Jestem ciężarem w związku, a bardzo nie chcę - Netkobiety.pl

Sama już sobie odpowiedziałaś, a ja pójdę jeszcze dalej: takie zachowanie, jak Twoje, jest bardzo toksyczne. Od ludzi, którzy się tak zachowują, inni prędzej czy później uciekają.

Dlaczego uważasz, że za coś, co dostajesz, musisz odwzajemnić się TYM SAMYM? Czyli za pomoc w nauce pomocą w nauce, za zakup piwa/ciastka/biletu do kina - podobnym zakupem? Przecież w miłości chodzi o okazanie serca, wzajemne dbanie o siebie i uszczęśliwianie się.

Nie dziwię się, że Twojemu chłopakowi było przykro. Spędził z Tobą przemiły dzień: bieganie z latawcem, wspólna praca nad nim, świadomość, że pomógł i wyratował kobietę z opresji... Co w tym dniu było beznadziejnego? Sto razy lepszy taki dzień od kolejnego zamulania na kanapie/w kinie/cokolwiek planowałaś. Cudowny czas na świeżym powietrzu, wspólna zabawa, robienie czegoś razem, chłopak pęka z dumy - a babsko mu srrrrrrruuu!: "Beznadziejny dzień". Przecież to jak kopniak w twarz.

Podziękuj ładnie, ciasto mu upiecz/słodkiego batonika kup, a nie zatruwaj chłopakowi życia ciągłym marudzeniem, bo nie możesz mu się odwzajemnić pomocą w jego branży.

A czemu oceniasz ten dzień tylko przez pryzmat tego, że jakiś durny latawiec nie lata tak, jak powinien? Zamiast cieszyć się, że masz chłopaka, który jest dobry, chce Ci pomóc, możecie i chcecie spędzić razem cały dzień, itd. I dlaczego twierdzisz, że odkrycie zaburzeń hormonalnych u chłopaka to Twoja wina, a nie zasługa? Dlaczego musisz być dla bliskich "pożytkiem", a nie po prostu radością?

Pozwól, że opowiem Ci o mojej teściowej. Przedstawię Ci, co ona myśli, a co ja, może odnajdziesz w tej historyjce Ciebie i Twojego chłopaka.

Zapraszam ją do nas do domu, bo mam, powiedzmy, urodziny. Teściowa kilka razy odrzuca zaproszenie, tłumacząc "Bo po co ja wam tam, co ze mnie za gość, stara, brzydka, nudna i chora baba, tylko wam przeszkadzać będę..." Ja (szczerze!) mówię, że bardzo mi zależy na jej towarzystwie, ucieszę się jak przyjdzie, wcale nie jest brzydka i nudna, lubię ją - jednym słowem staram się pokazać, że naprawdę chcę tej wizyty. Kiedy dzwonię z piątym zaproszeniem z kolei, zaczyna mi być powoli przykro.

Teściowa w końcu przyjeżdża. Nie daje mi żadnego prezentu i od progu tłumaczy, że nie ma pieniędzy. Ja wiem, że nie ma i nie oczekiwałam biletu na Rammsteina za 500 zł, tylko np. symbolicznego kwiatka z ogródka. Albo słoika domowego kompotu. Ale teściowa uznaje, że skoro nie może mi kupić nic drogiego, to nie przyniesie nic. Jest mi znów przykro.

Podaję do stołu. Dwa dni gotowałam i piekłam pyszności. Teściowa prosi o jedną (!) łyżkę zupy, drugiego nie tknie wcale, skubnie trochę sałatki. Tłumaczy, że nie może nas objadać, że przecież dla nas nie starczy, żebym lepiej mężowi nałożyła to, co chciałam dać jej... Niby chce dla nas dobrze, nie? A mi się chce płakać.

Zaraz po posiłku teściowa zerka na zegarek. "Synku, odwieź mnie do domu, tak się zasiedziałam, wy jesteście młodzi, chcecie być sami, ja wam tylko przeszkadzam". Cała wizyta trwała jakieś 35 minut. Mój mąż namawia "Ale zostań jeszcze, naprawdę nie przeszkadzasz, pogadajmy". Teściowa siada na 5 minut i znów zerka na zegarek, a ja wtedy albo już płaczę, albo mam ochotę przy...ić jej krzesłem.

A MÓGŁ BYĆ TAKI PIĘKNY DZIEŃ, GDYBY NIE JEJ WIECZNE "NIE JESTEM DLA WAS DOŚĆ DOBRA".

