Kocham,ale nie wiem co dalej robić... - Netkobiety.pl

Sytuacja niefajna...:| Moja współlokatorka miała podobnie ostatnio. Jej facet nagle stał się osowiały, przychodził do nas , kładł się na tapczanie, potem wstawał i wychodził. Nie chciał z nią rozmawiać, odzywał się codziennie ale tylko w temacie jakiegoś konkursu, innych nie poruszał...To trwało jakiś tydzień, potem przyszło jak gdyby nigdy nic... Ona nie drążyła tematu, kocha go więc się ucieszyła ,że jest ok..
Domyślam się ,że w Twoim przypadku trwa to dłużej prawda?
Wcale Ci się nie dziwie ,że chciałabyś być kochana! Wszystkie chcemy... I zgadzam się z tym co napisano wcześniej - on chyba jest z Tobą bo mu dobrze...
Może odetnij się jakoś od niego. Ty przestan się odzywać, kontaktować?

Jeśli się kocha, to się to mówi. Jeśli się kocha, to się bierze drugą osobę za rękę, przytula i okazuje czułość. Ten chłopak wymyślił sobie te niby zasady, żeby Ci nie wyznawać miłości, bo Cię po prostu nie kocha.

takijedenfacet820 pytasz: "Jak został wychowany? Możesz coś napisać o jego relacjach z ojcem, dziadkiem i ich relacjach z ich żonami? "
To jest tak, że całe życie matka wiosła prym w domu, a ojciec nie miał nic do powiedzenia. Dziadek natomiast z babcią, byli bardzo zgodnym małżeństwem. Zapewne dużo wynosi się z domu, a charakter się ma, a nie nabywa się.
Uważam,że albo kryzys jest przejściowy, bo od tak, bez żadnego słowa wyjaśnienia, bez przyczyny nikogo nie zostawia się, albo najzwyczajniej w świecie boi się do mnie odezwać, po tym co robi. Tak naprawdę zgrywa macho, a w rezultacie jak jest przestraszony, natychmiast przejawia się jak mała, szara myszka. Nie wiem czas pokaże swoje.

Hmmm, szczerze być może masz rację. Bardzo dziwny typ faceta. Jego tak w ogóle wychowywali dziadkowie. Bardzo to jest skomplikowane, co napisałeś wyżej, alby może tak jest. Skoro nie czuje się godny, aby ze mną być, to dlaczego interesuje go co u mnie, co w moim życiu zmieniło się? Niech poszuka sobie innej, która będzie spełniała jego oczekiwaniom. Napisz proszę, tak jak pytałam wcześniej-czy możliwe żeby coś "przestawiło się w mózgu" i po wyjeździe nie odzywać się? Możliwe,że nie chce mnie już znać? Jak ja pierwsza nie odezwę się, to on wcale, a w sms-ie pisze kiedy przyjedzie do kraju, przecież to popadanie ze skrajności w skrajność. Sama nie wiem co o tym myśleć. Jak mam się zachować jak przyjedzie do mnie? Udawać,że nic się nie stało, czy przeciwnie powitać go chłodno i rozpocząć rozmowę jak dwoje dorosłych ludzi?
Chcę dodać,że on ma 33 lata, więc młodość przeminęła mu dawno.

Musisz się dowiedzieć co tak naprawadę się stało. Bez tego można sobie gdybać, rozkładać jego wychowanie na czynniki pierwsze a prawda może być mniej skomplikowana. To co napisałem to jeden z możliwych motywów jego zachowania, prawdopodobny, jak się okazuje. Może miał inne wyobrażenie o tym jak mu będzie się wiodło na wyjeździe, może czuje , że nie daje rady choć bardzo się stara? Takich pytań jest niestety wiele. Czasami z głupiego przeoczenia brniemy w większe problemy i stajemy pod ścianą. Niektórym trudno się przyznać do błędów i robią takie głupoty jak Twój facet.

