Bezinteresowność męża - Netkobiety.pl

ale czy od początku Wasze potrzeby seksualne były tak zróżnicowane? Czy może na początku małżeństwa kochaliście się częściej? Nie rozumiem jego postępowania i tego że uprawia seks przez internet, mając w domu żonę.

może seks po prostu mu spowszedniał? Starasz się jakoś urozmaicać grę wstępną, próbować innych pozycji?

czyli ma bardzo posywną postawę jeśli chodzi o seks. A może powinniście wyjechać gdzieś razem na weekend? Wiem, że może być to utrudnione ze względu na to że macie dziecko, ale jeśli byłaby taka możliwość, to zostawić córkę u dziadków czy rodziny na 2-3 dni. A poza tym porozmawiaj z nim o tym, o czym tu napisałaś. I nie daj się zbyć jego odpowiedzią, że mówisz głupoty, albo że wcale nie jest tak jak Ty to widzisz.

myślę że sami nie poradzicie sobie z tym problemem, a raczej Ty inicjując rozmowy i każdą próbę rozwiązania go, niewiele tu zdziałasz. Myślałaś może o pomocy specjalisty? Problem tkwi głębiej, w Twoim mężu. Może to jakieś sprawy z którymi nie uporał się w przeszłośći?

Jeśli chodzi o specjalistę to byliśmy na terapii dla małżeństw po tym jak się dowiedziałam, że uprawiał sex przez internet ale to nic nie dało a nawet było gorzej bo nic nowego się nie dowiedzieliśmy. Jak już zaczynało się nam układać było następne spotkanie i rozgrzebywanie tematu i znowu między nami gorzej.
Najgorzej jest wtedy jak mąż wraca z delegacji. Wiem, że w tym jest sporo mojej winy. To ja ciągle chce zmian i więcej czułości ale mąż mówi, że dla niego tak jak jest to jest dobrze.
Pewnie ma na delegacji więcej swobody i mniej spraw na głowie bo tylko praca. Jak wraca do domu dochodzi jeszcze żona i dziecko i kierowanie firmą bo jest Dyrektorem. Może to ma na niego taki wpływ i ja mu jeszcze dokładam swoje i działa to wręcz odwrotnie niż bym chciała.
Raczej mąż nie ma nikogo na miejscu bo zawsze przyjeżdża na czas z pracy. A jeśli ma wolne to wszędzie jeździmy razem. Więc nie miałby kiedy chyba, że w pracy tylko nie miał by czasu na sex.
Może wpływ na jego zachowanie miała śmierć jego brata. Zmarł nagle prawie 2 lata temu. Mąż bardzo to przeżył.
Nawet o tym opowiadał tym dziewczyną na gg co dla mnie nie było zbyt normalne.

oj.. współczuję Ci bardzo i domyślam się jak strasznie musisz się czuć..
Chyba najlepszym rozwiązaniem jest stanąć na nogi, przestań o tym myśleć, bo tylko się zadręczasz..
czas pokaże, a jak Was związek się potoczy zależy tylko od Twojego męża.
Przyjmij jego taktykę, nie zwracaj na niego uwagi, niech stanie się dla Ciebie niewidzialny,
niech sam podejmuje rozmowę z Tobą. Bądź miła i niezależna, nie okazuj słabości, jak zobaczy, że go
nie potrzebujesz, może da mu to do myślenia i po jakimś czasie to on będzie się zastanawiał
czy Cię nie traci.

dobrze że byliście na terapii, chociaż może nie przyniosła efektów, ale przynajmniej wiesz, że coś zrobiłaś w tym kierunku, zeby było między Wami lepiej. Być może Twój mąż należy do facetów którzy nie lubią rozgrzebywać tematu po kilka razy. Stało się, było, minęło i po sprawie. Dla niego to już nieważne, a Tobie jednak siedzie to na sercu i nadal przeżywasz to co się zdarzyło. Wpadłam na pomysł: zaproponuj mężowi że jeśli macie jakieś problem, to lepiej porozmawiać o tym raz, obgadać wszystkie kwestie, to co Ciebie martwi, jego stosunek do tej czy innej sprawy. Po prostu żeby więcej do tematu nie wracac co do śmierci jego brata... Z pewnością to przeżył boleśnie, nie ma się co dziwić, jeśli bardzo bliska nam osoba odchodzi z dnia na dzień... Myślę, ze tak do końca jeszcze się z tym nie pogodził i gdzieś tam wewnętrznie to przeżywa moż dlatego jest tak jak to opisujesz

