NIEDZIELNE ROZWAŻANIA O ZWIĄZKACH 30-LATEK, o co chodzi??? - Netkobiety.pl

Dla mnie to najgorszy dzień tygodnia. Nudny, smutny, leniwy, taki skacowany. Naprawdę wolę poniedziałek. W niedzielę się wypoczywa. Tylko, jak przez cały tydzień jest nudno i w niedzielę się nic nie dzieje, to zaczyna to być nie do zniesienia.
Spędziłam wieczór  w towarzystwie zdołowanej znajomej.Czytała o rozwodzie. W sumie nie wie czemu. Nie myślała o tym poważnie. Są przecież dzieci. Można by powiedzieć, że dzieci nie mogą stanowić jedynego fundamentu małżeństwa. Prawda to. Można by powiedzieć, że dzieci nie są szczęśliwe, jeżeli rodzice nie są szczęśliwi. To też prawda. Jednak zawsze pozostaje nadzieja. Głupiutka nadzieja, że wszystko się jakoś poskleja. Tkwimy w niemocy i zobojętnieniu, patrząc beznamiętnie, jak wygasa ledwo tlące się uczucie. Nie robimy nic. Potem najczęściej pojawia się ta ?trzecia? osoba. Jest zdrada. Jest już wówczas powód do odejścia. Jednak nim to nastąpi panuje smutny bezruch. Żadne nie wyciąga ręki. Boimy się pogryzienia. A przecież miłość to zaufanie, opieka, czułość, bezpieczeństwo, zrozumienie. Niby to wiemy, ale jakoś nie bierzemy sobie tego do serca. W zasadzie, to jestem pogubiona. Jak kobieta dba o mężczyznę, troszkę mu ustępuje, wspiera, troszkę zatraca siebie, to odbierana jest z pogardą. Myślimy o niej: ?słaba, uzależniona od męskich gaci, mało interesująca?. Taki typ ofiary. A gdy kobieta twardo stawia na swoim, głośno artykułuje swoje poglądy, dba o swoje potrzeby i potrafi nie zgodzić się z mężczyzną, to jest z kolei ?zimną suką?. O co, kurwa, chodzi? Mam walczyć i rozpieprzyć swoją rodzinę, czy ustępować i stworzyć dzieciom szczęśliwy dom? Najlepiej to strzelić sobie w łeb.  W zasadzie, to niech mnie zastrzelą, bo jak sama to zrobię, to nie pójdę do nieba. A za to życie w piekle, niebo mi się należy. I wiem, wiem? Niegrzeczne dziewczynki nie idą do nieba, bo tam jest nudno, ale ja już mam w dupie te całe fajerwerki i chcę trochę spokoju.
Moja przyjaciółka powiedziała kiedyś, że ona wie, że ciągnie ?wóz?, ale prawie wszystkie kobiety, tak mają. Zarządzają wszystkim, myślą za dwoje (zastanawiam się tylko, w którym momencie następuje zwolnienie z myślenia u mężczyzn), wszystko organizują itd. Jednak moja przyjaciółka i tak ciągle kłóciła się ze swoim mężem. On zarzucał jej, że jest jak ?pieprzony porucznik, który nim dyryguje?, a ona jemu, że jest niewdzięczny. Pewnego dnia on stwierdził, że jej nie kocha. Wybrali się razem do terapeuty. Nie wiem, co on im powiedział, ale zaraz po terapii wybrali się w daleką podróż, w której moja przyjaciółka odkryła, że pasja jej męża, jest również jej wielką pasją. Realizują się teraz razem, ona już nie lubi jeździć autem i lubi, jak mąż ją wozi, nawet nie wie, czy coś lubi, dopóki nie dowie się, czy mąż to akceptuje. Nim ktokolwiek wysunie jakiś wniosek nadmienię, że jej mąż nazywa ją teraz ?najlepszą kobitą na świecie?. No i ? Czy trzeba być głupszą i bardziej uległą, żeby być docenianą?
Moja druga znajoma rozwiodła się z mężem po piętnastu latach małżeństwa, bo było ?beznadziejnie?. Fakt- jej mąż był naprawdę wulgarny. Zamieszkała sama z dziećmi w bardzo ładnym domu, na który ją nie stać, ale stać jej mamę i to ona jej we wszystkim pomaga. Pomoc finansowa mamy pozwoliła jej poszukiwać miłości, bo ?strasznie się bała samotności?. Dwa razy zainwestowała uczucia w nietrafione związki. Jeden opierał się na fantastycznym seksie (niestety nie tylko z nią sypiał ten Romeo), drugi na zastąpieniu pierwszego czymkolwiek, bo w tym czasie jej były mąż widziany był z atrakcyjną brunetką. No ale w końcu znalazła prawdziwą miłość w ramionach rozwiedzionego ojca czwórki dzieci, którego żona była naprawdę zła. Nie chcę oceniać, tym bardzie, że uczucie ich łączące było gorące. Będą w ich pobliżu można się było wręcz oparzyć. Namiętne całusy, przytulanie, przygryzanie języka, paluszków, tyłeczka było na tyle krępujące, że starsza córka mojej znajomej wyprowadziła się do ojca. Byłam  nimi tydzień w górach i przez cały czas była między nimi chemia. Miło się na nich patrzyło. Raz tylko znajoma pożaliła się, że czuje się trochę zmęczona, bo jej ukochany nie pracuje. Nie pracuje, bo stawki, które mu proponują są niegodziwe. Ileś tam lat pracował w Norwegii i na tyle się szanuje, że nie będzie pracował za tysiąc pięćset złoty. No, ale jest miły, drewno w domu porąbie, drineczka zrobi. Znajoma zapycha, mama znajomej pomaga- jakoś się kręci. Od ponad roku są szczęśliwi.
Zastanawia mnie fakt, czy trzeba niedowidzieć wad mężczyzny, akceptować bezgranicznie jego pasje, adorować go i udawać głupszą, niż się jest, żeby być szczęśliwą w związku?
Jest jeszcze jedna możliwość- związać się z obcokrajowcem, ale takim, w którego ojczystym języku nie jest się biegłą. Inna znajoma była szczęśliwie zakochana. Urodziło się dziecko. Nadeszła stabilizacja. Znajoma znalazła pracę- nie do końca wymarzoną, ale znośną. Jej partner nie pożegnał się z beztroskim życiem. niebieski ptak, bardzo rzadko wracający do gniazda. Znajoma chciała z nim wyjeżdżać, ale czuła się odpowiedzialna za dziecko, więc siedziała w domu, jarała zioło i czuła się nieszczęśliwa. Co jakiś czas powracał ukochany i wtedy znajoma stawała się bardziej zadbana. Poza tymi kilkoma dniami, kiedy luby pojawiał się w jej życiu, wyglądała, jak cień samej siebie. Pewnego dnia luby oznajmił, że jest inna kobieta, że odchodzi ( jakby wcześniej był) i generalnie dobił ją, mimo że koni się nie dobija. Znajoma poszła do  baru i upiła się. Był tam Kanadyjczyk. Pogadali. Zaczęli się spotykać. Bariera językowa pomaga miłości, bo trudno się kłócić, gdy brakuje znajomości słów. Wulgaryzmy nie przeszkadzają, bo się ich nie rozumie. Po roku szczęścia pobrali się. Wszystko jest naprawdę super. Znajoma może bezkarnie ponabijać się troszeczkę z męża, on nie rozumiejąc- nie robi scen. W drugą stronę pewnie też to działa. Oby tylko nie za szybko opanowali płynną komunikację?.