MAM pomysł! SŁUCHAĆ co chłopak mówi - i UWZGLĘDNIAĆ jego zdanie...
To co mówi MOŻE być prawdą.
Może pieniądze dla niego nie mają takiego znaczenia jak dla Ciebie, MOŻE wie, że studencina biedniejszy od pracującego, może taka praca z Tobą nad twym projektem była dla NIEGO świetną zabawą? BO on duży i chyba rozsądny.
TWOJE odczucia nie są najwyraźniej jego odczuciami - ma chłopak ZDANIE ODRĘBNE - natomiast takie TWOJE "zakwaszanie" niezłych relacji może je tylko zniszczyć... BO ile można wysłuchiwać utyskiwań? Zastanów się 2 razy i policz do 20 zanim wyjedziesz ze swoimi ZASTRZEŻENIAMI - bo w końcu UDA ci się "zrobić z igły widły"... a stąd niedaleka droga do tego by faceta zniechęcić

Bo to są laski dla których miłość ma najmniejsze znaczenie. Liczą się drogocenne upominki które według nich są wymiernikiem tego jak mocno partner je kocha i jak bardzo mu zależy.

A skąd mam wiedzieć, czy on nie gada czegoś w tym stylu swoim kumplom? "Wiecie, spider fajna niby jest i w ogóle, ale prawie nigdy nic nie kupuje i to ja prawie zawsze za wszystko płacę. Wkurzające". Byłam kiedyś (baardzo dawno temu) z gościem, który nie miał żadnych oporów żeby ciągnąć ode mnie kasę, ale ja mogłam pożyczyć 2 zł tylko po milionach zapewnień, że oddam następnego dnia. To było straszne. 

@nocnalampka no właśnie [b]dlatego[b/], że jest taki dobry i kochany, a ja nie mam nic do zaoferowania w zamian. Czasem myślę, że byłoby lepiej, jakby znalazł jakąś dziewczynę, która będzie rozumiała, co mówi, gdy opowiada o swojej pracy. A nie taką, która co chwila przerywa: "yyy, a co to?"; "to dobrze, czy źle?". I taką, dla której nie będzie problemem, żeby płacić za siebie. Ja się staram jak mogę, ale na pewnym etapie starania to za mało. Liczą się efekty.

A nie irytuje cię fakt, że zamiast opowiedzieć o jakiejś sytuacji z pracy, zagłębiasz się w jakieś niezrozumiałe dla twojego partnera szczegóły, z czego i tak pewnie z połowę zapomni? Jakby zapytał setny raz o to samo, nie wkurzyłabyś się "no tłumaczyłam ci już milion razy!!" ? Nie potraktowałabyś tego zapominania jako przejawu złej woli, że go to nie interesuje? (jeśli nie siedzi w tym na co dzień, to nie łudźmy się, zapomni, choćby to było nie wiadomo jak ciekawe).

Żaden człowiek nie jest wartością samą w sobie. Wartość określa się przez pryzmat tego, do czego się przydaje/ może potencjalnie się przydać. Jeśli ktoś z własnej woli nie pracuje, siedzi sobie na zasiłku (choć jest w pełni sprawny i zdolny do pracy), to raczej nie spotkają go słowa pochwały...

Moze stad, ze wiesz czy facet z ktorym spotykasz sie od ilus tam jest skonczonym dupkiem, czy dojrzalym, fajnym gosciem, ktory jakby cos mu nie gralo, to pogadalby o tym z Toba?

rozbawiłaś mnie

ykhm aż się Ciebie autorko ciężko czyta. wyszukujesz problemy tam gdzie ich nie ma, i chyba zawsze znajdujesz.. jeśli nadal będziesz w ten sposób postrzegać wartość siebie i innych to ja nie wróżę nic dobrego Twojemu związkowi ani pozostałym znajomościom. przeczytaj ten wątek z 5 razy jak 1 raz za mało i postaraj się spojrzeć na problem oczyma osób które się tu wypowiedziały.

Przepraszam, ale mowisz Spider o zwiazku jak o biznesie. Nie jestes dla Twojego chlopaka pracownikiem, ale osoba, ktora kocha. Moge sie zalozyc, ze wcale nie patrzy na Ciebie kategoriami przydatnosci. Kocha Cie za to, ze jestes, a nie za to, ze cos dla niego robisz.

