Pasierb - podział między rodzicami tydzień u taty tydzień u mamy - Netkobiety.pl

Ciekawe byłoby postawić pytanie rodzicom - jak by się czuli, gdyby pomieszkiwać co drugi tydzień do domu dziecka.
Patologia - takim rodzicom należałoby zabrać prawa do dziecka, bo traktują je jak przedmiot, którego nie da się wywalić jak stare ubrania po ex.

nie wierze że można tak traktować dzieci, albo żyją razem albo osobno, jedno z rodziców powinno odpuscić i dojeżdzać do dzieciaka aby nie stracic kontaktu, teraz ono będzie rozdarte, z czasem pewnie bedzie jeszcze gorzej, dokuczanie w szkole itp

ja nie rozumiem takiego podejścia do dziecka!! Ludzie dziecko to nie mebel!! nóż w kieszeni się otwiera jak czytam takie cos -
tutaj wszystko jest zaburzone .Dziecko jest tak naprawdę  wbrew pozorom pozbawione poczucia bezpieczeństwa ze strony rodziców.Na domiar tego jest solą w oku potencjalnej macochy masakra
dziewczyno czy ty nie wiedziałaś ze decydując sie na zycie z facetem po przejsciach będziesz musiała zmierzyć sie z sytuacją?
oburza mnie wręcz jak piszesz ze ojciec ma zobowiazania finansowe bo dziecko ma duże potrzeby!! dziewczyno czy ty wiesz ile dziecko kosztuje?? ale co tam kasa, o wiele cenniejsze jest własnie poczucie bezpieczeństwa , miłość , której tak naprawdę  dajecie od siebie 00000

Ona 1977...spokojnie
Swan potrzebuje rady

Ona 1977...tak masz rację, chodzi o problem, o to jak ma sobie pomóc..bo to ona - Swan ma problem i szuka porady

Swan zastanawiam się cały czas na Twoja sprawą..domyslam się ze nie masz dzieci...nie możesz, nie chcesz..nie wiem...i tu chyba jest zródło problemu
jesli sie myle to mnie popraw proszę

Nie mam dzieci Dobrze trafiłaś. Myślę, że gdybym miała mogłabym więcej zrozumieć i zaakceptować. Dzieci chyba mieć mogę ale jak patrzę na moją sytuację nie wiem czy dałabym radę jeszcze w to wpleść moje dziecko.
Próbuję sobie odpowiedzieć czy mogę w tym wszysttkim być szczęśliwa. Bo jeżeli nie unieszczęśliwię partnera i jego najbliższych samym swoim niezadowoleniem.

Swan...
w tym wszystkim mam świetna wiadomość dla Ciebie
Twój facet jest na poziomie

Dziękuję

Swan, potrafisz odpowiedzieć na pytanie dlaczego nie lubisz tego dziecka? Co Ci w nim i w jego obecności najbardziej przeszkadza? Bo musisz się z nim dzielić uwagą i czasem swojego mężczyzny, bo wiesz, że jest dla niego ważne, a przez to Ty jesteś mniej ważna, bo po prostu jest w nim coś (w jego zachowaniu, postawie, sposobie bycia), czego nie potrafisz zaakceptować?

Generalnie o czas nie jestem zazdrosna. Moglby caly ten tydzien siedziec z synem bo mu to sprawia przyjemnosc i taki tez ma obowiazek. Ja bym wtedy chciala miec czas dla siebie...tylko Pan Tata widzi w tym problem.  Nie mam swojego azylu.

Wszystko zaczelo sie na wakacjach, na ktorych bylismy razem. Maly tak marudzil, ze mialam ochote go udusic. Te wakacje byly katorgą dla mnie i wtedy sie zrazilam. Ten jazgot ktory dziecku towarzyszy wierci mi dziure w glowie. Czesto przed jego przyjazdem plakalam w lazience. Dodam tylko ze jego tatus jest tak apodyktyczny, ze caly czas narzucal mi swoje widzi mi sie a jak dochodzil syn to byla to czara ktora przelewala czare goryczy.

Teraz dziecko nie musi nic robic... denerwuje mnie sam fakt ze jest, ze sepleni, ze jest materialistą, ze odnosi sie do dziadkow jak do giermkow, ze jest malym apotyktycznym wygadanym osobnikiem.

