Boje sie wlasnej corki !!! Pomocy !!! - Netkobiety.pl

Boże jakie to przerażające. Wiem jak Ci ciężko, by chyba wyszłyśmy za mąż za "tego" samego człowieka. Mam z nim 3 córki - ale mnie się udało. Nie są takie jak ojciec. Najmłodsza mieszka jeszcze ze mną i choć moje problemy są trochę innego rodzaju, też nade wszystko na świecie chciałabym, aby już zamieszkała oddzielnie (ma 27 lat i dziecko). Wysysa ze mnie wszystkie siły i cały mój spokój.
W twoim przypadku myślę, że powinnaś zwrócić się do Niebieskiej Linii po poradę, ewentualnie w razie agrestwnych zachowań założyć na policji niebieską kartę. No i znajdź sobie miejsce, gdzie mogłabyś w razie czego uciec - rodzeństwo, przyjaciółka?
Trzymaj się, jakoś

SweetHarmony łatwo tak mówić kiedy sytuacja nie dotyczy Ciebie i nie jesteś w to zaangażowana emocjonalnie. To jest strasznie trudna sprawa gdyż to jest jej córka, którą autorka postu z pewnością kocha pomimo wszystko. Nie jest proste donosić na własną córkę policji.

Nie wiem jakie są powody, że córka zachowuje się aż tak strasznie. Poza widocznymi problemami natury psychologicznej możliwe, że między nimi jest wiele spraw, które powinny sobie wyjaśnić?

Może córka dorastała z poczuciem, że jest obciążona przez swojego ojca pewnym ryzykiem zachowań, co powodowało, że jednak czuła się nieco odrzucona? Czuła się porównywana, czuła się jakby gorsza z samego faktu kim był jej ojciec?

W każdym razie wygląda na to, że córka przestała mieć kontrolę nad swoim zachowaniem, wybuchami złości itp.

Może faktycznie warto być w stałej konsultacji z psychologiem, który by doradził w jaki sposób rozmawiać z córką. Co można jeszcze zrobić aby sytuacja się poprawiła.

Moze warto też zadzwonić na jakiś telefon zaufania, zwrócić się o poradę do Niebieskiej Linii?

Fajnie gdyby córkę przebadał jakiś specjalista, gdyż gdyby postawiono jakieś rozpoznanie to łatwiej byłoby opracować plan postępowania wobec niej.

Jeśli zachowanie jakiejś osoby zagraża bezpieczeństwu innej, to można ona wystąpić o przymusowe leczenie, również psychiatryczne. Dotyczy to także osób dorosłych.

Przy kolejnej próbie agresji ze strony córki - wezwij policję. Możesz szukać pomocy na stronach "Niebieskiej Linii" - adres znajdziesz w Google.

Możesz też podjąć własną terapię.

Przeczytałam Twój ostatni post. Jeśli jesteś bezradna, to na własne życzenie. Biegiem na terapię. To szansa dla Ciebie.

Jezeli zloze wnioskek na policji, juz do konca zycia bedzie
notowana w ich kartotekach, do konca zycia bedzie miala wpis., ktory w wielu przypadkach zyciowych moze jej w przyszlosci zaszkodzic.

Nawet nie umiem sobie wyobrazic twojej sytuacji(mam dwuletniego synka)ale tak mi sie samo narzucilo na mysl...-boisz sie ze jak zlozysz wniosek to bedzie miala wpis ktory moze jej zaszkodzic...a myslisz ze jak (NIE DAJ BOZE)zrobi ci w koncu krzywde albo nawet...(boje sie tego napisac)to jej to nie zaszkodzi w zyciu?Mysle ze po tragedii do jakiej moze dojsc nie bedzie juz miala zycia!!!
Wyczytalam wyzej byc moze dobra podpowiedz-zadzwon na ,,NIEBIESKA LINIE,,tam sa fachowcy(tak sadze)ktorzy ci cos podpowiedza-bo ja czuje sie raczej bezradna-PRZEPRASZAM!

Rozumiem Twoje wewnętrzne rozdracie, w końcu to Twoje dziecko... Ale widzisz jakieś bezbolesne rozwiązanie tego problemu ? Każda dostępna opcja, będzie nieprzyjemna. Wiem jedno, lęk jest kiepskim doradcą. Zresztą im dłużej zwlekać bedziesz, tym trudniej Ci będzie. Przecież nikt nie ma prawa, używać wobec Ciebie przemocy. Nawet córka...
Nie wiem dlaczego, ale odnoszę wrażenie, że córka ma świadomość, iż może bezkarnie robić z Tobą co chce...

