Całe życie samotny - grupa wsparcia - Netkobiety.pl

A można wiedzieć skąd konkretnie jesteś?

Niedaleko Katowic:)

Dlaczego nigdzie nie wychodzisz? Na niesmiałego raczej nie wyglądasz...

Nie masz bo nigdzie nie wychodzisz to może wyjdź czasem do jakiejś knaJPKI,CZY PABU ,CZY NAWET KINA,TAM TEŻ KRĘCI SIĘ TROCHE samotnych ludzi a kto wie może będzie też jakaś samotna kobieta? ja też jestem ze Śląska Pozdrawiam

Czyli problem to brak znajomych, dziewczyny i strach przed samotnością (ręka w nocniku w 30 r. ż dobre - to nie ironia, pisze to samotna trzydziecha )
Oki, ale napisz wreszcie co jest nie tak. Każdy ma znajomych... Choćbyś chciał być w 100 % samotny, to nidyrydy Zawsze znajdzie się ktoś do imprezowania, dalej to kwestia dziewczyny: wychodź z domu, zagaduj, poznawaj itp. Jestem przekonana, że kogoś poznasz. Proste. Takich samotnych jak ty jest wiele...
Masz jeszcze 5 lat do 30 Nie wiesz jaki będziesz później, jakie będziesz miał priorytety itp., więc nie dramatyzuj...

Wysłałem Ci pw

Więc sprawa dotyczy wyglądu. Wreszcie napisałeś. Co jest nie tak? Nie można tego jakoś zmienić?
Masz 22 lata, więc chyba się uczysz, lub pracujesz - jesteś całkowicie uwiązany w tej pipidówce? Do kina jakoś nie było daleko

Straszydłem nie jestem, czuję się dobrze z moim wyglądem, problem leży gdzie indziej nie wiem jak to opisać ale mam problem z nawiązywaniem znajomości.

Oki Niewiele osób czuje się dobrze w swojej skórze, więc to dużo

Widzę dwie opcje
1. Wiesz, dopóki nie napiszesz prosto z mostu, w czym rzecz, to nie będę umiała doradzić niczego konstruktywnego...
2. albo Twoje pisanie, nie ma na celu rozwiązania problemu, tudzież szukania porad itp. Idąc w tę stronę, zakładam, że rozwiązanie znasz. Ogólnie sprowadza się to do poznania kogoś, tzn. dziewczyny, i to może nawet tutaj.

Dobrze myślę?  Chyba jesteś nastawiony na to 2
Jeśli tak, to po co ta cała otoczka?

Kiedyś narzekałem na swój wygląd, ale teraz może nie to, ze się sobie podobam, ale jestem wysoki, szczupły dobrze się czuję, co nieco bym zmienił w szczególności nos i czoło, ale nie stać mnie na operację plastyczną więc zaakceptowałem swój wygląd:)
Nie ma żadnej otoczki to prawda liczyłem, że może jakaś dziewczyna się odezwie, ale wiem, ze muszę zmienić coś w sobie bo inaczej nawet najwspanialsza dziewczyna niczego nie zmieni.
Mam trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi ludźmi, kiedy jestem sam tęsknie za ludźmi, kiedy jestem w towarzystwie (co się rzadko zdarza) chcę żeby to się już skończyło, czuję się wszędzie obcy. Znajomy powiedział mi nawet kiedyś, że nie ma ze mną o czym gadać, jest to poniekąd prawdą potrafię długo milczeć, za długo, a nawet jak się już rozgadam to czuję, że mój rozmówca nie gada ze mną jak z każdym innym. Nie wiem jak to określić, ale stałem się małomówny i zamknięty bo ludzie nie chcą mnie słuchać.

