Dwóch facetów w moim życiu - którego wybrać? Pomóżcie, doradźcie... - Netkobiety.pl

Witajcie, drogie net kobiety!
Ostatnio mam w życiu potworny dylemat. Nie mogę przez to jeść ani spać, a znajomi odwrócili się ode mnie. Mam 20 lat, od półtora roku mam wspaniałego chłopaka, Kamila (on ma 22 lata). To była miłość od pierwszego wejrzenia. Poznalismy się, tydzień później już byliśmy razem. Natomiast po kilku miesiącach okazało się, że idealnie do siebie pasujemy, dobrze sie dogadujemy, jest nam razem cudownie. Kamil szybko zapoznał mnie ze swoją rodziną, która pokochała mnie i zaakceptowała (z moją własną rodziną mam złe kontakty i od dawna żyjemy w konflikcie, dlatego tak bardzo ucieszyłam się ze np. jego mama pokochała mnie jak córkę). Spędzałam z jego rodziną nawet święta i to w ogóle chyba najszczęśliwsze półtora roku w moim życiu było. Rok temu wynajęliśmy razem mieszkanie, w jednym pokoju my, w drugim mój brat ze swoją dziewczyną. Mieszkało nam się razem dobrze, w ogóle nie kłuciliśmy się, spędzalismy ze sobą duużo czasu jeśli tylko mogliśmy i rozumieliśmy się również doskonale. Po kilku miesiącach byliśmy juz jak stare dobre małżeństwo, ustabilizowani, planowalismy dzieci, ślub, szczęście rodzinne. Moja miłość była taka mocna, że nie przeszkadzało mi to, iż on studiuje informatykę, a większosc jego znajomych to znajomi ze studiów - mimo że ja jestem zupełnie  niezorientowana w temacie, absolutnie nie znam się na komputerach technice itd. Mam wręcz wstręt do techniki, wolę jazdę konną, spacery, książki, podróże. Uchodzilismy za idealna pare, z reszta bylismy taką, i nawet to, ze nasze zycie moglo sie wydawac takie poukladane i rutynowe, to nas cieszylo i bylismy szczesliwi. W łóżku bylismy zgrani a Kamil jest moim ideałem faceta nawet z wyglądu. Problem pojawil się, gdy moj brat z dziewczyna musieli sie z naszego mieszkania wyprowadzic, a na ich miejsce wprowadzil sie nasz dobry przyjaciel ze swoim kumplem Marcinem (o rok młodszy ode mnie Marcin zrobił na mnie kiepskie pierwsze wrażenie, ale kilka spotkań później odkrylismy wspolne zainteresowania i polubiliśmy sie bardzo). Zapowiadalo sie fajnie, wszyscy we czworo lubilismy sie bardzo, Kamil i chłopaki się mocno zakumplowali i oczywiscie panowie traktowali mnie wręcz jak dobrego kolegę z uwagi na szacunek do Kamila. Po niemal tygodniu od ich wprowadzenia się, zaczęłam spędzać z Marcinem dużo czasu po koleżeńsku. Wspólnie zmywaliśmy, wychodziliśmy na spacery z jego psem, na rolki i godzinami rozmawialismy o motocyklach, podróżach, książkach (nasze wspólne pasje) i przeżytych przygodach. Kamil spędzał wtedy całe dnie na uczelni i cieszył go fakt, że mam takiego dobrego kumpla jak Marcin, z którym mogę spędzać czas jak go nie ma i dzięki temu nie nudze sie. A naprawde z dnia na dzien spedzalismy ze sobą coraz więcej czasu. Po trzech tygodniach tej znajomości postanowiliśmy wybrać się z Marcinem we dwójkę na ognisko do lasu. Kamil oczywiscie nie mial nic preciwko. Więc wybralismy sie na to ognisko, rozmawialismy przy ogniu, zwierzalismy sie sobie i w pewnym momencie spojrzelismy na siebie i nagle - zupełnie nie wiem jak do tego doszło, byłam oszołomiona, nie pamiętam - pocałowaliśmy się. I jakby pod wpływem jakiegoś zaklęcia nagle wszystko się zmieniło. Poczulam ze to co uwazalam za sympatię do Marcina to coraz silniejsze zakochanie z mojej strony. Od tego ogniska na kilka dni oboje postradalismy zmysły dla siebie. Kami wyjechal wtedy akurat na 3 dni i codziennie wychodzilam z Marcinem na