Monotonność w związku - Netkobiety.pl

Nasz związek trwa już ponad rok.. Wszystko było ok, byłam cała w skowronkach jak to po zakochaniu. Raz na jakiś czas przynosił mi kwiaty, czasem gdzieś wyszliśmy.  Po jakimś czasie zaczęłam czuć się nieszczęśliwa. Brakowało mi jego okazywania uczuć, wyrażania ich gestami i słowami. Któregoś dnia się przełamałam i powiedziałam mu o tym (gdzie ciężko jest mi mówić o tym co sprawia mi przykrość, co mnie rani i sprawia smutek). On myślał, że nawet często powtarzane słowa ''kocham cię'' wszystko załatwią..  Ale nie w moim przypadku. Owszem bardzo miło jest usłyszeć te słowa ale istnieją też inne, które wyrażają uczucia. Innych używa wtedy (choć nie zawsze) kiedy widzi mnie w załamce i zapłakaną. Brakuje mi jego wsparcia, troski, poczucia jego obecności, że jest przy mnie nie tylko aby być. Kiedy się pokłócę z przyjaciółką, rodzicami albo po prostu mam gorszy dzień i jak to kobieta muszę się wypłakać czasem nawet bez powodu to on musi wszystko wiedzieć a kiedy mu nie powiem obraża się bo sądzi, że skoro jest ze mną to musi wiedzieć o wszystkim.. (Same powiedzcie, mówicie o wszystkich błachostkach swoim mężczyznom?). Denerwuje mnie kiedy obraża się jeśli nie powiem mu z jakiego powodu jestem smutna bo nie wierzy mi jak powiem, że nie ma żadnego powodu.
Na początku związku cieszyliśmy się sobą. Nie przeszkadzało mi to że rzadko gdzieś wychodziliśmy, a jeśli już to kino, pizza, kilka razy gdzieś potańczyć tyle że tanczyłam sama bo on nie tańczy ;p i tak siedzielismy w domu ogladając tv lub cos na dvd. Po jakims czasie zaczęło mnie to meczyc , to nic nie robienie.  Od jakiś ponad dwóch miesięcy nigdzie nie byliśmy. Jak już mnie gdzieś zabiera to na rodzinne spotkania.. lubię jego rodzinę no ale tylko tam możemy bywać.? No bez przesady. On jest takim typem faceta poukładanego, nic nie zrobi spontanicznie, kazde działanie ma mieć swój cel, opanowany, cholernie ambitny, i co najgorsze jest za poważny jak na swoj wiek(21). Wyjscie do klubu, do kina, wypad do znajomych albo z nimi gdzies to dla niego wielki wyczyn. Ja jestem jego przeciwnością. Nie lubię siedzieć w domu, lubię spontaniczne pomysły i wiele by wymieniac. Nawet znajomi mówią, że zachowujemy się jak stare nudne małżeństwo. Dobry z niego człowiek i nie chce by doszło do rozstania bo go kocham i wiem, że on mnie także kocha. Ale jak mam go ''przestawic'' aby był bardziej żywy, że tak to ujmę nabrał szaleństwa.? Jak stwarzam jakąś aluzję, że fajnie byłoby wyskoczyć .. np w gory bo mamy blisko lub nad jakies jeziorko nawet taka wycieczka jednodniowa gdziekolwiek bo on dobrze wie ze lubie wyjazdy, zwiedzanie, podroze i wycieczki ale nic w tym kierunku nie robi a mi wstyd i głupio jest powiedzieć, że jedziemy tam i tam wtedy i wtedy lub prosić go o cokolwiek poniewaz.. czuję się gorsza od niego, nie wystarczająco dobra.. Co mam zrobić? Jak postępować?Prosze doradźcie jeśli może miałyście lub macie podobną sytuację. Ale nie mówcie, że zakończyć związek.