Zawaliłam mój związek, zostałam sama, bardzo chcę naprawić siebie... - Netkobiety.pl

Spokojnie.  Tu na pewno znajdziesz wsparcie i pomoc. Tylko nic nie stanie się z dnia na dzien.   w szpitalu dali Ci skierowanie na terapię ? Koniecznie musisz mieć wsparcie psychoterapeuty.
I ustal z tym swoim Klaudiuszem ile Ci będzie płacił.  Do tego nie potrzeba wyroku - może Ci płacić  dobrowolnie.

Piszesz tyle, że chcesz się zmienić i go odzyskać, ale do końca nie wiemy, co Ty mu właściwie zrobiłaś.
No i jesteś w ciąży, a on sobie idzie i jeszcze nie chce znać dziecka.

Może napisz jak wyglądały wasze relacje.

Mocno ściskam.  Trzymaj się. Będzie dobrze.

Tak w skrócie mogłam napisać tak jak już ktoś to zrobił u siebie "nie bylo zdrady, byly problemiki, spory, problemy, klotnie, awantury, chlod, zimno, obojetnosc, z czasem wrogosc", te wsystkie sygnały były ale ja ich nie dostrzegałam w sumie widziałam ale nic z tym nie robiłam.
Wiem że do niczego go nie zmuszę, prośby przynoszą odwrotny efekt. Nie wiem co robić, bardzo go kocham, co można zrobić, jak sprawić by choć chciał dać ten czas, nie uciekał od wszystkiego, zapomniał tego co dobre. Nie było tylko źle, było wspaniale, po prostu co jakiś czas mi odwlało, taka awaria systemu.
Wiem że nie ma recepty, nie dostanę sposobu od was, tylko ja mogę to pokazać, że mi zależy, że potrafię ale jak mam to zrobić gdy on jest 100km od nas.
NIe odzywać się, ale czy to nie znaczy że mam to już gdzieś.
TAk bardzo się boję że to będzie koniec, tak bardzo.....

Zajmij się teraz sobą, jak to juz ciągle piszesz, ale nie na zasadzie obwinianua się, ale dbania o siebie i zmian. Masz maleństwo i resztę dzieci.  Fajnie, że zapisałaś się na terapię. Prawdopodobnie kochasz za bardzo, Twoj to żaden cud a karaluch. Poczytaj może artykuły na stronie kobieceserca.
W tej chwili nie jesteś w stanie o nim źle napisać, ale dwie, trzy rzeczy się pojawiły:
1 . Nie płaci alimentów to jego obowiązek i odpowiedzialni faceci dają na utrzymanie swoich dzieci -bez wyroku sądu
2. Zostawił syna i nie chce się z nim kontaktować - obchodzą go uczucia dziecka ?
3. Zostawił Cię w ciazy i zupełnie nie interesuje go Twoje zdrowie, czy masz za co żyć itp.

Może i postepowalas źle, ale Ty, nie dzieci.  Czy tak się zachowuje kochający ojciec ?! w stosunku do dzieci?

Jak trzydziestolatka zostaje matką to jest żle , ale jak osiemnastoletnie gówniary martwią się, że nie mają orgazmu i gżą sie po ogródkach działkowych to nikt nie protestuje.

Co do utrzymywania i pogłębiania więzi z facetem przez kolejne dzieci - popieram, nie tędy droga.

Dziękuję za wsparcie. Może i myślałam że dziecko łączy, ale nie robiłam ich specjalnie, nie mam problemu z dziećmi inie proszę o wsparcie nigdzie finansowe. Moja sytuacja finansowa pozwal mi mieć dzieci.
Wiem że nie tędy droga, bo prócz pieniędzy dzieci potrzebują wsparcia, miłości, opieki, i poczucia bezpieczeństwa, a tu zawaliłam bo naprawdę nie wiem dlaczego i nie rozumiem chcoć tak bardzo staram się pojąć co było powodem mojego rozkapryszenia i efektem tagie zachowanie, nie tylko do partnera ale zwłaszcza do nich.
Jest mi bardzo ciężko, nie dlatego że nie dam rady wychować sama dzieci, bo pewnie dam radę, ale dlatego że naprawdę zniszczyłam rodzinę, bo one taż cierpią że nie mają poczucia bezpieczeństwa widzą jaki przykład daję i tego się uczą. Nie zdawałam sobie z tego sprawy (choć wiedziałam),że to co widzą mogą powielić kiedyś.
Będę się starać poprawić się, wyzbyć egoizmu, bardzo mnie boli tak w środku to co zrobiłam, nie dlatego że jestem sama, ale że mogłam potraktować tak drugiego człowieka.
Czy wróci, wierzę że tak, że zobaczy to co widział kiedyś. Tylko jak to pokazać gdy go niema,a sama myśl o przyjeździe tu sprawia mu ból.
Ideał nie był, ale ja patzrzę na siebie teraz, miał wady ale były to wady które są do zaakceptowania i nie były problemem. Ja też mam wady, ale to się działo nie było wadą, a próżnością z mojej strony. Miałam wszystko i przestałam to doceniać, a to już jest chorobą chyba.