Niechec wynika tez z tego ze jego tata powiedzial mi ze nie wyobraza sobie kochac innego dziecka bardziej, ze to pierworodne jest najwazniejsze. Tak wiec ja nie chce z nim dzieci.

Wydaje mi się, że tu nie o samo dziecko chodzi, co o jego tatę, który nie potrafi pogodzić roli ojca z rolą Twojego partnera. Weźmy pod lupę choćby te nieszczęsne wakacje - to jego zadaniem było zrobić coś, aby te wakacje były udane, gdyż to on powinien nad synem zapanować i spróbować w jakiś sposób wpłynąć na Wasze wzajemne relacje. Wakacje są przecież najlepszym na to czasem! Jeśli do tego dodać wspomniany, apodyktyczny charakter, spychanie Ciebie do roli osoby, która ma się przede wszystkim podporządkować, to sytuacja wydaje się być całkiem jasna. Być może w innym układzie Twoje relacje z tym małym byłby całkiem poprawne, ale Ty (być może całkiem podświadomie) doszłaś do wniosku, że gdyby tego chłopca nie było w Twoim/Waszym życiu, to mogłabyś być całkiem szczęśliwa. On jednak jest i stanowi przeszkodę do tego szczęścia. Tu niestety Twój mężczyzna nie stanął na wysokości zadania, bo nie potrafił sprawić, że (pod obecność syna) nie czujesz się spychana na margines Waszego trójkąta. To musi boleć i niestety przekłada się na niechęć do malca.

Ups...

Odpowiem na pytanie w głównym poscie, nie, nie uwazam, zeby pomieszkiwanie tydzien u taty i tydzien u mamy było dobrym rozwiązaniem. Przewałkowałam ten temat z psychologiem dziecięcym, kiedy przyszło mi się rozwodzic i dzielic opieką nad córką. Terapeuta powiedział, ze to genaralnie pomysł "do bani", ze mogę zafundowac dziecku jedynie zachwianie emocjonalne i brak przynaleznosci. Dziecko musi miec swoje stale miejsce, cos, co moze nazwac domem, poczucie bezpieczenstwa. A tydzien tu, tydzien tam nie da tego dziecku.

Jesli moge zapytac to czy dzieci są u Ciebie co dwa tygodnie na weekend? a jak jest z kwestią finansową? macie ustalone alimenty i wspolny budzet? Przepraszam, ze tak.  dopytuje ale zasranawiam sie jaki model pozwoli uniknac konfliktow. Ja mam tak ze rozwodu nie ma, alimentow nie ma tylko rodzice dziela sie mniej wiecej po rowno. Do tego dochodzą olbrzymie zobowiazanie finansowe w postaci wspolnych kredytow jakie wzieli z malzonką...i zwyczajnie pieniedzy brak. Wiem ze mozna popracowac nad sytuacja  finansową, zeby bylo lepiej (pracujemy wspolnie mamy firmę) ale sytuacja utrzymuje sie dluzszy czas i noe wiem jak mam to poukladac

Swan, samo istnienie dziecka nie jest wcale Twoim największym problemem. Pozwolę sobie wypunktować to, co wg mnie, jest przyczyną tego, że w tym związku czujesz się źle:
1. brak rozwodu - absolutnie nie powinnaś się na to godzić. Sama widzisz idiotyczność jego wytłumaczenia "żeby nie robić dziecku zamętu w głowie". No litości. Wszystkie atrakcje związane z rozwodem rodziców już stały się udziałem tego dziecka. Rozprawa rozwodowa absolutnie nic dla niego nie zmienia, pomijając fakt, że ono nawet nie musi o niej wiedzieć jeśli rodzice nie będą prać brudów w sądzie i kłócić się o dziecko.
2. brak umiejętności pogodzenia roli ojca i partnera - jak już wielokrotnie wyżej zauważono - Twój partner absolutnie sobie z tym nie radzi. Ty jesteś tylko dodatkiem do jego wizji życia, po co więc dbać o Twój komfort? To jemu powinno zależeć na tym, żeby jego partnerka nawiązała z dzieckiem pozytywne relacje, żeby dziecko nie wywracało jej życia do góry nogami, żeby ona w domu zajmowała wyższą pozycję od dziecka. Dziecko w związku sprawia, że obie strony powinny wypracować swój własny system nowej równowagi - w waszym związku nie ma równowagi, nie ma systemu - po prostu masz się dopasować i już.
3. apodyktyczny charakter Twojego partnera - wszystko ma pasować do jego wizji, nawet jeśli te wizje są zupełnie bez sensu (jak w punktach wyżej)
4. przedmiotowe traktowanie Twojej osoby - to widać na każdym kroku. Masz się dopasować, Twoje dziecko byłoby gorsze (tak twierdzi dorosły facet? ), nie weźmie rozwodu - wszystko wskazuje na podejście, że on już rodzinę miał (zresztą ma nadal), a Ty jesteś tylko zapełnieniem wolnego miejsca po nieobecnej fizycznie żonie.
5. jedyny punkt nie będący bezpośrednią winą Twojego partnera - zbyt mała przestrzeń. W kawalerce trudniej znieść przez tydzień osobę, która dokumentnie zmienia ustalony rytm i podporządkuje wszystko pod siebie.

