przemoc w rodzinie - Netkobiety.pl

Groźbami ,że odbierze Ci dziecko absolutnie się nie przejmuj. Prawo w Polsce jest pod tym względem nieracjonalne i nie ma możliwości by sąd odebrał Ci dziecko.
Wynoś się stamtąd jak najszybciej. Masz gwarancję, że któregoś razu nie uderzy córki?
Czy wzywałaś kiedykolwiek policję gdy facet Cię bił? Masz obdukcję?

Niksa,powiem Ci jedno.Byłam bita,wyzywana,poniżana,izolowana od znajomych,gwałcona po nocach,duszona na oczach dzieci.mieszkałam z teściami i nawet palcem nie kiwneli żeby mi pomóc.Udawali,że nic się nie dzieje.
Musisz być silna choćby nie wiem co.Sama sobie nie poradzisz,opowiedz o Twojej rodzinie dlaczego na nich nie możesz liczyć(ja też nie mogłam na swoją liczyć).Podejrzewam,że nie masz pracy?Napisz coś więcej.Przed urodzeniem córeczki,gdzieś pracowałaś?
Jeśli chcesz mogę z Tobą popisać na ten temat i mam nadzieję,że Ci w czymś pomogę.

Mnie mój ojciec alkoholik robił nacięcia żyletka na nodze w każde urodziny.
Bil tez i moja mamę.

Odeszła od niego, jak miałam 5-6 lat.

Do dzisiaj śnią mi się koszmary, mimo tego, ze chodziłam na rożne terapie i moje dzieciństwo od dawna nie jest dla mnie tematem tabu.

Dla dobra dzieci, Autorko, odejdź od tego bydlaka.

Jeśli nie dla siebie, to dla dzieci to zrób i poszukaj domu samotnej matki. Na pewno pomogą w najbliższym Centrum Pomocy Rodzinie.

Feniks 7 jeśli chodzi o ten temat to akurat masz "doświadczenie" (czytałam bloga, podziwiam Cię)
Nie wiem z jakiego regionu jest autorka wątku u mnie w okolicy jest taki ośrodek dla ofiar przemocy i tam oferują pomoc realną - wiem bo próbowałam pomóc znajomej  - ale nie skorzystała niestety, bo jak to najczęściej bywa u kobiet wspóuzależnionych i ofiar przemocy.
Wyrwanie się z tego "kręgu przemocy" jest trudne, najtrudniejsze to podjąć decyzję wykonać pierwszy krok i konsekwentnie dążyć do celu. Co do policji rzeczywiście w małych miastach jest źle, a kiedy mąż jest kolegą policjanta to już w ogóle porażka.
Dziewczyna albo zacznie działać już albo zostanie i co jakiś czas będzie miała takie "zrywy" że chce odejść, pogada, ulży jej się i zostanie i tak w kółko.......
Napisz skąd jesteś na forum, na priv, postaramy się pomóc ale musisz działać, gadanie niczego nie zmieni. To równia pochyła na końcu której może być nawet śmierć.........

Mam 22 lata nie mam skonczonej szkoly, nie mam pracy ani nie pracowałam nigdy.
On uważa że jestem jego własnością, że powinnam robić to co on mi każe, a jeśli się sprzeciwie to mnie wyzywa, kłóci się, za każdym razem powtarza że on mnie utrzymuje że jestem darmozjadem, jestem nic nie wartą gruba świnią. Jego rodzina wie o wszystkim ale udają lub nie chcą wiedzieć. Nie daje rady już psychicznie całe dnie płacze, nic mi się nie chce.
Co do mojej rodziny ja nikogo nie obchodzę oni przejmują się tylko sobą i swoimi problemami.
Ja nie lubie mówić o swoich uczuciach zawsze byłam zamkniętą osobą, ale teraz już mnie to wszystko przerasta nie daje rady, boje się że coś sobie zrobie, zawsze postępuje bardzo impulsywnie, z tego powodu czasem boje sama siebie.
Próbowałam już kilka razy uciekać ale nie mam gdzie do kogo, do domu samotnej matki też nie jest się łatwo dostać, nie mam gdzie szukać pomocy w moim mieści bo jest to bardzo małe miasto.