To straszne kochana bardzo Ci współczuję 3maj się i bądź silna dla was wszystkich może nadejdzie moment kiedy sam zechce kochać Cię tak jak wtedy proponuję Ci może sprobuj zrobic kolacje przy swiecach wino kino nawet w domu i moze rozwinie sie to w dobrym kierunku pozdrawiam trzymam za was kciuki

Tak mój mąż jest bardzo szczery. Co myśli na dany temat to powie szczerze o ile zostanie zapytany o opinię. Nie mówi nic niepotrzebnie bo twierdzi, że gadanie bez sensu i nie na temat jest zbędne. Wszystkie jego decyzje i wypowiedzi dokładnie przemyśla. Według mnie nie przemyślał dokładnie tego jak się nie nudzić i nie usnąć. Reszta decyzji była przemyślana i słuszna.
Bardzo się cieszę, że weszłam na to forum i, że są osoby które piszą. Czekam na to i dziękuję.

Zdarza się, że troszkę poplotkujemy
Rozmawiałam z mężem o tym co będzie robił jak się będzie nudził na delegacjach? Powiedział, że będzie czytał książkę albo obejrzy jakiś film:) Pytałam też czemu wcześniej nie wybrał takiego sposobu na nudę? Odpowiedział, że przy filmie czy książce zdarzało mu się już zasnąć a to była taka sytuacja, że na bieżąco musiał kontrolować sytuację na monitorze i informować kolegów czy jest już ok czy nie. Spytałam co by robił teraz gdyby była taka sama sytuacja? Powiedział, że na pewno nie to co robił bo mi obiecał i zrozumiał, że źle zrobił. Powiedział też, żebym się nie martwiła bo na pewno się taka sytuacja nie zdarzy, że będzie musiał siedzieć przed monitorem bo teraz wszędzie jeździ razem z kolegami i robi z nimi a co jakiś czas sprawdza na komputerze czy jest ok.
Wcześniej to były dwie różne firmy i mąż nie musiał z nimi być a teraz się połączyły i robią razem.
Od razu mi ulżyło.
Postanowiłam, że nie będę kontrolować męża ani sprawdzać bo każdy potrzebuje trochę prywatności i zaufania do drugiej osoby. A nawet gdybym sprawdzała i kontrolowała to i tak bym nie upilnowała a straciłabym przy tym pół zdrowia i nerwów.
Muszę teraz popracować nad zaufaniem bo u mnie jest "zachwiane". Trudne to będzie dla mnie bo mąż teraz dużo wyjeżdża.
Dzisiaj jest w delegacji ale na szczęście jednodniowej i krajowej ale w przyszłym tygodniu jedzie na kila dni za granicę. Muszę trwać przy swoim postanowieniu i dałam przecież słowo, że ufam.

WITAM JESTEM 35-LATKĄ Z 13-LETNIM MAŁŻEŃSKIM STAŻEM I MÓJ PROBLEM TO SAMOTNOŚĆ.OD 6MIESIĘCY JEST MIEDZY NAMI JAKOŚ TAK ,,NIJAK", ,,POPRAWNIE".MAŻ PRACUJE,DBA O DOM,NIE PIJE ,NIE PALI,NIE ZDRADZIŁ MNIE NIGDY,ZAJMUJE SIE NASZYM SYNEM,A GDZIE JA W TYM WSZYSTKIM?NIE SŁUCHA TEGO CO DO NIEGO MÓWIĘ-TYPOWY FACET?KIEDY CHCĘ SIE PRZYTULIĆ,POSIEDZIEĆ PRZY NIM,POGADAĆ KIEDY ON WRACA Z PRACY CIĄGLE SŁYSZĘ,ŻE ON JEST ZMĘCZONY,ALBO MOGĘ PRZY NIM POSIEDZIEĆ,ALE NIC NIE GADAĆ.NIE ROZUMIEM:SPRAWY ŁÓŻKOWE SĄ OK,UKŁADA SIĘ SUPER.KIEDYŚ TAK NIE BYŁO,A JA CHCĘ PRZYTULENIA,WYSLUCHANIA.O CO CHODZI.MAM MĘTLIK W GŁOWIE I RÓŻNE MYŚLI MOŻE MYŚLI O ZDRADZIE,MOŻE PODOBA MU SIĘ INNA.ZAZNACZAM,ŻE ZAWSZE WRACA Z PRACY O TEJ GODZ.O KTÓREJ KOŃCZY.CZAS SPĘDZAMY RAZEM,RODZINNIE.ON TWIERDZI,ŻE TO JA MAM KŁOPOT I MAM IŚĆ DO PORADNI MAŁŻ.,ALE BEZ NIEGO,BO NIE WIE O CO MI CHODZI I GŁOWĘ ZAWRACAM JAKIMIŚ PIERDOŁAMI WYSSANYMI Z PALCA.JA SIĘ STARAM,DBAM O NASZ ZWIĄZEK,ABY NIE BYŁO RUTYNY I CO?MUSI CHCIEĆ DWOJE,A JA NIE DAJĘ JUŻ RADY.A MOŻE TO KRYZYS WIEKU SREDNIEGO?JEST PRZYSTOJNY,WYSOKI,ZBUDOWANY,UPRAWIA SPORT9RAZEM CHODZIMY NA SIŁOWNIĘ,JEŹDZIMY RODZINNE NA WYCIECZKI ROWEROWE),DBA O SIEBIE DO TEGO WESOŁY WIECZNIE USMIECHNIĘTY.ZNUDZIŁ SIĘ MNĄ?POMÓŻCIE