To nie jest wina dziecka. Masz rację - osoby ugodowe i tolerancyjne dobrze się sprawdzają w układach z partnerami z przeszłością. Ale Ty masz partnera z przeszłością plus cały jego aktualny bałagan w życiu.

Dziecko partnera męczy Cię strasznie z powodu wszystkich innych punktów, których sama jesteś świadoma. Gdyby cała reszta była ok - jestem przekonana, że znacznie łatwiej byś je zaakceptowała.

A ja się wypowiem z perspektywy dziecka, którego rodzice się rozwiedli.
Podczas rozwodu ja miałam 13 lat, mój brat właśnie 8. Jako że mieszkanie jest mojej mamy, to na początku było oczywiste, że my zostajemy z nią - ojciec musiał szukać mieszkania, na początku kawalerka itd., później już jakoś tak zostało. Co prawda nigdy nie było nawet opcji, że możemy mieszkać tydzień tu, a tydzień tam, ale gdyby mi coś takiego zaproponowali, to chyba bym ich wyśmiała. Pomijając już to, że nas było dwoje i u mamy każde z nas miało osobny pokój, a u taty musielibyśmy się początkowo gnieździć właśnie w kawalerce, to dochodzi do tego kwestia wygody - oboje chodziliśmy do szkoły, to by było jak cotygodniowa przeprowadzka na mniejszą skalę niż normalnie.

Przecież to, że dzieci mieszkają u jednego z rodziców, nie musi oznaczać braku kontaktu z drugim. Przeciwnie, mój ojciec dążył do jak najczęstszych spotkań, nocowaliśmy u niego kiedy mieliśmy ochotę i sami decydowaliśmy jak długo, ale to nie było ustalane odgórnie i dzięki temu można było uniknąć wrażenia bycia przekładanym z miejsca na miejsce, a z kolei zyskaliśmy spokój i miejsce, które mogliśmy nazwać domem.

To tyle, jeśli chodzi o samą kwestię mieszkania tydzień tu, a tydzień tam.

Natomiast co do tego, muszę się nie zgodzić. Jeżeli ojciec dałby mi kiedykolwiek do zrozumienia, że jego partnerka jest dla niego ważniejsza niż ja, to prawdopodobnie więcej by mnie nie zobaczył. Miałam trochę inny układ, bo nie mieszkałam u ojca co chwilę, tylko odwiedzałam go, kiedy chciałam, więc w moim przypadku partnerka mogłaby być ważniejsza najwyżej przy decyzjach dot. wystroju mieszkania. Tutaj to dziecko MIESZKA z ojcem. Z przerwami na mieszkanie u matki, ale jednak mieszka. Dlaczego Autorka ma być ważniejsza od dziecka? W domu powinni mieć takie same prawa, a ponadto ojciec powinien jednak mieć bardziej na względzie dobro dziecka, a nie swojej partnerki - bo to dziecko wymaga opieki i nie jest w stanie o siebie zadbać samo, a nie Autorka. Nie mówię, że ma ignorować jej potrzeby, ale jeżeli Autorce przeszkadza w gruncie rzeczy samo dziecko, to ciężko coś temu zaradzić. Z kolei nie wiem dlaczego ojciec upiera się przy tworzeniu na siłę szczęśliwej rodziny. Jeżeli Autorka chce spędzać te tygodnie osobno, to ja bym nie miała nic przeciwko. Byłoby mniej denerwująco dla niej i milej dla dziecka, które mimo 8 lat zapewne jest w stanie wyczuć jej niechęć.