>>>>. Wybacz, ale zwyczajnie nie jestem w stanie uwierzyć, że Twoja córka "odziedziczyła" zachowanie po ojcu, bo takie rzeczy się nie zdarzają. A że mieszkała z Tobą i (z tego co zrozumiałam) nie miała z nim kontaktu, niemożliwe jest, by przejęła wzorzec zachowania po nim <<<<

Nie, nie miala takiego wzorca i to jest wlasnie to, co najbardziej mnie zastanawia.
Kiedy bylam w ciazy,  a i potem  kiedy corka byla mala, tak wlasnie rozmawialismy sobie czesto z moimi rodzicami, ze corka bedzie inna i cieszylam sie , ze rozeszlam sie wczesniej ,  ze corka nie bedzie miala mozliwosci zyc w swiecie agresji, ze nie bedzie miala tego zlego wzorca.

Moge nawet powiedziec, ze z nadwiazka staralismy sie dac jej cieply dom . Nigdy w zyciu nie widziala ani u mnie, ani u moich rodzicow przemocy.
Dom byl cieply, bardzo rodzinny, z tradycjami,  a ja nigdy w zyciu nie moglabym nawet pomyslec, aby podniesc reke na swoja Mame, ktora zreszta kochalam i kocham ponad wszystko.
Doprawdy nie wiem gdzie tkwi przyczyna. Moze cos jest w genach ? Sama nie wiem juz w co mam wierzyc.

##############################

>>>> Nie wiem jaka jest przyczyna jej agresji, ale musiało być coś nie tak w waszych kontaktach i Ty powinnaś najlepiej wiedzieć co i zastanowić się dlaczego. Sama byłam dzieckiem bardzo wrażliwym i odreagowywałam agresją, ale zapanowałam nad tym. Więc da się, jeśli się ma do tego warunki <<<<<

Ta agresja towarzyszy corce juz od dziecka. Miala ona rozne oblicza,  w zaleznosci od wieku corki.
Dzisiaj jest juz dorosla , wiec i agresja jest tez bardziej "wyrafinowana ".

Nie umiem juz znalezc drogi porozumienia, chociaz probowalam wszystkiego, a teraz juz poprostu brakuje mi tej wiary i determinacji, ze cos
jeszcze moge zmienic.

Jechalysmy dzisaj np. do pracy razem ( razem dojezdzamy ), bylo cicho i spokojnie. Nagle nieoczekiwanie corka zaczela robic mi wyrzuty, ktora przeksztalcila sie w awanture, a powod byl taki ze nic nie mowie, ze sie nie odzywam.
Odparlam , ze jest wczesnie rano, jeszcze jestem zaspana i tak w ogole to chce miec troche ciszy rano przed praca.
Moja odpwiedz doprowadzila corke do furii, nie zwazala ze sa wokol nas ludzie, krzyczala ze wlasnie pokazalam jej ze ja ignoruje  i wyzywala mnie.  Bylo mi wstyd, ludzie spogladali na nas, niektorzy odeszli . Powod do klotni zaden, przeciez nie kazdy o 6-ej rano chce prowadzic konwersacje.

Inny przyklad .... jedziemy razem samochodem, ja prowadze.
Corka zaczyna robic mi wyrzuty , ze nie chce sie spotykac z kims za kim osobiscie nie przepadam, ale ona chce aby ta osoba nas odwiedzala.
Odparalam, ze nie koniecznie przeciez kazdy musi lubic kazdego.
Taka odpowiedz wywolala u corki furie, zaczela mnie w samochodzie "okladac" i szarpac za wlosy. Jechalam juz "zygzakiem " i blagalam,  aby nic nie jechalo z przeciwka , i abym utrzymala kierownice.
To jest przeciez szokujace, jak mozna nie zdawac sobie konsekwencji z takiego zachowania. Przeciez ona nas kiedys obie zabije.

Wyjasnie moze dlaczego nie przepadam za ta osoba, o ktorej wspominalam wczesniej, a ktorej wlasciwie sie obawiam.
Osoba ta zajmuje w zyciu dosc wysokie stanowisko zawodowe, nie jest  to zadna patologia.
To czlowiek mily i uprzejmy , ale  fanatycznie powiazany z jakas ( wedlug mnie )  religijna sekta. Wprawdzie mowi, ze to jakas nowa religia, ale obrzadki sa dla mnie dziwne. Do tego dochodzi przeokropne wedlug mnie ,  nachalne nagabywanie, napastowanie do zmiany wiary, uczeszczanie do ichniejszego kosciola,  zastraszanie odnosnie juz nadchodzacgo lada moment  konca swiata, i masa roznych takich sensacji od ktorych boli mnie juz glowa.
Po kazdej wizycie tej osoby jestem podwojnie wykonczona psychicznie. Naprawde chce spokoju i chce dobierac sobie przyjacio wedlug
moich zapatrywan , a nie zmuszac sie do spedzania czasu z kims, kto mi nie odpowiada .
Nie chce ograniczac corce swobody w jej zyciu prywatnym, martwie sie jednak, czy jest na tyle dojrzala, aby wlasciwie ocenic sytuacje i nie
poddac sie "urokowi" tej osoby. To bylaby juz kompletna katastrofa.
Niestety kazde nasze rozmowy na ten temat koncza sie awantura , a o skutkach juz pisalam wczesniej.

