Agresja i problemy ze sobą a... dziecko - Netkobiety.pl

Wychowywanie dziecka to praca trwająca 24 godziny na dobę. Praca bez należytego odpoczynku od niej, prowadzi do... wypalenia zawodowego. I ono Cię dopadło. Każdy inspektor BHP stwierdzi, że praca bez odpoczynku grozi wypadkiem, czyli u Ciebie - niekontrolowanym wybuchem złości, poczuciem winy, myśleniem o sobie jako o złej matce.

To, co napisałam wyżej jest efektem Twej postawy wobec siebie, córki, wychowywania. Kluczowym dla sprawy jest to zdanie:

Mam dla Ciebie złą wiadomość.
Niezastąpioną jesteś tylko w jednym przypadku: gdy karmisz piersią. Twojej córce nic złego (a dobrego sporo) się nie stanie, gdy czasami zostanie pod opieką innej, dorosłej, przytomnej, osoby. W tym czasie Ty mogłabyś odpocząć: poleżeć do góry brzuchem, przespać się, wyjść z domu do..., wyjść z domu na... . Zachęcam Cię do przytomnego spojrzenia na wychowanie dziecka: im więcej córka będzie miała okazji do poznawanie ludzi, tym łatwiej przekona się, że "inny" nie znaczy "gorszy", tym mniej będzie obawiała się rozstania z Tobą.

I jeszcze jedno.
Nie wierzę, że otaczające Cię mamy nie są zmęczone, że nie mają czasami dość bycia z dzieckiem, że nie są czasem wściekłe. Tylko... to jest temat tabu.

Jeśli jesteś zła, to pozbądź się swej złości, nie hoduj jej, nie ukrywaj. Tłumiona złość kiedyś, w najmniej dogodnym momencie, znajdzie ujście. Jest sporo sposobów na odreagowanie, pewnie masz swoje własne, sprawdzone. Pamiętaj tylko o tym, by nie wyładowywać jej na innej osobie.

A mąż to co? Niech on posiedzi z nią więcej.
Widzisz, na posiadanie dzieci jest wielkie parcie, inne matki nie mówią o tym, że same mają dość. Mężowie nie mają o tym pojęcia a później jest właśnie tak.
Nie jesteś osobą nieodpowiedzialną, nie myśl , że jesteś jakąś złą matką.
Moja znajoma w sekrecie powiedziała mi, że gdyby wiedziała jak to będzie to by sobie tej kuli u nogi nie pozwoliła urodzić. Moja ciotka dostała kiedyś ataku szału jak mój mały wtedy kuzyn nie chciał spać, a później włożyła zatyczki w uszy i niech beczy w łóżeczku.
Takich przykładów jest masa.
Ty i tak dajesz rade.

Na pytanie jak znaleźć radość w ciągłej opiece, mam nadzieje, że ktoś będzie umiał odpowiedzieć,. Ja widzę w macierzyństwie same wady.

Macierzyństwo jest najtrudniejszą rzeczą jaka może nas spotkać w życiu.

Powinnaś czasem odreagować, wyjdź do ludzi, zostaw maleństwo rodzicom, teściom czy komuś innemu zaufanemu i wyjdź gdzieś z mężem i znajomymi.

Mnie też czasem przerasta macierzyństwo Tylko ja mam dwójkę jedno ma 7 lat, drugie 1,5 roku. I nie pamiętam kiedy gdziekolwiek wyszłam, to chyba było gdzieś w połowie 2010 roku, ale planujemy nadrobić w wakacje i trochę odreagować

Więc po co mąż chciał dziecko? Skoro weekend chce mieć wolny?
Znam samotne matki co pracują i zajmują się dzieckiem po pracy. Jak ktoś nie jest w stanie pogodzić pracy z posiadaniem dzieci, niech niema dzieci. Proste.

Ja tam widzę same zalety, ale i tak czasem mam ochotę wziąć córcię pod paszki i wyrzucić przez okno NIE MOŻNA być szczęśliwym, kiedy się w kółko robi to samo, jest się zmęczonym i niewyspanym.

WYEGZEKWUJ to, na co się umówiliście - co weekend się zmieniacie. Wyjedź gdzieś, a mąż niech zajmie się dzieckiem i domem - gwarantuję, że nigdy więcej Ci nie powie, że siedzenie w domu to błahostka.

