już nie wyrabiają z natłokiem obowiązków, ale rękoma i nogami bronią się przed tą formą pomocy, bo to tak nie przystoi, bo co powie rodzina, znajomi, sąsiedzi... Jeśli trochę by się wysilić i poszukać, znajdzie się Dom Opieki, który zapewnia swoim pacjentom super warunki socjalno-bytowe, wykwalifikowaną kadrę medyczną, która jest cały czas w pobliżu, gotowa do działania. Umieszczenie tam bliskich nie równa się z odizolowaniem ich od otoczenia - można ich odwiedzać, zabierać na spacery, na święta zapraszać do domu, i mieć równolegle swoje życie.

Sotia..  jedna moja siostra - taka bezstronna, która ma chorego męża proponowała takie wyjście ale...  ale brat kategorycznie powiedział, że nie pozwoli aby ktoś obcy chodził koło mamy... Oni mi nie wierzą, że mama ma zachwiania co do bólu i lokalizacji tego bólu, ponieważ gdy przyjadą w odwiedziny to mama normalnie rozmawia, żartując tyle, że prosi aby pomóc przejść np. do łazienki... skarży się na bóle kręgosłupa i po przejściu badań specjalisty -  stwierdził, że ma początki osteoporozy i zalecił gorset a ja ze swojej inicjatywy abym mogła z mamą wychodzić swobodnie na spacery (aby się zbytnio nie męczyła) załatwiłam wózek inwalidzki..  wg zaleceń lekarza mama może i nie ma przeciwwskazań aby spacerowała na nogach jedynie to, aby te spacery nie były długie, nie ma zakazu podróżowania np. samochodem... ale mama jak już widzi ten wózek to nawet po mieszkaniu nim ujeżdża..  co będzie (już się o to boję) gdy nie będzie chciała wcale wstać? co prawda waży tylko 61 kg ale ja o wiele mniej - 54 i gdy mówię, że ma ćwiczyć mięśnie bo ja nie dam rady...  to co ze mną będzie? odpowiada.
Macie rację (nie pomyślałam o tym)..  przejdę się do prawnika, skoro nie możemy się normalnie dogadać bo rodzeństwo nie rozumie albo nie chce zrozumieć to trzeba poszukać innego rozwiązania.. i porozmawiam z lekarzem rodzinnym odnośnie opiekunki..  doradzi co mam zrobić.
Z moim facetem dogadałam się i będzie mnie wspierał to jedyna dobra wiadomość na dzisiejszy dzień:-)) od razu lżej!
Dziękuję Wam za wsparcie.

Airuf  zapewne masz rację  ale właśnie twarde powiedzenie NIE doprowadziło do pyskówki na najwyższym szczeblu..  tak było i to w obecności mamy. Wykrzykiwanie, że to ja jestem ta czarna owca a  moja mama tylko na mnie patrzyła.. oczekiwałam, że stanie w mojej obronie ale nie... a mnie jest żal mamy bo przecież wychowała nas tak jak umiała a teraz ...  no dziś mi powiedziała, że ONA powinna być dla mnie najważniejsza a nie partner (dla przypomnienia facet nie jest moim mężem tylko partnerem) bo przecież mam "obowiązek" tak  tylko "ja" mam taki obowiązek.. oni nie bo mają swoje zajęcia  ..   a ja już sama nie wiem jak z tego wyjść, przecież mam  sumienie i dobroć w sercu..  wiem, zrobiłam przykrość ale oznajmiłam, że organizować życie będę sobie sama czy się podoba czy nie..   bo chcę żyć.

Skoro brat nie pozwoli, żeby się ktos inny mamą zajmował, to niech się sam nią zajmie, a nie tobą się wyręcza. Łatwo jest być "kochajacym" synem cudzymi rękoma.
Ja bym mu to wprost wygarnęła.
A o swoją wolnośc i faceta walcz, bo jeżeli oni tak postepujaa wobec matki, to raczej nie masz co liczyć na ich pomoc dla siebie w razie czego. Mamie w dobrym domu opieki krzywda się nie stanie. Nie wiem czy masz dzieci, ale istnieje ryzyko, że kiedyś też dozyjesz swoich dni w takim domu - jak wiele z nas.
Więc walcz o życie, które ci zostało.

Moja teściowa opiekuje się swoją mamą. Mama jest podobna do Twojej Autorko. Ma 89 lat. Wymaga chodzenia wokół siębie od baaardzo dawna. Teściowie z nią mieszkają w jednym domu, pozostałą część rodziny ma problem w przysłowiowym miejscu. Teść jak to facet, nie robi nic, wszystko robi teściowa. Jest na każde jej skinienie. Raz babcia upadła, potłukła się. Wymagała więcej opieki i spodobało jej się to. To że wali laską w podłogę, by córka przyszła. Ta leci sprawdzić czy babci nic sie nie stało, a ta bezczelnie mówi: podaj mi czekoladkę ze stoliczka bo nie sięgnę i wszystko mnie boli! W pewnym momencie teściowa miałą dość. Sama musiała iść na operację i odwlekała ją kosztem swojego zdrowia bo nie wiedziala co zrobić z babcią.
W końcu poszła. Babcia miała zapewnione jedzenie, i jedną kawę w ciągu dnia. Był z nią z rodziny ktoś tam. Ale ten ktoś nie miał ochoty na nadskakiwanie i wciąż były między nimi kłótnie. Babcia musiała więc sama wstać i iść do WC, wziąć tę nieszczęsną czekoladkę itd. Obrażona była na cały świat. Teściowa wróciła do domu, a babcia pierwsze co to zaczęła bo ją boli to i tamto i nikt o nią nie dba i że teściowa czyli córka ma jej teraz dać to  i to. Wówczas teściowa nie wytrzymała. Powiedziała, że jeżeli babcia nie zmieni swojego postępowania to zostania sama jak palec, że ona nie może chodzić po schodach po trafi znów do szpitala, żę wówczas nikt się babcią nie zajmie bo babcia przegina. I wyszła
Od tego czasu babcia chyba coś zrozumiała. Ale musiała poczuć jak to jest nie mieć opieki córki przy sobie. Zrozumiała, żę nie może przeginać. Że córka ją kocha i chce się nią opiekwać, ale nie jest jej niewolnikiem.
Teść tylko stał z boku, nigdy nie interweniował, ale też go pewnie to męczy
Ta matka potrzebowała wstrząsu, ta córka w końcu się odważyła na ostre słowa w stosunku do matki i zostawienie jej z kimś nie tak uległym jak ona na dłuższy czas - chyba z 2 tyg. Im się udało poprawić relacje. Ostanio teściowie byli sami nas morzem. Tylko jeden dzień, ale zawsze coś, awsze razem, zawsze poza domem.
Powodzenia!!!