Czy potraficie cieszyć się z życia? - Netkobiety.pl

Właśnie, ja też tak uważam, że życie jest piękne, mimo wszystko.
Ważne jest to, iż potrafimy cieszyc się nawet z tych najmniejszych rzeczy.
Możemy budzic się codziennie z wielką niewiadomą, co przyniesie nowy dzień.
Nawet widok za oknem, tak jak dzisiaj, niby deszcz, chlapa, ale jest pięknie.
Nigdy nie wiemy co nas jeszcze w życiu czeka, ale na pewno jeszcze wiele tych pięknych dni

Tak, dziś mogę powiedzieć, że naprawdę umiem cieszyć się życiem. Przeciwności losu, które udało mi się pokonać, sprawiły, że zaczęłam dostrzegać rzeczy, które niegdyś wydawały mi się tak banalne i oczywiste, że mogły nie istnieć. Odkąd pamiętam byłam optymistką, czasem wręcz niepoprawną, a mimo to nie zauważałam tak wielu drobiazgów, które dziś sprawiają mi niekłamaną radość.

I sama nie wiem - może kiedyś to wszystko po prostu przychodziło mi zbyt łatwo? Choć z drugiej strony wiem, że byłam bardzo silną osobą, więc przeszkody nie stanowiły dla mnie problemu, dokładnie tak, jakbym uznała, że one są wpisane w nasze życie, a pokonywanie ich jest naturalną, oczywistą koniecznością.

Suzan, pytasz o nasze sposoby na wyciszenie się - mnie chyba nic tak nie uspokaja jak kontakt z przyrodą, przebywanie w górach lub bezmyślne gapienie się na toń wody, do tego zrozumienie i możliwość przytulenia się do mojego mężczyzny lub właśnie do... futrzaka . Mam w domu takie małe, czworonożne maleństwo, które wniosło do naszej rodziny ogromnie dużo radości. Sama siebie zaskakuję, bo tyle lat się przed tym broniłam, a dziś wręcz na jego punkcie głupieję .

Jestem sybarytką, cieszyć się z życia  to mój życiowy cel.

Chyba w życiu jest tak, że łatwiej nam dostrzec takie rzeczy poprzez kontrast, a już najbardziej jeśli doświadczymy ich (np. doceniamy zdrowie, gdy dopadnie nas choroba, a wcześniej raczej o tym nie myślimy).

Jak najbardziej cieszę się z życia. Cieszę się, że mam rodzinę (szczególnie, jak patrzę się na rozwiedzionych-znajomych, którzy próbują żyć na dwa domy), że moje dziecko jest zdrowe, że nie żyję w jakimś kraju wyznaniowym, gdzie jako kobieta, byłabym przedmiotem przynależnym do mężczyzny
Nawet jak dopadają mnie jakieś problemy, to nie wiem, że jest OK.

Jasne, że się cieszę, w każdym dniu można dostrzec coś pięknego, tylko trzeba chcieć i umieć to docenić. Natomiast każdy ma dni kiedy dopada Go poczucie bezsensu, łapie doła. Trzeba to przetrwać. Warto mieć zawsze nadzieję i nie wybiegać zbytnio w przyszłość. Kiedyś za bardzo wybiegałam do przodu, zamartwiałam się. Natomiast wiem, że to było niemądre żyję więc każdym dniem

Co robię ....
Rozwijam swoje hobby... Ucze się rysować portrety, robię zdjęcia.. to to co lubie

sprawia.

ojj może i tak, lubie to co robię, ale żebym czerpał radość z życia nie powiem. jest jak jest. może nadejdzie spektakularny moment w którym je pokocham.

A może spróbuj przestać czekać na spektakularny moment?
Życie rzadko jest spektakularne, co nie znaczy, że złe.

kiedys nie potrafilam wogole cieszyc sie z zycia. mialam nawet mysli i probe samobojcza. nie chcialam zycia, nienawidzilam go. teraz? teraz z biegiem czasu je kocham:) uwazam, ze po cos jednak na tym swiecie jestem, skoro moje zycie nie jest uslane rozami trudno, i tak zawsze znajde sposob i pretekst zeby powiedziec, ze kocham swoje zycie. kocham kazdy dzien, nawet jesli jest niezbyt udany, jednak napewno nawet zly dzien jest w stanie mnie czegos nauczyc:)

Nie, czyli mniej skupiać się na tym, czego nie masz i co się nie udaje, a bardziej na tym co masz i co wychodzi fajnie. Podniesiona głowa i uśmiech przyjdą wtedy same z siebie.

może warto spróbować

Bo jak to mój drogi ojczulek mawia " życie,świat jest piękny tylko ludzie bywają czasem do dupy" :-P

hmmm no ba ja tam się ciesze;D mam zajebistą rodzinę z którą się dogaduje ale też i czasami kłócę, mam garstkę przyjaciół, prace, gdzie mieszkać i nawet to że jestem singlem tego nie zmieni choć wiadomo każdy ma swoje gorsze dni:)

Myślę,że cieszę się z życia:) Wiele osób uważa mnie za dziecinną, w takiej kwestii, że cieszą zielone liście, ładny zachód słońca, to, że czuję wiosnę w wietrze:) Ja wiem,że to brzmi tak naiwnie- ale ja kocham iść ulicą, uśmiechać się do ludzi i do samej siebie:) Nie jest tak,że nie mam problemów- mam wiele. Miałam bardzo wiele zawirowań, poważnych, mimo że jestem gówniara;) Ale zawsze wychodziłam obronną ręką, bo uważam, że jak człowiek chcę to da radę:) Mnie ciesza małe rzeczy i duże, po prostu jest mi łatwiej nawet iść przez życie myśląc, że jest ono po coś;)

Nie, nie potrafię i nie mam z czego. Cieszę się że przezyłam chorobę, ale czasem są dni że wolałabym aby tak nie było. Nie widzę sensu życia i wiele rzeczy robię na przymus żeby nie było że jestem nieambitna lub leniwa.

