Teraz to już nie mam nic..gorzej być nie może... - Netkobiety.pl

Tak Fenix ma rację nie poddawaj się będzie lepiej nie taki diabeł straszny jak go malują. Powodzenia.

Kasiula dziewczyny mają rację,żadne sznurki na głowe tylko wziąść się w garść i mimo kłód rzuconych pod nogi brnąć przed siebie.Nie myśl,że wszystkie się wymądrzamy,bo wcale tak nie jest .Bo my również dostałyśmy po d.... w swoim życiu.Ja również w swoim życiu miałam taki okres.W krótkim czasie zmarli mi rodzice,brat, do tego poroniłam.Następnie mąż stracił prace,byliśmy bez jakichkolwiek środków do życia,a to był styczeń.W domu my,dwójka maleńkich dzieci,rachunki i kredyty.Człowiek się załamuje,ale naprawde tak nie można , bo nie warto.Trzeba powalczyć o swoje i znów zaświeci słońce.Nie jestes sama ,bo masz tutaj nas.Więc głowa do góry i jęcz do bólu a my Cię wysłuchamy.pozdrawiam

Fenix,masz racje.Trzeba wziac zycie za rogi i isc dalej.Nie ma sie co nad soba rozczulac.Wiem,ze to sie fajnie mowi i czasem jest taka deprecha,ze zyc sie nie chce.Ale poki czlowiek jest mlody,ma szanse na prace.Jak nie ta ,to inna.Trzeba tylko chciec.
Kasia,musisz pokazac ludziom,ze nie poddasz sie tak latwo.Splacisz w koncu kredyty i wyjdziesz na prosta.A czy powiedziec Rodzicom?Niewiem jak u Was jest.Powinni Ci pomoc,chocby psychicznie.
dziewczyno,zycie przed Toba.Na jednej pracy czy na jednym facecie swiat sie nie konczy.Byle jestes zdrowa....

Ewel ma rację.. podtrzymywanie na duszy jest potrzebne, ale swoje i tak wie nasza duszyczka i w głębi cierpi .. tak już jest, ale jeśli po burzy wychodzi słoneczko, to po smutku na twarzy pojawi się uśmiech

Dobra rada tylko że mam tel na abonament i to niestety przez nastepne półtora roku

Też dobra rada tylko że mam mobilnego neta z ery na umowę na czas określony więc o zmianie nie ma mowy.

Na raty brałam laptopa, zreszta tylko i wyłącznie po to żeby mieć sie na czym w pracy uczyć projektować a tu lipa...

Co do tego masz racje. Tylko że rodzice nie będą łożyć na moje cuchy kosmetyli i bierzące wydatki bo sami nie wiele mają:(

kasiulka188 piszesz, że boisz się powiedzieć rodzicom o tym, że nadal chcesz z nim być, ale przecież to Twój wybór. To zrozumiałe, że rodzice są dla Ciebie bardzo ważni, są to osoby, do których zawsze siebie odnosiłaś i nie chcesz by byli zawiedzeni Twoim postępowaniem, ale skoro kochasz tego kolesia to spróbuj z nim być. Naprawiaj wszystko krok po kroczku. Wiem, że jeśli wszystko dobrze układa sie w życiu uczuciowym, pozostałe sfery też układają się łatwiej.
Pozdrawiam!

kasiulka188 biedactwo, rozumiem Cię w 100% bo u mnie w domu jest tak samo. Ja to rozwiązuję w następujący sposób: siadam koło matki, mówię, że dobrze by było porozmawiać ale na spokojnie i żeby wysłuchała co mam do powiedzenia i proszę o wyrozumiałość. Miałam kilka miesięcy temu ostre starcie z moją mamą, o faceta- wiadomo, że 38latek nie jest wymarzonym kandydatem dla 24letniej dziewczyny. Ale załatwiłam to, po raz pierwszy się nie dałam, wytłumaczyłam, że jestem już dorosłym człowiekiem i rozumiem, że ona chce dla mnie jak najlepiej, ale jeśli będzie się tak zachowywała, to przestanę opowiadać co się dzieje w moim życiu, a bardzo mi zależy, żeby uczestniczyła we wszystkim przez co przechodzę. Może spróbuj jej na spokojnie wytłumaczyć co tak naprawdę czujesz i poproś o wsparcie

Myślę, że każda z nas miała w życiu takie momenty, że jedyne pytanie, jakie się nasuwało to "Strzelić sobie w łeb teraz czy poczekać do jutra?"
Nie ma nic dziwnego w tym, że jesteś zmęczona, miałaś ostatnio sporo stresów i wiele spraw na głowie, a znikąd nie przyszło oparcie. Jestem singielką i też dźwigam cały ten swój świat, odkąd rozpadł się mój związek. Generalnie nawet ten poprzedni związek, chociaż półtoraroczny był tylko epizodem w życiu, w którym zazwyczaj mogłam liczyć bardziej na siebie niż innych.
Kiedyś mocno to przeżywałam, próbowałam pogodzić wszystkie role i wziąć na siebie każde zadanie. Nie umiałam pozwolić sobie na błąd, okazywanie słabości czy zwyczajne przemęczenie.
Teraz po prostu "wrzuciłam na luz". Dotarło do mnie, że o wiele więcej jestem w stanie zrobić, kiedy zamiast skupiać się na samym problemie szukam rozwiązań, nawet tych ryzykownych. Weź kartkę papieru, ołówek i zapisz swoje zmartwienia. A teraz zastanów się, co możesz zrobić - z telefonem, internetem - jeśli nic dzisiaj, to pomyśl, co możesz zrobić jutro (np. kiedy skończy się umowa). Świadomość "tymczasowości" naszych problemów też potrafi bardzo pomóc i podnieść na duchu. Jeżeli jakieś zmartwienie zdaje się nie mieć rozwiązań, możesz się tym podzielić z kimś bliskim, może wymyślicie coś razem.
Wiem, że to wszystko brzmi śmiesznie, ale nieraz pomogło mi odzyskać równowagę. Zakładałam na przykład, że na mojej liście znajdzie się 30 zmartwień, a suma sumarum nie dobijałam 15.

Niektóre rozwiązania problemów, zwłaszcza tych odległych w czasie ("za pół roku zmienię operatora") oczywiście będą pozornie bezużyteczne. Ale pamiętaj, że będziesz od tej pory miała świadomość, że jest jednak coś, co możesz zrobić, musisz tylko dobrnąć do tego okresu. Nastawienie pomaga uporać się ze wszystkim, więc głowa do góry i pamiętaj, że w razie czego nam zawsze można się wyżalić