Konflikty w małżeństwie, moja zdrada, chcę odejść - Netkobiety.pl

Jezeli ktos stosuje przemoc to sam nie jest w stanie siebie zmenic,potrzebuje terapii.
Takie zachowania zwiazane sa z nie umiejetnośćią wyrazania złosci.Takze nie wierzyłabym w jego cudowna przemianę.A poza tym jak moze ktos powiedziec(rodzina,znajomi),ze zasłuzyłas na takie trakowanie.Nikt nie zasługuje na to.
Ułoz sobie zycie ,tylko warto upewnic sie czy nowy partner nie ma takich zachowań.Niestety zdarza sie często ,ze kobiety z przemocy wybieraja sobie nastepnych partnerów tez przemocowych.
Zycze powodzenia:)

Sorry ale poczytaj sobie o ofiarach przemocy to dowiesz się że,gdyby autorka była taką ofiarą to nie w głowie by Jej było romansowanie.Dlaczego?
Ze strachu przed tym co może zrobić małżonek"kat".
Lekarstwem na kłopoty małżeńskie ma być dawanie d..py innemu?.
Jak się w związku nie układa to nie szuka się "zastępstwa"tylko naprawia się co można a jeśli to nie pomaga to pakuje się walizki i odchodzi.Potem wniosek o rozwód i formalne załatwienie swoich spraw a dopiero w następnej kolejności ewentualne układanie sobie życia z kimś innym.

Bardzo dobrze Cię rozumiem .

Wiem też, że nie buduje się na zgliszczach nowego związku tylko najpierw trzeba poskładać siebie do kupy.
Wiem też, że mając w sercu tamtego mężczyznę - nie jesteś w stanie obiektywnie powiedzieć na tą chwile na ile kochasz męża - czy na tyle , że by chcieć z nim być...

Wiem, że nie powinno dawać się porad dosłownych - ale jeśli nie jesteś szczęśliwa w małżeństwie i z doświadczenia wiesz, że zmiana męża będzie na krótka metę - uciekaj z tego związku. Nic nie usprawiedliwia podniesienia ręki na kobietę. Ja bym nie wybaczyła jednorazowego podniesienia , a dopiero co kilkukrotnego. Nic go nie usprawiedliwia. Tak jak nic nie usprawiedliwia twojej zdrady .
Wierz mi - nie masz pojęcia jak bardzo cię rozumiem. Jakiś rok temu byłam w tym samym miejscu co Ty.

Odsuń emocje, usiądź spokojnie , zastanów się czego Ty tak naprawdę chcesz i ... realizuj to.

Nie miej wyrzutów sumienia aż tak wielkich - za rozpad związku odpowiedzialne są dwie strony. Mąż - za przemoc i śmierć Twojej miłości , Ty - za to że nie zakończyłaś związku tylko trwając w nim znalazłaś sobie pocieszenie.

Wiem jaki masz dylemat - też kiedyś taki miałam. Mąż czy przyjaciel.
Ja dawno temu skończyłam znajomość z przyjacielem , i właśnie teraz rozstaję się z mężem- to była jego decyzja , ja muszę się dostosować.
Wszystko to strasznie świeże u mnie - też sobie nie radzę , czas pokaże co przyniesie życie.

Życzę mądrych wyborów - życie jest tylko jedno.

Jasne.Jak Mnie żona będzie bić to znajdę sobie kochankę i tym samym rozwiąże moje problemy małżeńskie.
No proszę Cie.

Ok.To wytłumacz Mi dlaczego wiele kobiet ofiar przemocy znajduje schronie np.w domach samotnej matki lub podobnych zamiast u kochanka?.Bo nie są atrakcyjne?.Mają dzieci?.itd.itd.
Nie.Bo mają zasady wg.których żyją.

A i owszem - dlatego teraz zauroczona może wielu rzeczy nie dostrzegać ... proponowałabym , aby odeszła sama od męża. Ogarnęła się z sobą, zobaczyła co zostanie po tym ogarnięciu w emocjach i jaki okaże się na dłuższą metę przyjaciel - jak kocha to poczeka te kilka miesięcy na "poście" dając jej czas na ogarnięcie siebie.
I dopiero wtedy podejmować decyzje o kolejnym związku.

