Rozstanie po 6,5 roku związku... - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź masajka!
Ja się w ogóle nie narzucam, nie mieliśmy ze sobą prawie żadnego kontaktu od rozstania, tylko kilka smsów a propos oddania sobie swoich rzeczy... Będę czekać na rozwój sytuacji, no i oczywiście cały czas zastanawiam się czy jeśli będzie chciał wrócić to czy mu na to pozwolić...? Mam teraz w sobie taką walkę serca i rozumu... Każde mówi mi coś innego i naprawdę nie mam pojęcia jaką podjęłabym decyzję w takiej sytuacji... Serce mówi mi, że go kocham, jest dla mnie najważniejszy na świecie, ale rozum, że jeśli wróci i zgodzę się na to to będę się już cały czas zastanawiać i jak będę mogła mu zaufać..? Mam nadzieję, że czas nie tylko pomoże mi ochłonąć po tym wszystkim, ale także podjąć właściwą decyzję.

Staram się nie myśleć o tym cały czas, ale to jeszcze świeża sprawa i naprawdę bardzo to przeżywam, więc nie jest to takie proste... Ale mam nadzieję, że ta odpowiedź w końcu przyjdzie i będę wiedziała jak mam postąpić. Jeszcze raz dziękuję za rady!

No właśnie to był mój pierwszy chłopak i pierwsze rozstanie, więc nie wiem jeszcze jak to działa
Ja cały czas wierzę, chyba naiwnie i niesłusznie, że pomimo tego co zrobił, jak się zachował, zrobił to pod wpływem chwili i on tak naprawdę taki nie jest! Zawsze był wrażliwy, uczuciowy i nie chce mi się wierzyć, że tak po prostu zostawił mnie i nie myśli o mnie, nic mu o mnie nie przypomina. Może teraz rzeczywiście nie, ale jak emocje trochę opadną z tą dziewczyną to myślę, że będzie to nieuniknione... Po tylu latach mamy po prostu za dużo ze sobą wspólnego, za dużo wspomnień. Mnie teraz absolutnie wszystko się z nim kojarzy!
Rzeczywiście radze sobie całkiem nieźle, sama jestem tym zaskoczona, bo zawsze myślałam, że w takie sytuacji będzie ze mną o wiele gorzej!

Jeżeli coś się u niego zaczęło wypalać, to dlaczego tego nie poczułam, nic nie zauważyłam...? Jeszcze na kilka dni przed jego wyjazdem było wszystko cudownie, deklarował swoją miłość i nagle wszystko się skończyło! I chyba nie był do końca szczery, bo jak był na tym wyjeździe pisał, że bardzo mnie kocha i tęskni, a przecież był z nią... Poza tym podczas pierwszej naszej rozmowy jak powiedział mi, że od 3 miesięcy zaczęliśmy się niby od siebie oddalać, zapytałam czy chodzi o kogoś innego, powiedział, że nie! A kilka dni później przyszedł, powiedział, że jednak kogoś poznał i po 10 minutach odszedł z uśmiechem na twarzy, jakby ulgą, że ma już to za sobą i wiem, że pojechał spotkać się z nią a mi powiedział, że spieszy się, bo umówił się z rodzicami...
Ja w październiku zaczęłam studia, poznałam chłopaka na roku, który wyraźnie było mną zainteresowany, też poczułam motyle, pomyślałam, że mogłoby być fajnie, bo to w końcu coś nowego, ale wiedziałam, że nie mogę mu tego zrobić, nie mogę tego zniszczyć dla chwili uniesienia! A on po kilku miesiącach właśnie mi to zrobił...

