Nie potrafię zamknąć tamtego rozdziału... - Netkobiety.pl

Cześć ! Nazywam się Karolina. Mam dopiero a może aż 21 lat... Sześć lat temu zakochałam się w pewnym chłopaku . Chłopaku , który oczarował mnie od naszego pierwszego spotkania. Poznaliśmy się przypadkowo. Ale od razu wiedzieliśmy że coś z tego będzie. W końcu pewnego wieczoru napisał mi smsa " że jest wczorajszym wieczorem i ma na imię prawie tak samo jak ja ... Karol " ! zaczęliśmy się spotykać w ukryciu , ja miałam wtedy 14 lat a on 21 , na dodatek On pracował na stacji paliw razem z moją ... mamą ! Ale byłam gotowa walczyć o ten związek . Dopiero po pół roku moja mama się dowiedziała , zabroniła mi tego związku , zabierała telefon , nie odzywała się , raz nawet uderzyła mnie w twarz . Ale kochałam go . Bardzo dlatego nic mnie nie powstrzymało. Aż pewnego dnia mama zaakceptowała Nas. Pozwoliła nam się normalnie spotykać. Byłam bardzo szczęśliwa , a Karol był inny od tych wszystkich facetów dla których liczy się żeby zaliczyć jak najwięcej panienek. Codziennie przywoził kwiaty , czekoladki , nie było dnia żeby nie powiedział albo nie napisał że mnie kocha. Ufałam mu bezgranicznie , czułam się przy nim bezpieczna , naprawdę czułam coś wyjątkowego i nie było to nastoletnie głupie zauroczenie które przejdzie tak szybko jak pojawiło. Był dla mnie moim Karolkiem , myślałam że zawsze będziemy razem , że to WIELKA MIŁOŚĆ! Koleżanki , rodzina , znajomi i inni zazdrościli nam ... aż pewnego dnia Karol powiedział że wyjeżdża. że idzie do wojska . moje życie się rozpadło. Cały czas płakałam , prosiłam , błagałam żeby nie wyjeżdżał ale on postanowił już. Obiecywał że przyjedzie na przepustkę , że 9 miesiecy szybko minie ale wtedy nie wiedziałam całej prawdy ,że on chciał tam zostać na stałe. Nagle przestał przyjeżdzać , pisać , czekałam 4 miesiace tak az w koncu napisałam do Niego a on odpisał  tylko " daj mi spokój , daj mi żyć " ! mój świat się wtedy zawalił. chciałam się zabić , nie rozumiałam jak on mógł tak zrobić , dlaczego po tym wszystkim co przeżyliśmy. Minął rok , spotkaliśmy się , próbowalimsy zaczac od nowa. ale Karol się zmienił. Już nie był to ten sam chłopak ktorego pokochałam.
mówią że czas leczy rany ale ja naprawdę nie umiem zacząć żyć. normalnie życ, nie umiem przestać kochać , nie potrafię  zapomnieć , już powoli mnie to wszystko wykańcza.  zamiast ból , tesknota smutek powinny znikac to one się nasilają, Ja kocham go jeszcze bardziej niż kiedy byliśmy razem. On rok temu napisał to mojej siostry że byłam jego pierwsza miłością , i zawsze nią bede, nigdy nie przestanie mnie kochać. ale zbyt wiele ludzi się w nas wtracało , zbyt wiele ludzi nam zazdroscilo i zaczeli do niego donosic ze go zdradzam ze spotykam się z innymi ze juz zapomniałam... ale to gówno prawda. Nie ma nocy kiedy nie zasypiała bym bez płaczu. Nie umiem poradzic sobie z tym. dopóki nie powie mi prosto w oczy że mnie nie kocha , że już nie mam dla niego zadnego znaczenia to ja bede czekać . Pisałam do niego , prosiłam o jedno jedyne spotkanie abyśmy szczerze porozmawiali i zeby powiedzial ze juz ulozyl sobie tam zycie, ale nie odpisuje... ja nie wiem jak mam zyc. nie mowcie mi ze czas , czas , czas... ze on wszystko załagodzi, bo minęło 6 lat a on jest jeszcze gorszy. nie mówcie zebym się czyms zajęła bo to robię ale to nic nie pomaga... co ja mam robić??? jak walczyć o tą mi,łość???