Witam.
Od razu zaznaczam że nie chodzi tu o jakiś konkretny problem a o chęć dyskusji, poznania opinii drugiej strony. Nie raz i dwa przeglądałem to forum w celu uzyskania informacji; głównie cenny obraz tego jak myślą kobiety w różnych sytuacjach które zdarzają się w związkach, relacjach, itp...
Jeden przypadek mnie martwi. Nigdy nie chciał bym żeby moja partnerka dostawała tu porady w razie jak by "powinęła jej się noga".
Jako przykładu użyję tu wątku: "Największy błąd w życiu"
ale ta tendencja daje się zauważyć w wielu różnych pytaniach/problemach tego typu.
Mianowicie - chodzi o to czy po zdradzie mówić o niej czy nie. Wiem. Nie raz to było poruszane, wiem że są różne punkty widzenia i różne argumenty obu stron. Sam mam wyrobione już zdanie na ten temat. Jednak chodzi mi o dyskusję na temat jednego "argumentu", jednej konkretnej, często przewijającej się rady.
Zacytuję tu jeden losowy tekst który oddaje to, o co mi chodzi:
"...Jeśli mu powie, zniszczy sobie dobry, porządny związek, a po co?..."
Bardzo często kobiety radzą kobietom by o "mniejszej" zdradzie, po której mają wyrzuty sumienia - nie mówiły bo szkoda niszczyć związek.
Jaki związek? Czym jest ten związek?
Pomijam fakt że to wyznanie zrani i "uszkodzi" psychicznie partnera - bo rana zadana była w momencie zdrady a nie podczas uzyskania świadomości o niej przez poszkodowanego. Pominę fakt czy ktokolwiek ma prawo ocenić: "niech Twoją karą będą wyrzuty sumienia" bo ja bym był daleki od oceniania komu - jaka kara się należy i czy te wyrzuty - dziś tak szczere i pełne goryczy - za miesiąc nie będą tylko wspomnieniem ciekawej przygody (bo już nie raz czytałem - "...na początku czułam wyrzuty, ale po kolejnym razie już nie...").
Ale czy nie mówienie o czymś tak ważnym w związku - w celu jego ochrony to nie jest tak naprawdę większym egoizmem od zrzucenia ciężaru tej tajemnicy na - najbardziej w końcu - zainteresowaną tym osobę?
Nie mówić bo osoba zdradzająca kocha zdradzonego, żałuje i nie chce zaprzepaścić tak pięknego związku?
W MOJEJ OPINII ten związek został uszkodzony w momencie zdrady. Związek moje drogie panie i panowie to bardzo piękna rzecz pełna uczuć między dwojgiem ludzi. DWOJGIEM. Osoba zdradzająca nie chce tracić czegoś fajnego. Czegoś co jest dla niej ważne pomimo iż naraziła to, i to w najgorszy możliwy sposób. Rozumie że popełniła błąd i żałuje. Nie oceniam szczerości takiego żalu. Ale zrobiła to. Partner nie wiedząc nic będzie z nią dalej, piękny związek będzie może nawet lepszy bo żałujący zdrajca często chce wynagrodzić swój występek partnerowi. Ale czy ten partner nie będzie w tym związku dalej bo myśli że jest w nim z osobą wierną i uczciwą? Czy moja ocena związku nie spadła by gdybym wiedział że dziewczyna o której myślę że jest moim szczęściem, nie była mi zawsze wierna - tak jak w obecnej chwili o tym myślę?
Związek będzie o tej pory oszukany. Jedna z osób będzie żyć w iluzji. Nie będzie z partnerem tylko z jego obrazem który był zgodny do pewnego czasu. Być może z obrazem osoby oddanej i wiernej - bo te cechy ceni najbardziej?
Dla mnie czysty egoizm tej porady sprowadza się do tego: nie mów bo zepsujesz związek, odbierzesz sobie coś czego nie chcesz tracić, coś w czym Ci jest mimo wszystko dobrze. Ale zaraz... Odbierzesz sobie coś - bo na to zasłużyłaś... Partner jest aż połową, 1/2 tego związku. Ma prawo chcieć być z kimś w 100% szczerym i wiernym. Ma prawo zdecydować czy chce wybaczyć, czy kocha na tyle by chociaż powalczyć, dać szanse.