Nic nagle i bez powodu się nie zdarza. Jeśli tego nie planował, nie uległ wpływom sekty lub nie uszkodzł mózgu w wypadku, to to, co napisałem jest w mocy i jest prawdopodobne.  Piszesz o skrajnościach ale może odzwierciedla to jego radość z tego, że chcesz z nim kontaktu i po chwli smutek z tego, że "jest nieudaczny"? Kolejne pytania, i tak bez końca ...

Jak pojawi się w kraju to będziesz miała świetną okazję dowiedzieć się co się stało. Pytanie, czy rzeczywiscie dorośli ludzie powinni rozmawiać ze sobą chłodno? Tak jak nie powinno się dawać klapsa psu, który "uciekł" ale nagle postanowił wrócić, tak chłodne powitanie może spowodować zamknięcie się na rozmowę o problemach ("bo przecież już wszystko stracone").
Może lepiej  zacząć tak "Bardzo sie martwiłam, że nie pisałeś. Przecież wiesz, że możesz mi o wszystkim powiedzieć"? Teraz piłeczka jest po jego stronie, powinien zacząć się otwierać (to niestety może znowu zabrać trochę czasu ale po kilku sekundach raczej wiadomo czy to w ogóle nastąpi). Nie ma sensu udawać, że nic się nie stało, ale też nie można urządzać karczemnej awantury. Dorośli ludzie powinni pokojowo rozwiązywać problemy, panowć nad emocjami. Jeśli będzie zamknięty i nic nie powie to, jak pistałem wcześniej, niech zadecydują jego "zady i walety, plusy dodatnie i plusy ujemne". Związek z milczkiem i na odleglość  może nadwyrężyć Twoją cierpliwość. Tu także Twoje życie i szczęście jest istotne.

Żeby była jasność, nikogo nie bronię. Zwyczajnie oferuję inny (ale nieobiektywny) punkt widzenia.

takijedenfacet dobrze Ci radzi - porozmawiaj z nim a dowiesz się co się dzieje i skąd ten nagły spadek zainteresowania. Jak dla mnie może to być również wynikiem rozłąki.. on tam - ty tutaj.. może warto się zastanowić co zrobić abyście się widywali częściej..

Dzięki:) Ja tylko za dużo myślę i trafiam na właściwe książki.

