14 tego lutego zmarla mi kochana mama nie moge sobie z tym poradzic... - Netkobiety.pl

Niestety moje rodzenstwo przynajmniej probuje zgrywac twardych psychicznie a ja nie potrafie moje wszystkie uczucia i zlosc zawsze wychodzi ze mnie a teraz nie moge w zaden sposob tego wyzocic z siebie. Bardzo chcialbym z nimi sie porozumiec ale jest troche inna sytuacja, gdyz brat przyjechal z holandii i siedzi praktycznie caly czas ze swoja kobieta ktora kocha. smieja sie wariuja, po prostu zachowuja sie tak jak by sie nic nie stalo a mnie osobiscie ich zachowanie irytuje do tego stopnia ze caly sie trzese kiedy siedza w domu.
tak naprawde to zostalem sam z moja kobieta tez za bardzo mi sie nie uklada gdyz mama dzien przed smiercia powiedziala zebym sobie dal spokoj bo tylko bede cierpial przez nia. Poza tym to dwa miesiace temu wyszedlem z wiezienia gdzie spedzilem 6 lat za bledy mlodosci. Teraz gdy zaczelem powoli stawac na nogi znowu wszystko mi sie zawalilo i nie wiem od czego mam spowrotem zaczac czy jest wogule po co zaczynac jak sie znowu popsuje.

Rafale  z cala odpowiedzialnoscia moge Ci powiedziec,ze nic bys nie mogl zrobic i sie nie obwiniaj.Moj synek urodzil sie 14.02 byl dzieckiem bardzo chorym,ale nigdy Mu nie pozwolilam odejsc za wyjatkiem jednego,jedynego razu.Nie bede sie rozpisywala,ale moj prawie 17 letni syn  pare tygodni przed smiercia bardzo cierpial i wtedy pozwolilam mu odejsc,ale pozalowalam,ze bede Go pamietac tak bardzo cierpiacego i moj synek zrobil mi "przyjemnosc" wrocil na krotki okres swojego zycia do zdrowia ,byl usmiechniety,pelni  werwy wrocil do"zycia"(tak jak sobie tylko moglam wymarzyc)na pare dni,potem wszystko wrocilo z dwojona sila.Dwa dni przed synka odejsciem zachorowal nasz pies..byl konajacy,ale tez tego nie skojarzylam....nadszedl  ostatni dzien zycia naszego synka,wszystkie parametry zyciowe byly wyjatkowo dobre,ale jego twarzyczka byla mi za spokojna,rozanielona..........zawezwalam erke,w tym czasie (15min)pomagalam mu oddychac,glaskalam go,mowilam jak bardzo go kocham i MU mowilam,ze zaraz bedzie pomoc i bedzie wszystko dobrze...............a wiesz ,co zrobil moj syn ...z chwila podejscia lekarza syn skonal,reanimacja trwala 40 min,moj synek juz nie chcial wrocic,byl usmiechniety ,taki pogodny..............
Widzisz Rafale moj syn mial pomoc fachowa na czas i odszedl...nasi bliscy zyja tak dlugo jak maja dlugo zyc,a gdy spelnia swoje zadanie tu na ziemi odchodza i jest im tam dobrze. Ja osiagnelam "mistrziostwo w reanimacji robilam to setki razy,ale tylko do czasu NIE OBWINIAJ SIE !!!! JESTES NA POCZTKU SWEJ DROGI I MUSISZ PRZEJSC WSZYSTKIE ETAPY ZALOBY....potem z tym bolem uczymy sie zyc

to co wszyscy mi napisaliscie jeszcze bardziej mnie wzruszylo i caly czas placze jak dziecko pomomo ze mam juz 28 lat
A pomimo ze mam brata i siostre przynajmniej tak mi sie wydaje ze nie mam w nich wsparcia doszlo nawet do tego ze irytuje mnie moja kobieta z ktora jeszcze tydzien temu bylismy tacy szczesliwi a teraz cos mi sie wydaje ze sie wszystko rozwali na dobre a moje przeczucia ostatnio sie spelniaja

