po co nam córki? - Netkobiety.pl

Szukałam wątku na wzrost ciśnienia i znalazłam... Dzieci nie są po coś, dzieci są owocem uczuć , namiętności  dwojga ludzi.
Nie są wytworem wyrachowanym na to by spełniały nasze ambicje lub odgrywały naznaczone z góry role.

Nokiaa twoja sąsiadka jest ograniczona,wychowana w innych czasach i przez osoby tam samo ograniczone. Wiele kobiet pokolenia 50plus żyjących w małych społecznościach tez ma takie poglądy.
Dzieci trzeba zrobić z trójkę zawsze na starość ktoś się nami zajmie. No ja bym tak nie zakładała że ta sąsiadka wogóle starości doczeka w tych czasach, raki różnego typu, wiele chorób.

Moje pokolenie to  chyba nie powinno zakładać że dożyje  70siątki, polowa znajomych ludzi choruje na nowotwory , reszta ma tak ciężkie warunki życia że wyjeżdża za granicę.
Jak wyjadą za granice ułożą swoje życie to co w sytuacji gdy rodzic zachoruje?

Pozostawać będzie wybór własna rodzina dobro własnych już dzieci czy rodzic, jeśli się da pogodzić opiekę to pół biedy a jak nie to i tak zostajemy skazani na opiekę obcych.

Dzieci otaczane miłością, wsparciem oddadzą całą włożoną w nich miłość . Jeśli zobaczą krzywdę rodzica to postąpią właściwie.
Jednak wielu bardzo wielu rodziców wychowuje swoje dzieci niewłaściwie, niszczy poczucie własnej wartości w dziecku wpędzając je w kompleksy.
Takie dziecko ucieknie na koniec świata od takich rodziców, a to czy są chorzy czy nie to nie ich będzie sprawa.

Dzieci są owocem miłości rodziców , kocham je bezwarunkowo . Ale myślę , że to nie oznacza , że nie myślę o tym co będzie gdy będę stara . Czy wtedy będzie ktoś , kto będzie o mnie pamiętał. Nie mówię tu o opiece za wszelką cenę ,czyli cenę własnego życia , nie mówię o poświęceniu  albo o nadgorliwości w odwiedzinach .
Moja mama jest już sama,  tata nie żyje . Wiem jak czeka kiedy ją odwiedzę ja albo maja siostra . Czeka na pogaduchy o byle czym , lubi jak trochę się jej pozwierzam , oczywiście nie ze wszystkiego bo jest schorowana . Czasami trzeba się nią zaopiekować , np. wtedy kiedy była po operacji . I tak cytując temat tego wątku po to też są córki i synowie .

Wyjątek własnie dlatego ludzie powinni mieć przyjaciół w nich mieć oparcie.

Czas gdy dzieci wyfruną, założą własne rodziny wypada gdy rodzice są jeszcze w dobrej kondycji. Powinni mieć własne osobne życie, swoich znajomych , przyjaciół by na starość mieć kogoś obok siebie  tez oprócz dzieci. W końcu nawet z dzieckiem nie o wszystkim da się pogadać.

Moja babcia najukochańsza miała 78lat jak zmarła, miała wiele babć znajomych które ja odwiedzały i które ona odwiedzała.
Wyjeżdżała do wnuków,była ciągle roześmiana ciepła. Na wigilie zjeżdżało się i ponad 30 osób. Gdy babcia zmarła moja matka nie pociągnęła tradycji.
Nie ma znajomych, każdego uważa za gorszego od niej, żyje w kwaśnym sosie. I taka umrze, nie przystępna zimna i chłodna.

Ludzie powinni nawiązywać relacje z sąsiadami, żyć w zgodzie bez zawiści, mieć przyjaciół by gdy dopadnie nas smutek nie wieszać go na dzieciach a rozkładać po równo i mieć wsparcie w innych.

Jeśli ktoś "hoduje" dzieci to pewnie musi mieć z tego korzyść:)Nie lepiej dzieci po prostu mieć?:)
Mi dziecko potrzebne jest,żeby je kochać i żeby ono kochało mnie:)Mam córkę ale sądzę,że umrę dość wcześnie i nie będzie kwestii zmieniania pieluch.Od tego jest opiekunka,której za to się płaci przecież.To tak jakby uważać,że córka ma być darmową opiekunką.