Więc, nie widząc cię, zakładam, że jest oki
Zmieniaj się dla siebie, nie dla kogoś. I już nie rób z siebie takiego bee, zobacz ja piszę do ciebie A tak poważnie to jak konkretnie chcesz to zmienić?  Wiesz, poniekąd cię rozumiem... Co prawda nie mam problemów z nawiązywaniem znajomości, szybko zjednuję sobie ludzi, na brak zainteresowania też nie narzekam i takie tam... lecz od pewnego czasu uciekam od tego... Irytują mnie ludzie, i moje życie... Nawet ci bliscy... Nie wiem czy rozumiesz... To jest tak, że masz tłumy obok siebie, ale czujesz się samotny... Mężczyzny mi potrzeba
Myślę, ze ten znajomy sam był nie halo... Nie możesz się dopasowywać do kogoś, to świat musisz dopasować. Co nie znaczy, że masz przestać pracować nad sobą Szukaj ludzi podobnych do siebie, takich z którymi cię coś łączy, i tyle. Jestem przekonana, że masz dużo ciekawych rzeczy do powiedzenia

Hej wszystkim. Rozumiem was bardzo, a najbardziej z tego co tu napisaliście bliska mi jest wypowiedź Hito Kawaii.
Ja też tak mam, że nie lubię ludzi.
Kiedyś byłam osobą dziwną. Na siłę próbowałam mieć znajomych, co było raczej odpychające (również na siłę szukałam chłopaka i byłam gotowa być z każdym, który na mnie spojrzał). W gimnazjum miałam 2 bliższe koleżanki: jedna taka bardzo ładna, ale fajna, bo była taka bystra, szalona i zabawna, ale dobra. Druga koleżanka to taka Asia z klasy z którą też znalazłam wspólny język. Ale nigdy nie miałam takiej przyjaciółki na własność, która by chciała siedzieć ze mną zawsze w jednej ławce. Zawsze byłam tą zapasową koleżanką. Potem to poznałam Paulę, dziewczynę której pomogłam odnaleźć się w nowym otoczeniu. Dla mnie to była wielka przyjaźń, dla niej niekoniecznie. Często mnie odpychała, co było dla mnie krzywdzące. W tym samym czasie miałam też przyjaciela, któremu też bardzo pomogłam i którego rozumiałam jak nikt inny (no i oczywiście wkręciłam sobie, że chce z nim być.:p). Ale on sie związał z tą Paulą i też zaczął mnie odtrącać. Na Paulii się zawiodłam, lecz zerwała z moim przyjacielem i moja przyjaźń z nim sie narodziła na nowo.;) Wtedy już dojrzałam do etatu, że nie chce być z każdym facetem. Jak na złość każdy nam zaczął mówić, że będziemy razem. Spróbowaliśmy i nie wyszło (żadnej chemii nie było). Przyjaźń sie zakończyła (znów staną po stronie kolejnej swojej dziewczyny) ja przeżyłam to strasznie. Potem jeszcze jeden przyjaciel, po którym nigdy bym sie tego nie spodziewała, odwrócił sie ode mnie (też dla swojej dziewczyny:p).
Na dzień dzisiejszy zdałam sobie sprawę, że ja tych przyjaciół też bardzo męczyłam swoją osobą. Za  bardzo mi zależało by mnie lubili. Kiedy to zrozumiałam i jak, tego nie wiem. Z przyjacielem odbudowałam kontakty. Teraz jest nas piątka przyjaciół: ja, on, nasza wspólna przyjaciółka, jej chłopak i jej brat. Widzimy się tak co trzeci weekend razem. Mam jeszcze jednego przyjaciela, który jest moim byłym i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa, oraz mam paru lepszych znajomych. Mam też jednego wirtualnego przyjaciela, z którym piszę codziennie i z którym chce się w końcu spotkać na żywo.;)
Piszę to, bo chce wam pokazać, że ja też nie lubię większej grupy ludzi, z przyjaciółmi rzadko się widzę, ale tak mi dobrze. Lubię swoją samotność i mieszkanie samej w domu.;)
Ale wiem też, że nie jest trudno kogoś poznać. Jeśli ktoś nie lubi dużo mówić, to niech mówi tylko wtedy, gdy go o to pytają (ja tak robię jak się wśród tych przyjaciół spotykam;) ).
To naprawdę nie jest ciężkie.;)

Co prawda sam założyłem dość pokrewny wątek ale mnie zawsze zastanawia jedna rzecz. Jak to jest, że takich jak my jest tak wielu - czy mają lat 20, 25 czy 30 i jakoś znaleźć się nie potrafimy. Nawet jeśli to by miała być "tylko" stopa koleżeńska. Ot i przewrotność losu.

No chyba, że stworzymy / odkopiemy jakiś samotniczy wątek i go całkiem zdominujemy.

