A więc sprawa wygląda tak... jesteśmy ze sobą od 2 miesięcy i jest wszystko dobrze dopóki w gre nie wchodzą jego problemy... przeszłość i wgl.
Wtedy on strasznie zamyka się w sobie... żyje tj w tej przeszłości i z jej przekonaniami... stąd też jest strasznie zazdrosny, podejrzliwy i wgl .
Przeszłość faktycznie ma straszną i troszkę się mu nie dziwię, że cały czas nie potrafi się od niej oderwać... praktycznie nie miał dzieciństwa, rodzice piją, oboje teraz nie pracują, ojciec go nie akceptuje i inne. W związku z tym wszystkim występują problemy finansowe, które też negatywnie wpływają na nasz związek i Jego samopoczucie... Jest na prawdę ciężko i mimo szczerych chęci nie wiem już jak mu pomóc oderwać się od tego co było i zacząć nowy rozdział z dala od przeszłości.
Strasznie mi na nim zależy, a czuje że jak z tym sobie nie poradzimy jak najszybciej to mogę go stracić czego bardzo nie chcę.
On przez to wszystko ma zaniżoną samoocenę i brakuje mu pewności siebie... widać że problemy go przygniotły a ja powoli nie wiem jak mu pomóc... a jeszcze nie mieszkamy w jednym mieście i nie mogę być zawsze przy nim gdy jest źle .
Proszę pomóżcie... co mogę zrobić ?
- anettta
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- Zechija
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
A ile macie lat?
- ogień
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
niech pójdzie do psychologa.
Ty nie jesteś od ratowania go.
to zły pomysł, aby chłopak/dziewczyna miała wyciągać drugiego z takich problemów.
prędzej czy później dochodzi do frustracji..bo akcja nie przynosi efektów, bądź następuje zmęczenie materiału który to zaczyna mieć dosyć, czuje się przytłoczony. tak więc to nie do Ciebie należy wyciągnięcie chłopaka z bagna.
- oszukana097
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
witam, po pierwsze nie możesz popadać w skrajność tak samo jak on bo jeszcze Ty sie gorzej załamiesz. Musisz z nim rozmawiać o przeszłości, jak najwięcej bo przeszłość go boli i musisz dojść do tego co najbardziej go przytłacza. Jest załamany bo nie wierzy że jego życie może być lepsze. Nie obwiniaj siebie ze nie umiesz mu pomóc bo on sam musi uwierzyć w to że będzie dobrze. Wasz staż jest krótki, więc nie możesz wszystkiego od razu o nim wiedzieć. Miałam taki sam problem jak Ty, tylko ja swojego chłopaka nie zdążyłam uratować bo popełnił samobójstwo. Musisz z nim porozmawiać, nie wysyłaj go od razu do psychologa, najpierw Ty sie umów na spotkanie i zapytaj psychologa co robić, jeśli skarze żeby sie zgłosił to zapytaj czy ty możesz uczestniczyć w tych spotkaniach. Powiedz mu to co czujesz, że sie boisz i chcesz mu pomóc i takie spotkania, mogą mu pomóc. Jeśli i zależy to ratuj go w każdy możliwy sposób nawet jeśli miałby Cie zostawić to zgódź sie na to ale go nie zostawiaj, opiekuj sie nim, rozmawiaj. On potrzebuje pomocy ale nie wie o tym i będzie sie wypierał. Tylko uwierz mi że z czasem może być gorzej. Pamiętaj musisz by silna za was dwoje i koniecznie umów się do psychologa. Ja nie zdążyłam uratować miłości mojego życia, Ty masz szansę. I pamiętaj nie jesteś odpowiedzialna za jego czyny i wybory, cokolwiek byy zrobił to on o tym decyduje, nie Ty. nigdy nie obwiniaj sie za coś za co nie jesteś odpowiedzialna/ a tak na marginesie, w jakim wieku jesteście ?
- agnik
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
W takim układzie tylko terapia pomoże mu sobie poradzić z przeszlością
- anettta
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Mamy 18 , 20 lat...
Co do psychologa to on jest całkiem na nie... uważa że nie potrafi się otworzyć, że oni i tak nie pomogą mu i wgl...
Korzystał z takich pomocy podobno ale raczej ich unika ... i tu jest główny problem.