ciezka sprawa.bardzo przykre,ze masz taka ciezka sytuacje.na pewno bardzo zalujesz i tak strasznie chcesz ,aby Ci uwierzono.akurat tez czegos zaluje i tak jak TY nie dostalem szansy wiec domyslam sie co czujesz.to nie bedzie latwe zajasc sie czyms innym jak masz jedno w glowie.zastanow sie co naprawde lubisz robic poza przebywaniem z nim i sprobuj do tego wrocic.skup sie tez bardzo teraz na dzieciach bo one potrzebuja Twojej milosci mimo wszystkiego co sie dzieje.nie rob sobie nic bo masz dzieci wiec nie mozesz sobie pozwolic na samobojstwo bo znow sie okazesz egoistka.i panuj troche nad nerwami bo nosisz dziecko,mozesz mu zaszkodzic.facetowi daj spoko.prosil o to wiec to uszanuj.blaganiem nic nie wskorasz,uwierz mi,na to za pozno.jedyny ratunek to musisz-daj mu spokoj i choc nie potrafisz to musisz uzbroic sie w cierpliwosc i czeja.nie wiadomo ile to potrwa ,ale moze jeszcze wszystko sie naprawi.przemysl wszystko,wyciagnij wnioski ze swoich bledow i teraz koncentruj sie na swojej przemianie w kogos kim bys chciala byc.poczytaj sobie te forum,ludzie przechodza takie dramaty ,ze uwierz  iz nie jestes sama. wierze ,ze bedzie dobrze,pozdrawiam

Brzydko mówiąć...od...pimpaj się od niej ok?
Co ma piernik do wiatraka 23 latki potrafią miec 2-3 dzieci i co? To ma je skazywac na wieczne potepienie? Masz sama dzieci? Jak nie to idz pobawić się z koleżankami...
A jeśli masz to baaardzo się Tobie dziwię...

Biedronko.
Wyniosłaś z domu złe doświadczenia.
Związałaś się z nieodpowiednim człowiekiem,który ranił ciebie i dzieci.
I następny związek,tym razem z dobrym kochającym człowiekiem. Ale strach ukryty gdzieś głeboko w Tobie nie pozwalał wierzyć ci że to jużmkoniec męki i udręki,ze to Twoja przystań.
Zaczęłaś się buntować i sprawdzać,krzyczeć i przepraszać...zaczęłaś miec "seiczkę z mózgu". Niew zważałaś na jego uczucia,tak jak nikt nie zważał na Twoje,niegdyś.

Wiesz że popełniłaś błąd,to jest najważniejsze. Tylko teraz trzeba to wytłumaczyć Twojemu partnerowi.

Ogólnie nie rozumiem zostawienia kobiety samej sobie w 4 miesiącu ciązy....i słowa :

"""on nie chce rozmawiać mnie widzieć nic. Nie odbiera telefonu. Kilka dni temu powiedział że nie wróci że on układa sobie normalne życie tam i mam dać sobie spokój, żyć normalnie złożyć sprawę do sądu o alimenty, zająć się dziećmi, on jest tam szczęśliwy i ma spokój który i ja mogłam mu dać w domu bo po co się tak wzystkiego czepiałam."""

Z nim zaszłaś w ciąże więc spokoju nie będzie miał,bo urodzisz jego dziecko,a dziecko wymaga obecności ojca. Jego spokoju,dojrzalosci,męskości.

Mam jedno pytanie...rozmawialiście o Twojej przeszlosci? Twoich przezyciach...Uczuciach,jak on to widzi?

Witam, to znów ja.
Troszkę lepiej u mnie od kilku dni, znalazłam takie jedno zdanie które mnie motywuje i daje nadzieję "Wiearzę bo jestem w stanie wszystko zmienić".
Takie proste, a tak mi wiele daje, nadal płaczę ale mam silną motywacje właśnie w tym jednym zdaniu. Dziś choć trudno nazwać to przespaną nocą ale wstałam z uśmiechem z taką wiarą. Widzę to jak zmienia się moje myślenie, sposób bycia i postrzeganie innych naprawdę widzę te małe kroczki które robię.