Nie mówienie dla dobra związku to nie tylko nie zwalanie partnerowi wiedzy o tym co i tak już się stało. Spowodowanie cierpienia wynikającego z faktu że osoba z którą układa/ułożył sobie życie popełniła ten błąd.
Jest to po prostu OSIĄGNIĘCIE KORZYŚCI KOSZTEM ZATAJENIA PRAWDY KTÓRA MOGŁA BY TE KORZYŚCI ODEBRAĆ/OGRANICZYĆ.
Osoba która to zataja nie działa nigdy dla dobra związku bo jej partner już nie jest w związku w którym był przed zdradą. Związek się zmienił, ktoś popełnił błąd. Ktoś również przejął prawo do decydowania o całości za dwie osoby.
Być może osoba zdradzona ma taką hierarchie wartości że zdrady nie wybaczy nigdy a może kocha tak mocno że da szansę.
Jednak to co ktoś zrobił zdradzając to występek przeciwko związkowi tych dwojga ludzi i przede wszystkim poszkodowany powinien mieć prawo podjęcia tej drugiej decyzji. Podjęcie pierwszej należało do zdrajcy - i widać że podjął złą.
Podajecie taką radę, z tym właśnie argumentem - patrząc na cierpienie osoby zdradzającej i czytając że ona bardzo kocha a teraz jeszcze to mocniej czuje i już nie będzie.
Ale to nie zmienia faktu że uszkodziła związek a teraz może odebrać prawo partnera do jednej z najważniejszych decyzji w tym związku: od tego czy być z osobą którą w końcu zdradzający jest - w całej krasie, ze wszystkimi wadami, błędami i ze świadomością że jej błędy mogą ranić.
Związek to dwie osoby, w pełni akceptujące siebie nawzajem i darzące się uczuciem m.in. pomimo świadomości swoich wad które każdy przecież ma.
Jeżeli moja partnerka popełni taką rzecz, która przecież jest czymś co przede wszystkim godzi we mnie - chce mieć wybór. Nie chcę - być może do końca swoich dni - kochać wyidealizowanego obrazu osoby której jest ze mną tak dobrze że odebrała mi świadomy wybór gdyż nie znałem wszystkich istotnych dla mnie faktów i rzeczy.
I nie, nie jestem za linczowaniem zdrajców - chociaż ich nie trawię - ale to partner powinien mieć zawsze prawo decyzji - co dalej. Jak nie wybaczy to uszanować to, jak wyzwie to przyjąć na klatę - w końcu się dało powód.
Ale nie piszcie że powiedzenie prawdy zniszczy związek bo to robi zdrada. Dobro związku nigdy nie wyniknie z okłamania drugiej osoby o tak ważnej sytuacji. Chęć takiego dobra to dla mnie zawsze uniknięcie odpowiedzialności i kary za swój czyn. Można żałować i to bardzo dobrze jak widać skruchę, ale zdradziło się kogoś. I jeżeli potem dalej ma być fajnie w związku, bez echa tego wydarzenia, bez ograniczenia zaufania itp. - to będzie - tylko wtedy jak od tej pory jedna z osób zacznie żyć ze swoim wyobrażeniem o partnerze a nie ze świadomością prawdziwej, omylnej osoby.
(to ostatnie usprawiedliwienie jest żenujące...)...". Anyway miejcie odwagę chociaż tutaj na forach przyznać się, że nie przyznacie się do zdrady, bo ten wasz "związek" jest dla Was zabezpieczeniem materialnym, macie dzieci, szkoda to psuć po tylu latach np małżeństwa, czy chodzenia ze sobą...Trochę szczerości, to przynajmniej jest jasne i zrozumiałe.
Z moim partnerem jestem już od 5 lat, natomiast od dwóch miesięcy mój chłopak boryka się z depresją, był u lekarza i dostał tabletki, które jak na razie nie przyniosły żadnego efektu. Bardzo się dziwiłam skąd ta depresja bo w gruncie rzeczy nie mieliśmy takich zmartwień aby doprowadziły zdrowego człowieka do choroby. wszystko wyjaśniło się tydzień temu kiedy na impresie pod wpływem alkoholu przyznał mi się że w zeszłym roku latem miał romans z naszą współlokatorką oraz z koleżanką z pracy. prawdę mówiąc do tej pory uważałam nas za parę dopasowaną, kochającą się i wspierającą. dlatego nie wiem co zrobić? wybaczyć czy odejść ?? 
