Mężatki z krótkim stażem-czy nasze małżeństwo ma przyszłość.... - Netkobiety.pl

Gosia84 ja sądzę, że to nie jest to, o czym piszesz, a..... czas docierania się Słowo daję, kilka par, które znam, poważnie myślało (przynajmniej kobieta, facet nie ) o rozwodzie kilka miesięcy po zawarciu małżeństwa To normalne. Człowiek zaczyna dzielić życie z obcym właściwie człowiekiem, którego staje się najbliższą rodziną. Plus dochodzi jego rodzina i jej zwyczaje, historia....

Aaa to masz na myśli.
Gosiu, a rozmawialiście szczerze o tym? Bez dwojga przy sterze ten statek daleko nie popłynie

A jak było przed ślubem? Jak wyglądało Wasze życie? Mieszkaliście razem?
No i dziecko..... oboje zdecydowaliście, że chcecie właśnie teraz zostać rodzicami?

Chciałabyś ciągle czuć motylki w brzuchu, "świeże emocje", randkowanie, niespodzianki, zaskakiwanie, wiatr we włosach -- NIC z tego nie będzie, nawet jakbyś tysiąc rozmów przeprowadziła.

"brak seksu, bliskości" -- totalna klapa, bo to powinno trwać całymi latami; to podstawa wg mnie; właśnie bliskość między małżonkami; nie chodzi o zaspokojenie popędu, ale o poczucie, że druga osoba się nie oddala, że jednak coś ciągle razem robicie, że szanujecie się nawzajem, że każde z Was o SIEBIE dba;

Jak dziecko jest małe, to trudny okres... trzeba to przetrwać aż zrzuci pieluchę. Wtedy musisz się za siebie wziąć. Może na razie zaciśnij zęby, skup się na dziecku? Tak sobie tylko myślę, bo nie przerabiałem takiej historiii.

własnie nie chodzi o ciagle motylki tylko o to "nie chodzi o zaspokojenie popędu, ale o poczucie, że druga osoba się nie oddala, że jednak coś ciągle razem robicie, że szanujecie się nawzajem, że każde z Was o SIEBIE dba; "

wczesniej nawet jak córcia była mniejsz to nie przeszkadzało nam w niczym.

Mam podobnie, chociaż oboje wiemy, że między nami się psuje... Nagle do człowieka dociera, że woli robić nadgodziny w pracy niż wrócić do takiego domu... do bałaganu i zastać męża grającego cały dzień na konsoli...chociaż obiecał,że mnie trochę odciąży i ogarnie...Kłótnie i pretensje są w takich przypadkach nieuniknione...

czasami tak jest ale wydaje mi się że to kwestia czasu wystarczy czasem tylko usiąść i porozmawiać

Kati, nie do końca rozumiem...
Z jednej strony mówisz, że musisz tak żyć, z drugiej, że jesteś szczęśliwa. No to w końcu żyjesz tak, bo musisz, czy - bo chcesz?
W ogóle witam wszystkie Dziewczyny na wątku, podczytuję Was sobie i mam nadzieję, że temat się rozwinie, a raczej - my go rozwiniemy
Również jestem mężatką "początkującą "

A co z Twoją pracą, rozwojem osobistym? Rozumiem, że w Twojej okolicy ciężko o zatrudnienie, ale czy taka sytuacja, że mąż zarabia, rozwija się, przebywa z innymi ludźmi, a Ty nie, jest dla Ciebie akceptowalna?
Moim zdaniem na dłuższą metę obecna sytuacja będzie Was coraz bardziej od siebie oddalać. Mąż ma jakiś tam swój świat w stolicy...Jaki jest Twój świat? A kiedy przyjeżdża na weekend, co razem robicie (be szczegółów rzecz jasna )? Mieszkanie z teściami przeważnie związkowi nie służy.
Dlaczego nie chciałabyś mieszkać w W-wie?
Czy taki stan rzeczy jak teraz, że nie stać Was na pójście na swoje, ma szansę się zmienić w niedalekiej przyszłości?
Jak w ogóle wygląda u Was podejmowanie decyzji na temat Waszych wspólnych spraw?

Przepraszam, jeśli za dużo pytam, ale intryguje mnie Wasza sytuacja I może będę w stanie coś doradzić...

