Pamiętniki, dzienniki, blogi... piszecie? - Netkobiety.pl

Ja mam 3 pamietniki gleboko schowane, kiedys usiade i je spale, bo byl to naprawde burzliwy okres mojego zycia. Smieszne zale nastolatki i wszelkie moje uniesienia milosne.

Mam w domu kilka cienkich zeszytów wypełnionych notatkami z czasów późnej podstawówki. Kiedyś do nich zajrzałam i- o matko! to naprawdę ja napisałam?! Pierwsze zauroczenie długowłosym chłopcem, który nawet nie wiedział, jak mam na imię; pierwsze rozczarowanie, kłótnie z mamą i przyjaciółką... O czym innym może napisać 12-latka? Ciężko się to wszystko nawet czytało, więcej już nawet nie próbowałam. Być może pewnego dnia zdecyduję się te pierwsze pamiętniki spalić.

W drugiej klasie LO zaczęłam prowadzić bardzo osobistego bloga. Pisałam go niemal 6 lat.
Był to dosyć trudny czas w moim życiu- walka z nerwicą natręctw i depresją, ciężka sytuacja w domu i przerażające zagubienie po rozpoczęciu studiów. Potem opis pierwszych spotkać z moim ukochanym i wtedy treści były bardziej optymistyczne
Przez te wszystkie lata blog był moim powiernikiem, niekiedy też jedynym słuchaczem. Nauczył mnie docierać do głębi swoich uczuć i emocji, nazywać je i opisywać. To była wspaniała forma osobistej psychoanalizy i terapii.
Niestety, blog nie miał możliwości zablokowania go hasłem i pewnego dnia dowiedziałam się, że kilka osób z mojego otoczenia (nieszczególnie mi życzliwych...) czyta go i rozpuszcza na mój temat obrzydliwe plotki. Z bólem serca musiałam bloga skasować.
Żal mi było tych 6 lat pisania- emocji i wspomnień, które zostały jedynie w słowach, bo studniówki, matury czy pierwszego seksu już więcej nie przeżyje. Sytuacja była jednak taka a nie inna i blog przestał istnieć.

Od roku mam już nowy, internetowy pamiętnik- tym razem dobrze zaszyfrowany Mam nadzieję, że więcej zaczynać od nowa nie będę musiała.
Formę internetową wybrałam z wygody- na komputerze pisze mi się szybciej i łatwiej, niż ręcznie

Chyba od podstawówki sobie coś pisuję. Najpierw w zeszytach, bo wiadomo - trochę inne czasy. Od jakiegoś roku piszę sobie coś w rodzaju pamiętnika. Wszystko mam zapisane w komputerze i szczelnie zakamuflowane na wypadek, gdyby komuś zachciało się w nim grzebać.
Blogów miałam mnóstwo. Teraz mam jednego zwykłego bloga plus fotobloga. Ale tam nie wchodzę w szczegóły. Piszę bardziej ogólnie, szczególnie że dziwnym trafem moja rodzina trafia na to, poza tym na fotoblogu jest możliwość zapraszania znajomych. A jakoś nie mam ochoty, żeby wszyscy wiedzieli o moich problemach. Także bardziej ogólnie tam jestem, komentuję otaczającą mnie rzeczywistość, ale szczegóły zna tylko Word w moim laptopie.
Jakiś czas temu, w trakcie porządków w piwnicy, trafiłam na pamiętniki z okresu gimnazjum i szkoły podstawowej. Uśmiałam się fest, ale zrobiło mi się nieco tęskno za tamtymi czasami. Komputery czy komórki, szczególnie jak byłam w SP, nie były super popularne a zawsze wszystko się wiedziało. Kiedy widzimy się na dworze, co jest potrzebne do szkoły itd.
Poza tym - te pierwsze miłości, "dyskoteki", pierwsze prawdziwe przyjaźnie; smutki, rozczarowania. Ech, to były czasy!