Vivia -teoretycznie - zostajesz z mezem. Czy sadzisz, ze on bedzie w stanie wzniesc sie ponad to i Ci wybaczyc zdrade.
Skoro podnosil reke na Ciebie z powodu "zwyklych nieporozumien", to czy reka mu nie drgnie z powodu zdrady.
Obawiam sie, ze musielibyscie przejsc bardzo gleboka terapie - on jeszcze dodatkowa w kwestii radzenia sobie z agresja.
Czy w ogole braliscie to pod uwage.
No i jeszcze w Tobie tak duze poczucie krzywdy i niechecie do meza - czy jest sens, czy potrafisz zapomniec?
Musisz to mocno w sobie przepracowac.
Pozostanie z mezem, bez uczuc,  nawet bez przyjazni - bezsens.

Masz na myśli kochanka?.
Czy może Policję itd,itd?

Właśnie.Gdzie była terapia?.Naprawianie tego co złe i budowa od nowa?.
Nie.Nie było tego bo autorka nawet o tym nie pomyślała.Bo po co?.
Gdyby poszli na terapię nie mogła by się teraz tłumaczyć że,zdradziła bo mąż znęcał się nad Nią fizycznie i psychicznie.O ile to prawda.

Autorko, nie zapominaj że na tą sytuację patrzą wasze dzieci. Dlaczego się godzisz na takie upokorzenia ? czy chcesz żeby twoje dzieci budowały taki model rodziny ?

Wiele można wybaczyć, ale nigdy nie wolno ci się godzić na stosowanie przemocy wobec ciebie !!!

Uważam, że nie powinnaś podejmować decyzji o odejściu od męża kierując się tylko i wyłącznie pojawieniem się kogoś trzeciego. Często jest tak, że ten trzeci po prostu dodaje odwagi, nie jest przyczyną ale jest skutkiem rozpadu małżeństwa.

Spójrz jednak na to w ten sposób, że i tak już masz wystarczająco skomplikowane życie. Jeśli odejdziesz od męża i od razu zwiążesz się z innym - możesz znaleźć się w jeszcze większym dole. Może się okazać, że będziesz musiała dźwigać podwójne echo porażki. Możesz tego uniknąć dokonując właściwego wyboru.

Poukładaj swoje życie najpierw. Czy maż się zmieni ? ciężko przewidzieć, ale jak już wcześniejsza użytkowniczka pisała do tego potrzebna jest terapia, twoja dojrzałość i wsparcie. Jeśli tego nie dźwigasz, to odejdź ale godnie - nie kłamiąc, nie kombinując i nie w ramiona innego.
Życzę ci dużo siły.

Dziękuję za odpowiedzi
Wiem że źle zrobiłam zdradzając i nie szukam rozgrzeszenia jak pisałam.
Czy się starałam ,czy nie chciałam terapii?
Oczywiście że tak,ale nie wiele mogłam zdziałać jeśli mój mąż uważał że nic złego w tym nie ma.
Jak można naprawić błędy jeśli się ich nie widzi a każda moja próba pokazania mu ich kończyła się kłótnią.
Uwierzcie mi że walczyłam 9 lat,pisałam że od początku nie było łatwo ale kochałam całym sercem,walczyłam do upadłego nie patrząc na moją godność,na swoje potrzeby,na łzy.Przez 9 lat wiernie stałam u boku mojego męża i nikt nie zarzuci mi że się nie starałam, bo wiele dla niego poświęciłam.Nie jestem aniołem jak pisałam każdy ma wady dlatego wiem że też jestem w jakiś sposób winna temu co się stało.Czemu nie odeszłam do tej pory?Bo jestem słaba psychicznie,nie miałam odwagi nie miałam  sił i broniłam się rękami i nogami by nie stracić rodziny,jaką razem utworzyliśmy.Ale stało się i się nie odstanie że zdradziłam być może to jest osoba która po części dodaje mi sił i wiary w coś co wydawało mi się nie możliwe.