Mozliwe, ze taki model wynioslas z domu rodzinnego; ze nie zaslugujesz na milosc sama w sobie, ale musisz spelniac jakies kryteria, zeby Cie rodzice darzyli uczuciem. Znam to z autopsji. Kiedy po raz pierwszy trafilam do psychologa, on wlasnie zapytal mnie o rodzine, o ich stosunek do mnie. Kiedy powiedzialam mu czego ode mnie oczekuja, spojrzal na mnie jak bym sie z choinki urwala i powiedzial: "Prosze Pani, Pani sie stara o prace w banku? Podala mi Pani liste okreslen jakie uzyto by w ogloszeniu o poszukiwania osoby na takowe stanowisko."

Niby 24 godziny nie upłynęły, ale nie mogę edytować... Więc dopiszę:
U psychologów byłam wielu. Ostatniemu nawet udało się coś osiągnąć: kiedyś siebie naprawdę nienawidziłam, teraz się względnie toleruję. Może kiedyś nawet dojdę do wniosku, że jestem w porządku? Ale to dość odległa przyszłość...

aldernewman, to o modelu wyniesionym z domu ma sens. Zresztą, kiedyś dowiedziałam się, że miałam być poddana aborcji szkoda, że się tak w końcu nie stało

Czy nadal chodzisz na terapię? Myślę, że w Twoim przypadku to jest chyba jedyny sposób, żeby Ci pomóc.

Niestety, muszę Cię zmartwić, być może nigdy nie znajdziesz tak samo płatnej pracy jak Twój partner. I co wtedy? Nigdy nie zamieszkacie razem? A skąd wiesz, co Ci los przyniesie? Może kiedyś zaistnieć taka sytuacja, że partner będzie Cię utrzymywał, jak stracisz pracę, jak będziesz opiekować się Waszym dzieckiem, jak zachorujesz.

Ktoś tu zadał dobre pytanie: czym jest dla Ciebie związek? Odpowiedz, proszę

a co by było gdyby Twój partner zachorował i to on potrzebowałby Twojej pomocy? odwróciłabyś się bo nie ma potencjału?

obecny partner powiedział że się nie starasz? w jakich okolicznościach?

heh sama myślałam/myślę podobnie do Ciebie, ale czytając ten temat widzę jak bardzo się mylę i jakie to irracjonalne.

Powtarzam raz jeszcze - choroba to nie jest niczyja wina. Zdarza się. Ja bym się nie odwróciła, ale nie miałabym pretensji, jakby on to zrobił.

W okolicznościach jakiejś kłótni, nie pamiętam dokładnie o co chodziło... W każdym razie, nie dopuszczę, żeby takie słowa pojawiły się ponownie.
Zdaję sobie sprawę, że to wszystko może się wydawać dziwne, ale nic nie poradzę...

@masajka - co do braku dzieci się jak najbardziej zgadzamy. Co do tego mieszkania - na to akurat wpadłam niedawno, przy najbliższej okazji, jak ten temat zostanie poruszony, to powiem. Nie sądzę, żeby miały wyniknąć z tego jakieś problemy, w końcu to czysta logika.

Po co w takim razie z nim jesteś, skoro ten związek nie daje Ci żadnej satysfakcji pod względem emocjonalnym?  Skończ to i znajdź sobie podobnego Tobie studenta, z którym będziecie dzielić los. Wtedy nie będziesz musiała nic nikomu zawdzięczać ani nikt Tobie i będziesz żyła w jako takiej harmonii.
Wiesz, gdyby ludzie żyli ze sobą z podejściem "zrobię coś dla Ciebie, bo muszę"..to mielibyśmy zamiast ciepłych relacji chłodną kalkulację. Stawiasz znak równości między "Zrobię to dla Ciebie, bo muszę" a "chcę to zrobić, bo Cię kocham".  Szkoda. Twój facet chyba żyje z podejściem drugim, ty pierwszym.

Gdy ja coś robię dla swojego mężczyzny, nie oczekuję, że w zamian będzie mi dziękował i miał poczucie winy, ze coś dla niego robię. Lubię widzieć, że jest mu dobrze. Sprawia mi to wystarczającą satysfakcję. Byłoby mi przykro, gdybym usłyszała "to ja teraz muszę zrobić coś dla ciebie" a w domyśle można dodać jeszcze- "bo jeszcze przestaniesz mnie kochać" . Straciłabym grunt pod nogami, bo w takim podejściu kryje się brak zaufania i wiary w moje uczucia.
Zastanów się, czy nie serwujesz czegoś w tym stylu swojemu facetowi.