Dla dziecka rozwód chociażby przeprowadzony w jak najbardziej przyjacielskich warunkach (bo taki był moich rodziców), to jednak stres. Przychodziłam do ojca, a nie po to, żeby zaprzyjaźniać się z jego partnerką, spełniać jej oczekiwania czy cokolwiek innego. Generalnie - nie obchodziła mnie ona i owszem, może to mało dojrzałe i nieprzyjemne dla niej, ale nie można zmuszać dziecka, żeby nawiązywało cieplejsze relacje z nową partnerką ojca. Jeżeli samo tego chce - w porządku, ale nic na siłę.

Autorko, pomyśl, co by było, gdyby to dziecko zaczęło dla odmiany żądać od ojca, żebyś Ty się zmieniła/żebyś zniknęła z ich wspólnego tygodnia itd. Dla niego ta sytuacja też nie jest na pewno komfortowa. Jeżeli już zgodzili się na taki układ, to o ile wszystkim zainteresowanym odpowiada (matce, ojcu i dziecku - nie Tobie!), to trzeba się albo dostosować, albo zrezygnować. Jeśli dziecku odpowiada takie tydzień tu, tydzień tam, to ojciec nie powinien z tego rezygnować dla Ciebie. Tu znowu podeprę się swoimi odczuciami z okresu rozwodu rodziców - gdyby taki układ funkcjonował, a ojciec zrezygnował z niego na życzenie partnerki, to poczułabym się odepchnięta i prawdopodobnie zrezygnowałabym z ojca. Może to brzmi dość drastycznie, ale taka prawda, bo już nieraz miałam nawet kilkumiesięczne okresy nieodzywania się do ojca, kiedy zachował się nie w porządku w jakiś sposób - tyle że to już nie dotyczy tego tematu.

Z tym odsuwaniem się nie miałam na myśli chowania się gdzieś z boku, bo w kawalerce na to rzeczywiście nie ma miejsca, ale to, co mówiła Autorka w 1. poście - chciała wyjeżdżać czasem do babci w tym czasie, a ojciec jej tego bronił. Tego nie rozumiem, tutaj jakby ten ojciec na siłę chciał stworzyć szczęśliwą rodzinę, na co Autorka może nie być gotowa (nie chodzi mi ogólnie o bycie gotowym na założenie rodziny, tylko na wspólne spędzanie czasu z dzieckiem partnera).

I nie chodziło mi o to, że to dziecko ma rządzić, absolutnie, ale że on też ma w tym domu prawa, bo w gruncie rzeczy tam mieszka - a z słów Autorki mam wrażenie, jakby dla niej był tylko uciążliwym gościem. To, że połowę czasu spędza z matką nic nie zmienia - jest domownikiem.

Razi mnie po prostu to, co dojrzała kobieta zarzuca temu dziecku. Ja generalnie nie lubię dzieci, ale mimo to wydaje mi się, że przykłady jakie podała są mocno nie na miejscu:
- "strasznie sepleni co nie przeszkadza mu w tym, że gada jak najęte"
- "Seplenienie połączone z bajkami w telewizji, bądź grami na komputerze"
- "To jest dla mnie obcy człowiek wobec, którego partner ma ogromne zobowiązania finansowe, bo dzieciak ma duże wymagania"
- "Ten jazgot ktory dziecku towarzyszy wierci mi dziure w glowie"
- "denerwuje mnie sam fakt ze jest".

To że dziecko gada? Nie ma ojca przez cały czas, to chyba normalne, że 'nadrabia'. Że sepleni? Na ten temat się nawet nie wypowiem, ale przecież nie robi tego złośliwie. Telewizja i gry komputerowe? Niech mu ojciec znajdzie inne zajęcie, jeśli nie - dziecko bawi się tak, jak może, w końcu ono nie ocenia, co jest dla niego dobre. Tego, że denerwujący jest sam fakt istnienia dziecka, komentować nie będę. Ma zniknąć z powierzchni ziemi dla wygody Autorki?

Co do kwestii finansowych - akurat bardzo dobrze świadczy o ojcu, że łoży na dziecko. Przeszkadzałoby mi to, gdyby partner sam nie zarabiał i koszty utrzymania ponosiłabym ja, ale skoro ojciec sam zarabia, to wydaje, ile chce - to jego sprawa. Rozumiem, że jeśli macie w jakimś sensie wspólny budżet, mimo jego pracy, masz dla siebie mniej, jednak dla mnie to dalej wygląda tak, że przeszkadzają Ci wydatki na dziecko, bo sama chcesz więcej. Tutaj to już tylko sprzeczność interesów - Ty wolałabyś dla siebie, dziecko dla siebie. Tylko że ono samo na siebie nie zarobi, nie weźmie dorywczej pracy czy czegokolwiek, a Ty możesz. Nic dziwnego, że ojciec troszczy się o dziecko, pomyśl, nie chciałabyś takiego ojca dla swojego dziecka, który stawiałby jego dobro wyżej, niż 'nowej' partnerki?