Do terapii trzeba checi dwojga.
Nie wiemy, czy na tamten moment maz byl chetny.

Jesteś niespójna w tym co opisujesz.
Przecież napisałaś że,teraz mąż obiecuje że,się zmieni.Tak?.
A innym razem piszesz że,prubowałaś Go namuwić na terapię wcześniej.Wiec jak to jest?.Co takiego się stało że,mąż teraz chce i widzi swoje błędy a wcześniej tego nie było?.Wytłumacz mi to.

Nie da siew walczyc z kims kto ma klapki na oczach.

Ja zadbałam o siebie i swoje dziecko,które brało udział w przemocy(biernie)
Od toksycznych ludzi trzeba uciekac gdzie pieprz rosnie.A z tego co piszesz to maz i jego rodzina warci sa siebie.Bił ,bo zasłuzyła-o masakra.
Sama powinnas pojsc na terapie.Zycie z takim człowiekeim odbija sie  na psychice.

Ja odpowiem na to pytanie.
Poczuł strach w gaciach to obiecał poprawe.Strach przed tym ,ze mu ofiara ucieka,ze nie bedzie praczki ,sprzataczki,kucharki i nianki.Ze bede sie smieli z pana przemocowca,ze go baba rzuciła.Takj jej pilnowalo,ze  nie upilnował
A obiecywac to bedzie wszystko,w swojej urojonej głowie.Do poki znowu zony sobie nie urobi i nie zacznie na nowo jej katowac psychicznie i fizycznie.
Szanse mozna dac ,bedac z daleka od kata i pod warunkiem podjecia terapii.Jedanak gwarancji poprawy nie ma zadnej.

Tak.Ja mam problem ze zdradą.Ha,ha.Bo uważam że,nie powinno się zdradzać?.Dobre.
Wiesz co nas róźni?
Ja mam zasady a Ty nie.Szanuj się kobieto bo nikt inny za Ciebie tego nie zrobi.Ciekawe jak będziesz się czuła gdy dowiesz się że,facet ma inną?.Oj zaboli,zaboli.
Wyrazy wspólczucia dla Twojego faceta
Cyt.
D..pa nie mydło,nie wymydli się.
K..stwo to nie zawód to charakter.

Cos w tym stylu

Do autorki - powtórzę : kończ związek z mężem jeśli bije. Rozstańcie się , niech się wyprowadzi albo ty się wyprowadź z dziećmi, zostań sama jakiś czas.
Ogarnij się sama z sobą. Daj sobie trochę czasu żebyś poczuła czego chcesz tak naprawdę.

I dopiero potem podejmuj decyzje jeśli chodzi o mężczyzn w Twoim życiu.

Skorzystaj z pomocy psychologa, to nie wstyd , ja tez korzystam , pomaga- lepiej płakać u psychologa niż potem śmiać się u psychiatry

Autorka, jako ofiara nie jest w
stanie racjonalnie myśleć i wspierać
męża, bo sama jest obciążona
psychicznie i powinna skorzystać z
pomocy specjalisty i wsparcia
bliskich jej osób.
Tak.Ale romansować to potrafi.Tak?.
Tak wg.Ciebie wygląda nieracjonalne myślenie?.No proszę Cię.
Jeżeli człowiek, który stanął na
twojej drodze jest wartościowy i
godny uwagi to pomoże ci przejść
drogę, która uwolni cię od
oprawcy, ale nie będzie mu w
głowie romans.
Gdyby ten facet był wartościowy to nawet nie spojrzałby na mężatkę choćby nawet nago przed Nim paradowała.A jeśli już zwruciłby na Nią uwagę to tylko po to by uświadomić Jej że,tak nie powinna zachowywać się mężatka i matka.
Już to gdzieś pisałem ale dla Mnie ktoś facet lub kobieta wchodzi jako ten/ta trzeci do związku z butami nie wart jest nawet splunięcia.
Są w życiu pewne reguły,zasady których po prostu nie łamie się tyle.
Jedną z nich jest to że,małżeństwo to związek dwojga a nie trojga osób.