Niksa.Skąd ja to znam..
Zawsze jest jakies wyjście z sytuacji.Mój tata był alkoholikiem,gdyby nie mama nic by ze mnie i siostry nie było,niestety z tatą nie zrobiła porządku.Zmarła na zawał w wieku 54 lat(życie ją dobiło).Pomyśl jakiego meża ja sobie wybrałam?Psychopatę,który mną tak zmanipulował,że świata poza nim nie widziałam,dopóki z nim nie zamieszkałam po ślubie.To otwiera oczy(moje się otworzyły po kilku latach)...Ty nie masz z nim ślubu,to plus w Twoim przypadku.
Proponuję Ci,żebyś znalazła w internecie ośrodek,który Ci pomoże(ja dojeżdżałam 40 km)raz w tygodniu,lub raz na 2 tygodnie w zależności od zmian w pracy,ilości pieniędzy w portfelu(bo na życie to raczej nie dostawałam pieniedzy od eks męża,wydzielane 500zł na opłaty jak się zbuntowałam).
Podejdź do Twojej mamy,pogadaj z nią w cztery oczy,powiedz,że jesteś na skraju załamania,wyrzuć to z siebie jak jest naprawdę(ja się wstydziłam przyznać,a moja mama idealizowała jedynego zięcia).Jest matką powinna Ci pomóc,jeśli nie to sie nie załamuj,bynajmniej będziesz wiedzieć,że w tym kierunku zrobiłaś wszystko.
Podejdź do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej,powiedz w jakiej sytuacji jesteś.Zwrócą Ci koszty podróży jak bedziesz korzystała z terapii dla ofiar przemocy.Spytaj na jaką pomoc możesz liczyć,powiedz otwarcie,że boisz się ,że on Cię może zabić w szale.Nie masz pracy,może Ci pomogą na początek finansowo,spytaj o mieszkanie socjalne,jak Ci odmówią też sie nie załamuj.Może na początek Twoja rodzina Ci pomoże,jeśli nie, licz na siebie.Podejdź na posterunek policji,spytaj co miałabyś zrobić w swojej sytuacji.Może zdecydujesz się na zeznania przeciwko niemu,będzie miał sprawę o znęcanie(pomyśl o świadkach scen,popytaj sasiadów czy by się zgodzili zeznawać),nie pójdzie siedzieć,ale dostanie w zawiasach,może po tym sie wystraszy...?Jak coś sie stanie idź na obdukcję,to kosztuje niestety,jak nie będziesz mogła iść do sądowego,to idź do lekarza rodzinnego i twardo powiedź ,że pobił Cię Twój chłopak,że ma to opisać w kartotece to też sie liczy,nie daj się zbyć!Moją obdukcję mój mąż i jego matka spalili,żeby pozbyć się dowodów(chowaj takie rzeczy).Pomyśl o jakiejś koleżance,może ktoś kogo sie kompletnie nie spodziewasz Ci pomoże.Przede wszystkim mów otwarcie jak masz,nie wstydź się,bo potem będzie Ci trudno udowodnić cokolwiek...Niksa musisz sie odważyć,żeby normalnie żyć.Potem pomyślisz o pracy,cokolwiek,żeby nie być od Tego idioty zależna.

Niksa żadna z nas nie namawia Cię żebyś się spakowała i wyszła z małym dzieckiem "donikąd" musisz zacząć planować i myśleć. Wyobraź sobie swoje życie za 10 lat, widzisz siebie szczęśliwą? Musisz zacząć podejmować decyzje świadomie, kalkulować, oceniać ryzyko. W ośrodku pomogą Ci poukładać życie na nowo, dostaniesz pomoc prawną oraz pomoc psychologa. jedyne co musisz zrobić to podjąć decyzję i przestać się bać, że sobie nie poradzisz

Powinnaś chyba coś przeczytać:
http://terapiaprzezpisanie.blogspot.com/p/ja-i-socjopata-ukad-prawie-idealny.html

Najlepszym jak dotad rozwiazaniem dla mnie to popwiesic sie

a co z dzieckiem , zostawisz temu tyranowi ?