A agresja to normalna reakcja organizmu na zmęczenie i frustrację, nienormalne może stać się dopiero to, jak sobie z nią nie-radzimy.

A zatem w sobotę sio! do fryzjera, na piwo, do kina na fajną komedię, czy co tam lubisz

Dziękuję Wam za rady. Spróbuję jakoś sobie z tym poradzić- ciepło się zrobiło, może zacznę biegać z wózkiem.

I chciałabym zostawić męża samego z dzieckiem, ale najwcześniej wyjdzie to pewnie dopiero za trzy tygodnie. W ten weekend ma zlecenie, a w następny jedziemy na wyjazd.

Mój tata też miał trochę problemu z tym, żeby pojąć , że siedzenie z dzieckiem to nie jest sama rozrywka i urlop.
Moja mama wyszła na tydzień sobie, i trochę się ogarnął.

Hehe. Mojemu mężowi raz się wymknęło w kłótni, że też by chciał posiedzieć w domu z dzieckiem (w domyśle: nic nie robić). No to następnego dnia zostawiłam mu córkę i listę takich zwykłych, codziennych rzeczy typu "ugotuj zupę", "umyj podłogi"... Jak wróciłam, to prawie płakał

Rozmawiałam z nim wczoraj...
I wychodzi na to, że to jednak ja mam problem. Bo on ma ciężką pracę fizyczną, dojeżdża do pracy autobusami po 1,5-2 godziny i chce mieć wolne weekendy, żeby odpocząć(bo jest zmęczony fizycznie i psychicznie). Zgodził się na zostawanie z małą co drugi weekend, wczoraj sam ją wykąpał i położył spać, a ja tylko wymagam i wymagam...
Spytałam o nasze role jak rodziców. On ma pracować i zarabiać na rodzinę(co robi, chodzi regularnie do pracy), ja mam dbać o dom i dziecko(a tu nie domagam, bo jednak nie zawsze jest posprzątane...).
Więc chyba faktycznie ja przesadzam. Bo jednak to racja, że jak on zrobi krok w kierunku zajmowania się małą, to ja chcę, żeby robił to coraz częściej i częściej.

I tego nie umiem mu wyjaśnić. Że ja nie mam wolnego, że ja nawet w nocy muszę czuwać, wstawać, opiekować się. Dla niego to jest takie nic, takie proste. Bo przecież on też wstaje o 6 rano. On musi się męczyć jeżdżąc autobusami. Ma ciężką pracę. Musi się tłuc z powrotem...
No i zajmuje się nią, jeśli wróci wcześniej z pracy(wcześniej czyli ok. 18:30-19) to weźmie ją na 15-20 minut. Ale i tak ja muszę ja nakarmić, przebrać i położyć spać. Chyba, że wcisnę mu ją na siłę- to ją uśpi. I w co drugi weekend. Ale nie umiem mu wyjaśnić, że dla mnie to za mało...
I sama już nie wiem, czy to ja przeginam z tym czasem wolnym, czy on.