Napisałam do niego tydzień temu wiadomość o treści takiej i tylko to:
Moja motywacja, to twoja uzasadniona niechęć do mnie i rozumienie co robiłam. Przy moim wysiłku, tu zmiana, to to co było niemożliwe , pokazanie normalnej siebie i budowanie nowego fundamentu może być rzeczywistością niedługo.To co zrobisz to twój wybór, ja wiem że zmienić się muszę, czy będziesz chciał to widzieć czas pokaże. nic nie mam oferuję tylko uczciwość. Mam nadzieję że niedługo porozmawiamy normalnie, jest o czym. Wiesz że mi zależy na tobie, dzieciach i w końcu dotarło na normalnym domu, który psułam.Zrozumiałm że tak cię namawiając to znowu ja coś chcę, ja tylko mogę cię zapewnić że mi na tobie zależy, na tym byśmy byli rodziną i na zmianie i to pokażę, wierząc że zachcesz to zobaczyć. Dzieciątka kochaj nie są nic winne. Kocham cię i staram się.

Nie odzywał się po dwóch dniach napisał dobranoc i pisze co dzień. Ja boję się zadzwonić, on też nie dzwoni nie wiem jak to rozumieć te jego "dobranoc". Ale daje mi tyle ciepła i radości te słowo od niego.
Postanowiłam pojechać w czwartek do niego z synem, żeby go zobaczył, niunio płacze za nim do zdjęcia zwłaszcza wieczorem.
Jego siostra powiedziała że on chyba boi się odezwać i przyjechać  że ma jeszcze w sobie uczucia dobre i to mogło by odżyć. nie chcę by to w nim umarło, wierzę że jak zobaczy syna to...
...to uczucie podtrzymam i może narodzi się szansa na odbudowa tego.
Wiem, że to zawsze 50% w tę lub tamtą stronę. Rozumiem że związek  (on) może tego nie już nie potrzebuje i powinnam to zakończyć, ale są też związki które połączyło takie czy podobne przeżycie i są silniejsze, partnerom otwierają się oczy i wiedzą jak pielęgnować swoje uczucia, dom jak dbać o to co mają.

A czy wy jakby wam tak bardzo zależało na czymś czy nie walczylibyście do wykorzystania wszystkich możliwości, czy poddalibyście się?
Mi bardzo zależy pierwszy raz w życiu naprawdę, szczerze i miem dokładnie na czym.

Wiem że to bardzo ja chcę to wszystko ratować, nie widać tu jego chęci, ale on też starał się ja tego nie dostrzegałam on też walczył. Nie chcę go bronić i robić świętego , ale to ja zawaliłam. Jeśli to moja wina nie mogę oczekiwac że to on wyciągnie rękę do mnie. Jeśli mu naprawdę zależało na naszej rodzinie to, pozwoli i zechce to poskładać. tylko czasu potrzeba, nic na siłę.

Nie wiem czy dać czas i czekać aż on zadzwoni, przyjedzie czy tam pojechać? To jest moje pytanie do was.
Mogę spodziewać się różnego zachowania, liczę że emocje już spadły trochę i porozmawiamy, być może wspólnie coś ze chcemy. Wiem że może zamknąć mi drzwi i kazać wracać i nic nie będzie. Liczę że zobaczy syna i serce mu zmięknie, ja też jestem w ciąży po dwóch miesiącach nie widzenia brzuszek urusł i to też może wpłynie na jego serce i uczucia pozytywnie.
Napiszecie olej go żyj sama.
Nie piszcie tak wiem że jest zły, każdy byłbył po takim zachowaniu, łatwiej jest komuś powiedzieć coś złego przez telefon lub wcale nie zadzwonić jeśli chce się by tą osobę bolało. Widząc drugiego człowieka to już nie to samo.
Jedyne co stracę to pieniądze na paliwo, mogę zyskać szansę lub pewność  że już on naprawdę nie chce. Zyskam czas który mi pokaże w którą stronę iść, poddać mi się trudno ale jeśli on niechęć naprawdę okaże to będę wiedzieć że mu nie zależy.
Proszę o radę jechać czy nie. Bardzo go kocham i nie wiem jak do końca mogę mu to pokazać, jeśli go nie ma.

"Wierzę bo jestem w stanie wszystko zmienić"