Mąż nie jest od utrzymywania żona- żona jeśli zdrowa powinna również pracować.Tak stanowi kodeks cywilny.

Miałam możliwość być z córką dokąd ukończyła 2 i pół roku.Gdybym nie miała takiej możliwości wzięłabym opiekunkę lub posłałabym do żłobka.

Co do takich sąsiadek- ja słucham ich tak uważnie,że nie potrafiłabym przytoczyć dokładnie ani jednego zdania,które usłyszałam.Tobie też to radzę.Bo po co zawracać sobie głowę tym co nie ciekawe i mało śmieszne?

TA sąsiadka zajmowała się babcią, więc wie co to opieka nad starsza osobą.
Czy chciałybyście takiego życia dla własnych dzieci? takiego piekła?

Laura- jeśli dobrze zrozumiałam sąsiadka jest starszawą babą co to już dzieci odchowała i była u lekarza ze sobą:)

Ha, ha, ha! Zaskoczenie, że nie stara baba?

Zapewniam, że jest mnóstwo młodych kobiet, które myślą stereotypami.

Hm powiem wam ze sama tak powiedzialam do swojego M w zartach ze nasza mala jak dorosnie to z nami zostanie ale dobrze wiemy oboje ze wyleci z gniazda tak samo jak moi synowie kiedy dorosna....moj 7letni Mateusz ostatnio jak z nim rozmawialam powiedzial tak Jak dorosne zostane mama z toba i bede ci pomagal....usmialam sie w duchu....Nie mam zamiaru zatrzymywac mojej trojki kazde pojdzie w swoja strone a ja bede miala czas dla siebie i przyjaciol Bede szczesliwa jak dzieci beda mnie odwiedzac

Znam kilka przypadkow gdzie dorosle dzieci zostaja przy rodzicach np moja siostra siedzi ze swoim facetem na wiuosce z jego rodzicami tak im lepiej jak uslyszalam nie chce im sie wyprowadzic bo gdzie ? po co?

Po co? po to zeby stanac na nogi a nie kurczowo trzymac sie tesciow mowie do niej

Znam tez taka rodzine gdzie maj a2 synow jedna corke wyprowadzila sie na swoje i rodzice nie moga jej tego wybaczyc ze ich zostawila z wielkim domem ogrodem i cala ta robota....bo ona wszystko przy nich robila

a ja  pewnie będę miała odmienne zdanie:)
sama jestem mama, moje dzieci to owoc wielkiej miłości, oddania, szacunku.Również jestem córka, moi rodzice starali sie jak umieli, dawali miłosc garściami, wspierali, miałam poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia.
jestem zdania że gdy dorastamy,zakładamy własne rodziny, role sie trochę zmianiaja. To my powiniśmy wspierać swoich rodziców, pomagac im, nie zapominac o nich!!!
Myslę że ta "baba" o któej piszecie miała to właśnie na mysli. każdy z nas ma świadomośc że kiedyś będzie stary, nieporadny. Wtedy ucieszy nas każdy miły gest ze strony dzieci. Nie musi to być pomoc typowo materialna, ale zwykłe zainteresowanie, uwaga, chwila na wysłuchanie. ja nie wyobrażam sobie abym nie zajęła sie swoimi rodzicami, nie odwiedziła.
I jest jeszcze cos. Przez pokazanie dziecku że kochamy swoich rodzciów szanujemy ich uczymy tych małych ludzi szacunku i miłości do siebie samych!

jesli zajdzie taka potrzeba to trzeba to zrobić

Nie mam córki i zapowiada się, że nie będę miała. Na bank nie zrobiłabym z niej niewolnika:(!