Kochana, wszystko z Tobą w porządku, z Twoim mężem w zasadzie też. I Ty i on wpadliście w dosyć stereotypową pułapkę młodych rodziców. Ty nie wyrabiasz na zakrętach i czujesz się wściekła i trochę winna, jemu się wydaje, że on ciężko pracuje a Ty prawie jak na wakacjach jesteś, i masz jakieś dziwne wymagania co do niego. Zaryzykuję twierdzenie, że na początku taki problem ma co najmniej 80% młodych rodziców. Ja miałam . Jeżeli Twój mąż nie rozumie problemu i uważa, że przesadzasz, poszukaj na necie informacji na ten temat i pokaż mu, że jednak Twoja postawa jest NORMALNA, a on, jak większość facetów niestety tego nie rozumie.
Nie słuchaj pitolenia koleżanek, jak to sobie radzą, jakie to proste, jakie to macierzyństwo piękne! Owszem piękne, i Ty to doskonale widzisz, kochasz córeczkę, ale masz taki zapierdziel, ze tak jak mówiła BabaOsiadła czasami nic tylko wyrzucić intruza przez okno .
Ja miałam raz taki moment, że chciałam małą wziąć w ręce i porządnie potelepać. Jakoś się powstrzymałam na szczęście. A parę tygodni później przeczytałam jakiś artykuł, że nawet niewielkie potrząśnięcie tak małym dzieckiem może spowodować jakieś zmiany w mózgu, które prowadzą do śmierci dziecka. Ryczałam jak bóbr kiedy to przeczytałam i uświadomiłam sobie do czego może prowadzić zmęczenie.
Tak jak dziewczyny mówią oddaj czasami komuś dziecko i odpocznij. Nie myśl, jakby tu pobiegać z wózkiem, raczej jak pobiegać bez wózka. I koniecznie zostaw małą na ten umówiony weekend z mężem. Zaręczam, że zmieni zdanie i zrozumie co to jest opieka nad dzieckiem.
Czy Twój mąż wie o tym, że przestajesz nad sobą panować? Ja niestety długo robiłam ten błąd, że dałam się zbyć, że moje prośby i pretensje do niego były jakieś takie ciche i tak naprawdę dla niego wkurzające. Teraz wiem (za późno dla mnie, ale innym może ta moja wiedza się przyda), że powinnam mówić krótko, zwięźle i jasno to co czuję, i ,że w tym co czuję nie ma nic nienormalnego.
Zrozum, że WSZYSTKIE młode mamy mają czasami dość, i chcą wyjść i zostawić cały ten bajzel. Tylko jedne mają trochę więcej pomocy, inne mniej, niektóre w ogóle jej nie mają (np. ja), jedne mają dzieci, które leżą i patrzą tępo w sufit przez dwie godziny, inne mają takie, które 10 sekund nie poleżą bez jakiś atrakcji (moja córcia).
Jak chciałam się wysikać to leciałam szybko i młoda nie rozryczała się na amen, ale jak chciałam do ubikacji na coś "bardziej konkretnego" musiałam wsadzić ją w fotelik, siedzieć na wc i machać jej jakąś maskotką przed nosem .
Pogadaj z mężem i wytłumacz mu wszystko na spokojnie, pamiętaj, że większość facetów NAPRAWDĘ nie rozumie jak męcząca jest opieka nad małym dzieckiem.
W domu nie musisz mieć wszystkiego perfekcyjnie, jak obiad będzie z mrożonki to świat się nie zawali. Ja durna wpadłam w taką pułapkę, że czasami pierwszy mój posiłek był o godzinie 17.00
Przy drugim dziecku byłam trochę mądrzejsza, ale też miałam pomoc.

Witaj Samsungowa. Zacznę od tego, że rozumiem Cię doskonale, bo aktualnie znajduję się w bardzo podobnej, jak nie identycznej sytuacji. Różnica jest taka, że moja mała ma dopiero 4 miesiące, więc sama sobą nie zajmie się długo, a my nie jesteśmy jeszcze małżeństwem, chociaż planujemy (planowaliśmy...?) ślub na przyszłe lato, chociaż zaczynam mieć co do tego poważne wątpliwości...
Generalnie tak, jak Ty jestem z małą cały dzień sama w domu i już nie daję rady...
Mój mężczyzna zupełnie jak Twój mąż nie rozumie czym jestem zmęczona, skoro cały dzień "relaksuje się" w domu. On pracuje i ma prawo być zmęczony, ja natomiast nie, bo niby czym mogłabym być zmęczona. On pracuje na zmiany, więc ma znacznie więcej wolnego czasu, niż Twój mąż, bo jak zaczyna o 5.45 to przed 14 jest już w domu. Niestety niewiele z tego wynika, bo jak wraca z pracy to odpoczywa... Małą czasem się zajmie, nie powiem, że nigdy, ale tylko wtedy, gdy jest dość grzeczna, a ja jestem zajęta np obiadem. Jak mała marudzi to oddaje mi ją twierdząc, że nie ma cierpliwości.
A ja mam pokłady cierpliwości, niekończące się siły i zdolność cudownej regeneracji... Czasami sama się sobie dziwię, że jeszcze daję radę się w ogóle ruszać, jak wieczorem okazuje się, że nie miałam jeszcze czasu na śniadanie. Mam czas dla siebie. Wieczorem o 21 mała zasypia, więc długa noc przede mną... Rano o 7 już na nogach, bo mała się nudzi i krzyczy w łóżeczku. W dzień zasypia ok 12, na jakieś 30 min do godziny, a ja wtedy zazwyczaj w dzikim pędzie próbuje zorganizować jakiś obiad, nastawić pranie i jeszcze może zdążę pomyć naczynia...
Nie mam możliwości wyjść gdzieś sama, bo nawet jak mój ma wolny weekend, to z małą nie zostanie, bo akurat jest czymś innym zajęty (sprząta na strychu, czy myje auto). Czasami ewentualnie uda mi się gdzieś wyrwać, jak mama zostanie z małą, ale to baaardzo rzadko, bo chociaż mama mieszka blisko, to raczej pomaga siostrze, bo ona ma dziecko jeszcze młodsze i do tego jest samotną matką. Ja mam przecież faceta, za którym moja mama przepada po prostu, więc mam też pomoc. No bo przecież tak powinno być... Ja jestem z małą, on może zrobić obiad, skoro siedzi przed komputerem. Ja sprzątam, a on zabiera małą na spacer, bo jest już po pracy. Ale nie, bo on już swoje zrobił, skończył pracę, więc teraz odpoczynek. Że ja nie mam odpoczynku, to nie ważne, nie potrzebuję, bo przecież nie chodzę do pracy- jakie to proste...