dziewczyny. Rozwiazanie jest proste: facet musi polować, a wy zostałyście zdobyte, więc nie ma tych emocji co wcześniej.
Moja rada- tydzień radykalnej zmiany zachowania. Trochę tajemniczości, wyjścia do świata. Niech przez tydzień nie wie, gdzie jesteście i co robicie. Unikajcie kontaktu, nie dzwońcie do niego do pracy, w domu rozmawiajcie krótko. Miejcie dobry humor, dobrze się bawcie i skupcie na sobie. Jakaś maseczka, pójście do kina z przyjaciółką. I czekajcie na efekty. Facet musi zdobywać i nigdy nie powienien mieć 100%, że jesteście jego.

Dziewczyny bardzo dziękuję za rady. Jak tylko przeczytałam wczoraj od razu zaczęłam postępować zgodnie ze wskazówkami . Wczorajszy dzień był do tego idealny ponieważ mąż kupił mi seksowną bieliznę (na Walentynki) i już miałam plan. Kiedy córka poszła spać, ja szybciutko poszłam do łazienki i zaczęłam się stroić i robić różne zabiegi kosmetyczne. Poprawiłam sobie makijaż, fryzurę, posmarowałam się balsamem i popsikałam całe ciało perfumami (Dior Jadore - mąż je uwielbia i ja też:). Mąż w tym czasie był w salonie i czekał na mnie bo zazwyczaj wieczorami oglądamy filmy. Troszkę się naczekał:) Kiedy weszłam do salonu mąż nie mógł ode mnie oderwać wzroku i cały film mnie przytulał i smerał po całym ciele:) Kiedy film się skończył poszliśmy do sypialni i ... Ja poszłam spać:) Pewnie go to bardzo zdziwiło bo wcześniej ja chodziłam spać ostatnia i zabiegałam w łóżku o czułości ale nie tym razem. Zobaczymy co dalej będzie?:)
Mam następny plan działania ale opiszę za kilka dni czy zadziałało.
Pozdrawiam serdecznie.

Lilia86
Mój mąż zaczyna się starać ale było kiepsko.
Ja byłam już na skraju wyczerpania nerwowego i popadałam czasami w paranoję (doszukiwałam się różnych dowodów zdrady lub zainteresowania kimś innym) ale w końcu zdobyłam się na szczerą rozmowę i postawiłam warunki, że albo zacznie się starać albo się rozstajemy. Trudno mi było o tym rozmawiać a jeszcze trudniej o tym myśleć. Powiedziałam też, że jeśli jet ktoś kto go bardziej interesuje ode mnie to niech mnie zostawi i nie zawraca głowy i żeby nie psuł mi życia kombinowaniem na boku.
Na razie to skutkuje, widzę poprawę.
Podtrzymuję swoje zdanie, że mężczyźni to egoiści i w pierwszej kolejności myślą o sobie i robią to co dla nich najlepsze, na drugim miejscu jest dziecko a potem żona. Bardzo to przykre.
Ja w niektórych sytuacjach już nie wytrzymywałam i był czas, że bardzo często płakałam a mąż nie reagował co mnie dobijało jeszcze bardziej. Kiedy zaczęliśmy w końcu szczerze rozmawiać (wtedy co powiedziałam o rozwodzie) dowiedziałam się, że moje łzy go nie wzruszają.
Ja będę trzymać kciuki za Wasze małżeństwo.

