Chyba zrobiłam coś złego... :( - Netkobiety.pl

Nic złego nie zrobiłaś przecież,spytaj przyjaciela czy o tym powiedzieć,a może keidys przy jakiejś rozmowie wspomnij o tej imprezie i tak poprostu jak bylo.
A czemu twój partner się tak zachowuje to nie wiem..Dziwne zachowanie.

a ja jestem za tym żeby nie mówić. skoro wiesz że będzie wściekły to po co dawać mu powód? Umów się z przyjacielem że nikt się o tym nie dowie że u mniego nocwałaś i po problemie... czego oczy nie widzą sercu nie żal...
A co do zachowania twojego chłopaka to ja myślę że cos się kroi niezbyt dobrego...
Do mnie jak mój bezpośredni przełożony się nie odzywał(co prada to nie mój chłopak ale chodzi o czyste porównanie gdyż zawsze z tym gościem mieliśmy dobry kontakt) to okazało się że mam mi przekazać że dostałam wypowiedzenie z pracy... Więc myślę że twój facet tez ma ci coś do powiedzenia ale nie wie jak.
Ja na twoim miejscu pojechałabym do niego porozmawiać.

On się nadal do mnie nie odzywa, nie czuje potrzeby dać mi najmniejszego sygnału, że żyje. Już sama nie wiem co robić, do wczoraj jeszcze pisała do niego co jakiś czas ale teraz już nie mam siły. Czasami mu się zdarzają takie humory ale teraz już nie wiem co robić. Wydaję mi się, że jednak byłam bym nie niego trochę zła, gdybym się dowiedziała, że spał u koleżanki ale pewnie by mi przeszło. Już sama nie wiem co mam robić... Pisać do niego czy czekać aż raczy się odezwać i wtedy ewentualnie wprowadzić tą sytuację z wczoraj...

heheheh dobre z tym wypowiedzeniem noelle...
ale tak całkiem poważnie to fakt mając zły dzień można się nei odzywać jednak ta sytuacja trwa w tym przypadku juz od środy czyli 3 dni. Dodatkowo marionetka non stop próbuje sie z nim skontaktować a on ja ewidentnie olewa...
Ja tu widzę 3 możliwości alaczego tak może być:
1. Ma jakiś problem i próbuje go rozwiązać
2. zdradził cie i nie  wie jak powiedzieć
3. chce zerwać i tez nie wie jak powiedzieć

No i znowu zgadzam się z Noelle!
Najlepiej to się z nim spotkaj. Jedź do niego nie uprzedzając go. A jak nie masz możliwości to napisz to, co poradziła Noelle. Sama jestem ciekawa co odpisze na takie pytania...
A co do nocy u przyjaciela... Albo nie mówiłabym nic, albo najpierw go wybadała. Ale nie tak, jak Noelle napisała, tylko zapytałabym czy mi ufa i wierzy, że mówię mu zawsze prawdę. Jak powie, że tak to mówię jak było z imprezą. Jak zacznie kręcić to siedzę cicho i zapominamy z przyjacielem o całej sprawie.

Ja jestem za tym,że prawda nadewszystko,bo prędzej czy póżniej to i tak wyjdzie.A twój facet napewno doceni to,że byłaś wobec niego szczera,ale decyzja należy do ciebie kochana:)

On się na Ciebie że tak powiem obraził jeszcze przed tą imprezą, tak? No to oczywiście, że nie mów mu o tym przyjacielu. Wszystko po kolei, najpierw wyjaśnijcie to nieporozumienie, a za jakiś czas możesz powiedzieć o tej imprezie, jeśli uznasz, że powinnaś. I też jestem za tym, byś się z nim spotkała twarzą w twarz. A może on potrzebuje małej przerwy, żeby wrócić do Ciebie jeszcze bardziej kochającym?:)

Czuje,  że powinnam mu powiedzieć o tej imprezie i nocy u przyjaciela ale jednak na początku chciałabym wyjaśnić o co tu w ogóle chodzi tylko , że nie potrafię do niego dotrzeć skoro on nawet nie ma zamiaru się do mnie odezwać...