RAFAŁ często musimy się wyplakać,by nam było lżej.Płacz i nie wstydź się płaczu.Ja zamykałam się w pokoju i ryczałam jak dziecko. Napisałeś,że nie możesz patrzeć jak inni ze stoickim spokojem radują się i śmieją, miałam to samo,nie mogłam tego pojąć.Własnych uczuć nie kryj,bądź szczery w swoich emocjach to pomaga.I nie załamuj się ,bo jesteś napewno silnym facetem i uczuciowym

MALINOWY ELF ,ja do tej pory trzymam szlafrok mamy przesiaknięty Jej zapachem,z Jej kilkoma wlosami zawinięty w torbie foliowej jak relikwię

Najgorsze ,że czujesz się samotny w tym wszystkim. Proszki może są sposobem na przetrwanie tego najtrudniejszego czasu ale na dłuższą metę nie można na nich bazować. Będziesz musiał znaleźć sobie jakieś zajęcie,nie wiem czy pracujesz ?To może nie pomaga do końca lecz bardzo odciąża umysł od myślenia o jednym.
Wiem jak bardzo może Cię irytować zachowanie innych,ale nie zwracaj na to uwagi.Każdy ma prawo na własny sposób przeżywać tę sytuację.
Powiem Ci również,że już od dawna wspominam mamę z radością, przypominając sobie śmieszne sytuacje.To też przychodzi z czasem,najpierw kojarzymy wszystko ze smutkiem. Nie zamartwiaj się i pisz

Płacz ile chcesz... czasem tak jest lepiej się wypłakać. Wiesz, śmierć najbliższej osoby jest takim niezłym kopniakiem w życiu, czasem dopiero właśnie po śmierci uświadamiamy sobie, jak bardzo kochaliśmy i kochamy tą osobę, wydaje nam się że cały czas jest z nami, że wcale nie odeszła... tak jest. trzeba przez to przejść.... czasem można liczyć tylko na czas, z którego upływem zaleczy się ból i żal po stracie kochanej osoby. co chodzi o Twoją kobietę no to fakt być z kimś na się nie ma sensu, tylko poważna i szczera rozmowa może to zakończyć, ciągnąc to dalej to nie w porządku wobec niej, nie wiem tylko czy masz teraz na to siłę w tej chwili. a z drugiej strony może warto zrobić porządek ze swoim życiem jak najszybciej. jak już napisałam to może być nowy lepszy rozdział w Twoim życiu. Co do tabletek to fakt pomogą na jakiś czas, ale później będziesz musiał żyć bez nich, one mogą zniszczyć Twój organizm. a musisz znależć w sobie teraz bardzo dużo siły. szkoda że nie możesz tak od serca pogadać z rodziną. może oni też by chcieli pogadać tylko trzeba jakoś im to zasugerować, może nie potrafią, może się i innych oszukują. może wcale nie są tacy twardzi, może udają przed innymi. niektórzy ludzie tak robią, ukrywając prawdziwe uczucia. ważne żebyście przeszli przez to razem, będzie Wam łatwiej.

co do mojej dziewczyny to jestesmy stosunkowo krotko ze soba bo az a moze tylko 1 miesiac ale to nir zmienia faktu ze ona mnie bardzo kocha a moje uczucie wobec niej wygaslo jakis tydzien temu i  obecnej chwili kiedy jest przy mnie strasnie mnie denerwuje np, swoim zachowaniem tym ze nie potrafi zadbac o siebie (ja wiem ze wyglad sie nie liczy) ale nie wypada kobiecie ktora ma 27 lat ubierac sie jak gowniarz czy np. zrobic jakis make up. Wielokrotnie jej powtarzalem choc pojdziemy do fryzjera manikiurzystki to sie zrelaksujesz i bedziesz ladnie wygladac. Na co dostawalem odpowiedz a co nie podobam sie tobie to poszukaj sobie innej i tak mi powtarza do dzis i nawet nie zdaje sobie sprawy ze mi jest przykro slyszac takie slowa. No niestety nie chcialem jej zranic ale bede musial tylko jak to zrobic zeby bardzo nie cierpiala.??