Myszeczka ale że co? Że Ty też sama/samotna jesteś? To mnie zdziwiłaś.

Też się nad tym zastanawiałem i doszedłem do wniosku, że zostaliśmy rozsiani po całym świecie, jesteśmy w różnym wieku i dlatego tak jest, dobrze, ze chociaż na tym forum się troszkę odnajdujemy.

To co samotne dusze, gdzie się zbieramy i melinujemy?

Ten wątek zyska status kafejki

Pomysł był 'od tak'...
Hmmm.... Słowo 'urlop' jest takie przyjemne dla oczu, taki balsam
Ja to mam przedłużony czas ciężkiej pracy

Wiecie, śmiałość do zagadania kogoś obcego, nawet na tej ulicy czy gdziekolwiek "w mieście" to jedno. Inną sprawą a właściwie dwiema sprawami jest to, jak wypaść dobrze a po drugie - dobrze trafić. Zwłaszcza z tym ostatnim jest problem.

Ogólnie wypaść można dobrze albo źle. Jeśli źle, to trudno, jeśli dobrze, to super. Ja ciągle wszędzie zagaduję, i jak nie wychodzi, to trudno. Jakoś nie myślę o tym co 'ktoś pomyślał'...
Ponad to po 15 minutach rozmowy widać z kim rozmawiamy, więc, rozmowę kontynuujemy lub ucinamy

Trudno mi wypowiedzieć się... Wiesz, poznałam w ten sposób wiele osób, lecz żadna nie była na aż takim etapie... Cóż, ogólnie należę do osób, na które nie działają takie bajery, choć kocham flirtować Trudno to wyjaśnić... Żeby zrozumieć mój punkt widzenia i siedzenia , musiałbyś poczytać moje posty. Tam opisałam swoją sytuację...

Ale, biorąc to na logikę ... Myślę, że jeśli spodobasz się po pierwszych kilku minutach, coś zaiskrzy, to specjalne gimnastykowanie się będzie zbędne... Takie sprawy same się toczą, gapicie się w oczy, śmiejecie, czujecie się zrozumiani, mówicie coś - nie ma szczególnie czasu na myślenie i gdybanie Wszystko się samo potoczy...

Na takim etapie...? Takim skomplikowanym? Zacofanym? Czy może innym?

Wiesz, nie chodziło mi o to by się dowiedzieć jak "zbajerować" potencjalną dziewczynę tylko jak ją sobą zainteresować, jak to zrobić by nas zapamiętała, wiesz o co chodzi . Oczywiście znam te truizmy, że naturalność, spontaniczność i tak dalej i tak dalej ale no, podobnie jak u Ciebie, ciężko to jednoznacznie opisać. Może to dlatego, że jeszcze do tej pory nikt mnie tak całkiem na maksa nie kręcił? To znaczy miałem różne sytuacje ale żadna z nich nie była ani zaawansowana, że tak powiem i też ( niestety ) jak na razie po czasie się okazywało, że nie było warto się angażować z powodu x... Ot taki przewrotny los.

Szczerze mówiąc coś niecoś Cię czytywałem ale za mało by móc się jakoś bardziej wypowiedzieć.

Może i jest tak jak piszesz w ostatnim akapicie. U mnie największy problem ( a na pewno jeden z większych ) jest chyba w tym, jak znaleźć taką która by mi odpowiadała i vice versa.

To pytanie jest trochę za skomplikowane.

Bo jeśli chodzi o wygląd to wszystko rozbija się o indywidualne preferencje, drobiazgi i tym podobne. Jeśli o mnie chodzi ja preferuję dziewczyny niskie i bardzo niskie. To dla mnie zaleta. Jeśli zaś mowa o charakterze, ja lubię dziewczyny otwarte na świat, szczere, z poczuciem humoru. Fajnie by było jakby miały jakieś interesujące/wciągające/aktywne hobby, miłym zaskoczeniem byłoby też posiadanie zazwyczaj męskich hobby/cech. Dla przykładu zainteresowanie asg/grami ( wiem jakie są realia ale stereotypowy gracz według wielu ludzi to tylko facet ) czy np: survivalem. To tylko przykłady rzecz jasna, jedne z wielu. Ciężko tak powiedzieć o swoich preferencjach bo równie dobrze, teoretycznie może nam, facetom zawrócić w głowie ktoś kompletnie inny.

