skąd wiadomo że to miłość? - Netkobiety.pl

generalnie tak, byłam w związku 4letnim i pare miesięcy temu zerwałam. Wydawało mi się, ze się wypaliłam, że oszukuję Go, bo nie kocham Go tak jak on mnie, bo przestałam szukać jego bliskości, poza tym był to mój pierwszy chłopak, pierwszy w sumie we wszystkim, wcześniej tylko nastoletnie głupie zauroczenia, tylko z nim się przytulałam i całowałam, miałam wątpliwości, sporo wątpliwości, poszłam na studia, zaczęłam porównywać. chłopak faktycznie mnie kochał, wszyscy to wiedzieli, a ja nigdy w to nie wątpiłam. Mieliśmy naprawdę dobry związek. Ufaliśmy sobie na 100%, przyjaźniliśmy się, śmialiśmy się z innych co się kłócili i były pomiędzy nimi zgrzyty. W jego towarzystwie czułam się kompletna. Jedynie w sprawach czysto damsko męskich ostatnimi czasy jakbym się wypaliła, nie zabiegałam o to żeby mnie pocałował, przytulił. Coś mi nie pasowało, może miałam za dobrze. Generalnie mój facet nigdy niczego ode mnie nie wymagał. Zawsze było tak jak chcę, nigdy się nie pokłóciliśmy. Myślę, że w pewnym momencie zaczęło mi to przeszkadzać. Że pomiędzy Nami nic się nie dzieję, że jesteśmy jak stare dobre małżeństwo. Teraz z perspektywy czasu w sumie nie umiem do konca odpowiedzieć sobie na pytanie, czemu tak postąpiłam. Jak zrywałam byłam pewna swojej decyzji, że przyzwyczajenie, że to nie Ten. Po prostu jestem starsza, kiedyś byliśmy razem bo było Nam dobrze, wiedziałam że nie czuję tego tak jak on, ale było Nam dobrze i tyle, a teraz... Nie wiem, można kogiś kochać a nie potrafić wyobrazić go sobie w roli własnego męża? Zaczęło mnie wkurzać, że faceci w jego wieku sa już ogarnięci, zaradni. A on niby tak, ale tak naprawdę nie umiał sobie znaleźć miejsca. Z tym, że od naszego rozstania nie mogę sobie znaleźć miejsca, brakuje mi go, najpierw szukałam z nim kontaktu, ale już z tym skończyłam bo wiem że nie mogę mu dawać nadziei skoro sama nie wiem czego chcę, gdy wydawało mi się że się z kimś spotyka (plotka) myślałam że zwariuję z zazdrości (przez cały nasz związek chyba ani razu nie czułam zazdrości, naprawdę), nie ma dnia żebym nie wspominała i teraz nie wiem co zrobić. Już pare razy sięgałam po telefon żeby może spróbować od nowa z tym, że boję się, że może to przyzwyczajenie, że nagle nie umiem być sama i w tyłku mi się przewraca znowu, nie chcę go znowu skrzywdzić. Generalnie gdy powiedziałam mu o swoich wątpliwościach, że nie tęsknie, że sama nie wiem co czuje, że się zgubiłam to stwierdził że faktycznie, że mnie rozumie i że nie ma sensu tego ciągnąć. Przyjaciele i bliscy odradzaja mi powrót, mówią że jestem młoda, że muszę popróbować, że bardziej nasz układ czasem był jak brat siostra a nie para.
Jak to jest? Jak się kocha ma się pewność? Przychodzą w ogóle jakieś wątpliwości? I myślicie że można przez całe życie być tylko z jednym człowiekiem? Jest mi trudno to wszystko ogarnąć bo nigdy wcześniej z nikim nie byłam, z jednej strony boję się że znowu go zranię jesli zadziałam z drugiej że zrezygnuję z fajnej znajomości, że już nigdy więcej nie poznam takiej bratniej duszy. Cały czas mam nadzieję, że spotkam go przypadkowo i mnie nagle olśni, tak to To, pomyliłam się. Ale chyba to nie wypali ;/