Etap związku czy wciąż przyjaźń? Jak go 'nauczyć'? - Netkobiety.pl

Może masz rację, ale nie chcę przecież robić z niego ideału. Chciałabym po prostu pomóc mu się przełamać z pokazywaniem uczuć i wspierać jak mówi o zmianach w sobie, sama nic mu nie nakazuję. Ma wiele cech, które mi się podobają, a po za tym miłość nie wybiera i nie od razu Rzym zbudowano... albo właśnie to mój błąd, że tak uważam?

Up up up ;_;

Jak dla mnie Twój chłopak jest bardzo problematyczny, co może wiązać się z zaburzeniem osobowości lub ogólną niedojrzałością - buntem. Zachowuje się jak zagubiony, niedojrzały emocjonalnie i społecznie (mam na myśli kontakty z ludźmi) chłopiec, który wymaga wiele tłumaczenia, wiele ciepła, cierpliwości względem niego. Czyli Ty raczej wejdziesz w tej relacji w rolę opiekunki, a on bedzie z Ciebie czerpał energię aż sama zauważysz, że więcej już nie masz do dania bo się wypaliłaś.

Ta jego wrogość może również wyniakać z niedojrzałości ale może to być głębszy problem - zaburzeń osobowości.

W związku z drugą osobą musisz być sobą, obie strony muszą tak samo być zaangażowane, tak samo dużo dawać. Związek jednostronny nie ma sensu, prędzej czy później będziesz mieć dość. Twoje starania mogą też nigdy nie przynieść oczekiwanych przez Ciebie rezultatów.

Jak dla mnie partner nie jest po to aby kogoś "ratować", leczyć. Człowiek musi sam ze sobą, sam rozprawić się ze swoimi "demonami", a nie obciążać tym partnera, szukać w nim "zbawienia". Owszem bliscy ludzie pomagają sobie, wspierają się, mają dla siebie cierpliwość, potrafią dużo dać. Ale musi w tym być jakaś granica aby "braki" i problemy partnera nie stały się naszymi i nie przytłoczyly nas w całości, tak, że zaczynamy żyć zyciem kogoś innego, a ten ktoś nas zwyczajnie pochłania.

Owszem większość z nas ma problemy co nie powinno nas dyskwalifikować jako partnerów, ale co innego mieć świadomośc siebie, swoich słabości, próbować coś w swoim życiu zmieniać, a co innego przyjąć postawę, że nic nie ma sensu i tym samym odbierać sobie chęć do działania lub uważać, że nasz partner za nas rozwiąze nasz problem.

Po drugie ludzie mają różne temperamenty, jedni są ekstrawertyczni, nie mają problemu aby  mówić o uczuciach, okazują je bardzo ekspresyjnie, w widoczny sposób. Inni zaś są skryci, oszczędni w słowach, powściągliwi itp. Jednak mimo to uważam, że nawet ten bardzo introwertyczny osobnik potrafi okazać drugiej osobie swoje uczucia, zainteresowanie. Nie zawsze muszą to być słowa.
Czyli nawet przy takim powściągliwym facecie można czuć się kochanym. Jednak kiedy tak nie jest to oznacza, że coś jest nie tak.

Jeśli partner wstydzi się tego, że może mu zależeć, uważa to za coś gorszego, słabośc to jest to coś co nadaje się na terapie. Jeśli uważa, że kochaąc staje się np. niemęski to coś nie tak dzieje się w jego głowie. Jeśli wstydzi się swoich pozytywnych uczuć (nie akceptuje ich), upatruje się w tym czegoś złego itp. Czyli taki ktoś albo ma problem albo nie wie czego chce albo zwyczajnie nie kocha.

Dziękuję za odpowiedzi.

Mhm, akceptuję go, ale to nie zmienia faktu, że pomimo swojej tolerancji chciałabym pomóc mu uporać się z tymi 'demonami'. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie to ja przeżyję za niego życie i nie mogę bardzo ingerować, ale uważam, że wsparcie jest potrzebne.

Wspominałam, że on zdaje sobie sprawę, że "musi się wziąć za siebie" i mówi o rzeczach, które chciałby robić, tylko to są takie chwilowe przemyślenia, ale to chyba dobry znak, że wykazuje jakąś chęć?

Jako, że mam się za osobę cierpliwą, nie mam zamiaru robić żadnych afer, ale po tym co napisaliście widzę, że nie mogę przytłaczać się jego życiem. Sama też ze sobą muszę się uporać : )

Mhm, jestem przekonana, że mu zależy i kocha, bo to akurat... widać, oj widać, tylko właśnie wtedy jak się sam na sam. I to nie chodzi o jakieś pożądanie tylko o zwykłe ciepło w spojrzeniu i jego chęć bliskości. Tylko, że widać, że się krępuje, a słów to szczególnie. A tak publicznie to jak wspominałam - kumpela. Gdybym ja widziała taką parę uznałabym ich za znajomych. Oczywiście wiem, że nie zawsze trzeba być misiaczkiem i kociaczkiem i trzymać się za rąsie, ale kurczę... no, sami rozumiecie : )

A co do zaburzeń osobowości, sama się zastanawiałam, jakaś aspołeczność, mizantropiczne poglądy, albo nerwica...

Mi osobiście by przeszkadzało gdyby pośród znajomych chłopak traktował mnie i zachowywał się w stosunku do mnie jak kumpel. Gdyż tego nie rozumiem, co wstydzi się, że ma dziewczyne? Przejmuje się co koledzy powiedzą na zasadzie "ojej oni są razem, on ma dziewczynę"? To strasznie infantylne, niedorzeczne, no chyba że macie po 15 lat.