She - tak, on się obraził jeszcze przed imprezą, tak po prostu

A co jeśli nie będzie chciał ze mną rozmawiać ? Boję się, że jadąc do niego wezmą górę emocje, czyli zdenerwuje się i powiem za dużo... ale chyba to będzie jedyne rozwiązanie... pojade do niego i postawie go przed faktem dokonanym... będzie musiał ze mna porozmawiać...

Całkowicie popieram męski_punkt_widzenia. Dorośli ludzie prowadzą ze sobą dialog, nie wyobrażam sobie, że miałabym być z mężczyzną, który potrafi nie odzywać się do mnie przez kilka dni i nie ma najmniejszego zamiaru wyjaśnienia, w czym rzecz.

Na Twoim miejscu złożyłabym mu wizytę. Nie pojechałabym jednak po to, żeby tłumaczyć się z tego, gdzie spałam po imprezie, to teraz zupełnie nieważny drobiazg, zdecydowałaś się na to ze względów bezpieczeństwa i już.
Zauważ jedną rzecz. Prawdziwym problemem w Twoim związku jest to, że jesteś z partnerem, który nie potrafi jasno powiedzieć, o co tak naprawdę ma żal do Ciebie, z kimś, kto milczeniem próbuje "rozwiązać" kłopot, ale zamiast założyć wątek o niedojrzałym partnerze, na którego słusznie nie masz już siły, piszesz post... O normalnym zachowaniu normalnej kobiety po normalnej imprezie.
Wiesz, o czym to świadczy? Że bierzesz całą odpowiedzialność na siebie. Za wszystko: za powodzenie tego związku, za jego samopoczucie (jeżeli on się nie odzywa, znać zasłużyłam sobie na to, to tylko kwestia przypomnienia sobie, czym). Tak bardzo chcesz, żeby było między Wami dobrze, choć on zdaje się tej troski nie podzielać, że minimalizujesz jego przewinienia, a swoje traktujesz nadmiernie poważnie.

Zastanów się, czy to jest taki związek, jakiego chciałaś...

marionetko.... ja nie wiem co albo jak ci powiedzieć.
byłam kiedyś z kimś takim co mi strzelał fochy, potrzebował samotności (tydzień bez odzewu jakiegokolwiek), towarzystwo kolegów było najważniejsze, alkohol, awantury za to że istniałam też były na porządku dziennym. ale my wtedy po 16 lat mieliśmy! znaczy ja 16 on prawie 18.

to było... głupie. dziecinne. nieodpowiedzialne.
jeśli jest się z kimś to nie funduje mu się takich huśtawek emocjonalnych. i koniec.
ja raz się zapomniałam ostatnio, strasznie mi było przykro i głupio, ale zmęczenie wzięło górę i mimo że wiem że się martwił to nie mam nic więcej na swoje usprawiedliwienie. po prostu po intensywnym szkoleniu wróciłam do swojego miasta na drugi dzień i zasnęłam w wannie.

ale wracam do twojej sytuacji - przepraszam za tą dygresję - ja bym pojechała do niego już dawno. i nie z pytaniem "kochanie czy może coś ci się stało?" tylko z awanturą dlaczego aż tak mnie nie szanuje.

to trudne jest ale czasami nie można inaczej. wiem że jestem wredna i złośliwa bestia ale nie pozwoliłabym na takie traktowanie....

co się stało? jakieś wyjaśnienia? może to i lepiej...