Miałam na myśli, że w ten sposób nie zostałam jeszcze nigdy skutecznie 'poderwana'... Flirt oki, lecz coś więcej, to nie bardzo... Myślę, ze wynika to z moich upodobań...

Wystarczy trafić na odpowiednią osobę. Za dużo myślisz... Tego nie da się z góry przewidzieć, ustalić, wymyślić, nagrać.... Ludzie są różni.

U mnie jest podobnie... Branie mam, lecz ci mężczyźni nie wzbudzają we mnie tych emocji, żaru, chęci rozmowy, zainteresowania i tysiąca innych... I tak mija dzień za dniem... I nic...

Czytałeś ostatnie moje posty, są niezwykle skromne,  i niewiele mówią... O sobie napisałam dużo, chyba nawet za dużo jak tutaj przyszłam... Moje życie jest trochę... hmmm.... sama nie wiem jakie...

To tak jak u mnie...

Hito Kawaii - co do tych "moich" rozterek, przyjmuję, rozumiem i nie mam więcej pytań.

Ale nie wzbudzają dlaczego? Z powodu wyglądu? Stylu jaki prezentują? Są nie wiem, za dziecinni, za nudni? Czy po prostu chcą tylko jednego albo chcą "tylko" znajomości i/lub seksu ale bez poważniejszego angażowania się? Czy może robią to aż za bardzo?

A Twoje posty to czytałem te pierwsze właśnie, niewiele bo niewiele no ale zawsze ( poza tym w tym topicu ).

Lara? Lara jest zbyt cycata, zbyt zarobiona. I pewnie za wysoka jak dla mnie. Niekoniecznie szukam dziewczyny, która kocha ags/paintball/farmienie w mmo ale to byłoby miłe zaskoczenie.

Hito, widzę dość skomplikowany przypadek, jak my wszyscy w tym temacie chyba co są sami.

Nie nie, źle mnie zrozumiałaś. Chodziło mi o to czy przez ich wygląd/styl etc ich skreślasz. Ale widzę, że odpowiedziałaś na obie wersje zdarzeń.

Taaa. Powiedzże Ty mi tylko gdzie te wszystkie dobre damskie dusze ( i ciała ) się skrywają tak skrzętnie? Ot i największy problem - znaleźć się.

A tak przy okazji, mała historyjka sprzed paru dni jakoś. Miałem sprawę do załatwienia "na mieście". No to w drodze, nawet niedaleko domu widzę coś takiego. Idzie sobie jakaś kobieta, ciężko powiedzieć ile miała lat ale obstawiam, że gdzieś w granicach 25-30 lat, mniej więcej. Czyli teoretycznie mój "target" wiekowy. Już pomijając to, że obok miała synka na rowerze, wszystko było fajnie, miło było popatrzeć na całkiem ładną, wyglądającą na sympatyczną dziewczynę gdyby tylko w pewnym momencie nie wyjęła papierosa. I cały urok szlag trafił.

I tak u mnie jest dosyć często. A to w pracy a to gdzieś w sieci czy gdziekolwiek indziej trafia się ktoś. I już niby jest fajnie, czasami się to rzecz jasna rozwija trochę bardziej i nie kończy się na patrzeniu a na powiedzmy znajomości ale właściwie zawsze nadchodzi punkt krytyczny ergo daję sobie siana. Lub ktoś daje mnie z powodu x.

Ja za stricte papierosami to z wielu powodów nie przepadam mówiąc eufemistycznie a tym bardziej nie wyobrażam sobie być z dziewczyną pali. Już nawet nie chodzi o kasę i zdrowie a o sam fakt wdychania / wyczuwania tego od partnera a tym bardziej całowanie się z nim.

No owszem, to jest druga strona medalu, że szybko wychodzą takie a nie inne rzeczy na wierzch ale z drugiej strony trochę "pechowate" jest jak się na takie przypadki trafia enty raz. Więc pytam po raz kolejny - gdzie są te wszystkie samotne, wartościowe i wolne dusze?

btw trochę mi głupio, że tylko ja tu najwyraźniej mam wolne a reszta musi pracować.

Ja? Rocznikowo 26 będzie.

Czepiasz się Hito. Dobranoc.