Spider, gdyby dla każdego w związku liczyła się logika, to nie byłoby związków.
Bardzo jestem ciekawa, co powie Twój partner na tą propozycję z mieszkaniem.

Nie rozumiem, dlaczego upierasz się, że w związku wszystko musi być po równo. Nie da się zmierzyć uczuć, każdy kocha tak, jak potrafi, każdy daje z siebie, tyle, ile jest w stanie. Chodzi o to, żeby kochać i żeby czuć się kochaną. Chodzi o to, żeby czuć się bezpiecznie i dawać poczucie bezpieczeństwa.
Według Twojego toku myślenia- skoro ja dzisiaj ugotowałam obiad, to jutro to musi zrobić partner, skoro partner zmieniał opony  na letnie, to ja będę musiała zmienić na zimowe. Przecież to absurdalne myślenie.

To, że chcesz być niezależna finansowo jest godne pochwały, ale Ty napisałaś, że musisz znaleźć pracę, w której będziesz zarabiała tyle, co on, a to już jest dziwne, delikatnie mówiąc.

Czemu? To by było nie fair, jak on ma np. pracę za 2500 zł miesięcznie (teraz tak sobie tylko gdybam), a ja za, powiedzmy, 800 zł... Jak tu podzielić równo koszty? Według znanych mi praw matematyki to zwyczajnie niemożliwe. A jak do tego mam słuchać wyrzutów, że za mało zarabiam, i że to on nas głównie utrzymuje... upokorzenie by mnie chyba zabiło.
Już gdzieś napisałam - w pewnym momencie starania to za mało. Jak uczeń napisze kiepsko sprawdzian, to dostanie pałę. Nauczyciela nie obchodzi, czy się przypadkiem nie uczył przez tydzień dzień i noc. Skoro nie był w stanie opanować materiału, dostaje adekwatną ocenę i tyle. Chociaż nauczyciel, który jest w porządku, zaproponowałby temu uczniowi jakąś pomoc, żeby to w końcu pojął... Ale to już tylko dobre chęci nauczyciela, nie obowiązek.
Może McMiodek ma rację i naprawdę powinniśmy się rozstać. Na swoje usprawiedliwienie powiem tylko tyle, że jak się poznaliśmy, to nie pracował. Nie spodziewałam się powstania takiej bariery... Myślałam, że co by nie było, to damy radę... o słodka naiwności!

aldernewman, a ja bym właśnie tak chciała, jak z tym podręcznikiem. Wszystko jasno i klarownie, uczciwie i nikt by nie mógł mieć pretensji o cokolwiek.
Czytałam różne wątki, jak ktoś miał wątpliwości co do partnera, pojawiały się rady w stylu: "podlicz, co on/a dla ciebie zrobił/a, a co ty dla niej/niego". Jakoś nikogo nie interesowało, czy ta druga osoba miała możliwości, żeby dać więcej, czy nie... Jakby mój miał robić bilans tego rodzaju, to byłabym na minusie i to grubo.

Słyszałam to od niego sto tysięcy razy. Tylko nie potrafię sobie tego przyswoić, zwyczajnie nie da rady. Jeżeli spróbuję pomyśleć w taki sposób, to zaraz wstyd mnie ogarnia, bo jak mogę być takim megalomanem, nie jestem jakaś wspaniała, właściwie jestem beznadziejna, on zasługuje na kogoś lepszego... Nawet jeśli uda mi się ogarnąć trochę tej informatyki, to zaraz znajdę jeszcze coś innego, to pewne.

Psycholog raczej żaden nie pomoże, byłam u wielu, znam pełno trików - nic nie działa. Ostatni mi doradził myślenie bardziej racjonalne - no spoko, myślę racjonalnie ale wciąż negatywnie. Mogę znaleźć miliard logicznych argumentów za tym, że jestem do niczego. Na poparcie tezy przeciwnej - nie ma nic. To okropnie niesprawiedliwe, jak łatwo można komuś wmówić, że jest śmieciem, ale żeby dać sobie wmówić, że tak nie jest, to już droga przez mękę.

adlernewman uwierz, znam przyczyny, o których tamtemu psychologowi mówiłam.  A mimo to bardzo niewiele dało się zmienić, a w przypadku nawet drobnego niepowodzenia i tę odrobinę szlag trafia. Wszystko to wiem, nawet to, że prędzej czy później moj związek się przez to rozsypię. I nic nie mogę na to poradzić. Chyba wyłącznie chińskie pranie mózgu zostaje

Chyba faktycznie cos nie podzialalo. Ale nie terapia w ogole, ale ta konkretna terapia, z tym konkretnym terapeuta. Czasem jest to kwestia odpowiedniego dobrania sie- w koncu nie z kazda osoba umiemy sie dogadac. Czasem, kwestia odpowiedniej metody- jednym pomaga Gestalt, inni wola terapie humanistyczna, jeszcze inni psychoanalize.