Bardzo się boję siebie tz., nie chce być nachalna i nic na siłę. Ale boję się że powiem tylko wróć, w różnej formie.
Chciałabym powiedzieć że rozumiem swój błąd, bardzo chcę wszystko naprawić, pokazać mu tą siebie którą pokochał, bardzo wiele ta sytuacja we mnie zmienia jak i mnie. Bardzo kochamy dzieci nie chcemy ich krzywdzić nie nie wiem jak powiedzieć by dał tą szansę i jak ona miałaby wyglądać.
Chciałabym wszystko stponiowo, może na początek wspólne rodzinne weekendy, mógłby mnie wtedy "ocenieć", a jednocześnie miałby przy sobie syna a on tate, wiem że za nim tęskni. Może nie jest to wiele ale taki mały kroczek który może zaowocować.  mi dać nadzieję imotywację do zmian.
Boję się tego że znów mi będzie go mało i zechcę znów traktować jak swoją własność, choć wiem że to nie tędy droga, bo szczere uczucie rodzi się same i jeśli on będzie gotów to sam mi je da, siłą i przymusem tylko to popsuje.
Wiem to ciągle ja chcę, nie wiem jak się go spytać co można zrobić aby to naprawić, ale tak by nie miał możliwośći odpowiedzieć tylko "nic już", jak rozmawiać aby i on odczuł że jest o czym, może nie powiedział od razu wracam, ale by chciał się nad tym zastanowić głębiej.
Nie wiem co powiedzieć i jak by nie zacząć płakać i błagać.
Rozważam też aby Szymonek został u niego na kilka dni, aby wiedział dla kogo warto tylko nie wiem czy to dobry pomysł, wiem że działanie po części na dziecko, litość.

Napisałam sms że chcę wkrótce do niego przyjechać z Szymonkiem, bałam się jego reakcji jak bym pojechała tak bez zapowiedzi, liczyłam że coś napisze w stylu daj spokuj, a on zadzwonił i powiedział że się cieszy, ale ma wątpliwości co do spotkania mnie. Chciałby abym zostawiła ich i sobie gdzieś poszła na ten czas. Nie wiem co zrobić czy tak się zachować jak on powiedział? Bo ja też chcę z nimi być, chcę by Szymonek czuł że ma nas, rodzinę a nie mnie i jego. Ja też bardzo za nim tęsknie. Bardzo bym chciała z nimi być ale czy na siłę...
Nie wiem czy jechać jutro czy w sobotę w tedy jest sam nikogo nie ma w domu azależy mi na tym by nikogo nie było, że może chcieć się popisać przed innym i jego zachowanie będzie trochę inne bardziej wymuszone.
Proszę was pomózcie mi jak się zachować na takim spotkaniu gdzie nie widzieliśmy się już ponad miesiąc, bardzo chcę pokazać się z innej strony taką nie natarczywą i nie błagającą o powrót, ale taką normalną jaką jestem, bardzo się boję swoich emocji.

Proszę pomóżcie mi powiedzcie jak byścieby walczył/walczyli, gdybyście wiezieli że wina jest po waszej stronie i za wszelką cene chcieli naprawić siebie i wasz związek. Co można zrobić, a czego lepiej unikać?
Bardzo się staram pracować nad sobą, nad emocjami, myśleniem, zachowaniem.
Gdy coś złego się dzieje człowiek czasem umie wyciągnąć właściwe wnioski,myślę że je wyciągnęłam i rozumiem, mam szkołę życia. wierzę że można wszystko naprawić bo ja wiem już czego chcę i jaka chcę być, normalna z kochającą się rodziną.
Proszę nie zostawiajcie mnie napiszcie co myślicie, być może ktoś wskarze mi właściwą drogę, aby móc na nowo to wszystko budować.
Nawet najmniejsza wskazówka z waszej strony może być dla mnie bezcenna.

Biedronko chciałam Ci wczoraj coś napisać ale miałam awarię kompa
Na dzień dzisiejszy popieram to co napisał Mayk,nic na siłę. Jeśli on chce sam zostać z małym uszanuj to,pokaż że potrafisz się zmienić i iść na kompromis.
I w żadnym wypadku nie wpadaj w histerię przepraszając i błagając. Luźna rozmowa jest bardziej na miejscu niż wylewanie łez...
Ja wiem że to na pewno trudne będzie dla Ciebie ale Twoje opanowanie i spokój pozwoli mu zobaczyć Cię taką jaką chcesz być.
I w godzinę spotkania na pewno problem się nie rozwiąże,on nie wpadnie Ci od razu w ramiona. Ale małymi kroczkami jeśli pokażesz mu że zawsze jesteś w pobliżu i się zmieniłaś to powinno się udać. Bądź dobrej myśli bo Twój nastrój też ma wpływ na rozwój sytuacji. Przecież on chce spokojnej,uśmiechniętej kobiety prawda. Pokaż mu że potrafisz taka być