Ona w temacie mówiąc: sąsiadka zakłada sobie hodowle dzieci, żeby sobie zapewnić opiekę na starość

Wiekszosc osób ,które znam oczekuje ,ze dzieci ,a w szczegolnosic córki jesli takie posiadaja ,maja obowiazek zajmowac sie rodzicami na starosc.A poza tym zabawiac, i zaspakajac ich czesto wewnetrzne poczucie samotnosci.Tyczy sie to szczegolnie matek.Uwazam ,ze jest egoistyczne i toksyczne.Moja toksyczna matka od najmlodszych lat mojego zycia probowala dokonac tego zeby to ja był jej opiekunka.A pozniej wymagala zebym była na jej kazde zawołanie i spełniała jej oczekiwannia,ktorych oczywiscie nie spełniałam.O mały włos ja bym nie została taka matka.Dzisiaj wiem ,ze moja dorosła córka ma swoje zycie ,prawo do swoich wyborow i decyzji i jezeli bedzie chciala to sie mna zajmie ,jezelli nie to nie.Nie rodzi sie dzieci po to zeby zostawali opiekunami na nasze stare lata.Moga,ale nie musza.

Przyznam, że przeraża mnie podejście matek "poświęcam dziecku całe życie".

MALINA  no własnie jesli sa normalne.Twoje widocznie od początku były toksyczne jesli tak sie to potoczyło.
Ja nie piszę o sytuacjach skrajnych takich jak szantaże rodziców, wymyslanie , i td..
ja tylko pisze o tym ze kłamstwem jest że rodząc dziecko mamy w głowie tylko jedną myśl " będę je kochała, dam jeść, wykształcę".
Nie każdy potrafi sie do tego przyznac że mamy dzieci równiez dlatego ze chcemy miec bliską osobę, wsparcie, osobę która nas będzie szanowała, kcohała, to jest transakcja wiązana jesli to tak można nazwac.
Moja mama zawsze mi mówiła że dziecko wychowuje sie dla ludzi nie dla siebie. Akceptowała moje wybory, szanowała moje zdanie, a jednocześnie"trzymała rękę na pulsie"  zawsze mogłam na nią liczyć i nie wyobrażam sobie aby jej zabrakło w moim zyciu. Moje dzieci uczę szacunku do babci, dziadka, jestem tez zdania że co dasz to odbierzesz..
i wręcz oburzają mnie osoby które piszą o swoich rodzicach że mają ich dośc, ze ciągle ględzą , wydzwaniają i ciogle czegoś cchą!!  jeszcze chwila a my mozemy byc taka babcią, która będzie tęskniła do potrzymania z arekę własne dziecko a ono bedzie nam groziło palcem i wywalała oczami z obrzydzeniem na nszaą nieporadość

malina pamiętam jak dużo przeszłaś, Ona założyła w innym temacie historię osamotnionej cioci, rozumiem i jedną i drugą, malina jest rozgoryczona toksyczną babką i matką-ssawką, Ona jest zapewne dzieckiem kochanym, stąd jej przyszłe poświęcenie!każdy ma prawo wyboru, a do opieki też trzeba się nadawać, jeszcze 4 lata temu wnuczek zle traktował babcie-sąsiadke chorą na alzheimera-tzn szturchał, krzyczał, popychał, ale mają etykietkę dobrych dzieci" bo nie oddali do DPS". a ja się zastanawiam, po co brac sobie na sumienie takie czyny, skoro łatwiej oddać osobę tam gdzie nikt jej nie będzie poszturchiwał, co ciekawe chłopak jest swietnym męzem i ojcem, nie wiedzialam zeby krzyknął na swoją zone czy dziecko!więc po prostu nie nadawal sie do opieki!

to się nazywa spychalszcyzna..i nie wiem co by się musiało stać, ile trzęsien ziemi abym ja sie na taki krok zdecydowała wzgledem moich rodziców
co to znaczy łatwiej oddać??? rodzic to nie ksiazka z biblioteki!! brak mi słów!!smutne to jest..
NOKIAAA najłatwiej byłoby aby każde młode małżeństwo mieszkało samo.. bez babć , dzoadków, rodziców. Wiem jaka jest sytuacja i jest to bardzo trudne.
dzis też zauważam  jeszcze jedną kwestie. Młodzi sa nastawieni na branie. Oczekują że matka czy babcia zajmie się dzieckiem , one polatają z kolezankami, posurfuja po necie 'odchamią się" .. a gdy taka babcia protestuje lub jest niedomyślna to już jest zła.