A uważasz, że pakowanie się w romans  jest wynikiem  racjonalnego myślenia  ? Poczytaj trochę, jeśli masz ochotę oczywiście, o zachowaniach i reakcjach osób współuzależnionych, maltretowanych, żyjących w modelu dysfunkcyjnym

Powtarzam się: zdrada jest zła, romans jest podły - ale nie wolno ci wrzucać wszystkich do jednego wora i tym samym obrażać osoby, które zwracają się o pomoc. Owszem są na tym forum wątki pt. on ma żonę i dzieci ale go kocham co mam zrobić ? i tutaj nawet nie wysilam się na komentarz, ale jeżeli poza zdradą jest również inne podłoże problemu i można się na nim skupić i pomóc komuś zrozumieć, że można inaczej to po co się fiksować i czepiać zdrady. Wszyscy wiemy że to jest niewłaściwe, że to jest złe, ale jeszcze raz powiem zwróć łaskawie uwagę na inne aspekty problemu!.

KGB
Ależ zwracam uwagę na inne aspekty.
Ale w przypadku autorki nie widzę refleksji i zrozumienia gdzie popełnia błędy.No niby o tym pisze że,wie że to co robi jest złe ale robi wręcz odwrotnie.To skoro wie że,coś jest złe to dlaczego nadal w to brnie?.
Czasem lepiej powiedzieć komuś coś prosto w twarz niż owijać w bawełnę.

"Za każdym razem umierała moja miłość do niego i przestałam mówić o swoich potrzebach,i ta ciągnąca się  latami samotność dobijała mnie."
"Rozmawiałam z mężem o rozstaniu, chciałam jak najszybciej wybrnąć z sytuacji "we troje", powiedziałam dlaczego, za co, że dłużej tak nie można,że ja nie potrafię już tolerować nie których rzeczy,ale nie przyznałam się do zdrady "

Nie chciałaś odejść od męża kiedy czułaś się źle.
Powiedziałaś mu że chcesz odejść i za co ale nie powiedziałaś dlaczego. (wbrew temu co piszesz)

Chcesz odejść nie dlatego że mąż jest niedobry, bije, itp. ale dlatego że znalazłaś obiekt do którego możesz odejść.
Nie jest to odejście "od" ale "do".
W przeciwnym razie zrobiłabyś już to dawno temu.
A odejście "do" nie jest właściwą, uczciwą kolejnością zachowań.
To zachowanie zarezerwowane dla tchórzy, oszustów.

Czy przypadkiem nie jest tak, że teraz kiedy pojawił się nowy obiekt Twoich westchnień, wyolbrzymiasz złe cechy męża i przypisujesz jego zachowaniom co nieco więcej niż to obiektywnie należałoby zrobić ?

Jest dla mnie dziwne, że osoba (niezależnie do płci) po traumatycznych przeżyciach w związku, z taką łatwością wchodzi w nowy związek. Zazwyczaj taka osoba potrzebuje czasu, na uporządkowanie swojego życia i pozbycia się niechęci do płci przeciwnej, która wynika ze zmęczenia, zniechęcenia beznadziejną walką o związek. Takiej osobie z reguły wydaje się, że wszystkie osobniki płci odmiennej są tak samo perfidne, złe.

No i jak piszesz "powiedziałam dlaczego...ale nie powiedziałam o swojej zdradzie"
- nie widzisz w tym zakłamania ?
Nie tylko okłamywania męża, ale okłamywania samej siebie.
Samej siebie, ponieważ utwierdzasz siebie w przekonaniu że zrobiłaś co należało ( wyjawienie powodów odejścia),
ale jednocześnie nie wyjawiłaś najważniejszego, decydującego powodu chęci odejścia - zdrady.

Twoja historia, jest dla mnie niejednoznaczna, z wewnętrznymi sprzecznościami która pachną mi brakiem szczerości, nie tylko wobec męża, ale również wobec nas.