Poza tym, faktycznie trzeba chciec cos zmienic. Nawet najlepszy terapeuta nie pomoze, kiedy sie okopiemy w swoim malym forcie, broniac przed jakimikolwiek zmianami. Wydaje mi sie, ze u Ciebie moze to jakos tak dzialac, ze skoro jedynie obliczalne gesty (pieniadze, pomoc fizyczna, w nauce itd) sa obiektywne, chcesz na nich opierac swoja wartosc, bo zbyt sie boisz, ze sama z siebie mozesz sie okazac "nikim". Tylko, ze jest to irracjonalny lek, bo przeciez istniejesz, jestes inteligentna kobieta, cos w zyciu osiagnelas studiujac, ktos Cie kocha wlasnie za to, ze jestes soba

A nie zasugerowal Tobie ktos, ze cierpisz na depresje? Czasem to objawia sie wlasnie takimi irracjonalnymi, negatywnymi myslami, a nie jakims tam ciaglym, dolujacym smutkiem. Moze w tym wypadku farmakologia okazalaby sie bardziej pomocna?

Bo, naprawde, tak zyc nie mozna. Zniszczysz w ten sposob nie tylko ten zwiazek, ale tez sama siebie.

A kto Ci powiedzial, ze tego farmakologicznie nie mozna leczyc? Moze sprobuj pojsc do jakiegos dobrego psychiatry.

Psychiatra tez jest za darmo, i bez skierowania.

Ale przeciez pojsc nie zawadzi. Jako powie to samo, a to wcale nie murowane bo zdania sa podzielone, to przynajmniej bedziesz pewna, ze nie tedy droga.

Tylko, że naprawdę to tak wygląda. Nie wiem, jak dokładniej to opisać. Po prostu cały czas kłócę się sama ze sobą, tak jakby. Myślę: "kurcze, muszę się wziąć w garść i podnieść sobie samoocenę!" -> "taa, jasne, powodzenia" i śmiech.
Próbuję dalej: "Jestem fajna" -> "a pamiętasz, jak oblałaś trzy razy egzamin na prawko (lub dowolna inna porażka z mojego życia)? To raczej o fajności nie świadczy". Ja się usiłuję przekonać, że to o niczym nie świadczy, że stres, że ciężko, niektórzy zdali po 10-tym itp, ale na końcu i tak dochodzę do jednego, cholernego wniosku: "Jakbyś się postarała, to byś zdała". No i leżę wobec takiego argumentu, niestety.   
Inna taktyka - myśleć o swoich osiągnięciach: "dostałam się na uczelnię, na którą jest się ciężko dostać!" -> "no i? nie ty jedna, nie ty ostatnia. Poza tym, nie jesteś nawet na tym taka dobra; pamiętasz jak cię ostatnio profesor Jakiśtam zjechał? Popatrz na kolegów, konkursy wygrywają, a ty co?" I nie mogę się kłócić, bo nawet głupiego konkursu ortograficznego nigdy nie wygrałam. Odkąd skończyłam podstawówkę, to unikam takich rzeczy jak ognia (bo wtedy próbowałam swoich sił w konkursach i nigdy nic z tego nie wyszło). Staram się wmawiać sobie i wszystkim naokoło, że mi nie zależy, że to nie ma najmniejszego znaczenia, no ale ma, tylko wiem, że porażka bolałaby zbyt mocno. Nawet nie tak dawno umyślnie urwałam się z zajęć, żeby prowadzącym nie przyszło do głowy wysyłać mojej pracy na konkurs.

Wszystko sprowadza się do jednego - nie jestem w stanie myśleć o sobie dobrze dłużej niż milisekunda, bo automatycznie przypominają mi się wszystkie możliwe porażki. I wtedy jest wstyd, bo jak mogę myśleć o sobie dobrze, skoro wszystkie te fakty świadczą o czymś zupełnie innym. Jestem swoim najsurowszym krytykiem...

full stop?

aha no cóż, pewnie jednak trzeba. Jak tylko sesja się skończy... Byle facet się nie dowiedział.