Wiem że opanowanie i spokój są bardziej na miejcsu niż płacz i błaganie,ale to takie trudne. Jest to takie ciężki bo naprawdę i szczerze go kocham wiem jak zraniłam i bardzo chcę naprawić wszystko. Trudno powsztrzymać łzy gdy się tak mocno kocha a ta osoba już chcyba nie wierzy w naszą szczerość, lub boi się wierzyć że może się znów zawieść. Rozumiem to , nie wiem jak mnie by trzeba było przekonać jak bym była na jego miejscu starałam się na to spojrzeć w ten sposó. Wiem że najpierw bym musiała chcieć to zobaczyć (ale jak to widziec nie będoć w pobliżu nawet co jakiś czas), aby móc w coś zacząć wierzyć i chcieć się znów zaangażować.
Nie liczę że wróci ze mną liczę na małą nadzieję, trochę czasu gdzie mam coś pokazać, wiem że godzina nic nie zmieni, ale może coś zapoczątkować i tego chcę. Tak wiele bym chciala mu obiecać i zrobić aby było dobrze, wiem że ze wszystkim na raz nie poradzę sobie i popsuję to na czym mi zależy dlatego zależy mi na tym weekendzie bo wiem że małymi krokami jeśli pokażę to zrobię to szczerze będę chciała walczyć i pracować nad naszym związkiem,uczuciami,rodziną, a jak dostanę go od razu, to znaczy że jest i mogę nie mieć tyle szczerej motywacji.
Nie wiem jak go do tego przekonać jak zaproponować, może podejść aby i on tego chciał, by chciał podjąć to ryzyko i dać tą szansę, czas.

Napisałam list (nie wiem nawet czy go przeczyta,może wyrzuci) ponieważ, jeśli nie będzie chciał rozmawiać lub powie po prostu nie ma ov czym  to chcę by wiedział jak mi zależy i dlaczego, co się stało we mnie i są to myśli szczere.

Bardzobym chciała byśmy mogli chwilę pobyć sami bez dzieci i planuję pojechać do niego z jego ulubioną przekąską sushi które robię mu bo uwielbia, może zgodzi się nawet tak bez rozmowy wspólnie usiąść, na nic więcej nie liczę. Nie chcę błagać, prosić i płakać chcę by zobaczył we mnie kobietę którą kocha, a nie tą zołze jaką ostatnio byłam. Jestem przygotowana też że odmówi
Dzieci zostawię na chwilę u brata mojego który mieszka ulicę dalej od niego. Jeśli nie zechce chwilę czasu mi poświęcić to tak jak mówiłam mu że przyjadę do niego z Szymonkiem, zaproponuję że mogę zostać i opowiedzieć co niunio robił jak go nie widział i niech czuje że ma nas żadnego proszena nie będzie, jeśli nie zechce bym z nimi była to dam im czas na wspólne spotkanie. Bardzo mi zależy żeby mogli się zobaczyć, wiem że teraz to go pragnie, to o nim chce wiedzieć.

Wiesz jak bardzo pragnełabym wspólnego spaceru, chwycenia za rękę,zaproponuję to- ale wiem że odmówi, a ja go przecież na siłę nie wyciągnę. Może podpowiesz mi jak go do tego wspólnego wyjścia przekonać takiego zwykłego?

potrzenuję tylko jednej szansy, małych otwartych drzwiczek aby pokazać mu swoją szczerość i miłość. Nigdy więcej tego nie zepsuje.

Nie chcę rządzić i nic narzucać (choć po części chcę, widzę tylko moje starania a jego obojętność, staram się jakoś zbliżyć abyśmy mogli razem dalej coś robić), chcę zrobić wszystko tak jak uważam że powinnam, mam plan bo to mój jakiś punkt zaczepienia, nie chcę działać chaotycznie i zołzowato. Plan to jedno a życie to drugie i tak wszystko pewnie stanie się inaczej ale wolę myśleć że zjemy wspólnie niż że mi dzrwi zamknie przed nosem.

Nie rozumiem tego zdania

"On teraz rozdaje karty i musi być pewny że ma do tego prawo, to facet który jak każdy pragnie mieć pod sobą kontrole nad wydarzeniami"

Czyli że co mogę, jak się zachować. Wiem że to on chce pokazać swoje, ale niechcę by to jego szło daleko od nas. Nie liczę wpychać się na siłę do domu, chcę stworzyć możliwość zadecydowania np. zjemy razem, czy mam mu zostawić, posiedzimy wspólnie z dzieckiem , czy nie? A to nie jest złe.
On wie, że ja tego chcę- napewno. Ale jeśli przyjedę rozchwiane emocjonalnie, rozpłakana i klęcząca to napewno powie idź i nie pokazuj się tu. A tak pokazuję że chcę normalnie spędzić z nimi czas.
Tak to rozumiem. Na nic się nie nastawiem
Jeśli uważasz że powinnam pojechać licząc tylko na los powiedz, a jesli uważasz że powinnam przyjąć jakiś "plan", powiedz jak ty MYKA222 byś to zrobiła, bo może się mylę i powinnam postąpić inaczej.
Niektórzy mówią olej to wróci- wtedy pomyśli że mi nie zależy lub naprawdę się zainteresuje i zrobi jakiś krok
Nienarzucaj się prośbami- nie proszę już od dawna, zapewniłam go że mi zależy i okażę swoje zmiany on zdecyduje
tylko jak to okazać jak go nie ma?
NIe odzywa się do mnie czasem napisze dobranoc, jedno słowo.
Nawet nie liczę że ze mną wróci, wierzę że zobaczy iż mogę zachować się normalnie i sam zaproponuje jakieś spotkanie z nami a nie z Szymkiem tylko. Trudne jest pokazać zmianę w np. godzinę ale możliwe jest że zachce on zaobaczyć czy na innym spotkaniu też mgę być normalna i za jakiś czas może wspólna już nie będzie to godzina.
Bardzo chce by nie był taki obijętny nie odcinał się, a on tak robi- ucieka.