Gonimy za kasa, lepszym życiem , w wielu sytuacjach jesteśmy wmanipulowani nie zdając sobie  z tego sprawy. Tracimy coś bardzo cennego DOBRA TWARZ  , uważam ze telefon do rodzica  pomiędzy jedną a druga spłatą kredytu nie spowoduje że cokolwiek stracimy a wręcz odwrotnie

MALINA  tak jak pisałam wczesniej ja nie pisze o skrajnych patologicznych sytuacjach , o przemocy i td..  myslę ze wiele zalezy od naszego charakteru. Mój mąż pochodzi z rodziny gdzie  matka to osoba oziębła, podła, jej osoba to jedynie bół, cierpienia w umysłach jej dzieci. A wyobraz sobie ze pomagają jak umioeja, odwiedzają, spedzają razem swieta, robią zakupy , przychodzą.. a zaznały tyle zła i smutku ze moznaby obdzielić spora gromadkę dzieci

Wiesz ONA łatwo Ci przychodzi generalizowanie.Mnie moja rodzina, miedzy innymi matka okradła.Musze w sadzie prosic o swoje ciezko zarobione pieniadze.Jestem niezalezna finansowo od ponad 20 lat.I 20 dałam sie wykorzystywac pod plaszczykiem słow:najwazniejsza jest rodzina. Wiesz bardzo czesto dzwonilam do swojej wiecznie sfrustrowanej matki.Jednakze w przeciwna strone to nie dzialalo,Matka rzadko to robila,a jezeli tak to z reguły po to zeby wyładowac na mnie swoja złosc.Nie byłam godna jej telefonów.I wiesz 20 lat zajmowalam sie swoja babka,pomagała,a ona ciagle mi mowiła co mi wolno ,a co nie (majac 40 lat) i mojej córce tez i jak jej powiedzilam ,ze mam tego dosyc juz nie wytrzymuje takiego zycia..To wiesz co mi powiedziala ,ze mnie poda na opieke społeczna ,ze ja maltretuje.wszystko na ten temat.na szczescie nie musze juz tego wszystkiego znosic.
Pozdrawiam

Tak przeszłam wiele,mogłabym tu pisac godzinami,dzisiaj juz jestem szczesliwa i zaczełam nowe zycie.Dwa lata mnie kosztowalo pogodzenie sie z tym ,ze nie byłam i jestem kochana przez toksyczna rodzine.Dzisiaj wiem ,ze nic nie dzieje sie bez przyczyny,dzieki temu mogłam na szczescie przerwac łancuszek toksycznych matek w mojej rodzinie i dac wolnosc swojej córce .Pozno ,bo pozno ,ale dałam
Pozdrawiam Nokiaa

Wspolczuje Twojemu mezowi,zyc udajac ,ze wszystko jest ok.

Raczej nie wybacze swojej matce,ale wybaczyłam sobie ,ze pozwoliłam na to zeby mnie tak traktowala,razem z jej zboczonym mezem.
I bardzo jej wspolczuje,ze została teraz sama.Ale pracowala sobie na całe moje zycie.
Mnie to nie gryzie i nie niszczy,wręcz przeciwnie ciesze sie kazda chwila bez matki.Przerobilam juz swoje skrzywdzone dziecko.
A mowie o tym i bede mowila szczegolnie ludziom ,ktorzy mecza sie udajac ,ze wsystko jest dobrze ,ale nie daja sobie rady w obecnym dorosłym zyciu.Wybieraja za mezow alkoholikow,przemocowow,zdradzaja sie wzajemnie ,tłuka i nie szanuja.Warto zeby zajrzeli jak wygladalo ich dzieciństwo,Wszystko co w nim sie złego dzialo ma odbicie w zyciu dorosłym ,wpływa na nasze wybory i sampoczcie i choroby.