Tu jest wąskie gardło całej tej sytuacji. Wszystko zależy jaki Ty zareagujesz na jego słabość. Nie wiem co do niego przemawia, co może skłonić do spojrzenia na swoje zachowanie z trochę innej perspektywy. Niektórzy mogą to zrobić samemu, po latach udreki, przemyśleń i złych doświadczeń z ludźmi. Wielu pomaga terapia lub coaching.
Tu na to nie ma czasu więc w krótkiej perspektywie "leczenie" odpada. Pozostajesz Ty. A raczej to ile jesteś w stanie znieść, jaką masz wizję związku i jak zareagujesz.
Do czego jest Ci potrzebny facet? Abyś czuła sie pewnie, bezpiecznie lub wartościowa? Czy cokolwiek uzależniasz od jego obecności (tak ogólnie, nie tylko tego z którym jesteś)? (I nie mówię tu o dziecku, dziś można to "załatwić" anonimowo). Wiele osób jest nieszczęśliwych bo druga osoba nie zaspokaja ich oczekiwań(czegoś jest za dużo albo za mało: rozmów, czułości, kontaktu, rozrywki itp). Jeśli nie wiesz po co żyjesz przed związkiem to w jego trakcie się tego nie dowiesz(pomijając to, że będzie tak krótko trwał).
On może działać według innych zasad, mieć swoje lęki, dziwactwa, przekomania, może właśnie uzależniać swoją samoocenę od bycia z Tobą. Przyzwyczaił się do tego, nauczył żyć, tak jak można żyć bez ręki od urodzenia. Nie wie jak to jest mieć rękę ale gdyby magicznie wyrosła mu nowa, to nie chciałby aby odpadła. Tu jest Twoja rola. Możesz pokazać mu, że nie musi martwić się o akceptację najbliższej osoby, nie musi spełniać nierealistycznych wymagań innych, zakompleksionych ludzi. Teraz jesteście razem, jesteś przy nim i oboje rozwiązujecie wszystkie problemy. Może wydaje mu się, że jest sam. To muszą zmienić Twoje czyny i słowa.
Chyba najlepiej opisał to mój mentor:
"Kiedy kochamy innych prawdziwie, bez warunków i bez sznurków do pociągania, pomagamy im osiągnąć poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości oraz potwirdzić ich zasadniczą wartość, tożsamość i spójność wewnętrzną. Wzmacniamy ich naturalne procesy rozwoju. Sprawiamy, że łatwiej im uaktywnić naturalne prawa życia-współpracę, osobisty wkład, samodyscyplinę, spójność wewnętrzną-oraz odkryć prawdę i żyć nią po granice swoich najwyższych możliwości. Dajemy im raczej wolność działania w zgodzie  z wewnetrznymi nakazami niż dostosowywania sie do naszych warunków i ograniczeń. Nie znaczy to wcale, że stajemy się bardziej ulegli i przyzwalający. To byłoby poważnym nadużyciem. Doradzamy, przedstawiamy argumenty, ustalamy granice i konsekwencje. Ale kochamy, bez względu na wszystko"
Gdy pojawi się w drzwiach, porozmawiacie, on nic nie odpowie. Chyba najlepiej będzie jeśli nie przypiszesz temu złych intencji bo nie masz żadnych dowodów, że "nie chce mnie znać", "ma inną", "zdradził mnie" itp. Zastanowienie  się, jak odbierzesz jego milczenie to krok w dobrym kierunku.
Może Twoja reakcja na jego milczenia (np złość) jest spowodowana tym jak Ty lub ktoś zachowała się w stosunku do Ciebie? Albo znasz jakieś opowieści koleżanek? Wpadasz w pańkę bo "wiesz jak to się skończy!". Powinnaś wybrać właściwą reakcję, zgodną z tym co czujesz do człowieka, z którym chcesz spędzić kawałek życia. Taką, która nie zniszczy waszych relacji mimo jego dziwnego zachowania.
Przykład z mojego życia: ostatnio zachowałem się dość niekulturalnie w stosunku do mojej koleżanki. Zwykle jestem grzeczny ale wtedy, troche zaskoczony sytuacją, zachowałem się w swoich oczach jak dupek. Może ona nawet tego nie zauważyła, ale ja czułem się źle. Długo myślałem i doszedłem do wniosku, że jestem cholernie zażenowany podczas naszych zawodowych spotkań tym co się stało kilka tygodni wcześniej. Wstyd mi, że nie zapobiegłem postawieniu jej w niazręcznej sytuacji przez inną osobę. Teraz znam przyczynę, To co się stało, zabrała przeszłość. Podczas nastepnego spotkania wybieram inną reakcję, zgodną z moimi standardami. Mogłbym: wściekać się na "inną osobę", unikać spotkań i ... wstydzić się nadal. Teraz mogę przeprosić, jeśli będzie potrzeba, i nie powtarzać tego błędu drugi raz.

Jeśli wiesz co dla Ciebie oznacza "szczęście" i "prawdziwa miłość" to masz kompas który pokaże Ci drogę, pozwoli wykorzystać okazje do umocnienia i rozwinięcia waszych relacji. Ale uważaj, on może nie doceniać Twoich starań, jego reakcje mogą być niezgodne z Twoimi oczekiwaniami. On może mieć inny kompas. Potrzeba czasu aby zauważył, że się starasz oraz tego, że Ty wiesz co on uznaje za wartościowe. Jest taka technika aby "zauważyć" starania stosowana gdy małżeństwa, które od lat mają problemy z dogadaniem się. Jedno z małżonków pyta się drugiego, jaką jedną rzecz to drugie chciałoby aby robiło to pierwsze. Tylko jedną rzecz. Po jakimś czasi to drugie chce się zreflektowć podobnym i z czasem ich sytuacja się poprawia. W Twojej sytuacji to ma ograniczone zastosowanie ale piszę o tym, abyś nie była sfrustrowana brakiem rezultatów :"szczęścia i prawdziwej miłości". Trzeba konsekwencji i czasu.

