Jak zachować się w obliczu choroby w rodzinie? - Netkobiety.pl

Tylko nie rozumiem po co chcesz pokazywać zimną krew i że się nie martwisz skoro tak nie jest. Ty też masz uczucia i to przeżywasz i myślę, że bez sensu jest kreowanie się na cyborga. Najważniejsze, żeby mama wiedziała, że jesteś przy niej. Trzymaj się:*

Sarenko, tak pomyślałam sobie, że może powinnaś powiedzieć mamie, żeby nie rozmawiała z Tobą w ten sposób, bo to sprawia, że bardziej się martwisz.

To jest choroba wieńcowa ;(

Popieram Bożenę z tym da się żyć,więc wcale nie musi być tak żle. jeszcze nic straconego.Wspieraj mamę w tych trudnych chwilach swoją obecnością a będzie dobrze.Trzymam mocno zaciśnięte piąstki za ciebie i twoją mamę.

Sarenka,bardzo kochasz mamę, więc to jest normalne, ze się o nią martwisz. Tak jak piszą dziewczyny, z tą chorobą da się żyć, jednak organizm organizmowi nierówny i każdy może inaczej znosić chorobę.Kiedy mama jest np.w szpitalu to pokaż jej, ze potrafisz o siebie zadbać i ona napewno będzie spokojniejsza. A łzy czy stres to naturalna rzecz. Badź dobrej myśli i dużo zdrówka dla mamy.

Sarenko, jeśli chcesz mamie pomóc to może spróbuj odciągnąć ją od ciągłego  myślenia o chorobie, od smutku. Nie wiem co Twoja mama lubi. Jeśli kocha kwiaty, to przynoś je jak najczęściej do domu, jeśli lubi filmy, to razem je oglądajcie, oczywiście najlepsze by były te pozytywne, o radzeniu sobie z problemami, chorobą, jeśli lubi muzykę to włączaj ją jak najczęściej.Jest wiele możliwości. Pokaż mamie, że są ,rzeczy dla których warto żyć. Jeśli czuje się na siłach to wybierzcie się razem na spacer, do parku, ogrodu, módlcie się wspólnie o zdrowie, z wiarą. Daj odczuć mamie, że ją bardzo kochasz, że jest dla Ciebie najważniejsza. Jeśli tylko poczujesz się na siłach to uśmiechaj się, jak najczęściej.
Wspólne zamartwianie się chorobą niczego nie zmieni. Jeśli nadejdą gorsze dni  , to pomyśl, że to na pewno minie i będzie lepiej, nie załamuj się.

Wiem, że jest Ci ciężko, jest to trudna sytuacja, ale myślę, że możesz zrobić dużo aby pomóc mamie.

Jestem z Tobą Sarenko.

Tak Irga ma rację,że wspólne zamartwianie nic nie da.Ponieważ mimo,że jest się chorym nie wiadomo jak, to trzeba myśleć pozytywnie i odganiać złe myśli i nie poddawać się.Pozytywne myślenie dużo daje w czasie choroby.Moja mama zmarła gdy miałam28 lat a rok wcześnie straciłam tate.Mama chorowała na nowotwór złośliwy 3 lata.Ale nie poddawała się do samego końca.Mimo,że były momenty kiedy było żle ,ona walczyła.Co ja robiłam w takiej sytuacji.Opiekowałam się,dbałam o nią,siedziałyśmy sobie razem i dużo rozmawiałyśmy.Gdy była w szpitalu to ciągle byłam przy niej. Jeżeli mama miała gorszy dzień to pocieszałam ją,że będzie dobrze,że musi walczyć z chorobą.Ale gdy to ja płakałam z bezsilności,bo nie raz nie dawałam rady ,bo miałam malutkie nowo narodzone dziecko to ona mnie przytulała i pocieszała.Uzupełniałyśmy się.Więc poprostu Sarenko więcej wiary.Spędzajcie z mamą więcej czasu związanego z przyjemnościami.Tak żebyście nie skupiały się tylko na chorobie.Martwisz się,bo patrzysz na bliską osobe,która cierpi i Cię rozumiem,bo ja sama tak miałam.Życzę Ci wiele sily i optymizmu.

Rozumiem Cię Sarenko,bo przechodziłam przez takie sytuacje.Czułam się bezsilna patrząc na cierpiących rodziców,ale nic nie mogłam zrobić tylko im pomagać i wspierać dobrym słowem.Kiedyś oni się mną opiekowali i mnie wychowywali a ja rekompensowałam sie za to w czasie ich choroby.Nie umiałabym im nie pomagać.Czułam,że to jest mój obowiązek.Fakt,że łzy nieraz płyneły po policzkach i czułam się bezradna,bo oprócz opieki i dobrego słowa nie mogłam im w inny sposób pomóc.Oni cierpieli a ja nie mogłam nic zmienić.Mogłam tylko przy nich być.Pamiętaj Sarenko ciesz się z tego,że mama jest z Tobą mimo choroby.Spedzajcie czas razem i nie poddawajcie się.Wspieraj mame i niech czuje,że jesteś z nią.To takie ważne.Ale faktycznie nie zapominaj o swoich przyjemnościach,o znajomych....Ciesz się życiem mimo wszystko,żeby mamy choroba nie zasłoniła Ci innych rzeczy,które są wokół Ciebie.

WAżne, to pozwolić jej mówić o swoich obawach. Jeśli mówi "a co jeśli bede inwalidką, co jesli umrę" to nie zamykaj jej ust słowami "nie bedziesz, nie umrzesz". Jasne, pocieszaj, ale daj wyrazić obawy. Życzę dużo siły. Fajnie, ze chcesz być przy niej:*

Trzymaj Mame przy sobie! Irga ma racje! Pokaz jej ze warto zyc!
Ja niestety nie mialam takiej mozliwosci. Moja mama zmarla na raka w wieku 45 lat jak ja mialam 10. Ale nie zapomne jej do konca zycia. Nie wiem co bym zrobila, gdybym jeszcze tate miala stracic
Sarenko, moze zamiast lekow antydepresyjnych psycholog by sie przydal?