Niech i tak bedzie  ONA  pomylilam:)
Nie wiem co czuje Twoj maz ,moge sie tylko domyslac.Ale to juz nie moja sprawa.
Pozdrawiam

Ale coś w tym jest ze mlodych chowa sie na szczęściobiorców, tak że gdy pojawiają się problemy to wymiękkają. I nie mówię tu o dziadku w pampersach, ale nawet o alimentach, o bezrobociu.

u mnie jest podobnie..
myślałam jeszcze o tym temacie i Szarlot wyraziłaś podobne do moich odczucia.
ja w zasadzie własnie bardzo cieszę się, że moje dzieci to córki, bo bardzo liczę na tą przysłowiową, ale i dosłowną, kobiecą solidarność.. że właśnie prędzej czy później będziemy dla siebie głównie rodziną, ale także przyjaciółkami. tak ja ja z moją mamą.

Wiesz Ona moja własna siostra prosi mnie o opiekę nad jej synem, a mi przypomina się jak mi dokuczała, jak złamała mi palec. W to samo miejsce, bratowa, ktora nie jest blizsza od siostry. I jaki efekt? Tej drugiej wszystko, tamtej nic.
Widocznie coś się musialo stać. Jak było z wujem twoim? Moze coś się stało?
Moja babcia odmawia głosno różaniec odkąd pamiętam. Modli się, odwiedza święte miejsca. Narzeka na dzieci, że ją mają gdzieś. A mają za złe babci, ze dzieci były niewazne, ze nie zadbała o nic. Ze żadne z dzieci nie dostało od babci na szkołę, że tylko gospodarstwo. I dlaczego ją mają gdzieś?
Pomijam moralnośc babci-jest obrzydliwa. Potrafi naprzykład głośno dowodzić, że nasz kuzyn marek to nie dziecko wujka. Jest to syn kawalerski wujka, poza małżeński. Zrobiono testy, udowodniono. Wujek placil alimenty. Babka tymczasem dalej swoje. Nie jest wazne, ze zmarnowali matce marka zycie. A jak to wyglądało? Wujek chodził z dziewczyną, zaszła w ciążę. Z dzieckiem na reku plakala pod oknem, bo się na nią wypiął. Babka i dziadek gadali ze to nie jego.(Nie jego???Pierwszy stosunek z dziewicą zakończony ciążą) W końcu zrezygnowała, wychowała naszego kuzyna sama. Nie chciala wiecej zadnego faceta. Ma 44 lata i jest sama. To swietna dziewczyna, taka wartościowa. Ubiegły rok pracowalismy razem, przyznała się, że to ona. Gdy myślę o niej to jestem wściekła za nią. I może włąśnie takie grzechy mają na koncie rozżaleni, pochorowani starsi ludzie?Poczciwi dziadkowie-czy aby tak wygląda prawda?

To temat tabu w rodzinie. Ja dokładnie wszystkiego nie znam, znam tylko z opowiadań rodziców. No i matka marka się przyznała w tamtym roku. Zresztą nawet strach pisac na forum, zeby ktoś nie skojarzył faktów:(
Szarlot żebyś poznała tę laskę, aż nóż sie otwiera w kieszeni za taką niesprawiedliwośc. Jaki charakter, jaka wartościowa postać, jaka miła i ciepła. Tylko zraniona. Tak bardzo, że strach:(