spacery, przytulalismy sie, calowalismy, trzymaliśmy za ręce. Wyznawalismy sobie uczucia, ktore nagle nami zawładnęły i cały swiat nagle przestał istnieć! Dopiero kiedy Kamil wrocil po trzech dniach troche otrzeźwiałam i jak zdalam sobie sprawe z tego co zaszlo miedzy mna i Marcinem i jak daleko to juz zabrnęło, to wpadłam w histerie i wszystko Kamilowi powiedziałam. On płakał, wkurzył się na Marcina, ale uznał ze ufa mi ze zakoncze ten ''romans'' i wszystko wroci do normy. Tak tez mu obiecalam. Ale niestety to bylo trudniejsze niz myslalam. Wychodzilismy z Marcinem nadal na spacery, mowilismy o swoich uczuciach, czasem pocalowalismy sie. Kamil przymykal na te spacery oko, ufał mi e to załatwie i zakończę. Próbowałam. Dwa razy powiedzialam Marcinowi stanowczo, ze to koniec, ze wybieram Kamila. Trwało to ponad miesiąc. I po kazdej z tych deklaracji ''Marcin, nie możemy, chce byc z Kamilem'' mijało kilka dni i znowu wychodzilismy razem, trzymalismy sie za ręce, rzucalismy sie sobie na szyję... Codziennie plakalam, Kamil też, nie wiedzielismy co z tym zrobic. Nagle (nie wiem jakim cudem taka mysl pojawila mi sie w glowie!) poprosilam Kamila zeby pozwolil mi pobyc z Marcinem przez miesiąc sam na sam, a potem zerwę z nim kontakt i odbudujemy nasz związek. Najpierw uznał że to głupie ale potem sie zgodzil. Robil wszystko, w desperacji, żeby tylko mnie nie stracic, zebym tylko wrocila. Na wszystko sie godzil. I przed tym jak z Marcinem wyjechalismy na miesiąc, Kamil powiedzial ze nawet jesli będę z nim uprawiac seks, to i tak mi wybaczy, tylko blaga mnie, zebym wrocila. I wyjechalismy na miesiąc razem. Podróżowalismy po Polsce, czytalismy razem książki, cieszylismy sie sobą. Myslalam ze w ciągu tego miesiąca z Marcinem zatęsknię za moja prawdziwą miłością, bede chciała do Kamila wrócić jak najszybciej albo pokluce sie z Marciem i uznam ze to by nie miało sensu...Ale nie. Zrozumialam tylko ze kocham Kamila i jest meżczyzną idealnym, ale bardziej ciągnie mnie do Marcina, jest mi z nim TU I TERAZ lepiej, bardziej mnie cieszy jego obecnosc i czas spędzony z nim. Po miesiącu wrócilam, Marcin odsunął się tak jak obiecal, ale obiecal ze do wrzesnia bedzie mi wierny i czeka az podejme decyzje z kim chce byc bo wierzy ze wybiore jego i kocha mnie. To potworne. Mieszkam z Kamilem, staram sie okazywac mu uczucia, sprawic zeby to co bylo miedzy nami, to gorące uczucie wróciło. Ale jakos ciągle myśle o Marcinie i praktycznie codziennie sie na chwilke spotykamy jak Kamil jest w pracy. Nie oklamuje Kamila, on wie o tych spotkaniach. Nie jest z nich zadowolony, ale wie o nich i nie zabrania mi. Wierzy ze odbudujemy nasz związek i znow bedziemy idealną parą. Chcialabym tego i ja racjonalnie wiem, ze tylko Kamil jest idealnym mężczyzną dla mnie, ze tylko on akceptuje wszystkie moje dziwactwa (bo jestem bardzo dziwną osobą, mam wiele fobii i często popełniam różne głupoty) a z Marcinem pewnie bylibysmy pół roku i nie wytrzymalibysmy ze sobą znając nasze charaktery. Jestem zaślepiona czy zakochana w Marcinie? Nie wiem juz sama. Wiem ze powinnam wybrac Kamila, ale nie potrafie zerwa kontaktu z Marcinem, strasznie się męczę z tą sytuacją. Oni obaj o mnie walczą, zaden nie ustępuje. Dali mi czas do wrzesnia zebym wybrala z ktorym chce byc, ale ja nie wiem co robic zebym wreszcie zrozumiala czego chcę Bo do tej pory nawet jak uznawalam ze nie moge dluzej Kamila krzywdzic i rozstane sie z nim, to nie potrfilam tego zrobić... Doradźcie, pomóżcie, proszę... Nie wiem co robić