Moje Drogie,

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Gdybym nie była w podobnej sytuacji wcześniej na pewno miałabym podobny pogląd na takiego typu sprawy. Pozwoliłam sobie tutaj wylać wszystkie emocje czego nie mogę uczynić nigdzie indziej. Każdego czasami irytują drobne rzeczy, które czasami wykrzyczy jak to "seplenienie". Chciałabym jednak zaznaczyć, że to jest pierdoła na samym końcu łańcucha, który zaczął się w zupełnie innym miejscu.
Nie chcę być ta przysłowiową "złą macochą" i odpuszczam. Niech rodzina żyje dalej bez dodatkowego stresu, który na pewno w dużej mierze dokładam ja.

Ps. Nie dałam odczuć dziecku, że jest złem koniecznym. Ma dużo miłości od ojca. dziadków, matki - jest na pierwszym miejscu. Ja zwyczajnie stałam z boku.

Mam pytanie. Tak na szybko przedstawię sytuację.

Razem z partnerem przeprowadziliśmy się do większego mieszkania. Dziecko partnera (podział z matką dziecka jest taki, że wymieniają się dzieckiem co tydzień) bardzo "przeżyło" przeprowadzkę. Dostało swój pokój w którym nie chce spać. Jęczy ojcu, że chce spać z nim. Ja rozumiem, że pierwsza noc...druga...ale to trwa już siódmą noc. Ja oceniając sytuację bez emocji widzę manipulację na uczuciach ojca i chęć zaznaczenia, że ono jest ważniejsze. Dodam, że partner wściekł się gdy powiedziałam, że nasza sypialnia jest naszą sypialnią i dziecko nie powinno tam spać ani zaglądać bez pukania.

Czy uważacie, że przesadzam? Czy pozwalacie spać ze sobą swoim pasierbicom i pasierbom? Czy nie można mieć prawa do prywatności?

Swan, minęło kilka miesięcy... Czy Twoja rola w tym "układzie" jakoś się zmieniła? Czy Ty w ogóle możesz decydować o czymkolwiek co ma związek z dzieckiem Twojego partnera?

Normalnie bym powiedziała, że dziecko na początku może nie chcieć spać w swoim pokoju, ale rodzice/opiekunowie powinni je szybko przekonać. Nie, nie przesadzasz w kwestii, że sypialnia dorosłych jest sypialnią dorosłych. Z tym pukaniem tylko bym się nie wyrywała do 8-latka, ale delikatnie mu to zasugerować można.

Ani moje dziecko, ani dziecko mojego partnera z nami nie śpi. Wprawdzie ja nie mam dziecka partnera na tydzień co tydzień, ale bywa ono u nas dość często. Tyle, że mamy zupełnie inne zasady między sobą ustalone. Właściwie nie były nawet ustalane - jakoś obie strony uważały pewne rzeczy za oczywiste. A więc córka mojego mężczyzny przyjeżdża do domu, w którym decydują dorośli. Dorośli decydują wspólnie (możliwe, że bardziej decyzyjną osobą jestem ja). Wizyta dziecka nie przewraca nam życia do góry nogami. Są jakieś zasady odnośnie spania, spędzania czasu, jedzenia. I jest to oczywistą oczywistością, że kiedy przyjeżdża N. to te zasady pozostają niezmienne i ją również obowiązują.
Między moją a Twoją sytuacją jest jedna zasadnicza różnica - mój mężczyzna traktuje mnie jak partnerkę. Ty kilka miesięcy temu byłaś jedynie dodatkiem do życia tatusia  - mam wrażenie, że nic się nie zmieniło

Czemu on chce odkładać pieniądze na rozwód?