Niksa niestety w takich sytuacjach dumę trzeba schować w kieszeń, bo inaczej nikt nam nie pomoże.Myślisz ,że mi wstyd nie było.Na zewnątrz ludzie postrzegali nas jako idealną parę,do kościółka razem,na zabawę razem,a w domu w piernicz...Wstyd mi było,ale za to ,że taka głupia jestem,że to znoszę.Myślisz,,że nie myślałam o samobójstwie?Ale dzieci miałam,ich w tym bagnie nie mogłam zostawić-rozumiesz?
Wiem,pomyślisz pewnie , dobrze jej sie gada, bo już ma to za sobą.Największe piekło się zaczęło jak odeszłam-dlatego musisz psychicznie stanąć na nogi i sie nie poddawać.To potrwa miesiące,może lata zależy co postanowisz,ale zacznij od czegoś.Od małego kroku,nie pozwól się gnoić przez niego.Odejdź,póki nie wybił Ci zębów,nie połamał kości,uderzy Cię w glowę-możesz mieć padaczkę od tego lub jakąś chorobę psychiczną po latach.Uwierz mi w poradni napatrzyłam się dość na takie kobietki.Moja sąsiadka utopiła się w rzece mimo,że już nie mieszkała z mężem,od tego bicia po głowie nie wytrzymała,choć ciągle powtarzała,że jest szczęśliwa...NIKSA weź się w garść i przemyśl to.Jesteś młodziutka,całe zycie przed Tobą i jesteś odpowiedzialna za swoją córkę!

Niksa na koniec napiszę tylko jedno.
Każda z kobiet, które w końcu zdecydowały się odejść od męża-sadysty żałowała, żałowała jednego:

tego że długo zwlekała z podjęciem decyzji, że ZMARNOWAŁA dużo czasu, że pozwalała na upokarzające bicie i wyzwiska, że jej dzieci musiały na to patrzeć. Twoje dziecko chociaż maleńkie już jest ofiarą, odpowiedzialność za dziecko spada przede wszystkim na Ciebie

myślę, że i Feniks i dagaczek podpiszą się pod tym. Ja jestem "artysta teoretyk" nie znam zagadnienia z autopsji one ślady "lekcji" jaką dostały od męża nosić będą do końca życia, posłuchaj tego co mówią, one pomogą Ci najlepiej.
3maj się

Niksa napisz proszę jaką decyzję podjęłaś. Oglądałaś ostatnio w TV? Ojciec pobił 3 miesięczne dziecko bo płakało, nie boisz się o swoje?
Może wydaje Ci się, że jestem wredna i że łatwo mi się "mądrzyć" ale z autopsji wiem, że rozczulanie się nad Tobą nic nie da Współczuję Ci z całego serca ale jeśli nie zmobilizujesz się do działania sama, ani moje współczucie ani duch święty niczego nie zmieni.
Ostatnio zaangażowałam się w pomoc znajomej, będącej w podobnej sytuacji, jednego dnia wieczorem wywoziłam jej rzeczy z domu, bo odchodziła a drugiego dnia rano sama zjawiła się u swego "mężusia" stęskniona, więc.....konsekwencja w takich sytuacjach jest najważniejsza, musisz CHCIEĆ.
Dopóki on wie, że jesteś słaba i niekonsekwentna, będzie Tobą manipulował i będzie się znęcał. Nie bój się, że wylądujesz na ulicy bez dachu nad głową, że sobie nie poradzisz, to nie prawda, przeżyłaś z nim kilka lat więc "szkołę przetrwania" chyba zaliczyłaś.... odezwij się i powiedz jaką decyzję podjęłaś.

Obawiam się, że niksa potraktowała rady jako kolejne "gadanie" i "dołożyła" forum do całej reszty tego złowrogiego i obojętnego świata (w swoim mniemaniu), który ją otacza. Świata, który gada zamiast pomóc.
Tylko jak miałaby ta pomoc wyglądać? Przyjedzie ekipa techniczna i wymieni przemocnikowi mózg?
Albo nagle zjawi się Supermen i sprawi przemocnikowi takie manto, że raz na zawsze odechce mu się tłuczenia swojej kobiety?
Albo może zapuka do drzwi delegacja z burmistrzem na czele i wręczy kobiecie klucz do nowego mieszkania wraz z deklaracją dożywotniej i sowitej renty jako rekompensaty za przeżycia?

"Tak, chcę zmienić swoje życie", ale naprawdę treść jest taka "Niech inni zmienią moje życie". I to tak, żeby mnie nie bolało.

Znam wiele przykładów, gdy zaangażowało się w pomoc kilka instytucji (policja, MOPS, poradnia) i był juz wniosek o leczenie alkoholika, sprawa w prokuraturze o znęcanie się, wniosek o alimenty i......kobieta wycofywała się, bo "ukochany" damski bokser kwiatki przyniósł i po raz setny obiecał poprawę i dozgonną miłość. I kobieta z jeszcze świeżymi siniakami stawała się adwokatem przemocowca, aby mu się jakaś krzywda przypadkiem nie stała.
Mijało trochę czasu i wszystko zaczynało się od początku. Trzeba było czasu, by kobieta naprawdę straciła nadzieję....

