Były chłopak i przyjaciółka, ciekawie? - Netkobiety.pl

Ale to Ty z nim zerwałaś? Przez to, że zakazywał Ci się widywać z przyjaciółką?
Są siebie warci, dwojka dwulicowych, fałszywych ludzi. Mogli od razu być ze sobą, bez ranienia Ciebie. Olej ich i idź dalej. Masz nauczkę na przyszłość, że facet i przyjaciółka nie muszą się lubić ani super znać

Nie, rozstałam się z nim bo miałam dość ciągłych kłótni i sprzeczek, przy których mi było przykro a on darł się w niebogłosy... Do tego dowiedziałam się, że jego "najlepszy przyjaciel" rozpowiada takie rzeczy, które miały pozostać jedynie między mną a partnerem... Stwierdziłam, że to bez sensu.

Na początku tak myślałam, ze zemsta... Może rzeczywiście. Po prostu nie rozumiem, że tyle się starałam, a oni tak nagle gdy tylko się odsunęłam...

W zyciu nie tknelabym ex-faceta swojej najlepszej kolezanki, bo to po prostu byloby dla mnie niedorzeczne i obrzydliwe.

Facet prawdopodobnie dowartosciowuje swoje ego a ona ... hmm...
Może wpadł jej w oko, próbowala Cię do niego zniechęcić i liczyla na to ze zerwiecie, bo sama chciala znaleść się na twoim miejscu?

Kij ich wie.

Na twoim miejscu trzymalabym się z dala od jednego i drugiego.

ja bym nie chciala takiej przyjaciołki ani takiego chlopaka. zycz im szczescia i ciesz sie ze zaczynasz nowe zycie bez nich

To się nazywa "przyjaciółka", od siedmiu boleści ;]

Tylko konkretyzując sytuacje, żebyście mieli lepszy pogląd na to... Zanim z nim byłam, oni dość się lubili, ją generalnie wszyscy lubią, zawsze pomoże, jest w porządku... On hmm ciężko mi było się do niego przekonać i właściwie, to ona mnie do niego trochę popchnęła. Ale widać później jej to już nie pasowało, skoro wszystko jej przeszkadzało. Im obojgu właściwie - moje spotkania z nim i nie szczegółowe opowiadanie "jak tam" przeszkadzało jej, a moje spotkania z nią (bo częste, jakieś 2-3 w tyg, a z nim 1-2) jemu. Poźniej nie potrafili się dogadać i wzajemnie sobie rzucali kąśliwe uwagi odnośnie tego drugiego, zero szacunku, sama pogarda i znienawidzenie. Posądzali mnie, że dziwnie się zachowuje w towarzystwie tego drugiego. Ona mówiła, że się przez niego zmieniłam... I tak długi długi czas, aż do czasu kłótni, kiedy to postanowiłam tak a nie inaczej czyli rozstać się z partnerem. Długo nie dawał mi spokoju i strasznie chciał wszystko naprawić, ale miałam zwyczajnie dość. Pierwszego dnia po rozmowie z nim i nią, dowiedziałam się, że się spotkali. Od tamtego czasu było to dość regularne, bo prawie codzienne. Myślałam wtedy "w porządku, ufam jej, ona mu odpowiednio nagada, żeby żył dalej...". I tak jakiś czas, póki nie spotkali się na winko i nie wydarzyło się to co się wydarzyło. Byłam i jestem w szoku, bo nie podejrzewałam o to... Tłumaczenia były takie, że to alkohol, że to nic takiego i z czego ja robie halo... Tysiąc obietnic, i łez, że to się nie powtórzy, że żałują itd. Uwierzyłam, głupio... Teraz? Teraz jest teoretycznie dobrze. Tyle, że dowiedziałam się, że ona znów kłamała, bo mimo tych obietnic, spotkania są, rozmowy są, plany na "wakacyjną zabawę o której mogą wiedzieć tylko oni, broń Boże ja, bo jestem jeszcze ważna dla niego a dla niej ponoć jak siostra". Muszę zachowywać się normalnie, bo nie mam na to "dowodów", a to nadal boli. Wybaczcie, że tak chaotycznie, ciężka to dla mnie sprawa, może powinno już mi przejść to całe przejmowanie się tym wszystkim?...

Rozumiem, tylko ciągle mam wrażenie, że co nie zrobie czy nie powiem w związku z tą sprawą, to ona będzie mi wytykać moje "błędy" i to, że ona wtedy wybaczyla/darowała i czemu ja nie moge zrobić tego samego...

Egoistka - zerwij z nią kontakt. Wiem, o czym mówię. Tylko tak zachowasz resztki godności.

Egoistka mam tą sama sytuacje co Ty przeciez wiesz. Mi też mówila koleżanka ze przesadzam. To i tak się odbija tylko i wyłącznie na nas. To my cierpimy a oni bawią się w najlepsze. Ja zerwałam kontakt z taką "koleżanką" i czuje sie dużo lepiej. Odzyskałam szacunek do samej siebie, a wiem ze ich "relacja" wczesniej czy później i tak się zakończy porażką.

Pamiętam dokładnie jak jej przeszkadzało kiedy z nim byłam, każdą kłótnię, każde słówko. Ale widze też co dzieje się teraz, to jak mówi mi, że to ja tyle razy zrobiłam jej przykrość i ona też mogłaby zachowywać się tak jak ja, mogłaby nie darować, że ją też tamto bolało tak jak i mnie to. I w tym momencie trace wszelkie argumenty, bo czuje się winna...

A kumpel który podrywał (i chyba mu się udało) dziewczynę z którą byłem kilka lat i planowaliśmy przyszłość to niby co? Kawał xyz i zyx. Takich to za xyz powinni wieszać ;/

Najgorsze jest to, że wiem że to jest zwykłe zauroczenie. Ja cierpię, bo kocham tę kobietę nad wszystko i wiesz co? Jak odejdzie od niego (nie jej typ faceta, ma przygodę...) to zapewne zgodzę się na ponowny związek z nią ;/

I to jest moje przekleństwo...

To takie idiotyczne... aż słów mi brakuje...
Aktualnie teraz oni rozmawiają ze sobą dość dużo, wiem, że się widują. Ona pytała mnie co ja na to powiedziałam, że nie jest mi to obojętne, że mnie to boli, ale żeby robiła jak chce, bo to już nie jest moja sprawa. Tyle, że czemu mnie to tak rusza? Już powinno przestać...