powodzenie terapii - Netkobiety.pl

wiem że terapeutka musi kontrolowac czas rozumiem to. wiem, że sprawę powinnam przepracować. czy podświadomie uciekłam z terapii? byc może cos w tym jest. chcę uporządkować przeszłość, tyle ze strasznie trudne to jest. trudno zacząć mówić o wszystkim. blokada jest duża, a wiem ,że dla mojego dobra nie powinno jej być. zraziłam się, choc powód może był błahy

Pamiętam, jak trudno było Ci pisać na forum; pamiętam Twe obawy przed rozmową z mężem; pamiętam Twój strach przed pierwszym spotkaniem z terapeutką. Jednak robiłaś to wszystko MIMO obaw i lęku. Robiłaś to wszystko, bo WIEDZIAŁAŚ, że to szansa na bycie szczęśliwą.

Podjęłaś terapię i z niej zrezygnowałaś. Zrezygnowałaś już w momencie, gdy zaczęłaś negatywnie oceniać terapeutkę. Szukałaś pretekstu i znalazłaś go.

Wiesz też dobrze, że nic "nie powinnaś", nic "nie musisz". Możesz. To wielka różnica. To Ty podejmujesz decyzję.

Warto walczyć z samą sobą o siebie.

a ta kobieta pewnie czekała na spotkanie z lekiem
ale pewnie tez z wyczekiwaniem jakims
ja tak miałam
bałam sie strasznie a jednoczesnie chciałam sie spotkac

szkoda tylko, że trwa dosc długo pewnie. ale pewnie dlatego sa efekty, nie mozna od razu "wyrwac zęba" który boli.to tak a propo dentysty :-)

Żałujesz? Wolałabyś, by nie wiedział jakiem człowiekiem jest jego brat? Wolałabyś sam dźwigać ten ciężar?
Cóż. Nie rozumiem takiej postawy.

Trudna sytuacja. I Ty, i Twój mąż nie możecie poradzić sobie z konsekwencjami tamtych wydarzeń. Może więc najwyższy czas, byście obydwoje poszli po wsparcie i pomoc? OBYDWOJE.

Oczywiście, że z nim jest wszystko w porządku. Z Tobą też jest wszystko w porządku. Tu nie o porządek chodzi, tylko o to, że przeszłe wydarzenia na tyle silnie odcisnęły się na was obojgu, że sypie się wasz związek. I spotkania ze specjalistą mogą wam pomóc. Mogą, jeśli się na nie zdecydujecie i podejmiecie terapię, a nie będziecie jedynie chodzić na spotkania. 

Jeśli uważasz, że mąż uznaje Cię za gorszą od siebie, sprawdź, zapytaj go o to. Może to tylko Twoje myślenie o sobie. Jeśli tak, to drogę do terapeuty znasz, sposób postępowania również. Do Ciebie należy decyzja.

Kinga28,
kiedy dwie osoby - para/ małżeństwo - pojawiają się w gabinecie niemal zawsze jest tak, że jedna z nich "chce bardziej", ma większą motywację, była inicjatorem i pomysłodawcą terapii. Często jest tak, że tą "mniej chętną" stroną jest mężczyzna. Może to wynikać z faktu, że chłopcy wychowywani są raczej w koncentracji na zadaniu, celu - wyrażanie swoich emocji i przyglądanie się im nie jest nagradzane. Niekiedy rolę odgrywa też fakt, że większość psychoterapeutek to kobiety. Mężczyzna obawia się bycia niezrozumianym, źle ocenionym - że padnie ofiarą "kobiecej solidarności".

Początek każdej terapii pary to kwestia odkrycia, wyjaśnienia i przełamania tych (i wielu podobnych) stereotypów.

Podczas pierwszego spotkania często słyszę "Co ja tu robię", "To bez sensu", "Przyszedłem tylko dlatego, że żona prosiła", "Jestem normalny, nie potrzebuje psychologa"... A po kilku tygodniach, miesiącach obserwuję coraz większy zapał i coraz większe sukcesy.

Jeśli jednak mąż nie chce, nie potrafi, nie może dziś zdecydować się na wspólną terapię - nie możesz go do tego zmusić, podjąć decyzji za niego. Możesz za to zadbać o siebie, swoje zdrowie, swoje bezpieczeństwo i swoje samopoczucie.

Jeśli nie czułaś się komfortowo w danym gabinecie, przy tej akurat terapeutce, w jej stylu bycia i pracy - możesz nawiązać kontakt z kimś innym. Na pewno warto jednak, żebyś odważnie przyjrzała się swojej decyzji o zatajaniu ważnych tematów i rezygnacji z terapii po kilku spotkanaich, jako o wycofaniu się, ucieczce.

Wiele osób czuje się podczas terapii podobnie jak Ty. Chce, ale nie potrafi wyznać tego, co najważniejsze, najtrudniejsze. O tym wszystkim, co szczególnie dramatyczne można jednak opowiadać stopniowo, z czasem, tylko wtedy i w takim stopniu w jakim jesteś na to gotowa. To normalne! Aby móc wyznać te najbardziej krępujące i budzące strach wspomnienia, najpierw trzeba pozwolić sobie na zbudowanie relacji i nabranie zaufania do psychologa.

Jeśli zastanawiasz się nad uporem męża, to... odpowiedź znajdziesz w swojej ucieczce z terapii, w swoim lęku i decyzji, by najważniejszych (kluczowych) spraw nie poruszać podczas terapii. To ten sam mechanizm. Płeć nie ma nic do rzeczy.

Uciekasz przed trudnymi dla siebie tematami, uciekasz przed bólem, kiepsko o sobie myślisz, uważasz, że inni (w tym Twój mąż) też o Tobie myślą kiepsko, boisz się opinii innych osób.

Przecież ta Twoja koncentracja na mężu i jego niechęci na terapii oddala Cię od podstawowego TWOJEGO problemu, czyli TWOJEJ niechęci do terapii. Mąż nie chce podjąć terapii małżeńskiej? Podejmij własną.

Proponuję, byś od tych swych obaw rozpoczęła spotkanie. To ułatwi, wbrew pozorom, wasze rozmowy.
Najważniejszą sprawą w terapii jest szczerość. Bez szczerości terapia nie ma najmniejszego sensu. To strata i czasu, i pieniędzy. Gdy czegoś się obawiasz - mów. Gdy coś Ci nie pasuje - mów. Najgorszą rzeczą jest ukrywanie spraw.