Ten mechanizm nazywa się dysonansem poznawczym. Wiemy, że to co robimy jest złe, źle się z tym czujemy i próbujemy sobie i siebie tłumaczyć. Najlepszym przykładem są palacze.

Jeśli poczytasz o ofiarach to zrozumiesz dlaczego Autorka zachowuje się irracjonalnie. Nie usprawiedliwiam, nie pochwalam, ale nie powinna godzić się na przemoc.
Jeśli tutaj na forum ktoś Autorce to uświadomi to będzie duże szczęście - dla całej jej rodziny, również męża.

Podając przykład palaczy miałam na myśli zobrazowanie ci na czym polega dysonans poznawczy. Palacze wiedzą, że źle robią paląc i że im to szkodzi a jednak palą i wymyślają tłumaczenia i ideologię do ich zachowań.
Może z definicji :
Dysonans poznawczy - stan nieprzyjemnego napięcia psychicznego, pojawiający u danej osoby wtedy, gdy jednocześnie występują dwa elementy poznawcze (np. myśli i sądy), które są niezgodne ze sobą. Dysonans może pojawić się także wtedy, gdy zachowania nie są zgodne z postawami. Stan dysonansu wywołuje napięcie motywacyjne i związane z nim zabiegi, mające na celu zredukowanie lub złagodzenie napięcia.

Widzisz to u Autorki? wie że źle robi, ale robi i próbuje to tłumaczyć sobie jakoś. Brak racjonalizmu

Może ma słaby kręgosłup moralny, ale nie można powiedzieć że nie ma go wcale. W końcu ma jakieś poczucie winy.

Zgadzam się.

Co do wątpliwości ofiara czy nie ofiara.
Autorka pisze :

Mogła odejść, ale........

Co charakteryzuje ofiarę ?
-niska samoocena, bierne mechanizmy radzenia sobie, wysoka zależność, zintemalizowane poczucie winy, ambiwalentne poczucie lojalności, zniekształcone atrybucje, alkoholizm, narkotyki.

Czytając kilkakrotnie tekst Autorki uważam, że jest ofiarą od samego początku.
Błąd polega na tym, że nie uzyskała pomocy, nie zdawała sobie sprawy ? zniszczyli rodzinę niestety pokazując dzieciom dysfunkcję i brak wartości moralnych zarówno z jednej jak i drugiej strony.

Być może moja postawa może kogoś oburzać i może sprawiać wrażenie, że bronię usilnie kobiety - ale to nie jest moim celem. Ta kobieta potrzebuje pomocy. Jej mąż również, tyle że ona jest o tyle w gorszej sytuacji, że jak już wspomniała cyniczna mąż może ją zatłuc.

Nie potrzebnie się pakowała w romans, niestety forma ucieczki od rzeczywistości..... równie dobrze mogła zaćpać czy zapić...... tak właśnie uciekają od problemu ofiary.  Rzadko się zdarza aby bez pomocy ofiara sama się otrząsnęła.

