dobrze pani wygląda - Netkobiety.pl

A może on chce jednak coś zainicjować takim zachowaniem, małym flirtem?
To nieśmiały facet, więc daj mu czas i jedyne, co można zrobić teraz to... To poczekać na dalszy rozwój zdarzeń. Byle nie znowu kilka miesięcy...

Powodzenia życzę!

staram się jakoś to pojąć, znaleźć odpowiedź xo to miało znaczyć i nie potrafię. Dlatego szukam obiektywnych opinii osób, które może i nie znają wszystkich szczegółów, ale którzy może będą pewniejsi co to znaczy.

Bardzo prosto to wytłumaczyć...
A co dalej, to tylko czas może pokazać.

Myślę, że nie jesteś mu obojętna... Być może nawet czuje to samo. Ale sama piszesz, że minęło kilka miesięcy. To sporo. Może on nie jest pewien czy przez ten czas coś się nie zmieniło...? W dodatku napisałaś mu to w liście. To równie niesmiały sposób jak i jego zachowanie. Może jemu zwyczajnie brakuje odwagi by wyjść z inicjatywą, nawiązać rozmowę na ten temat, w końcu minęło sporo czasu. Krążycie wokół siebie nieśmiało, bojąc się własnych uczuć. Któreś z Was musi w końcu stanąć na wysokości zadania i zrobić ten pierwszy krok. Jeżeli nie masz odwagi tak wprost to może podczas rozmowy z nim powiedz: ,,Pamiętasz co Ci wtedy napisałam...?,, Jeżeli on powie, że tak, odpowiedz: ,, Nic się nie zmieniło od tamtego czasu...,,. Myślę, że tymi słowami ,,zmusisz go,, do dalszej rozmowy na ten temat. Myślę, że jesteście na dobrej drodze...:) Odwagi kochana!

eh dziewczyny skąd u Was ta pewność, której u mnie brak... mam nadzieję, że to nie jest pocieszanie, bo to już mi na tym etapie nic nie da.

Pewność to może złe słowo. Ale przynajmniej macie na to jakiś pomysł. Nie spotkałam się nigdy z takim zachowaniem, miotam się między tym wszystkim. Mówisz, że teraz dużo zależy ode mnie, ale ja wiem, że już nie mogę nic więcej zrobić. Bo właśnie dlatego mam też i taki mętlik w głowie po tym spotkaniu. Napisałam (to wszystko nie było wprost) ale że wszystko w Jego rękach. Poza tym już wtedy zrobiłam pierwszy krok w Jego stronę, nie wiedząc na pewno co On czuje do mnie. Były między nami spojrzenia, nieśmiałe, gorące, czułe, długie i krótkie, trwające kilka minut bez oderwania wzroku, były wszystkie takie niepewne znaki, zero słów. I gdy w końcu zdecydowałam się na to, że to On powiedzmy będzie w lepszej pozycji, bo On będzie wiedział wszystko. Ja nic. I nie dość, że nie odezwał się przez ten cały czas, nie odnalazł mnie (nie mamy swoich nr tel, adresów, maili) i po tym czasie spotykamy się. Nawet gdyby uznał, że sobie coś ubzdurałam, a nie miałby ochoty, odwagi mi o o tym powiedzieć, to nie tak powinna wyglądać ta rozmowa. Nie tak. A jeśli jest inaczej to też powinna była zakończyć się w zupełnie inny sposób. Dlatego teraz ja nie mogę już nic zrobić. Wiem, że to mężczyzna, z którym chciałabym spędzić resztę życia. Mocne słowa, ale nigdy nie czułam, nawet nie słyszałam, czytałam o tak silnych emocjach, jakie może budzić druga osoba. I mimo tego wszystkiego poświęciłam już mnóstwo sił, energii i nerwów na to wszystko. I dalej pozostając w niepewności. Nie wiedząc nic.

tylko przypadkiem. nie wiadomo kiedy, nie wiadomo gdzie...