Nie wytrzymałam, wsiadłam w samochód i pojechała do niego. Spotkałam go jak jak akurat wracał z uczelni. Zapytałam wprost, czy moze mi wytłumaczyć o co tutaj w ogóle chodzi i jak może mnie traktować. na co on wielkie zdziewienie i usłyszałam "O co Ci o ogóle chodzi bo nie bardzo wiem ? " . No myslałam ze tam zejde jak to usłyszałam... Później sie wkurzyłam i powiedziała mu ze to kompletny brak szacunku. To zaczał , że ma swoje problemy, ze nie ma zamiaru mi sie tłumaczyc itp i że bardzo przeprasza (z ironią) ze nie jestem pepkiem świata i nie wszystko kreci sie wokól mnie... i jeszcze pare wrednych rzeczy . Na do widzenia powiedziała, ze nie wiedziałam, ze chodze z dzieckiem i ze teraz nie musi mi sie tłumaczyc bo od dzisiaj nie ma mnie w tym jego swiecie... wsiadłam i odjechałam...

dziekuje Ci Stokrotko... pomijając fakt, że jechałam do domu i płakałam to gdzieś tam w środku czuję, że dobrze zrobiłam...

Tylko czy jak przemyśli i się odezwie to jest sens dawać jeszcze jedna szanse? to przecież nie była pierwsza taka sytuacja, były podobne... a ja nie wiem czy mam siłę na kolejną taką akcje...

Myślę, że postąpiłaś słusznie...Gdyby on był taki "dorosły" to powiedział by dlaczego tak się zachowuje, usiłował by to jakoś wyjaśnić z tobą...bo foch to takie troszkę szczeniackie...
Jeśli będzie mu zależało to się pierwszy odezwie...
Twardza bądź!
Mimo iż ta noc u kolegi może być dla wielu jednoznaczna, to przecież w sumieniu wiesz, że nie zrobiłaś nic wbrew sobie...Będzie dobrze:):):) pozdrawiam:)

To widzę Yvette mamy podobne doświadczenia i rozumiesz mnie jak wiele siły wymagała taka decyzja... Mam dokładnie tak sam jak Ty, jakaś część mnie, tam w środku mówi, że przecież go kocham i chce żebyśmy się pogodzili jednak zdecydowanie większa część mówi mi, że nie mogę myśleć w tych kategoriach... rozum wziął górę, oczywiście wiem, że nie mogę porównywać mojej sytuacji z Twoją ( czyli ze zdradą  o której wspomniałaś ) jednak w takich sytuacjach musimy być silne i nie kierować się tylko sercem, które czasem nie patrzy na inne aspekty... Zgadzam się z Tobą , że szacunek jest mega ważną sprawą w związku... bardzo często mówi się, że najważniejsza jest miłość i uczciwość ale co z szacunkiem ? wydaję mi się, że jest on równie ważny i śmiało możemy się go domagać od ukochanej osoby skoro my całkowicie ją szanujemy... ją i jej uczucia...

marionetka, jesteś silną i mądrą babeczką
na pewno sobie poradzisz i nie dasz mu już wcisnąć sobie kitu i jeśli go przyjmiesz znowu to tylko wtedy kiedy naprawdę coś zrozumie i zmieni swój stosunek do ciebie i was

Właśnie musimy im dawać jasno do zrozumienie , że nie jesteśmy takimi "deskami ratunku". Oczywiście nie można być taką twardą stroną związku bo uczucia też są ważne jednak zawsze pamiętam, że po coś mamy rozum i czasem on musi przemówić zamiast uczuć. Czy jestem mądra i silna to nie wiem okaże się z czasem
Desire czyli wiesz, jak czuje się kobieta do której tak nagle facet przestaje się odzywać przez dłuższy czas... Ma się wtedy milion myśli na minute "dlaczego?" i ja byłam przekonana, że to ja zrobiłam coś  nie tak. Kochana zgadzam się z Tobą, że tak się nie robi ale czasami, rzeczy które nas bolą zapoczątkują coś nowego i wspaniałego w naszym życiu tylko musimy być silne... Na początku faktycznie jest najgorzej jednak jesteśmy silne babeczki