Bo mężczyźni mówią to co chcemy usłyszeć i tyle.
Pewnie Cię to nie pocieszy, ale tak to jest, że szkolne związki często kończą się tak jak Wasz, co mnie trochę przeraża bo sama nadal w takim związku jestem (chociaż bywało różnie). Powiem banał: na pewno spotkasz jeszcze kogoś wartościowego na swojej drodze, kogoś wartego zachodu. Banał, ale ja w niego wierzę. Życzę Ci siły

Może on rzeczywiście mnie już nie kochał, tylko było to dla niego przyzwyczajenie..? Ale po co zaczął opowiadać mi bajki np o zaręczynach?! Nie wiem czy kiedykolwiek dowiem się, co tak naprawdę nim kierowało i dlaczego to zrobił... A uważam, że po takim czasie znajomości należą mi się wyjaśnienia, szczera rozmowa, ale na pewno nie będę się o to prosić.
Ja dużo nad tym rozmyślałam i jestem pewna, że z mojej strony to nie było przyzwyczajenie, tylko miłość, i na pewno też nie miłość do przyjaciela, chociaż on był moim najlepszym przyjacielem, a tak mi się przynajmniej wydawało...

SabinkaWlkp, ja też staram się wierzyć w takie banały, choć teraz jest to dosyć trudne

Tak Masajka, miałam na myśli związki, które zaczęły się wcześnie, w młodym, bardzo młodym wieku.

Może być tak, że jest mu wstyd i nie chce Ci nic wyjaśniać, tylko zafascynowany nową znajomością po prostu iść dalej, bez myślenia o tym, że dał plamę i zawiódł bliską sobie osobę, wcześniej ważną w jego życiu.

Cześć. Jakbym czytała swoją historię. Mnie rzucił po 8 latach zostawiajac z dzieckiem. Ma 35 lat (ja 36) i zakochał się w 23 latce. Po dwutygodniowym romansie wybrał ja!!!! Mam mega doła (minęło niecałe 2 tygodnie), raz mam nadzieję że wróci, otrząśnie się (jest jakby w amoku), ale później przypominam sobie Jego słowa, iż moej miesjce już zajęła inna i tracę nadzieję.

Paulo,  kwestie tego czy będzie żałował, czy nie i czy wiele szkolnych związków tak się kończy może i warte są akademickiej dyskusji, ale myślę, że Ty i tak w tej historii wyszłaś na plus. Dobrze, że teraz dowiedziałaś się z kim masz do czynienia. Za kilka lat pewnie byłyby wspólne zobowiązania, może ślub i dzieci i na pewno byłoby o niebo trudniej. A tak zostajesz tylko z żalem, ale myślę, że i poczuciem, że szkoda łez za kimś, kto dla weekendowego zauroczenia zostawia wieloletni związek z planami na przyszłość.

Ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że lepiej, że teraz tak się stało a nie za kilka lat, kiedy mielibyśmy wspólne zobowiązania. Wiem, że jestem jeszcze bardzo młoda i mam jeszcze czas na miłość, zaangażowanie. Ale mimo wszystko jest mi bardzo ciężko pogodzić się z myślą, że najbliższy mi przez te kilka lat człowiek, mógł zachować się wobec mnie w taki okropny, podły sposób! Byłam zaangażowana całą sobą w ten związek, ufałam mu bezgranicznie a on to tak perfidnie wykorzystał! Po prostu nie mogę w to uwierzyć, czuję okropny żal i ból...

Paula to, że teraz czujesz ból i żal jest jak najbardziej naturalne. Pozwól sobie na te uczucia, wyrzuć je z siebie, tu na forum, w rozmowie z przyjaciółką, płacz jeśli Ci to pomoże. Nie duś ich w sobie.

Ja zawsze wyznaczałam sobie czas na rozpacz, np. mówiłam sobie- opłakuję tą miłość tydzień,a potem biorę się w garść. Pewnie, że potem też było ciężko, ale ja już sobie wtedy nie pozwalałam płakać, rozpaczać, trzymałam swoje uczucia w ryzach i było lepiej.

Jesteś silną i mądrą dziewczyną i dasz sobie radę, a poza tym, co nas nie zabije to nas wzmocni.

Trzymaj się i dawaj znać, jak się czujesz.

Po prostu mam wrażenie, że wiem o kogo chodzi i znam go chyba.

Ok, już nawet Ci odpisałam. Sprawdź sobie.