A może denerwuje Cię i wydaje  Ci się że już jej nie chcesz przez śmierć Twojej mamay? Jesteś rozgoryczony i może dlatego myślisz że już tej dziewczyny nie potrzebujesz?

Droga sylwio8775
marta bo tak sie nazywa jest z pozoru bardzo spokojna osobka tylko jak dla mnie ona jest zbyt "anemiczna" nie ma w niej za grosz szczescia do zycia nie potrafi sie cieszyc z malych rzeczy jak to spiewa sylwia grzeszczak. Natomiast ja jestem pelen energii planow na zycie i po prostu ona stlamsza moje swiatelko ja gasne przy niej jak to powiedziala moja swietej pamieci mamusia.

Bywają tacy ludzie, którzy nie potrafią cieszyć się z małych rzeczy, ale można ich tego nauczyć naprawdę. Bo jak się wiele nie ma to cieszą naprawdę jakieś maleńkie drobnostki. Dość krótko jesteście ze sobą więc myślę że mocno jej nie zranisz jeśli nie będziesz jej dłużej okłamywał.

Rafał
postanowiłam napisać do Ciebie choć nie jest mi łatwo. 19 listopad 2012 wtedy zmarł mój tato.Powiem szczerze nigdy nie byliśmy zbyt bliscy sobie.ja byłam trudnym dzieckiem,dawałam popalić przez swoje szaleństwa w młodości. Dziś mam 28 lat i rozumię wiele rzeczy. Ale do czego dążę,NIGDY NIE WOLNO NAM SIĘ OBWINIAĆ O CZYJĄS ŚMIERĆ! Mój tato targnął się na swoje życie,było to spowodowane dokuczliwością osób trzecich.Ja też wielokrotnie zarzucałam sobie że kim ja jestem skoro nic nie zrobiłam,że to moja wina...Ale dzięki siostrom,wzajemnemu wsparciu pokonałyśmy tę świadomość w sobie.Bo każda z nas czuła się winna ale nie te osoby które naprawdę zawiniły...Tatę odratowano przez 9 dni był w śpiączce Boże chyba przez całe życie nie okazałam mu tyle serca co przez te dni.Płakałam nad łóżkiem,przepraszałam,prosiłam aby wrócił a jednocześnie byłam zła dlaczego tak postanowił,że tak naprawdę jest mi przecież potrzebny choć nie wiedział o tym.Był taki jeden dzień gdzie nad ranem udało mi się zasnąć i śnił mi się że siada na łóżku szpitalnym,że się obudził.Biegłam do szpitala aby spawdzić czy to prawda niestety było bez zmian.Byłam wykonczona,wyczerpana tylko papierosy i płacz... Lekarze nie dawali żadnych szans to była tylko gra na czasie. Powiedzieli tylko jeśli chcecie jakoś przez to przejść to pożegnajcie się.Serce mi pękało NIE NIE NIE!Nie dopuszczałam tego w ogóle do swojej głowy.Aż pewnego dnia poszłam jak zwykle rano do niego opowiedzieć mu co u mnie,jak sie wszystko toczy i zrobiłam to.Powiedziałam tato kocham Cię i będę kochać ale jeśli chcesz iść dalej i tam będzie Ci lepiej to pozwalam Ci.My tutaj damy sobie radę a najważniejszy jesteś teraz Ty aby to Tobie było dobrze.Nigdy w życiu nie uwierzyłabym gdyby ktoś powiedział mi że to zrobię. Na drugi dzień rano potwierdziłam te słowa i za dwie godz gdy przyszłam tato odszedł...Może on czekał na to aby nas przygotować do tego,abyśmy mu wybaczyły,może chciał dać nam ten czas aby się zacząc oswajać z tym...Nie wiem ale wiem jedno że jest mu tam lepiej,że jest szczęśliwy.Wiadomo gdy go zobaczyłam owiniętego w prześcieradła jak mumię nie pamiętam co się działo ale wiem że muszę się pożegnać i jeszcze raz zapewnić go że nie jestem zła i chcę aby cały czas przy mnie był.Nigdy nie pogodzę się z tym do konca bo oczywiste jest że wolałabym aby był wśród żywych ale tak miało być najwyraźniej. Musisz to przejsc każdy etap po etapie nie da się inaczej. Złość,żal,smutek,rozpacz...Nie wstydź się płakać,wyrzucać z siebie swoich emocji.Ja chodzę na cmentarz i mówię do taty opowiadam mu wszystko,pomaga mi to. Tylko nie popełnij jakiegoś głupstwa,ja też byłam o krok od tego chciałam aby winni śmierci taty ponieśli karę,ale jeszcze przyjdzie na to czas w inny sposób.Pomyśl o tym że mama jest cały czas przy Tobie i na pewno byłaby dumna gdybyś rozsądnie pokierował swoim życiem. Zrób to dla niej.
A co do dziewczyny...mój związek trwał 4 lata i też się rozpadł właśnie po śmierci taty. On nie rozumiał mnie,nie dawał wsparcia jakiego oczekiwałam,jakby go to w ogóle nie dotyczyło. Ty chyba czujesz właśnie to samo.Przykro mi że nie masz komu się wyżalić,wypłakać Ale dasz radę wierzę w to człowiek w takiej chwili nie ma świadomości nawet jak silny być potrafi i ile może wytrzymać. Ja wstaję rano i praktycznie codziennie płaczę ale jest to potrzebne dla oczyszczenia duszy ze smutku i żalu.Możesz nawet tutaj pisać i żalić się ile wlezie a zobaczysz pomoże Ci to.
Nie załamuj się i idź do przodu tak aby mama była z Ciebie dumna:-)
Pozdrawiam cieplutko