Podejrzewam, że nic tym postem nie wniosę, bo ja zwyczajnie nie wiem jakie jest wyjście z sytuacji... Wynegocjowałaś wolne weekendy- to z jednej strony sporo, z drugiej tylko kropla w morzu potrzeb. Nie wiem jak trzeba rozmawiać z facetem, żeby dotarło do niego coś, co jest tak oczywiste, a jego umysł jednak tego nie ogarnia... Nie wiem- prosić, tłumaczyć po raz tysięczny, zagrozić odejściem, może wynieść się z domu na jakiś czas...? Ja nie znalazłam rozwiązania, Tobie życzę jakiegoś cudownego środka, przecież jakieś rozwiązanie jest na pewno...
Pozdrawiam i życzę powodzenia...

Witajcie!
Wpadłam pochwalić się, że jest już zdecydowanie lepiej W ten weekend byliśmy u teściów, zajmowali się malutką przez dwa dni, a ja miałam totalny luz i spokój. Czytałam, oglądałam filmy, spotkałam się z przyjaciółką, poszliśmy z mężem do restauracji... było super. Dawno nie byłam tak wyluzowana i zrelaksowana. I nawet ochoty na męża nabrałam, o co ostatnio ciężko było
I porozmawialiśmy sobie wczoraj wieczorem szczerze i konkretnie. On sam zauważył, jaka zmiana we mnie zachodziła podczas tych dwóch dni, kiedy mogłam odpocząć psychicznie. Zadeklarował się, że postara się pomagać mi częściej. Ustaliliśmy też, że co drugi weekend nie wychodzi najczęściej, więc po prostu w piątek będziemy ustalać, które z nas ma jakieś plany i które zajmuje się małą w sobotę, a które w niedzielę- żeby każde z nas jeden dzień w tygodniu miało wolne.
Jak ty wyjdzie zobaczymy, ale na razie póki co jest ok Czuję się naprawdę wypoczęta, naładowałam baterie i mam siły na wszystko

Jak każda matka, kochasz swoje dziecki, chcesz dla niego jak najlepiej, jesteś odpowiedzialną mamą, starasz się i to widać.
Problem w tym, że Twoje dziecko potrzebuje niezwłocznej uwagi, ono musi czuć, że jego mama jest ciągle przy Nim. Ono nie jest jeszcze przygotowane na nawet najmniejszą rozłąkę z matką.
Musisz to zrozumieć, ale z czasem to się zmieni.
Może ktoś z przyjaciół byłby w stanie Ci pomóc? Ktoś zaufany, bliski Ci, by mógł opiekować się maleństwem, gdy Ty będziesz chciała się zrelaksować, trochę odpocząć.
Zmartwiłam się, gdy przeczytałam, że może kiedyś nazbierać się w Tobie tyle złości, że możesz małej zrobić krzywde...
Może potrzebujesz pomocy ze strony psychologa?? Skontaktuj się z Nim.
Ktoś bliski powinien Cię wspierać .
Wierzę natomiast, że gdy weźmiesz się w garść, postanowisz wychować dobrze swoją córkę, Ty dasz radę!!! Jesteś dobrą matką i nie zrobiłabyś krzywdy własnemu dziecku.
Powodzenia!