Czyli, że pokażę, iż szanuję jego zdenie jak (go oleję) zostawię Szymonka i wyjdę? Skoro tego chce?
Też bym chciała być z nimi, jestem w ciąży potrzebuje jego ciepła, tego by był przez chwilę obok, tak za nim tęsknie...
Wiem że moje zachowanie musi być inne ale nie pozorowane nie chcę go kłamać, naprawdę go bardzo kocham, przedewszystkim szczerość, moje gesty zrozumiałe (tak bardzo chciałabym przez chwilę móc trzymać go za rękę). Ja naprawdę rozumiem swoje błędy, a wszystko tak boli nie dlatego że go nie ma, ale dlatego, że wiem, naprawdę rozumiem i jest to szczere, że to moja wina i bardzo chcę to naprawić dać to czego nie dawałam, a sama chciałam.
Gdyby mieszkał obok, to było by łatwiejsze, widział by moje zmiany i to co robię. Chcę go przekonać, tylko do tej szansy, do niczego nie zmuszę ale by chciał zobaczyć że naprawdę się staram, nie walczę ale rzeczywiście coś robię.
Jest to dla mnie bardzo trudne

Ja to rozumiem olej w sposób nie gadaj zaczekaj aż on coś powie, nie proś o czas niech on go zaproponuje itp.,
Nie odzywa się do mnie miesiąc nic, czasem "dobranoc" napisze, jeden sms. Tylko tyle.
Gdy zaproponowałam przyjazd powiedział że się cieszy, a po chwili powiedział że lepiej jak będzie jak mnie nie będzie przy tym. Zapytałam co uniego i miła rozmowa chwilę się potoczyła, był w pracy i nie mógł rozmawiać.

Nie chcę tylko czekać że z jego strony ma coś wyjść, może on czeka aż z mojej strony coś wyjdzie.
I tak ta przekąska daje mu wybór, możesz zjeść sam, ale możesz i mi zaproponować. Uszanuje co wybierze, ale daje wybór.
Chcę przyjechać najpierw sama bo może zechce porozmawiać (przez telefon i przez usta człowiekowi odmowa najłatwiej przychodzi) dziecko nie da tego komfortu (odwróci uwagę, rozproszy) nie mieliśmy możliwości dawno być sami, liczę na chwilę sami nie na godziny.MOże i on ma oczym ze mną porozmawiać , nawt jeśli podejmuje decyzję nie wracać to powinien porozmawiać jak on to widzi (chodzi odzieci).
Nie wiem tylko co zrobić i jak się zachować by nie zmarnować tej minut gdy się zobaczymy. TAk łatwo jest pisać o opanowaniu, gestach, wiem że to są emocje ale szczerze chcę pokazać mu że potrafię i chcę go kochać.
Jest tu dużo mnie -egoizm- po części prawda, ale ja muszę chcieć żeby pokazać że warto. nie potrafię czekać na jego posunięcie, bo boję się że czas jaki jest tam działa na niekorzyść nas. Mu coraz mniej będzie zależeć, zobaczy że tam też może być fajnie i nie koniecznie samemu....

Biedronko,

Bardzo dobrze, ze chcesz sie zmienic. Bardzo dobrze.
Jestes w takim wieku, ze masz szanse na normalne zycie.

Tu i w codziennym zyciu, napewo spotkasz ludzi ktorzy ci pomoga.

Twoje zachowania wynikaly z lekow i poczucia braku kontroli. To ma wiele podlozy, i niszczy rozne relacje.