No więc stoję w kropce... ;/
- oszukana097
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
Jesteście więc dorośli, zapytaj go o waszą przyszłość, możesz lekko go zaszantażować w dobrej sprawie, że jeśli naprawdę chce z Tobą spędzić reszte życia to niech pójdzie z Tobą na terapię. Nie jesteś w kropce, bo on sam siebie dołuje twierdząc że jest beznadziejny. Musisz na każdym kroku mówić mu że jest najlepszy i gdyby nie on to nie dałabyś sobie rady. On musi uwierzyć w siebie, jeśli Ty w niego uwierzysz to on też. Podobno korzystał? sama nie jesteś pewna czy korzystał, może tylko chce Cie zbyć żebyś nie wspominała o leczeniu? Wytłumacz mu że psycholog jest od pomagania, w każdej drobnostce a nie tylko dla ludzi umysłowo chorych. Wałkuj mu do znudzenia aż zrozumie że się o niego martwisz. Ty również możesz zostać jego psychologiem, bo skoro wiesz o nim dość dużo to znaczy że nie boi się powierzyć Tobie swoich problemów, słuchaj każdego jego jęknięcia bo on chce Twojej pomocy i nie możesz go zostawić samego z tym. On musi wiedzieć że ma na kim polegać. Nie jesteś cudotwórcą i nie będziesz umiała mu pomóc dopóki on sam tego nie zechce, i nigdy się nie obwiniaj. Bądź silna.
- oszukana097
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
Jesteście więc dorośli, zapytaj go o waszą przyszłość, możesz lekko go zaszantażować w dobrej sprawie, że jeśli naprawdę chce z Tobą spędzić reszte życia to niech pójdzie z Tobą na terapię. Nie jesteś w kropce, bo on sam siebie dołuje twierdząc że jest beznadziejny. Musisz na każdym kroku mówić mu że jest najlepszy i gdyby nie on to nie dałabyś sobie rady. On musi uwierzyć w siebie, jeśli Ty w niego uwierzysz to on też. Podobno korzystał? sama nie jesteś pewna czy korzystał, może tylko chce Cie zbyć żebyś nie wspominała o leczeniu? Wytłumacz mu że psycholog jest od pomagania, w każdej drobnostce a nie tylko dla ludzi umysłowo chorych. Wałkuj mu do znudzenia aż zrozumie że się o niego martwisz. Ty również możesz zostać jego psychologiem, bo skoro wiesz o nim dość dużo to znaczy że nie boi się powierzyć Tobie swoich problemów, słuchaj każdego jego jęknięcia bo on chce Twojej pomocy i nie możesz go zostawić samego z tym. On musi wiedzieć że ma na kim polegać. Nie jesteś cudotwórcą i nie będziesz umiała mu pomóc dopóki on sam tego nie zechce, i nigdy się nie obwiniaj. Bądź silna.
- Vian
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Anetta, to de facto nic nie możesz zrobić poza psychicznym wspieraniem go i - to jest równie ważne o ile nie ważniejsze - stawianiem jasnych granic, głównie w przypadku tej zazdrości. On musi mieć świadomość, że to jest JEGO problem i ON musi z tym walczyć, a nie Ty ustępować i przykładowo przestać rozmawiać z mężczyznami.
Fachowo to co go dotyczy nazywa się syndromem DDA, może ma coś do tego, bo z tym często występują różne choroby czy zaburzenia vide borderline, nerwice, depresje, więc nie mam pojęcia, jakich zachowań można się po nim spodziewać poza tą wspomnianą zazdrością wynikającą z kompleksów. DDA często kłamią chociaż zupełnie nie muszą, trochę jakby z przyzwyczajenia, często mają nadmierną potrzebę kontroli albo w drugą stronę - wyuczoną bezradność. Mają skłonność do psychomanipulacji, kompulsywnie boją się porzucenia... Poczytaj na ten temat, bo powinnaś mieć świadomość, czego MOŻESZ (aczkolwiek oczywiście nie musisz) spodziewać się po swoim partnerze.
Tak czy siak jemu jest potrzebna fachowa, długofalowa pomoc, bo terapia DDA to nie jest coś co da się załatwić w parę spotkań.