U mnie płynie trzeci rok małżeństwa i (odpukać ) idziemy ramię w ramię, wspólnie coś budując, mając te same priorytety, dzieląc cele, ale i zachowując swoje światy Ale idealnie nie jest, o nie
Wkurza mnie mój chłop czasem niebotycznie, podobnie pewnie, jak i ja jego Ale fundamenty są stabilne. To najważniejsze. Ostatnio przeprowadziliśmy się z wielkiego miasta do nieco mniejszego, mąż znalazł tu lepszą pracę (paradoksalnie), a ja się wkręcam w prowadzenie naszej wspólnej firemki. Mieszkanie wynajmujemy, a w przyszłości marzy nam się domek Jak jakiś bank się zlituje z kredytem Na początku małżeństwa mieszkaliśmy trochę z moją mamą w jej domu i mimo, że usiłowała się nie wtrącać, a my nie przeszkadzać...pewne rzeczy są nie do obejścia, jak sama wiesz Dlatego woleliśmy pasa zacisnąć, a na swoje pójść

dopiero teraz tak dokładnie przeanalizowałam Twój problem, i chyba mogę powiedzieć że ja taka trochę obojętność w sferze intymnej czułam do męża na samym początku, później po powrocie zza granicy czasami wydawało mi się że mąż czuł taką obojętność wobec mnie, ale... później za radą dobrej koleżanki i zrobiłam mężowi mega niespodziankę na walentynki w postaci świec, czerwonego winka, ogólnie romantycznej atmosfery i ... ja w seksownej haleczce i powiem Ci szczerze że od tamtej pory nasze życie intymne tak jakby "narodziło" się na nowo teraz jak zjeżdża z warszawy w co drugi weekend nie czuje ani zmęczenia po całym dniu pracy, ani zmęczenia po jeździe (z w-wy do domu ma 300km, a w domu jest ok23 czasami grubo po pólnocy) więc może i Ty spróbuj czegoś podobnego, spróbujcie coś zmienić w łóżku, rozmawiajcie o swoich wyobrażeniach, a może akurat mąż zacznie się interesować Tobą w taki sposób jak kiedyś, zacznie rozmawiać i wogóle wszystko wróci do takiego samego stanu

kati1989, nie chcę się czepiać, ani Cię atakować, ale czy Ty naprawdę wyobrażasz sobie pojawienie się dziecka w Twojej sytuacji i że nagle zrobi się sielanka? Ja właśnie jestem w ciąży, ale gdyby nie to, że mieszkamy z mężem razem (wreszcie! bo długo na to czekaliśmy właśnie z powodu naszej pracy w różnych miastach) i na swoim (bez teściowej ani nikogo ), to nie podjęlibyśmy decyzji o dziecku...
Współczuję Ci, bo domyślam się jak musisz się czuć w obcym domu i bez męża na co dzień... ale przemyśl to jeszcze dobrze, czy to aby dobry czas na planowanie dziecka... bo coś tak czuje, że wylądujesz potem na wątku "ach, ta teściowa"
I szczerze, dziwię Ci się, że nie chcesz wyjechać z mężem do stolicy, a zamiast tego wolisz mieszkać u teściów.... może przeanalizuj sobie prawdziwe powody takiej decyzji, swoje obawy.... bo według mnie to coś tu w tej kwestii jest nie halo...

A co do różnych problemów wczesno-małżeńskich to i ja mogę dorzucić swoje 3 grosze jako młoda mężatka...

Zdecydowaliśmy się z mężem na ślub znając się bardzo krótko i nie mieszkając ze sobą nigdy wcześniej. Mąż mieszkał 100 km drogi ode mnie i właściwie przez cały okres naszej znajomości widywaliśmy się głównie w weekendy... niektórzy nam mówili, że to może za wcześnie, że może poczekajmy do czasu aż mąż znajdzie pracę w moim mieście (a starał się o to wiele miesięcy), ale my nie chcieliśmy czekać.... Jakoś tak czuliśmy, że to to. Nie byliśmy też "dzieciakami" mąż miał prawie 30-tkę na karku, ja niewiele mniej i uważaliśmy, że to właśnie bardzo dobry moment....