Tak, tylko patrz: on często powtarza, że był jeszcze w gorszym stanie niż ja, gdy się poznaliśmy i że to właśnie ja go z tego wyciągnęłam. Więc teoretycznie na mnie też powinno tak zadziałać, a tak nie jest i czujemy się oboje źle przez to. Aczkolwiek, ostatnio nawet szczerze myślałam, że już po wszystkim, dość długo nie miałam takich myśli, a nagle wróciły... Niech to szlag. Jeszcze się łudzę, że może to tylko chwilowe, za chwilę będą ważniejsze rzeczy niż zajmowanie się takimi bzdurami... Może za parę dni wejdę tu, przeczytam te wszystkie głupoty i walnę wielkiego facepalma. Na to właśnie liczę...

Co do okazji to nie wiem, co do tego drugiego, jak najbardziej.
To zabawne, ale to właśnie ten stan jest "normą" jak dla mnie Dziwne było, jak go nie było...
Myślałam o terapii wiele razy, ale serio mam bardzo mało czasu. No i nie ukrywam, gadanie o takich rzeczach przed kimś, kogo nawet nie znam za dobrze, okropnie peszy. A jeszcze uzna, że należy mnie zamknąć o_O Ale z drugiej strony, takie życie, w którym w każdej chwili mogę się poczuć... źle... to też dość słaba opcja. Więc w wakacje na pewno poszukam kogoś do rzeczy, a póki co odwiedzę starego znajomego... biedny gość, będzie do końca życia przeklinał dzień, w którym nauczycielka etyki dała mi do niego kontakt
Ale nie mogą człowieka zamknąć, jeśli nie ma zamiaru zabijać siebie ani innych... prawda?

Oczywiście że jest brutalna bo jak zapłacisz już za mieszkanko, jedzonko i rachunki, rozliczysz się co do złotówki z każdego kosztu, a nie będziesz miała drugiej strony związku (zafuania, lojalności, oparcia, pochwały itd) to nadal będzie poczucie nieszczęścia.

Wyczytałam, że dziwisz się że ludzie mają pretensje, że chcesz być niezależna. A ja dziwię się, czemu wtedy nie zmienisz tego. Gdyby to było dla Ciebie takie ważne na pewno byś połączyła jedno z drugim (studia.praca). Również dziwię się, że nie cieszysz się ze stanu gdy masz znakomite warunki do nauki, a co za tym idzie bycia bardzo niezależna w niedalekiej przyszłości.

Tak się zastanawiam co Ci daje zupełne niedocenianie siebie? bo zobacz nawet jeżeli to jest ucieczka przed porażką, negatywnymi ocenami to i tak ten stan sobie sama fundujesz. Więc po co?

Temat ma całe wieki, ale nie będę pisać nowego, więc pozwolę sobie odświeżyć... bo jest źle, bardzo źle.
MIELIŚCIE RACJĘ. Mieliście wszyscy cholerną rację. Wiecie, co mi chłopak dzisiaj oświadczył? Że ma wątpliwości. Przeze mnie. Przez moje cholerne niedowartościowanie, kompleksy i inne takie. Niby nic nie było, bo starałam się pilnować, a jednak... to podobno "widać" (???). Mało tego, zostałam przyparta do muru. Albo wymyślę, co z tym zrobić (a najlepiej w ogóle się poprawić), albo koniec. I od tego zależy nasza przyszłość.
Jak ktoś, kto podobno kocha może zrobić takie coś, pomijam, nieważne. Proponowałam, że pójdę się leczyć, to usłyszałam, że zrobię, co uznam za słuszne. Jak na moje to jest słuszne, ale... No, nie wiem, jaka odpowiedź nie sprowadzi katastrofy. To niesprawiedliwe. Staram się! Zdzieram mięśnie przenosząc meble i przegrzewam neurony, próbując pojąć jak działa komputer... a ta jedna rzecz... Naprawdę, przysięgam, że chciałabym to zmienić, no ale próbowałam tyle razy i nie wyszło... z psychologami i bez... Nie wiem, jak się do tego zabrać, nie wiem! Musi być sposób, ale nie widzę go, naprawdę. Jestem przerażona. Od dwóch godzin się trzęsę i nie mogę pracować. W głowie mam tylko jedną linijkę jakiejś badziewnej piosenki "I'll fail and lose this fight..."
Pomocy. Błagam was ludzie, pomocy. To nie są żarty.