#############################

>>>> Nie wiiem dlaczego, ale odnoszę wrażenie, że córka ma świadomość, iż może bezkarnie robić z Tobą co chce... <<<

Tak, ma swiadomosc tego.
Staram sie nie reagowac agresja na jej zachowanie, a to wyzwala w corce coraz wieksze poczucie bezkarnosci .
Czasami odnosze wrazenie, ze gdybym zareagowala agresja na agresje, to jej by to ulzylo.
Pisalam juz ze rozmowy nie odnosza skutku. Kiedy corka wpada w furie, nie slychac nawet wlasnych mysli.
Skad tyle agresji ?

Dokładnie się z tym zgadzam bo ludzie, którzy nie czują się czymś zagrożeni czy nie czują się pewnie nie atakują tak bez powodu. Nie mam na myśli oczywiście tego, że "to Twoja wina", albo że "jakieś błędy wychowawcze". Rzeczywiście jednak jest coś na rzeczy. Sytuacja jest jak widać już zaawansowana, skoro zaczynasz się bać własnej córki. Zastanawiam się jakie dokładnie to są sytuacje, w których ona tak się zachowuje, no i jakie są Wasze relacje w ogóle, poza tym. Trudno mówić o donoszeniu na policję... Sądzę, że dobrym wyjściem byłby kontakt z jakąś poradnią. Ludzie są różni, młodzież różnie przechodzi dojrzewanie. Nie wiadomo czy w tym wypadku ona "ma taki okres", czy coś jest bardzo nie tak, czy też ma coś w genach, jeśli to tak nazwać.
W każdym razie - jeśli są możliwości do tego, by rodzice mogli skłonić dorosłe dzieci do tego by wreszcie zaczęły żyć na własną rękę, to sądzę, że tym bardziej kiedy 20-letnia córka bije matkę, są sposoby by temu zaradzić.

Minoo Twoja córka reaguje z pewnością przesadnie, ale możliwe, że ta jej przesadność wynika z frustracji i nieumiejętności dotarcia do Ciebie. Bardzo szybko traci cierpliwość. Możliwe, że jest nadwrażliwa na coniektróe Twoje powtarzające się sformułowania, które doprowadzają ją do totalnej irytacji.

Wydaje mi się, że też można wpaść w agresję w sytuacji kiedy się ma duże oczekiwania w stosunku do osoby (ona do Ciebie jako matki ma takie oczekiwania), która z jakiś niezrozumiałych powodów nie potrafi nas zrozumieć, usłyszeć. W rezutlatcie córka faktycznie może czuć się ingorowana, co powoduje w niej frustracje i poczucie bezsilności. Jej postawa jest z pewnoscią niedojrzała, jednak póki co wygląda na to, że zupelnie nie potrafi poradzić sobie z tym problemem i stad tak silna reakcja. W dodatku tak silna reakcja może pokazywać, że ona naprawdę Ciebie potrzebuje. Możliwe, że ona od Ciebie jako matki oczekuje, że to Ty powinnaś coś zrobić, to Ty powinnaś być osobą, która powinna jej pomóc.

Nie usprawiedliwiam córki, gdyż ona też jak widać ma problem z komunikowaniem swoich potrzeb, z wyrażaniem siebie. Ty też w tej komunikacji nie jesteś otwarta.

Piszesz, że córka ma do Ciebie zawsze jakieś zarzuty? Może to nagromadzone przez lata jej żale pod Twoim adresem. Nie musi to oznaczać, że córka ma jedynie do Ciebie pretensje, nie musi to oznaczać, że postrzega Ciebie jako kogoś złego. Ale możliwe, że bardzo chce usłyszeć, że Ciebie naprawdę obchodzi co ona czuje, przezywa. Mozłiwe, że ona chce abyś wysłuchała jej żali i potraktowała to poważnie. Abyś nie przyjmowała postawy, że tylko Ty zawsze masz racje: pouczanie, moralizowanie, wykazywanie jej błędów. Aby ona wiedziała, że może też mieć pod Twoim adresem jakomś uwagę i oczekiwać, że potraktujesz poważnie tą uwagę. Nie jako zarzut, czy pretensję ale jako chcęć współpracy z twojej strony.