I z perspektywy czasu nie żałuję... uważam że podjęliśmy najlepszą decyzję w naszym życiu, choć wtedy było wiele pytajników...
   
    Pierwsze miesiące po slubie były trudne (wtedy mąż jeszcze pracował w swoim mieście rodzinnym, a ja w swoim).... ale o wiele trudniejszy o dziwo okazał się ten okres, kiedy w końcu przeniósł się do mnie, dostał tu nową pracę i w końcu zamieszkaliśmy razem...
Przez kilka dni na początku było super - wiadomo, marzenie wreszcie się spełniło... jesteśmy RAZEM, jak chcieliśmy, ale potem czar prysnął... zaczęły się kłótnie o źle postawiony kubek, o zostawianie brudnych łyżeczek na blacie, o wszystko..... masakra, kłóciliśmy się strasznie... czułam, że się oddalamy od siebie z każdym dniem coraz bardziej.
Nie bardzo mogliśmy się w tym wszystkim odnaleźć. Niby dużo o tym rozmawialiśmy wtedy, ale kłótnie i jakieś wzajemne żale ciągle trwały, ciągle coś było nie tak, jakieś takie głupie próby sił..... dziwna sytuacja.

Teraz, z perspektywy czasu, wiem, że to był tylko własnie taki pierwszy małżeński "kryzys", związany tylko i wyłącznie z docieraniem się, o którym ktoś wyżej wspomniał...
Mąż był przemęczony, zestresowany przeprowadzką, nowym miastem, nową sytuacją, nową pracą.... nową żoną, z którą zaczął mieszkać i która ma nagle jakieś "wymagania" :-) i stąd te kłótnie i stresy, brak czułości....
Szczerze, jak wspominam tamten trudny czas, to sobie też mogłabym sporo zarzucić - byłam trochę egoistyczna i nie potrafiłam go wspierać i spojrzeć na to z dystansu, z wyrozumiałością.... liczyło się głównie to, że JA bym coś chciała, że JA się czuję zaniedbana, że JA mam jakieś potrzeby.... Niby już byłam mężatką przecież, ale rozumowałam ciągle jak singiel nastawiony na JA.

Od tamtych trudnych początków minęło już trochę czasu i teraz oboje się z tych naszych kłótni śmiejemy
Choć oczywiście nie jest idealnie, bo ciągle walczymy oboje ze swoimi egoizmami i to jest właśnie fajne i bardzo rozwijające.
Rozumiemy się coraz lepiej, poznajemy swoje przyzwyczajenia, mnie już tak nie irytują te brudne łyżeczki , po prostu każde z nas spuściło trochę z tonu i ze swoich "wymagań" i nagle zrobiło się miejsce na zrozumienie, na czułość, i najważniejsze na intymność, która rodzi się z czasem...
Nie ma już żadnych motyli, ale ta intymność jest lepsza... W ogóle uważam, że teraz jest między nami lepiej niż nawet na tym zupełnym początku, bo lepiej się znamy.

W między czasie zaszłam w ciążę i mogę powiedzieć, że wszystko układa się po naszej myśli

Także młode mężatki, głowy w górę

Ja w moim małżeństwie nie widzę przyszłości .
5 maja będziemy mieli pierwszą rocznice ślubu, której z pewnością nie spędzimy wspólnie. Tak jak i wspólnie nie spędzimy pierwszych urodzin naszej córki, które wypadają juz za dwa dni. Do 4 miesięcy moje małżeństwo istnieje tylko w USC. Nigdzie indziej. Przez pierwsze tygodnie myślałam, miałam nadzieje, że jeszcze będziemy szczęśliwą, kochającą się rodziną, przecież we wszystkich związkach zdarzają się kłótnie. Ba!, to nawet kłótnia nie była, tylko spokojna wymiana zdań. Wyszłam z córką na spacer, a gdy wróciłam nie było ani jego, ani jego rzeczy. Miałam ochotę się upić, albo pociąć. Czułam, jak ziemia się trzęsie pod moimi nogami . Powód? - Zatajona prawda. Fakt, nawaliłam, ale w dobrej intencji. Chciałam mu zrobić niespodziankę. A od 4 miesięcy nie mialam z nim kontaktu. Nie pisze, nie dzwoni, nie przyjeżdża, na SMS nie odpisuje. Wiem tylko, że do Polski wrócił, a skąd? Sąsiadka mi powiedziała...haha.
Tak wiec na pytanie czy widzę przyszłość dla swojego małżeństwa, odpowiadam stanowczo - NIE.