Choć wraz z nabieraniem dojrzałości, zamieniłam postawę niepoprawnej optymistki w realistkę (która jednak pozwala sobie od czasu do czasu na mniej twarde stąpanie po ziemi), to w dalszym ciągu bardzo staram się cieszyć z życia.

Tak już mam, że tylko pozytywne wibracje są w stanie nieść mnie ku działaniu. Gdy mam kiepski nastrój, to najchętniej zaszyłabym się pod kołdrą i nie wysuwała stamtąd naburmuszonej buzi. A że uwielbiam coś robić, staram się jak najczęściej przypominać sobie, że fajne to moje życie.
Czasami potrafię cieszyć się z obecnej, jednorazowej nawet najmniejszej rzeczy - fajny utwór muzyczny, uśmiech spotkanego dziecka czy ładny widoczek za oknem.
Mam jednak i takie momenty, kiedy na życie patrzę bardziej globalnie i wtedy cieszę się jak głupia z wielkich i ważnych dla mnie rzeczy: że mam super rodzinę (mąż, rodzice, teściowe, brat) i zaufanych przyjaciół, że cudem nie zginęłam w wypadku motocyklowym, że bliskie mi osoby przezwyciężyły ciężkie choroby, że mam fajne mieszkanko, motocykl, pracę.

Przyjemne to życie, gdy można się nim cieszyć

Czy potrafię się cieszyć...hmmmm odpowiedź na pewno nie będzie jednoznaczna.W życiu trzeba dostrzegać pozytywy,takie małe szczęścia bo całokształt niestety pozostawia wiele do życzenia.
Ostatnio miałam taką sytuację w pracy.Dzień był fatalny,nic mi nie wychodziło,czas uciekał a mnie nawigacja wyprowadziła w pola.I to dosłownie.Byłam wściekła,zrozpaczona i kto wie co jeszcze.Ale dopiero gdy rozejrzałam się wokół zobaczyłam gdzie jestem.Lasy,wzgórza...piękne widoki.Wysiadłam z auta,zapaliłam papierosa i delektowałam się chwilą,tym co mogę podziwiać.I to właśnie było to takie "małe szczęście".Pomyślałam sobie wtedy :"Boże jaki ten świat jest piękny i dziękuję Ci że mogę na nim żyć".
Jakie wnioski mi się nasuwają ogólnie to nie jestem zadowolona z życia ale dzięki różnym drobnostkom ciągniemy je jakoś do przodu i pchamy ten swój bagaż doświadczeń.
Jak to stary dobry Rysiek śpiewał "W życiu piękne są tylko chwile..." I to szczera prawda.

Ale z czego tu się cieszyć? Poległam we wszystkim czego próbowałam, nienawidzę swojego życia i nie mogę się doczekać kiedy się skończy.

Tak czytam te ostatnie posty i nic prócz pesymizmu. Ja wiem , że nie zawsze wychodzi tak jak byśmy chcieli. Ale bez przesady. Życie jest jedno i nikt za Was nie zdecyduje czy będzie ona szczęśliwe czy nie.  Limetka tu nawet nie chodzi o wiek. W każdym wieku , w każdym etapie swojego życia można być szczęśliwym. Trzeba tylko chcieć.
Optymizmu więcej kochani.

tak

Stale i niezmiennie, - bo jeśli nie umiałbym się cieszyć z życia, to z czego???

Zdecydowanie najłatwiej przychodzi cieszenie się życiem, gdy na zewnątrz ciepło, zielono i przede wszystkim słonecznie
Też już się nie mogę doczekać.

Prawdziwe życie składa się z górek i dołków. Jak się jest jednak w dołku, to warto myśleć, że się w końcu z niego wyjdzie, a jak się jest na górce, to właśnie trzeba się tym cieszyć.

Wszyscy mamy przecież lepsze i gorsze życiowe momenty. Różnimy się jednak umiejętnością cieszenia się lub jej brakiem. Ludzie, którzy tego nie potrafią, na własne życzenie zatracają jakościowe różnice pomiędzy tymi momentami i tak są zafiksowani na swoim nieszczęściu, że nawet górka staje się dla nich dołkiem

Potrafię docenić dobre chwile. Bywają dni, że jest tragicznie i mam dosyć życia, ale wiem, że życie ucieka bardzo szybko i trzeba czerpać z niego garściami. Chociaż kiedy jestem szczęśliwa, to boję się, że coś jest nie tak, że to nie może trwać wiecznie i stanie się coś niedobrego. Mało optymistyczne myślenie. Ale kiedy teraz patrzę z perspektywy czasu na ostatnie miesiące to jestem z siebie dumna i cieszę się, że właśnie tak się ono potoczyło, mimo że czasami narzekałam. Widzę, że zmieniam się na lepsze i inaczej patrzę na życie, mam nadzieję, że się już nie cofnę do miejsca, w którym byłam i że będę szła do przodu, z podniesioną głową i uśmiechem na twarzy .

adlernewman no ja podobnie Plus jeszcze wiosna zbliżająca się wielkimi krokami !

Ja z kolei jestem wdzięczna Bogu i za opiekę nade mną i za możliwości, które się pojawiają w moim życiu; dokładnie takie, jakich pragnę, a najczęściej nie dążę do nich, bo nie ma jak
No ale wiara w końcu jest RÓWNIEŻ po to, by człowiek doznawał radości, ufności i wszystkich tych nieopisanych słowami wspaniałości

A czy "cieszenie się z życia" jest warunkowe czy nie? Jak to odczuwacie?

Lilly123 Podzielam