I, oczywiście, to błąd ...
"Niemal wszystkie trudności występujące w stosunkach międzyludzkich mają krzenie w sprzecznych lub niejasnych oczekiwaniach co do ról i celów. {...} Wiele oczekiwań ma charakter ukryty.{...} Chociaż te oczekiwania nie były przedyskutowane - a czasami nawet nie uświadomione przez osobę, która je posiada-ich spełnienie jest wielkim wkładem we wzajemne stosunki, a zawiedzenie tych oczekiwań stanowi poważną wypłatę.{...} Wiele negatywnych sytuacji tworzy się tylko dlatego, że zwyczajnie wydaje sie nam, iż nasze oczekiwania są oczywiste, właściwie rozumiane i podzielane przez innych".
Wniosek : przestań igrać z ogniem. Wyłóż karty na stół. Twoja "staroświeckość" jest godna naśladowania, jeśli tym go zrazisz to nie jest wam pisana wspólna przyszłość. Bo niby jaka?

Alkohol,  problemy i inne remonty najlepiej ujawnią duszę człowieka  

Jeśli masz czas, to najprostsze co możesz zrobić, to zabezpieczyć swój powrót do kraju. Np pogadaj z przyjaciółmi czy nie przyjechaliby po Ciebie w razie kłopotów(oczywiście akcja ratunkowa na Twój koszt). Zabezpiecz pieniądze na czarną godzinę, szlifuj niemiecki lub angielski(ale rozmówki też wystarczą), zrób elektroniczne kopie najważniejszych dokumentów i wyślij do siebie na maila. Teraz, gdy jesteś bezpieczna, możesz spokojnie przemyśleć najgorsze sytuacje i, gdy "G#^& trafi w wiatrak", w głowie i kieszeni będziesz miała plan powrotu. Niemcy to cywilizowany kraj a ambasada musi Ci udzielić pomocy (każda, każdego kraju Unii, to tak gdybyś z naszą nie mogła się dogadać:)). Są pewnie jakieś organizacje charytatywne, które mogą pomóc. Ale może najpierw spróbuj pojechać na krótki urlop, bez rzucania wszystkiego:).

Przepraszam, jeśli troche zagmatwałem wpis ale temat jest dosłownie na całą książkę.
Pozdrawiam.

Bardzo cieszę sie z Twojego optymizmu. Mam nadzieję, że wszystko potoczy się po Twojej myśli, wszystko sobie wyjaśnicie i będziecie razem jako zgodna para.
Niemniej, muszę zauważyć, że nie wszystko zależy od Ciebie. Mimo Twoich najszczerszych chęci wszystko może się rozlecieć. Jeśli egoista jest zatwardziały w swojej postawie może mu być trudno przyznać się do swoich uczuć, zauważyc popełniane błędy i postanowić coś z tym zrobić. A to dopiero pierwszy krok. Ale dorosły facet powinien uświadomic sobie swoje motywy i zorientować się, że dotychczasowe postepowanie nie przynosi mu szczęścia i krzywdzi Ciebie. Ale tylko on może postanowić się zmienić i w tym wytrwać. Czy jesteś gotowa na porażkę? Wiem, raz zachęcam, raz zniechęcam, ale nie można podejść do sprawy kierując się czystymi emocjami, potrzeba trochę logiki i chłodnej kalkulacji.