Pamiętam historię kobiety, ofiary przemocy (strasznej) i jej trójki dzieci. To horror co się działo w jej domu. Przychodziła, płakała, ale nie korzystała z rad i wyciągniętych do niej rąk. Cóż, jej wybór, ale dzieci szkoda. W końcu MOPS po długich namysłach i próbach perswazji złożył do sądu rodzinnego wniosek o ograniczenie praw rodzicielskich OBOJGU rodzicom i umieszczenie dzieci w domu dziecka. I tak się stało. Kobieta przybiegła i nie mogła pojąć DLACZEGO. Przecież ja NIC NIE ZROBIŁAM! No właśnie, bo nic nie zrobiłaś. Ty sobie żyj jak chcesz, ale dzieci mają prawo do spokoju i bezpieczeństwa. Dostałaś poradę, bilety na dojazdy na terapię, opiekę prawną i deklarację, że ci pomożemy znaleźć pracę. Ty miałaś tylko jechać do poradni na własną terapię. Nie zrobiłaś tego. Masz prawo, ale dzieci będą w placówce dotąd, aż uporządkujesz swoje życie.
To było dla niej DNO, od którego się odbiła. Wreszcie wzięła odpowiedzialność za swoje życie. Natychmiast pojechała do poradni na grupę dla ofiar przemocy, dostała pracę sprzataczki, poskładała wnioski o leczenie męża i założyła w prokuraturze sprawę o znęcanie się. O alimenty na dzieci też. Wolny czas spędzała w DD, z dziećmi. Była zdeterminowana, by odzyskać dzieciaki, by wróciły do domu. Mąż dostał się w tryby machiny prawnej, która spokoju mu nie dawała. Wyrok w zawiasach i myślał, że to już koniec. Ale żona wzywała policję, gdy tylko usta otwierał. Policja jeździła w tę i z powrotem, a dokumentacji przybywało. W końcu poszedł siedzieć. Leczenie przymusowe też odbył. Dzieci wróciły do matki, która nie była już bezwolną ofiarą, ale kobietą, która jak lwica walczyła o spokojny dom dla dzieci i siebie.

Dzisiaj jest już po rozwodzie i mieszka tylko ze swoimi dzieciakami. On wyniósł się do swoich rodziców. Nie wykorzystał szansy, pije nadal, jest menelem. Skoro taka jego decyzja....

Nie wiem po co ja to wszystko piszę...
Ale...zęby zjadłam na pomaganiu. I wiem, że często jest tak, że i "ofiarą" trzeba mocno potrząsnąć, żeby się ocknęła z letargu.

To co opisala marena7 jakze to jest prawdziwe i niestety baardzo częste  

Sądy potrzebują dowodów. Zeznania żony muszą być potwierdzone. Interwencje policji, obdukcje lub dokumentacja lekarza rodzinnego, wywiad środowiskowy, dokumentacja z terapii żony, zeznania terapeutów biorących udział w procesie terapeutycznym. Dokumentacja medyczna jest tajna, ale sąd ma prawo z niej korzystać.

Jeśli tego nie ma to jest tylko słowo przeciwko słowu.

Dlatego tak ważne jest, żeby ofiara przemocy siegała po pomoc instytucjonalną. Bo instytucje tworzą dokumentację. A ta zabezpiecza interes ofiary.

I jeszcze jedno. Sprawa o znęcanie zaczyna się na wniosek pokrzywdzonej, nie Z URZĘDU.
Czasem kobiety myślą, że jak raz wezwą policję do awanturującego się męża, to ta policja spowoduje sprawę w sądzie. Nic z tego. Policja może go zawieźć na izbę wytrzeźwień, założyć niebieską kartę, przeprowadzić rozmowę. Sprawę wnosi pokrzywdzona.

Policja owszem, jak już drań urwie głowę żonie.

Piszę tu o pokrzywdzonej przez męża żonie, ale zdarzają się też przypadki odwrotne gdy to mężczyzna jest ofiarą.

Niksa wiele kobiet Cię tu wspiera,uwierz w siebie,poradzisz sobie ze wszystkim.Teraz jak mam normalny dom,wracam zmęczona po pracy i śmieję się sama do siebie bo czuję się bezpiecznie.Kiedyś funkcjonowałam jak zaszczute zwierzątko.Nie byłam pewnie  nawet dobrą matką bo sama potrzebowałam pomocy.Trzymam kciuki,żebyś wzięła sobie do serca nasze rady i zadbała o swoje i dziecka szczęscie.