Ja wiem jedno nic sie nie dzieje bez przyczyny.
Nie oceniam ani tych którzy nie pomagaja ,ani tych ktorzy zostali sami na stare lata.
Całe swoje zycie pomagam innym i w zyciu prywatnym i w zyciu zawodowym.Ale nie pozwole na to zeby ktos pod zasłona starosci ,chorobczy swojej pozycji w rodzinie(roli) mnie krzywdził i wykorzystywał.Niczym sobie na to nie zasłuzylam. Wiecej dawałam niz brałam i moze to był bład.
Dlatego nie potępiajmy,bo sami mozemy zostac potępieni.
Kazdy ma prawo do swoich wyborów,a to ,ze u kogos rezonuje to ,ze nie utrzymuje kontaktu ze stara matka czy schorowana ciotka to jest tylko i wyłącznie jego.Cos jest w nim takiego ,ze nie jest w stanie przejsc nad tym do porządku dziennego;moze to byc wrazliwosc ,czułosc czy empatia.A  moze problem ,z ktorym sobie nie radzi i mysl o tym ze mogłby tak sie zachowac wzbudza w nim ,lek i strach przed ocena i krytka innych.
Nie wymagajmy zeby ktos robił cos wbrew sobie zeby zadowolic innych.Tak zostalismy wychowani ,ze myslenie o sobie to egoizm.A kazdy psycholog to powie ,ze egoizm -zdrowy to najwazniejsza rzecz w zyciu.Bez niego mnostwo ludzi choruje na serce ,na choroby umysłowe i popada w depresje.Ja nie daje zgody na robienie czegos wbrew sobie tylko po to zeby zadowolic kogos,a sama bede sie z tym wiła i gryzła podupadajac  na zdrowiu.Wszystkie złe emocje i uczucia do tego doprowadzaja.
Zyj i dac zyc innym

ONA - jasne.. nic nie jest pewne, tym bardziej, że przecieram szlaki wychowania dwójki dzieci. wyważenie relacji, pielęgnowanie ich wzajemnego stosunku.. sama w tym jestem jak dziecko we mgle.
ale przecież wiem, że moja mama też była 'nowa w temacie'.. i dała radę. mimo, że były wyboje, to teraz dziękuję jej, że jest.
ona, mam nadzieję, też jest wdzięczna losowi. a pewnie powinna być po prostu dumna - z siebie

a a propos tego co pisze malina.m - jak najbardziej - nie jesteśmy po to, żeby spełniać oczekiwania innych.
jeśli tak zostaliśmy wychowani, to nasi rodzice są mądrzy i rozumieją nasze wybory.. jeśli sami to wypracowaliśmy - na terapiach, przez pracę nad sobą - to nasi rodzice są rozgoryczeni i myślą o nas jak o egoistach.

Musze opowiedziec ostatnie zdarzenie. A wiec moja  mama zachorowala na grype, przyszedl wekend a ojciec przebral sie w szlafrok i dolączył do grona chorych. W końcu się wyleżał i wyspał. Nie wierzę w jego chorobę, mam wrażenie że oszukuje. Bo stwierdzenie, ze mnie slabiej wzięlo do mnie nie dochodzi. wczoraj mamy siostra przyleciała z rosołem, a ja usłyszałam żale że nie przygotowałam dla chorych obiadu. Cóz. Myslę o obiedzie, gdzie mój synek ząbkuje i nie spałam 3 noc? Matka o nic mnie nie prosila, za to gorzkie wyrzuty czyni ze musza ludzie z zewnątrz przynosic obiady. Jak zwykle babcia mnie denerwuje najbardziej!!!
Sluchajcie dziewczyny nie obraza mnie to, ze mam im dac miskę zupy. Denerwuje mnie fakt, ze mój ojciec jak zabrakło gospodyni to nie moze wyjąć mięsa i tego obiadu sam zrobic. Gdyby matki zabrakło, to co ja mam mu odkurzac, sprzątac i prac? Co ciekawe jej bym pomagala, bo ona prędzej by pomogla niz on.
ojciec-sierota Bo ona tak go nauczyla? Nikt z zewnątrz nie zrozumie tego schematu, latwo jest oceniac po zbolałej minie mojego ojca. A jest to pxxxny egoista, który zawsze sobie ugotowal 2 jajka, zrobil 2 kromki. Nigdy nie pytal:czy ty tez chcesz, za to chetnie podjadał czyjes. mama zawsze robila wiecej,zeby sie ktos inny najadl...ojciec nigdy, za to wielkie wyrzuty byly ze ktos zrobil slodki deser, bo on jest diabetykiem...budyn bez cukru?
teraz w chorobie ciagle wspominam, jak mi mowili ze to nie nasz dom, ze to sprzedadzą. Jak spraszali chorych bratanków, mimo że mamy w domu niemowle. I powiem szczerze, choc powinnam to nie współczuję. niby rodzina-a szybciej pomoge obcym:(