ALE MASZ SZANSE SIE ZMIENIC
Badz dobrej mysli

W dzień wysłałam mu sms, czy ma ochotę na sushi? Nie dziś, ale może niedługo...
Odpisał -za tydzień -
Zadzwonił niedawno, zapytał o dzieci, rozmawiał z Szymkiem, rozmawiał ze mną, tak rozmawialiśmy, nie jego złość mówiła a tak normalnie, co słychać, żebym już nie płakała, że nie skreśla mnie, że dzieci razem może jeszcze jakoś wychowamy, pytałam jak on. Bez narzutów. Powiedział że nie chce wracać do tego domu, żle mu się kojarzy, że tam ma prace, szkołę, może żebym bliżej była... i tu taki sentyment w głosie.
Powiedziałam mu że byłam jak bluszcz oplatając go i dusiłam, zamiast wspierać czy motywować podcinałam skrzydła (np. z tą szkołą jego), to  jakoś na niego podziałało, jak by poczuł że rozumiem swój błąd, powiedział "już wiesz o co chodzi", nie chciałam dalej ciągnąć tego tematu by go nie zezłościć, by jeszcze nie kończył rozmowy, była taka miła zwyczajna rozmowa dwojga ludzi jaką od dawna nie pamiętam.
Kazał mi dbać o siebie, dzieci, nie płakać by tego nie widziały powiedział że będzie dobrze, że potrzebuje odpocząć psychicznie.
Tak dziękuję Bogu, że nie zgasło w nim jeszcze to wszystko, jestem pełna nadzieji, taka radośniejsza. Chcę dobrze wykorzystać daną mi szansę jeśli właściwie to rozumiem.
Jutro miałam jechać niezapowiedzianie, nie wiem czy to nie za szybko po takiej rozmowie, planowałam ją już wcześniej, koleżanka mi powiedziała, nie czekaj jedź. Ale nie wiem..... teraz mam wątpliwości, nie chcę tego popsuć, choć tak bardzo chcę go zobaczyć?

No miało być małymi krokami więc spokojnie bo go znowu spłoszysz i zniechęcisz
Coś Ty taka w gorącej wodzie kąpana tyle już wytrzymałaś to wytrwaj jeszcze trochę

Wizytę zaplanowałam już tydzień temu, chciałam żeby zobaczył się z synkiem, mówił tyle razy że przeze mnie go nie widzi bo jestem daleko, najpierw złość mu na mnie nie pozwalała, a potem praca i szkoła uniemożliwiają mu przyjazd. Podróż pociągiem to 6 godzin tam i spowrotem, rozumiem go z tym czasem.
Wczoraj zadzwonił nie spodzieanie i to wszystko powiedział, dał nadzieję.
Miałam być u niego w sobotę ok 16 na jakieś 2 godzinki i wrócić (mam samochód to czaso 3 godzin tam i spowrotem jazdy).
Ten jego telefon trochę mnie zastanowił w sensie czy dobrze zrobię jak pojadę, dlatego poprosiłam o poradę was, czy nie za szybko to zrobię. On nie wie że planowałam myślę, że może to odebrać źle, że powiedział słowo a ja na to reaguję przyjazdem, nachalnie.

"Jutrzejsza, niespodziewana, wizyta po dzisiejszej rozmowie ma być potwierdzeniem decyzji o zmianie Twego zachowania wobec niego? Dowodem, że skończyłaś z owijaniem się wokół niego?
Sporo mówisz/piszesz o zrozumieniu swych błędów. Szkoda, że za tym nie idą czyny"

nie wiedziałam przecież że zadzwoni, chciałam pojechać tam i miło spędzić czas z nim i dzieckiem, lub jeśli będzie wolał wyjść i zostawić go z Szymonkiem, ale uszanować jego wolę. NIc nachalnie nie robić, nie błagać i płakać, pokazać kobietę. Tak normalnie porozmawiać, co u niego, jak w pracy w szkole, co Szymonek w domu robi, tak normalnie. Wziąć ulubioną przekąskę może wspólnie ją zjeść, tak normalnie czas spędzić.
Nie myślcie że, za moimi sławi nie idą czyny, naprawdę wiem że byłam jak bluszc zdaję sobie w pełni z tego sprawę, nie chcę go już dusić i wiem jakie błędy w tym popełniałam, nie chcę tego, mój przyjazd miał mu raczej pokazać, że nie zabieram mu syna (on tak mówił, zabrałam i nie może go nawet zobaczyć tu być), dziecko też tęskni, oraz że potrafię normalnie spędzić z nim czas, nie chciałm namawiać do niczego powiedzieć ,ż"ałuję ,wiem i zmienie się", tylko te słowa nic więcej, tyle razy go już przepraszałam i mówiłam że się zmienię że on już to wie, a rozciągając temat tylko by powstał konflikt, a na koniec dać mu list i czekać jak on na niego zareaguje. Już nie prosić i nie przepraszać, tylko czekać na jego krok.
Te sushi zawsze jedliśmy razem, wtedy siedzieliśmy, rozmawialiśmy, śmieliśmy się , dobrze mu się kojarzy i dobrze te chwile wspomina, może za rzadko je robiłam....
Jeśli naprawdę lepiej jeszcze nie jechać to nie pojadę, tylko potem są święta, potem jego szkoła, i znów nie ma kiedy jechać....
Taki żal, boję cię że jak się zobaczymy po 3 miesiącach to już będę obca dla niego jak i syn.