Witaj Rafale
Bardzo mi przykro, że straciłeś Mamę, doskonale wiem jak się teraz czujesz i co przeżywasz. Mam synów w Twoim wieku. 2,5 roku temu straciłam Męża, umarł na raka..., jeszcze się z tym nie pogodziłam. 23 stycznia tego roku odeszła Moja Mama, nagle...dostałam cios z drugiej strony.
Bardzo dobrze, że piszesz o swoim bólu, o tym co przeżywasz, należy wyrzucić z siebie całą złość. Nie podejmuj zadnych poważnych decyzji w tej chwili, pozwól sobie na żałobę. W takich sytuacjach bardzo trudno postąpić właściwie, czekaj, czekaj...Wierzę, że Twoja Mama jest z Tobą. Postaraj się rozmawiać z Tatą, rodzeństwem... oni też cierpią, może nie okazują tego.
Przytulam Cię bardzo mocno.

Tak sobie myślę, że może wyjazd dobrze by Ci zrobił? Wiem ,że niektórzy pomyśleli by że to by była forma ucieczki ale wcale tak nie musi być, po prostu wyjechać na kilka dni chociaż, przecież masz rodzeństwo, wyjedź z nimi, odreagujesz, przemyślisz i wrócisz, to też mogło by Ci pomóc. Chyba że nie masz warunków na to żeby wyjechać to co innego. Cieszę się że jest ci trochę lepiej, a płacz to też dobry sposób na smutek i żal. Ja jestem z natury wrażliwą i dość płaczliwą osobą więc doskonale to rozumiem, ja jak się wypłaczę to mi dużo lepiej. Później biorę się w garść i mówię sobie, że nie ma problemu z którego nie można wyjść. Zawsze jest jakieś rozwiązanie. Wiadome że śmierć kogoś bliskiego to najgorsze co może się zdarzyć, ale ja sobie tak to tłumaczę, że jakiś cel w tym jest pewnie. Życie jest okrutne, ja dobrze o tym wiem ale cóż jak ktoś dał mi zycie to muszę jakoś żyć, i tobie też życzę żebyś odnalazł swoją nową drogę życia. I powiem Ci że zawsze jest ktoś dla kogo jesteś bardzo ważny i jest dla kogo żyć. Pozdrawiam Cię gorąco. Trzymaj się cieplutko.