Tylko, że w niej jest teraz pewnie strasznie dużo nagromadzonych negatywnych emocji co utrudnia kontakt, gdyż pewnie każde jej słowo brzmi jak atak, niekończące się pretensje.

Wiele zalezy teraz od Ciebie, Twojej cierpliwości, wyrozumiałości.

Najlepiej byłoby skorzystać z porady psychologa.

Minoo, może było tak, że pozwalałaś córce na więcej, niż można było? Może nie wychowałaś jej na zasadzie przysłowiowego "kijka i marchewki" chcąc być tak inna jak jej ojciec?
Ja czasem uważam, że jestem zbyt oschła do swoich dzieci, ale czytając Twoje posty myślę, że chyba dobrze wychowuję swoje dzieci. Dość długo wychowywałam je sama i choć kocham je, to jednak staram się nie rozpieszczać za bardzo. Czują, że jest nad nimi ktoś, kto ma trochę więcej do powiedzenia. Nie biję ich, bo sama byłam bita i znam ten smak, ale stosuję kary typu: zakaz wychodzenia z pokoju, oglądania telewizji, zabieram telefon na jakiś czas. Zwracam od najmłodszych lat uwagę na to, w jaki sposób odnoszą się do mnie i do otoczenia.
Nie wyobrażam sobie, żeby któreś z moich dzieci mnie obraziło, a nie daj Boże uderzyło.
Twoja córka nie jest już  dzieckiem, ja w jej wieku byłam już mamą. Jest dorosła, więc powinna ponosić konsekwencje, jak osoba dorosła. Ona bije Ciebie, a jeśli nic nie zrobisz i będziesz płakać do poduszki, to być może będzie tak, że ona w końcu wyprowadzi się od Ciebie, założy rodzinę, będzie bić partnera, a może i własne dziecko.
Wiem, bo jestem matką, jak boli serce, gdy dzieciom dzieje się krzywda. Boli i wtedy, kiedy tej słusznej krzywdy zaznają z mojej strony, ale uważam, że Twoja córka zazna większej krzywdy, jeśli nic z tym nie zrobisz i będziesz dalej nadstawiać policzki do bicia. Jak to się mówi: "po nitce do kłębka"... zacznij( jak to już wyżej koleżanki i koledzy napisali ) od "Niebieskiej Linii", tam pracują ludzie, którzy podpowiedzą, gdzie i co dalej zrobić.
Początkowo Wasze stosunki zapewne się nie poprawią, ale jeśli się uda namówić ją na terapię, to wszystko się w końcu zacznie układać.
Mam nadzieję, że Wam się uda- za co mocno trzymam kciuki. Pozdrawiam Cię i życzę tylko wzlotów

Minoo twoja opowieść bardzo mną wstrząsnęła. To straszne, ze musisz przezywać takie rzeczy.
Najprawdopodobniej twoja córka ma jakieś zaburzenia psychiczne i wydaje mi się, ze bez psychologa się nie obędzie. Znam taka rodzinę, która miała podobne problemy i faktycznie okazało się ze chłopak ma zespól aspergera. Nie wiem jak jest w twoim przypadku, ale jeśli jeszcze masz sile cokolwiek ratować z tej relacji bez pomocy się nie obędzie.

czy twoja corka ma chwile spokoju, normalnego zachowania sie w stosunku do ciebie , czy zdarza ci sie z nia czasem tak normalnie "po ludzku"  rozmawiac na tematy rozne - nie koniecznie dotyczace waszych kontaktowych problemow czy jej  agresywnej reakcje w zlosci? jaki jest jej do ciebie  - twoj do niej stosunek w "normalny" dzien?

Witam.Widzisz ze wiekszosc odpowiedzi masz takich ze najblizśzym razem gdy Cie uderzy zadzwon na policje i powiedz co sie u Was dzieje.Ja podejrzewam ze ona na bank ma jakies zaburzenie psychiczne wiec i psychiatra tez przydalby sie,wspomniec o tym policji gdyby przyjechala,Moich sasiadow syn postepowaniem przypominal Twoja corke i co sie okazalo?schizofrenia paranoidalna a awanturowal sie i bil  jak Twoja corka.pytalas co robic wiec jak masz odpowiedz to dzialaj.na sentymenty juz tu dawno miejsca nie ma.pozdrawiam.

To co opisujesz jest straszne...
Myślę, że nie ma na co czekać tylko trzeb działać. W takich sytuacjach najlepiej wzywać policję. Nie ma na co czekać i liczyć że coś się zmieni..córce przejdzie..uspokoi się...