Dokładnie tak. Zgadzam się z kjersti w całej rozciągłości
A zwłaszcza podpisuję się pod tym.

Moja Mama też jest mega wyrozumiała, mądra, wybitnie nie wtrącająca nie w nic, co jej nie dotyczy. I mój Mąż uwielbia ją i sam mówi, że trudno o lepszą teściową. Dogaduje się z nią lepiej niż z własną mamą.
ALE nie wyobrażam sobie, żebyśmy mieli razem w trójkę, a za chwile już w czwórkę (jestem w ciąży), zamieszkać.
Moja Mama mieszka aktualnie kilkaset km od nas. Czasami wpada do nas na weekend. Przyjeżdża w piątek, a w wyjeżdża już w niedzielę przed południem. Nawet jakby chciała pobyć dłużej, to nie może bo pracuje.
I powiem Wam, że takie 2 dniowe wizyty są super, możemy sobie pogadać, wyjść do miasta, do kina, do teatru. Jest fajnie, ale jak już wyjeżdża to i ja i ona i mój mąż się cieszymy. Bo o ile jeszcze ja się czuję przy niej dość swobodnie, to mój mąż już mniej.
Np. nie może chodzić po domu w samych bokserkach, tylko musi być "ubrany" jak w kuchni są dwie osoby to już się robi tłok.... a i ja się nie czuję dobrze do końca, bo np. nie możemy się w spokoju pokłócić, posprzeczać, no bo mama słyszy i nie chcemy jej wciągać w nasze małżeńskie "problemy"
Tak więc jak dla mnie mieszkanie na dłuższą metę z rodzicami/teściami - jest niemożliwe, jeśli obu stronom zależy na komforcie.
Choć pewnie są jakieś wybitne wyjątki, które tak funkcjonują i żadna ze stron nie czuje się z tym źle. Podziwiam takie, ale nie zazdroszczę Osobiście nie znam ani jednego takiego przypadku... tylko ze słyszenia... albo z polskich telenowel

wiem że to jest forum i się rad tu udziela ale ja odnoszę wrażenie jakbyście chciały mnie tak trochę umoralniać, a i w pewnym sensie narzucić swoje zdanie. oczywiście że nie jest mi dobrze jak męża nie ma przy mnie ale czy to od razu oznacza że jak mąż pracuje z dala od domu to ma się rozpaść nasze małżeństwo??? kochamy się i to jest chyba najważniejsze, początki u każdego są trudne ale ja wiem że damy radę i że będzie dobrze
szarlot i kjersti
na wynajęcie jakiegokolwiek mieszkania potrzeba pieniędzy my ich niestety nie mamy na tyle żeby przeprowadzić się "na swoje" i nie wiem w jakich miejscowościach i jakich okolicach mieszkacie ale tak jak u mnie to w domu zawsze zostaje jedno z dzieci na które w przyszłości jest przepisany dom więc chcąc nie chcąc mąz w domu rodzinnym zostać musi bo akurat on ma przejąć dom po rodzicach, a z tego co mi wiadomo to małżeństwo dociera się całe życie a nie przez rok dwa czy nawet trzy. wg mnie chyba lepszym rozwiązaniem jest żeby mąż już siedział w tej warszawie i miał pracę niż razem ze mną i tej pracy nie miał. przeciaż taka sytuacja nie będzie trwała całe życie. w tej chwili mamy ważniejszy problem niż zastanawianie się czy taka sytuacja w małżeństwie jest normalna ze mąż w stolicy a ja z dala od niego i do tego w domu z teściami.
Kati, staracie się z mężem o dziecko, a nie mieliście tak naprawdę jeszcze szansy się dotrzeć, pobyć ze sobą, pokłócić, pogodzić, pochylić się nad dylematem przysłowiowych skarpetek pod łóżkiem, nacieszyć się sobą w pełnej swobodzie.
mieliśmy możliwość już jak i kłócenia i godzenia też i temat tzw skarpet pod łóżkiem też już przerobiliśmy, to że jesteśmy młodym małżęństwem nie znaczy że nie było na to wszystko czasu, docierać się będziemy przez cały czas a zatęsknić też czasami trzeba.

kati, spoko, wyluzuj, nikt Cię nie poucza

Po prostu każdy z nas pisze, co obserwuje, co przeżył, co myśli...