Pocieszające jest to, że rzadko zdarza się najgorsze co sobie wymyślimy ale zwylke nie jest tak łatwo i słodko jak byśmy tego chcieli.
Nie wiem, co można zrobić poza wskazaniem mu swoją nową postawą, że zmiana wyjdzie wam na lepsze. Może jeśli pokażesz mu jak radzisz sobie z własnymi problememi, że nie boisz się otworzyć(prawda?, nie boisz się? ) to zauważy jak to zmienia Twoje życie, jak wpływa na wasze relacje, i może z czasem sam zacznie robić podobnie? Możesz obawiać się ujawnienia swoich słabości i w wykorzystana ich przeciwko Tobie, ale czy podobnie nie jest gdy jesteś zamknięta w sobie? Utrzymanie wszystkiego pod kontrolą wymaga wielkiego wysiłku umysłowego a i tak, gdy ujawnisz coś niewłaściwej osobie, zostaniesz skrzywdzona. Generalnie, zranień nie można uniknąć tylko odwlec je w czasie. Smutne ale raczej prawdziwe.

Ale  załóżmy, że cała ta sytuacja to względnie drobne problemy. Co możesz zrobić dla związku? A raczej, co możecie zrobić?
-Możecie starać się zrozumieć co jest dla każdego z was ważne, jakie są wasze wartości,
-okazywać sobie uprzejmość i szacunek,
-dotrzymywać zobowiązań i obietnic,
-jasno określcie swoje oczekiwania,
-szczerze przepraszajcie i naprawiajcie popełnione błędy.
Rozmawiajcie o problemach obecnych i tych przyszłych starając się je rozwiązać zanim się wydarzą. Rozmawiajcie o tym co was irytuje np w waszym zachowaniu ale musicie chcieć dotrzeć do sedna problemu, przyczyny a nie traktować to jako atak lub czepianie się. Jest jeszcze wiele zachowań, które w pewien naturalny sposób wynika z miłości, o tym napisałem poprzedzio. Myślę, że podstawą jest wasze wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa, gdy każde z was będzie je miało to nie będzie się bało otworzyć i będziecie w stanie rozmawiać i, w efekcie, rozwiązać problemy.
Może warto rozwiązywać wszystkie konflikty zawsze przed zachodem Słońca i odpowiadać po namyśle lub następnego dnia, szczególnie jeśli targają nami emocje? W złości mówi się wiele głupich rzeczy, ale to raczej oczywiste.

Serdecznie pozdrawiam.

Ha! Chciałbym mieć zawsze rację, ale nie jestem aż tak konsekwentny! Miewam rację, ale czasami szewc bez butów chodzi i potrafię coś zepsuć. Oj, potrafię!
Warto sobie czasem pogdybać, wtedy nieprzyjemne sytuacje z przyszłości będą bardziej oswojone i przez to łatwiejsze do zniesienia.

Czytając dosłownie to, co napisałaś rozumiem, że nigdy nie napisał wprost, że przyjedzie także do Ciebie, czy tak? W taki razie, możesz skończyć swoją udrękę wysyłając mu zapytanie czy z Toba chce się spotkać. Wyjaśnić kwestię. To jest najważniejsze pytanie. Nie odważę się napisać nic więcej bo mogę zaszkodzić o ile już tego nie zrobiłem.  Zapytaj, nawet w tej chwili.

Krótki wpis sugeruje, że nie jest po Twojej myśli ... Co się stało?

To okropne, że tak to się skończyło. Jest mi bardzo, bardzo przykro.
Moje spojrzenia na wasze rozstanie jest zbyt chłodne abym mógł Cię skutecznie pocieszyć mimo moich szczerych chęci.
Kiedyś uwolniłem się od emocji podobnych do Twoich (choć wątpię czy były nawet w ułamku tak intensywne), lecz jeszcze nie potrafię przekazać jak to zrobić.
Myślę, że na forum znajdziesz wiele osób, które doświadczyły tego samego i poradzą Ci jak się uporać z tą sytuacją.
Ja mogę tylko poradzić abyś zbadała podstawy uczucia, jakie masz/miałaś do tego człowieka. Nie warto rozpaczać za kimś kto nie potrafił uszanować Twoich uczuć i zachował się jak tchórz i dupek.

Serdecznie pozdrawiam.