Podobnie jak Wy od wielu lat piszę pamiętnik, czasem opowiadania, wiersze.
Najczęściej wtedy, kiedy jest mi bardzo źle, kiedy cierpię, czuję się skrzywdzona, samotna.
Nie chcę dzielić się tymi negatywnymi emocjami.
Czy ktoś jest w stanie mi pomóc? O pewnych problemach po prostu nie potrafiłam długo z nikim rozmawiać.
Przelewając swoje negatywne emocje, odczucia na papier mam wrażenie jakbym się ich wyzbywała, wyrzucała je z siebie. Po wypisaniu się jest mi łatwiej. Czuję się lżej.
Łatwiej jest mi iść dalej do przodu. Czy umiałabym przenieść je na blog?

Kilka dni temu trafiłam na blog kobiety. Czytałam i płakałam.
Miałam wrażenie jakby ktoś ubrał w słowa moje emocje, myśli, odczucia, wątpliwości, frustracje, tęsknotę i przeniósł na ten blog.

Czasem mam ochotę usiąść i pisać. Najtrudniej jest zacząć.
Na pewno nie o negatywnych emocjach. One są TYLKO moje!!!
Schowane, ukryte, strzeżone.
Upublicznienie ich byłoby dla mnie jak rozebranie się do naga na rynku Wrocławia.
Nie chcę tego!!!

Blog tej kobiety przeczytałam cały. Pewnie wiele razy będę jeszcze do niego wracała.
Podziwiam ją, że umiała, chciała i miała odwagę to napisać.
Czy mi pomógł? Popłakałam sobie i tyle.
Co mi dał? Poczucie, że jest więcej takich osób ?z innej planety?.
Kolejny raz też uświadomił mi, że tu w internecie odnajduję kolejny raz cząstkę siebie, zrozumienie i akceptację samej siebie.

Błogosławiony psycholog - Internet ;-).

Ja też prowadzę taki pamiętnik, mam już chyba z 4 zeszyty a pierwszy chyba od 2 klasy liceum... zawsze tam pisze jak odczuwam  niepewność do rożnych sytuacji czy też jak mnie coś boli. To bardzo dobra metoda jeśli nie chce się komuś czegoś powiedzieć.... to taki wyrzutnik żali, bólu i smutku, niskiej swojej oceny. Gdy pisze to trochę mi to pomaga
"Przelewając swoje negatywne emocje, odczucia na papier mam wrażenie jakbym się ich wyzbywała, wyrzucała je z siebie. Po wypisaniu się jest mi łatwiej. Czuję się lżej. " mam właśnie tak samo.

Pisałam w gimnazjum pamiętnik, fajnie teraz czasem do niego zajrzeć Czasem można się z siebie pośmiać. Ale blogi to zupełnie co innego, to już uzewnętrznianie się dla świata. Jak chce z kimś o czymś porozmawiać czy się wyżalić, to mam od tego przyjaciół i chłopaka, wolę taką opcję niż anonimowych doradców, którzy nie znają mojego życia

Pisałam pamiętniki od 15 do 22 roku życia, mam 8 grubych zeszytów. Później pisałam przez okres pierwszej ciąży i przez pierwszy rok po urodzeniu córki. Potem długo długo nic, aż do 2005 r. kiedy zaczęłam pisać bloga wraz moją przyjaciółką. Następnie miałam kilka innych blogów już samodzielnie, ostatni przestałam prowadzić w 2009 r.
Po traumatycznym rozstaniu w 2010 pisałam  w pliku wordowskim swój DZIENNIK wychodzenia z traumy.
Teraz prowadzę z koleżankami blog dla kobiet po toksycznych związkach. Jest tam moja "Droga do siebie", a w niej moje wspomnienia i przemyślenia. Wykorzystałam tam bardzo wiele swoich postów z tego forum

Uważam pisanie pamiętników, dzienników itp. za swoista autoterapię. Pisanie porządkuje myśli, nazywa emocje, pozwala analizować siebie i dochodzić do wniosków.