Dla mnie ten "zwyczaj" zostawania w domu rodzinnym jest nieporozumieniem. Ja bym nigdy w życiu jako żona takiego męża "co musi zostać" się na to nie zgodziła Choćbym nawet miała złotą i świętą teściową Nie kupuję takiego mieszkania na kupie i żadne środowiskowe zwyczaje by mnie nie przekonały.

Ja bym po prostu w ogóle na razie nie zakładała rodziny, a już na pewno nie powiększała jej, jeśli nie miałabym swojego kąta, choćby najmniejszego i wynajętego.
Ale to ja, Ty nie musisz tego brać do siebie

Kati, nikt Ci nie narzuca swojego zdania, zrobisz jak zechcesz, ale tak z ciekawości w wolnej chwili poczytaj sobie wątki o mieszkaniu z teściami zwłaszcza ciekawe są historie osób nie młodziutkich, tylko takich już z co najmniej kilkuletnim stażem małżeńskim... Takich co też myślały że będzie okej, a teraz płaczą, bo już kupę kasy włożyły w remont i gdyby mogły cofnąć czas, to uciekałyby gdzie pieprz rośnie. A teraz klapa i zgrzyty. Ja po prostu widzę, czytam i słyszę, że to się prawie nigdy nie udaje. Tam jest opisane dokładnie dlaczego, jaki jest mechanizm takich konfliktów, gdzie dwie rodziny są pod jednym dachem, etc....
A z perspektywy teściowej fajnie o tym pisze np. marena7, która też żyje w środowisku, gdzie jest zwyczaj przygarniania dzieci do domu teściów lub rodziców i jej synowa tego chciała, ale ona się nie zgodziła i po latach uważa, że to było najlepsze wyjście i dla niej i dla jej syna i synowej. Czasami warto się postawić.

Ale może Ty jesteś takim wyjątkiem, który sobie z tym poradzi, i którego to nie będzie dotyczyć, tego Ci życzę ale musisz mieć świadomość, że to się nieczęsto zdarza...

określę to tak: w moich stronach jest normalne że zostaje jedno z dzieci z rodzicami, tym bardziej że jest niewielkie gospodarstwo, pole itp. kto rodzicom na starość ma pomóc jak nie dzieci? co prawda mieszka w tym domu jeszcze siostra męża z rodziną ale będą dom stawiać, więc mąż jako ostatni zostaje w domu, mimo że to są dla mnie tylko teściowie to nie wyobrażam sobie odwrócić się od nich i się wyprowadzić i zostawić ich z tymi wszystkimi pracami w gospodarstwie i polu. wiem że głupio to brzmi ale czuję się zobowiązana wobec nich, oczywiście nie chce i nie mam zamiaru całego życia poświęcić jedynie pracy w polu, chcę iść do pracy przebywać miedzy ludźmi i żyć normalnie.
chciałabym przynajmniej do czasu wyprowadzki szwagierki iść do nawet małego mieszkania aby na swoim, ale tak jak już pisałam nie mamy takiej możliwości z powodu braku środków.
a co do zakładania rodziny to chce mieć dziecko m.in. dlatego że teraz teściowa jest jeszcze na tyle silna żeby mi ewentualnie pomóc przy dziecku, a niestety takie są reali że ja jako osoba nie doświadczona jeszcze pod tym względem jako takiej pomocy będę potrzebować przy dziecku chociaż na początku, a żeby jeździć do swojej mamy to możliwości zbyt wielkich bym nie miała, bo mieszka 50km ode mnie. a po za tym zaczyna się odzywać instynkt macierzyński, wokół rodza się dzieci, przykro mi jest na nich patrzeć ze świadomością że nei mam swojego
jestem przekonana że artykułów typu mieszkanie z teściami nie potrzebuję, bo moje zdanie jest takie że co ma byc i tak będzie. ja mam wilelką nadzieję a nawet jestem przekonana że będzie dobrze, zarówno teraz jak i w przyszłości...