nie wprost bo nie było napisane Kocham Cię. Zaproś mnie na kawę. Ale po pierwsze wogle napisałam do Niego, wyszłam poza schemat naszych dotychczasowych relacji. Po drugie napisałam do Niego po ponad pół roku niewidzenia się, niespotykania, więc odczytać to powinien- nie zapomniała. Po trzecie jak mówię może nie wprost, ale jednak napisałam, że jest między nami tyle niewypowiedzianych słów, niedopowiedzianych. I że do tej pory wystarczał nam krzyk oczu. Że życzę Mu, żeby wziął los w swoje ręce i sam wpłynął na to, czy to, nam kiedyś zabrał los wróciło wpływając na to, co przyniesie przyszłość. I po kolejnym pół roku widzimy się, a los w Jego dłoniach mówi że dobrze wyglądam. A On sam zachowuje się tak, a nie inaczej.
I że to najlepszy sposób to może i prawda, ale jak same widzicie mamy pecha, że nie możemy się spotkać przypadkowo, więc przez kolejne  może pół roku znów będę żyć w niepewności. Dlatego zamiast tego, co zrobić wolałabym wiedzieć, co myśleć..
Eh.. Dzięki za dotychczasowe porady :]
Pozdrawiam.

Właśnie o to chodzi, że dla prawdziwego uczucia, dla Tego uczucia byłabym w stanie zrobić wszystko i wierz mi, że robiłam. Teraz mimo tego, że czuje się kompletnie wyczerpana psychicznie, też mogłabym coś zrobić. Ale przez najbliższe parę m-cy, pewnie z 3 to będzie fizycznie niemożliwe, żebym mogła Go spotkać. Teraz w sumie tylko On mógłby mnie odnaleźć. Jak w filmach, nie... Gdy miną te m-ce też nie będę mieć gwarancji, że los nam będzie sprzyjać i Go zobaczę, ale przynajmniej będzie takie prawdopodobieństwo. Dlatego teraz zostaje mi tylko myślenie.
Gdyby odwzajemniał moje uczucia powinien podczas tego spotkania coś zrobić. Z drugiej strony, gdyby nie, to też nie powinien się tak zachowywać. Przynajmniej ja nie zachowałabym się tak.

właśnie o to chodzi. Osoby, które znają całą historię nie potrafią tego wyjaśnić. Osoby nieznające szczegółów też nie potrafią. Ja sama, niby najbardziej obeznana w całej tej sytuacji tez nie wiem. I tu nie chodzi nawet o to, co powinnam zrobić, ale jak już powtarzałam jak o tym myśleć, jak to zrozumieć

tyle, że dosłowność tutaj nic nie da. Wiecie, mi chodzi o sytuację, którą opisałam. Gdy doszło w końcu do tego spotkania. Bo obojętnie jakie nie byłyby relacje między kobietą i  mężczyzną to jednak zakochani w każdej z nich są do siebie podobni z zachowania. Są pewne stereotypy, które ludzie chcąc nie chcąc powtarzają. Albo będąc zainteresowani drugą osobą albo nie. Dlatego to, co będzie później, owszem jest dla mnie bardzo ważne, ale chcę zrozumieć to, co było do tej pory. Dlatego szukam pomysłów u różnych osób, bo sama jestem na to chyba za głupia.

czyli generalnie uważasz, że to nie znaczyło nic? że nie jest zainteresowany?
I myślę nad tym. Uwierz mi

ale skoro nie jest zainteresowany to czemu ze mną tak pogrywa? gdy wcześniej Mu się to nie zdarzało. Traktując mnie jak zabawkę?

rozumiem pytanie. Pewnie myślisz, że jestem licealistką albo gimnazjalistką, która ma jakieś dziwne problemy. Ale nie dziwię się, bo sama gdy czytam to wszystko to wydaje mi się jakby się nie dawno urodziła. Ale niestety to jest jedyna sprawa, jedyna osoba, której nie potrafię rozgryźć zupelnie. Mam 22 lata.

i dodam jeszcze, że szukając odpowiedzi na te dręczące mnie pytania spotykam się z przeciwstawnymi opiniami. Jedni są pewni, przekonani, że Jego reakcja na mnie świadczy o tym, że jest zainteresowany, że czuje Coś do mnie, ale inni że gdyby było tak wziąłby choćby numer telefonu i wprost przeciwnie- taka reakcja świadczy o tym, że był po prostu uprzejmy, i to wcale nie był flirt nawet. I te opinie są takie jak myśli w mojej głowie...

ehh powiem Wam szczerze, że jakoś doła strasznego załapałam w związku z tą sytuacją dziś. Bo przyznam, że napisałam jeszcze o tym na forum wizażu, myśląc, że może i tam się czegoś dowiem. I tam dostałam chyba z 10 odpowiedzi, że jestem naiwna, że nadinterpretuję, że trzeba patrzeć na fakty, a nie na grę spojrzeń, że gdyby chciał to na pewno by się umówił, że to, że był uprzejmy to wcale nie znaczy, że widzi mnie w roli swojej partnerki. Ale ale ale...