Vinnga z podjeściem ojca jest już lepiej. Zaczął rozumieć. Powoli będziemy wprowadzać zasady. Wytłumaczyłam mu, że te zasady mogą uratować dupę dziecku, bo jest zmienny jak chorągiewka tak samo jak świat, który go otacza. Wydaje mi się, że problem był w tym, że za mało się udzielałam. Jak jestem z dzieckiem sama to jest "do rzeczy" jak tylko pojawia się ojciec to płacze, lamenty, marudzenie....żeby to wytrzymać potrzeba nadludzkiej cierpliwości. No nic, spróbuję mam nadzieję, że wreszcie sytuacja w naszym domu będzie normalna

Nie uważam, by chęć spania dziecka z rodzicem była nagannym zachowaniem. Oczywiście nie należy się na to godzić, trzeba dziecku wytłumaczyć, że jest za duże na takie praktyki, że ma swój pokój, etc. Jednakże ja rozumiem tego malucha. Ma prawo czuć się zagubiony i pragnąć bliskości.

To super, Swan. Musicie się pozytywnie nastawić. Wtedy dziecko zacznie w radością współpracować. Zasady są ważne.

To ja opowiem pewną sytuację ze strony osoby, która wiąże się z osobą z tzw. "bagażem". Rozwód, dzieci.
Tak jak pisałam, dogaduje się z dziećmi mojego męża SUPER, każdemu życzę takiego kontaktu.
Owszem, dzieci są najważniejsze, a jeszcze dobitniej dochodzi to do mnie w momencie gdy sama zostałam matką.
Jednak jestem za "zasadami", za wyznaczeniem pewnych granic, za tym by każdy w tym mówiąc brzydko układzie czuł się dobrze i tu duża rola Twojego partnera a np. u mnie mojego męża.

Urodziłam, każda matka wie jaki to stres, jak ciężko jest w szpitalu, jaki człowiek jest przerażony, zmęczony i rozbity. Owszem szczęśliwy również. Każdy najlepiej czuje się we własnym domu, w domu czuję spokój, bezpieczeństwo, to mój azyl, tu jest intymnie.
Mąż wprowadził się do mojego mieszkania, absolutnie mu tego nie wypominam, ale takie są fakty, ten dom jest mój.
Piszę o tym dlatego by zrozumieć jak wyżej wymienione uczucia są u mnie stanem faktycznym, jak bardzo je odczuwam.

Dzień przed wyjściem ze szpitala po raz kolejny córka męża informuje mnie (nie mąż), że w dniu mojego wyjścia ona i jej brat przyjdą do Antosia.
A w szpitalu byli, nie widzieliby go pierwszy raz.
I teraz co ja czułam?
Żal, wściekłość, bezsilność. Co miałam jej powiedzieć?
Że leci ze mnie, że używam podkładów długości pasa startowego, że to śmierdzi, że potrzebuję odrobinę spokoju, intymności. Że jestem zmęczona, że cholerny stres przeszłam, ból także, że to....
A już nie wspomnę o strachu o dziecko, o tym, że po prostu boisz się wtedy wszystkiego, nie wiesz jeszcze jak to dziecko w domu się zachowa, czy będzie płakało, czy nie, czy dostarczenie mu za dużej ilości bodźców mu nie zaszkodzi, jakkolwiek to teraz nawet dla mnie śmiesznie brzmi - wtedy tak, tego się bałam.
Dzwonię do męża, rozumiejąc, że nie miał złych intencji, ale przyznam przelało mi się, do jasnej cholery, poczułam się jakbym była "u nich", nie "u siebie".
I znowu JA wychodzę na wyrodną, ostatecznie godzę się na tą wizytę, jednocześnie by mieć dwie pieczenie na jednym ogniu zapraszam też moją mamę i ojczyma by tym samym mieć choć niedzielę wolną (w sobotę wychodziłam ze szpitala).
Nawet jest OK, jakoś ogarnęłam, mąż wszystko przygotował, rana po cięciu ciągnie ale daję radę.
W pewnym momencie ojczym opowiada coś zabawnego, nie mogę choć chcę się pośmiać, ale rana ciągnie, bardzo boli, mówię mu, niech przestanie bo ja nie mogę się śmiać, on myśli, że ja żartuje, coś jeszcze dopowiada, ja wstaje od stołu - przenoszę się na kanapę już zgięta w pół z bólu, po raz kolejny proszę by nie kontynuował bo mnie boli, on dodaje jeszcze słowo i staje się, puszczają mi nerwy.....ten stres, ten wysiłek, zmęczenie....zaczynam ryczeć, wyć przy nich wszystkich bo schodzi ze mnie napięcie, nie umiem i nawet nie chce tego powstrzymać.
W mig każdy zrozumiał o co kaman, wszyscy się wynieśli.
Ot cała historia.