Sam powiedział że by się cieszył jak bym przyjechała wcześniej (chyba 3 dni temu), nie wie tylko czy dobrym pomysłem będzie czas ze mną, w sensie żebym już tyle nie gadała.

Wiem serce i rozum mówią mi co innego.
Są ludzie którzy czekają na ruch drugiego człowieka, a jeśli oboje czekamy właśnie tak? Ja na niego on na mnie?
Powiem że jestem już spokojniejsza, czas pozwolił mi spojrzeć na to już nie tak emocjonalnie, ale naprawde to ja zawaliłam....
Nie kieruje mną to że jestem sama z dziećmi , strach że sobie nie poradzę, nie, to wiem że wychowam, fundusze też mam,
Zawsze go kochałam (byliśmy razem w 1999r rok ja chciałam stabilizacji on jeszcze szaleć, więc znalazłam sobie mąża na stabilizacje gdzie indziej),  kochałam jak nikogo na świecie poprostu byłam tak mu wdzięczna i tak go kochałam za to że jest, chce być kocha nie tylko mnie ale i moje dzieci otacza troską, że zaczełam mu ze wszystkim nadskakiwać, chciałam mu wszystko dać! Wszystko, ale niestety nie pytałam czego oczekuje, a ja swoją wolę narzucałam, np gdzie isć, jakie spodnie kupić, co zjeść, na co odłożyć itd., uważałam że wiem lepij od niego czego potrzebuje, to smutne bo chcąć by był szczęśliwy - a nawet ja nie byłam w tym, to jest głupie-
Trudno się nie obwiniać jeśli się zawiniło, chcąć coś zmienić trzeba wiedzieć co, ja to już wiem, ale żeby było dobrze potrzebuję usłyszć od niego też nad czym pracować, nie chcę mu narzucać swojej woji, chce byśmy razem nad tym pracowali, może to dziwnie zabrzmi, ale potzrebuję by mnie poprowadził za rękę. To znaczy, by to było wspólne, a nie moje życie...

Jego odpowiedź na Twój sms jest dowodem, że niestety miałam rację.

Nie narzucać się, to znaczy nie dzwonić, nie pisać sms-ów, nie wpadać z niezapowiedzianą wizytą.
Nie narzucać się, to znaczy czekać na jego ruch, na jego telefon, na znak od niego. To znaczy zacząć wprowadzać te wszystkie hasła, o których piszesz niemal od poczatku wątku, w życie. To zaprzestanie używania pretekstów do dalszego nękania go. To decyzja, by żyć swoim życiem.

Chciałaś go udusić owijając się wokół niego, odszedł od Ciebie, a Ty z uporem godnym lepszej sprawy robisz dokładnie to samo, co przed rozstaniem tyle tylko, że zmieniłaś metodę. Dalej ma być tak, jak Ty sobie wyobrażasz, jak Ty chcesz, ale teraz opatulasz to wszystko słowami "zrozumiałam swój błąd", "chcę się zmienić", "zmieniłam się". Słowa, słowa, słowa. W Twym sposobie myślenia nie nastąpiła jakakolwiek zmiana. Ja, ja, ja, mnie, moje, moją, o mnie - "ja" odmieniane przez przypadki.

Piszę do WAS z WAMI bo nie mam z kim porozmawiać. Piszę szczerze, a trudno przyznać się do własnych błędów, To boli. Mówię prawdę, bo oczekuję prawdziwej pomocy, tu mi łatwo się otworzyć.
Proszę o wsparcie bo nie radzę sobie emocjonalnie, psychicznie jest mi ciężko, bardzo ciężko. Nie mam przyjaciół u których mogła bym szukać wsparcia.
Bardzo chcę to naprawić, bo tak bardzo żałuję że mogłam być taka.
Być taka dla drugiego człowieka. Człowieka, którego myślałam że kocham, teraz wiem że bardzo kocham i źle robiłam. Czasem musi się coś stać by człowiek dorósł i zobaczył pewne rzeczy takie jaki mi są. Może je olać lub postarać się zmienić.
Ja chcę zmienić co było wiem, że droga do tego jest przez zmianę siebie. Nie wiem jak nad tym pracować  aby to zrobić dlatego piszę.
Wiem że sama sobie nie poradzę, moje emocje, obowiązki w domu, żal, ból, chęć zmiany, ciąża i inne problemy. Jest trudno. Zapisałam się do psychoterapeuty wizyta za 3 dni. Wiem że tam recepty nie dostanę ale może nakierunkuje mi jakieś myślenie, czy sposób zachowania, Nie oczekuję że ktoś coś za mnie zrobi, ale że mi pomoże zobaczyć, przybrać pewną postawę.