Oj, chyba pewności siebie brak!
Mi też brakoało... Ale się umówiłam (gdzieś w "moich kobiecych miejscach" jest ten temat, "gdzie go zaprosić") i wiem,że nie był zainteresowany. Więc zamiast sie domyślać i szperać po forach, sprawy trzeba wziąć w swoje ręce:)

Pytasz skąd bierzemy na to tyle siły? z tego, że to po prostu To. Prawdziwe uczucie i człowiek, którego widzi się przy swoim boku na całe życie. I opinie ludzi, którzy mnie otaczają, którzy znają to historię dokładnie były takie, że na początku, gdy to bardziej z Jego strony szło zainteresowanie, ja jeszcze byłam tego nieświadoma, to byli pewni, że coś z tego będzie. Że ewidentnie jest mną zauroczony. I to nie były opinie ludzi niedoświadczonych, tylko wprost przeciwnie, takich, którzy już życie znają więcej ode mnie, starszych. Nie dziwię się, że pojawiają się opinie na forach tych, którzy twierdzą, że jestem głupiutką naiwniarą, która sobie wymyśla coś, czego nie ma. Bo w kilku zdaniach nie da rady się tego opisać. Sama gdybym przeczytała coś takiego też bym tak pomyślała. Ale ja widziałam. Widziałam Jego reakcje na mnie. Te spojrzenia, gorące i nieśmiałe, z pewnością i strachem, rzucane ukradkiem i trwające kilka minut bez oderwania wzroku, paraliżujące i dotykające mnie w myślach. I u Niego i u mnie. Drżące głosy, rumieńce, tracenie wątku gdy byliśmy zbyt blisko siebie, i cała masa innych sytuacji, szczegółów. I to nawet nie jest tak, że mam to gdzieś głęboko ukryte, że wierzę w to, że coś było. Ja naprawdę w to wierzę. Tylko coraz częściej zdarzają mi się takie chwile, że może jednak aż tak bardzo się pomyliłam, że wiara jednak nic tu nie da. I tutaj naprawdę pomogłoby tylko Jego słowo. I cała masa skomplikowanej relacji między nami, niełatwej tez nie pomaga. Ale chciałabym odczytać choć jeden znak za pewnik. Taki, na którym nie tylko dzięki wierze, czy "tak mi się wydaje" mogłabym to wszystko oprzeć.
Spotkać Go mogę, ale będzie to tylko i wyłącznie przypadkiem. Nie ma żadnej regularności w naszym widzeniu się. A poza tym teraz przez najbliższe 3 m-ce wogle będzie to niemożliwe.

no właśnie, zrozumieć pewnie może to tylko ktoś, kto sam był/ jest w takiej sytuacji. Stąd moja chęć poznania opinii osób mi nieznanych, bo może nuż ktoś miał podobnie. I ponoć to się czuje, i ja to czułam, czułam Jego reakcję na mnie, tak inną, Jego zachowanie, Jego spojrzenia. I ponad 90 procent osób powiedziałoby: były możliwości- nie było działań- wymyśliłaś to sobie. I może faktycznie tak jest. Bo możliwość była, ja zrobiłam pierwszy krok. I nie byłam nawet warta tego, żeby mi cokolwiek wyjaśnić. Dać jednoznacznie znać. Czy to Jego okrucieństwo nade mną, czy brak odwagi, żeby powiedzieć prawdę- pozytywną dla mnie czy też nie? Czy skoro wszystko toczyło się swoim wolnym rytmem, to skoro wtedy nie przyspieszał to uważa, że los gdy będzie chciał to i tak nas połączy, a jeszcze na to nie czas. Ale nawet całe skomplikowanie w naszych relacjach nie powinno Mu dawać prawa, żeby tak to zostawiać. Wiedząc, że może i naiwnie, ale wyczytałam w Jego oczach wszystko. I co dalej mam tak czytać, gdy nie odrywał podczas tego spotkania oczu ze mnie.
Bez sensu.