Nie nazywam nagannym zachowaniem tego, że dziecko ma potrzeby...no litości, nie jestem potworem. Dodam, że obcy ludzie od niego uciekają, bo jest dość trudnym kompanem. Jak własny ojciec z nim nie wytrzymuje to nie wiem czy to tak trudno zrozumieć, że ja właśnie ta obca osoba też mam dość. Też jestem zmęczona po pracy, też mam problemy rodzinne, też mam problemy z firmą i jeszcze mam problemy z nie swoim dzieckiem. Wyżaliłam się tu, bo nie powiem tego ojcu dziecka ani mojej mamie (ona ma dość swoich problemów). Czasami mam ochotę puścić taką wiązankę, że by wszystkim uszy zwiędły. Za ten wylew jestem postrzegana jako osoba, która wymaga na ojcu zerwanie kontaktów z dzieckiem i traktowanie go jak zło konieczna bo ma swoje potrzeby Chociaż jeden pozytywny aspekt takiego podejścia to to, że się uśmiałam

Zielony_Domku dziękuję za ten przykład. Myślę, że trzeba jednak pozostać trochę egoistą w takich układach. Ja wiele miesięcy tłumiłam w sobie złość dlatego, że byłam dodatkiem. Nie mogłam decydować, musiałam się podporządkowywać w każdej sytuacji, bo to jest "biedne dziecko". Rozumiałam ale jednak całkiem stłumić swoje potrzeby było trudno. Kiedy zaczęłam spazmatycznie ryczeć i nie mogłam się uspokoić przez kilka godzin, wtedy partner zrozumiał, że nie jestem jednak zombie i nie potrafię się poświęcać dla jego dziecka tak jak on. Logiczne - przecież nie jestem jego matką. Zrozumiał, że relacje nie będą takie jak w "rodzonej rodzinie" ale można to wszystko jakoś poukładać.

Dodam, że ja od początku chciałam kontaktu z psychologiem, porady, przykładów, bo wiedziałam, że nie wiem jak postępować. Mojemu partnerowi brak było pokory i myślał, że pozjadał wszystkie rozumy. W konsekwencji narobił wiele krzywdy swojemu dziecku, mi i sobie. Teraz jak to zrozumiał zaczynamy prostować. Jest to decydujące podejście, więc dlatego prosiłam o rady, bo chcę się do tego solidnie przygotować.

Jesteś troszeczkę zaborcza i rywalizujesz z tym dzieckiem o tego faceta dziecko to wyczuwa i może dlatego się tak zachowuje ty marzysz o spokojnym domu w którym po pracy możesz odpocząć u boku kochanego mężczyzny a tu niestety tak się nie da jest dziecko z którym musisz się dzielić, nie byłaś na to gotowa ale to dziecko również i długo będzie jeszcze taka przepychanka między waszą trójką .

Raczej jest odwrotnie. To dziecko rywalizuje o względy ojca. Ja jestem typem osoby raczej usuwającej się. Rozumiem, że jest czas dla dziecka, na rozmowy, na lekcje na wspólne oglądanie telewizji, na kino, na basen. Nie wtrącam się. Widzę tylko jak z czasem ono chce coraz więcej i więcej i więcej. Dziecko jest na tyle duże, że manipulacja uczuciami ojca jest rozwinięta na bardzo wysokim poziomie. Nie tylko ojca ale i matki. Jak coś nie jest po jego myśli to płacz i zgrzytanie zębów. Szaleństwo.

Uważam, że psycholog (dla Ciebie) to doskonały pomysł. On nie poda Ci gotowych rozwiązań, ale wydajesz się myślącą kobietą i psycholog może pomóc Ci uświadomić sobie pewne rzeczy - tak, żebyś sama umiała podejmować decyzje odnośnie przyszłości waszego związku.
Poradnia dla dzieci dla młodego jest równie dobrym pomysłem, ale na jego realizację wielkiego wpływu nie masz. Na swoje życie wpływ masz.

Tak on jeszcze nie rozwiódł się z żoną. Nie sądzę, żeby przyczyną tego był brak chęci ale to już inny temat

Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że mój partner i jego dziecko to "charakterki" a ja zwyczajnie jestem już bardzo zmęczona...;(