Pisałam pamiętniki przez 8 lat. Niedawno znalazłam je i wszystkie przeczytałam. To była fascynująca lektura. Na wiele spraw spojrzałam całkiem inaczej, szczególnie na moje związki. Czasem wydawało mi się, że coś się rozpadło z winy chłopaka, a tu tymczasem lektura po latach wykazała, że to ja się czepiałam, zrzędziłam i robiłam fochy, a chłopak był święty (albo zakochany!), że wytrzymał ze mną tyle czasu. Czasem dobrze na coś spojrzeć z dystansem! Czytając te pamiętniki strasznie zatęskniłam za tamtymi czasami, ludźmi....

Kilka osób wspomniało o tym, że ktoś z rodziny przeczytał... Kiedyś mój M. przeczytał coś... oczywiście twierdził, że szybko odłożył... ale dowiedział się "jaki straszny jest". Potem przez wiele lat, to był temat tabu - bo on sobie wyobrażał, że skrywam tam wielkie tajemnice. Nie można było mu wytłumaczyć, że takie zeszyty są pisane w "czarnych chwilach", że obraz jest bardzo subiektywny. Subiektywność, intymność jest jednocześnie powodem, dla którego nie pozwolę czytać mu zeszytów. Im bardziej jak obstawałam przy zachowaniu zeszytów dla siebie, tym bardziej on wierzył, że skrywam tam coś strasznego o nim

Ostatnio też przeżyłam coś podobnego (stąd ten wątek ). Przeczytałam swoje stare zapiski i okazało się, że niektóre rzeczy/sytuacje były zupełnie inne wtedy niż to jak je teraz pamiętam.
Wróciłam do pisania - dla siebie, i zupełnie nie interesuje mnie, czy mój M. będzie umierał z ciekawość, niepokoju, że może go tam "obsmaruję"

Czytaliście kiedyś cudze pamiętniki? Ja kiedyś próbowałam przeczytać Dzienniki F. Kafki , ale nie dałam rady, tym bardziej nie chciałabym czytać kogoś bliskiego osobistych zapisków.

Dla mnie to trochę taka "psychoterapia". Wyrzucę z siebie to, co jest niemiłe, trudne, czego nie chciałabym powiedzieć drugiej osobie, ale pomyślałam w danej chwili pod wpływem emocji.
Takie pisanie powoduje, że potem wszystko lepiej się układa w głowie, emocje już nie są takie mocne, można na spokojnie znaleźć rozwiązanie problemu.

Zaczęłam pisać pamiętnik gdzieś tak w wieku 13 lat. W zasadzie do czasu studiów pisywałam regularnie. Potem sporadycznie a od 2004 roku znów regularnie, ale już w necie.
Potem w miejscu gdzie pisałam zrobiło sie mało fajnie, więc założyłam bloga. Usunęłam, bo mój ex mąż do niego dotarł. To był pierwszy odruch, żałuje, ze po prostu go nie zablokowałam... Niedawno zaczęłam pisać znowu, ale już zaszyfrowałam...

To pisanie stało się nieodłączna częścią mnie i kiedy miałam ta przerwę zwyczajnie mi czegoś brakowało. Nie pisuje już jednak tak regularnie... pozostał mi jakis niesmak po tym jak on przeczytał....mimo, ze teraz blog jest niedostępny...

Za to regularnie piszę pamiętnik dla mojej córki. Mam nadzieję, że kiedy dorośnie to będzie dla niej miły prezent. Tyle rzeczy umyka więc staram się te najciekawsze, najważniejsze, najśmieszniejsze chwile zachować.

pamiętnik pisałam 9 lat. i myślę, że jeszcze nie raz zanotuję w nim kilka słów. to bardzo pomaga. zwłaszcza w złych chwilach.