swoja drogą masz ciekawy nick     tyle w Tobie złości..hmhmmhhmhmhhmmhmhm

Nie próbuje usprawiedliwiać mojej zdrady,męża zachowaniem.Uwierzcie mi że boję się bardzo,że się dowie o mojej zdradzie  i będzie źle.Nie znudziłam się moim małżeństwem,bo nie był to krótki,łatwy związek.Być może w ten sposób tłumacze sobie motywy mojego postępowania,bo jeszcze nie dawno byłam wrogiem zdrady bo stałam w swoim życiu po tej stronie co mój mąż,byłam zdradzona i strasznie się tego wstydzę.Nie ma usprawiedliwienia na moje postępowanie i ja o tym wiem,samej sobie próbuję wytłumaczyć dlaczego uległam.Mój romans jest zakończony choć on twierdzi że będzie czekał aż uporam się ze swoim życiem.Wiele razy chciałam odejść od męża to nie jest tak że dopiero teraz kiedy poznałam tego drugiego,ale nigdy nie miałam tyle samozaparcia żeby doprowadzić sprawę do końca,ale myślałam o tym bardzo często.I pisałam że mogłabym zbudować swoją przyszłość z tym drugim,ale nie napisałam że tego chce.Jest dla mnie kimś kto wiele mi dał ale nie myślę o nim jako zastępstwie za mojego męża i on o tym wie.Wie że na naszą przyszłość razem są marne szanse ale mimo to czeka jak twierdzi.Nie mamy w obecnej chwili kontaktu ze sobą.Nie powiedziałam mężowi o zdradzie ze strachu i wiem że to tchórzostwo ale to prawda po prostu się go boję.Chce się uwolnić od niego,ale właśnie teraz jak ja naprawdę postawiłam na swoim i stanęłam twardo obok swej decyzji on zmienił się i obiecuję poprawę,jest to coś o co walczyłam latami.Boję się tego że to tylko na chwilę.A co do pytań czy go prowokowałam,kiedy to miało miejsce że mnie uderzył.To najczęściej właśnie z odmiennego zdania wywodzą się kłótnie,dlatego że coś chciałam itp,
,takie kłótnie u nas kończyły się jego pakowaniem się ,moimi próbami zatrzymania go i tak z każdą moją prośbą,płaczem bardziej się denerwował i uderzył mnie,nie raz bo wiedział jak to dla mnie było ważne i że wtedy odpuszczę i dam mu spokój.Żałuję że nie skończyłam tego wcześniej i że do tego wszystkiego doszło.Może ja jestem nienormalna,pozbawiona kręgosłupa moralnego,zakłamana,ale chciałbym tylko ułożyć  jakoś to wszystko.

Ok.Mam jeszcze jedno pytanie.
O co chodziło z tym Jego wyprowadzaniem się?.Jaki to miało cel?.
PS.Byłaś zdradzona czyli mąż Cię zdradził?

Czytając wszystkie wasze posty zastanawiam się nad czymś.
Mąż jest osobą dość skrytą,nie rozmawia o uczuciach o tym co myśli,przy kłótniach zawsze naciskałam żeby mi powiedział co myśli,dlaczego tak,dlaczego nie może zrozumieć że ja mogę myśleć inaczej,że chcę zrobić coś inaczej.Może ja rzeczywiście w takich chwilach wywierałam na nim presję,może za bardzo na niego naciskałam,może go prowokowałam do mówienia o czymś o czym nie chce,stąd jego agresja rosła.Może rzeczywiście to moja wina że doprowadzałam go do takiej złości że tak odreagowywał.Sama nie wiem,chce to zrozumieć tylko.

to nie twoja wina.
doprowadzanie do złości takiej, że odreagowywał
nie wprowadzaj się w taki pokrętny system myslenia, bo jest z założenia błędny

jestes też winna temu, że pies narobił na trawnik przed twoim domem, bo jest wyjątkowo soczysty
to tak jakbys powiedziała, że kobieta jest winna gwałtowi, bo jest kobietą

nie ma usprawiedliwienia dla przemocy, nie ma zadnego POWODU, aby ktoś tę przemoc stosował
nie ma żadnego KATALIZATORA, który usprawiedliwia przemoc

nie zrozumiesz i nie usprawiedliwisz przemocy - bo jesli zaczniesz to zrobić to wejdziesz w rolę klasycznej ofiary...
uderzył mnie - bo zupa była za słona...
moja wina, ja go zdenerwowałam, jakby zupa była dobra, toby się nie zdenerwował..
jesli nie będe go denerwowac, nie będzie agresywny

jeśli jest agresywny - to znaczy, że znowu ja zrobiłam coś nie tak, to moja wina...

do rogacz76
Pytałam nie raz uwierz,odpowiedź była i jest zawsze ta sama "SAM NIE WIEM"
Staram się tylko zrozumieć.Zawsze był nerwowy ale  nigdy nie aż tak,problemy zaczęły się kiedy zmarł teść,pół roku po ślubie.