Lilia86 zupełnie tak samo wygląda moje życie.
Wczoraj mój mąż już się tak nie starał. Byłam już w zwykłej piżamie i zapytał czemu nie założyłam nowej odpowiedziałam, że mam okres i chyba stwierdził, że nie ma sensu się starać bo i tak nic z tego nie będzie więc po co się wysilać!
Myślę, że mój mąż reaguje na mnie i na moje słowa jakbym go ciągle atakowała.
Dzisiaj rano poprosił mnie tak to odebrałam, że to była prośba bo powiedział do mojej córki, że "mama nam zrobi chyba herbatkę na śniadanie" odpowiedziałam, że zrobię ale oby dwoje byli przy segmencie więc nie miałam jak dojś i czekałam jak odejdą. Mąż już zaczął swoje, że miałam zrobić herbatę a stoję i się przyglądam. Powiedziałam czemu tak stoję to nic nie odpowiedział. Zrobił sobie kanapki i poszedł do salonu jeść. Mnie to ruszyło, że ja mam mu zrobić herbatę, dziecku śniadanie a on nie potrafił zrobić mi jednej kanapki. Powiedziałam, że je sam śniadanie to niech sam zrobi sobie herbatę. Zaczął się tak wydzierać, że mi aż ciarki przeszły i zrobiło mi się przykro ale nie pokazałam tego po sobie. Zupełnie nie wiem czemu tak reaguje. Powiedział "Widzisz to ty ciągle się czegoś czepiasz i nic ci nie pasuje". Wyszedł do pracy bez buziaka (chyba nie zasłużyłam). Mam gdzieś jego buziaki. Tak mnie wkurza, że nawet mi w głowie żadne czułości.
Myślę, że trochę mniej egoizmu i więcej chęci wystarczyłoby na rozwiązanie większości naszych problemów i kłótni.
Już nie staram się go zrozumieć niech teraz on zrozumie mnie.
Lilia86 myślę, że szczera rozmowa i "kawa na ławę" pomoże ci i mnie również zobaczyć co dla naszych mężów jest ważniejsze czy rodzina czy własna wygoda. Pewnie większość facetów wybrałoby wygodę ale dla takich nie ma miejsca w rodzinie.
Ja wam życzę abyście doszli do porozumienia i odżyła w was miłość i pragnienie.
Dziękuję za miłe słowa.

Lila86 właśnie przeczytałam Twój wątek. Nie chcem się powtarzać ale Twoje obecne życie do złudzenia przypomina moje. Mój mąż, tak jak Twój, pomaga w domu, nawet w kuchni bo lubi gotować a przede wszystkim piec zajmuje się córką. Jak ktoś patrzy z zewnątrz to idealny mąż, nic dodać nic ująć. Moje znajome zazdroszczą mi takiego męża, bo jest przystojny, bardzo wykształcony, ze świetną pracą i ogromną wiedzą na każdy temat. Nie pije, nie pali, nie przeklina i nigdy mi nie ubliżył ani nie podniósł na mnie ręki. Jak go poznałam to od razu wiedziałam, że jest świetnym kandydatem na męża. On podobno też się we mnie zakochał od samego początki znajomości ale był ostrożny bo nie wiedział co ja czuję.
W naszym związku brakuje mi tylko pożądania, szaleństwa, dotyku, pieszczot i namiętnych pocałunków.
Gdzieś się pogubiliśmy i nie możemy odnaleźć właściwej drogi. Myślę, że nam też przydałoby się kilka spotkań z seksuologiem. Ja bardzo Kocham swojego męża, on twierdzi że on też kocha ale dla mnie słowa to za mało. Też dostaje buziaki (cmok) przed wyjściem do pracy i na dobranoc. Nawet te buziaki w tej chwili mnie drażnią. Nawet jeśli mąż zrobi coś by poprawić w naszym związku np zacznie mnie smerać czy dotykać to mi się wydaje, że robi to na odczepkę, żebym nie musiała się czepiać.
Przez dwa dni (jak na razie) staram się nie narzucać nic, nie gadać za wiele, nie czepiam się. Pyta co mi jest, że się tak zachowuję- odpowiedziałam, że nic mi nie jest.
Dzisiaj pojechał w delegację na kila dni. Bardzo mi jest bez niego źle ale przy mim się denerwuję. Myślę, że niektóre sytuacje i kłótnie są przeze mnie. Ja mam chyba już paranoję na jego punkcie. Stałam się nerwowa i uszczypliwa a to na pewno nam nie pomoże w poprawie naszej sytuacji. Sama siebie nie poznaję. Muszę przez te dni nieobecności mojego męża nad tym popracować.
Najwięcej nerwów jest u nas w łóżku. Kiedy mąż wraca z pracy coś zje, pobawi się z córką, poćwiczy później coś obejrzymy i idziemy na łóżko. Kiedy słyszę słowo "dobranoc" to mnie krew zalewa jak również wtedy kiedy mąż zasypia w sekundę albo jak się odwróci i powie "przytul mnie" (a mnie do cholery kto ma przytulić !!!). Wtedy moja nadzieja na jakieś uczucia i uniesienia się kończy. Wtedy albo mi łzy same się cisną do oczu albo zaczynam mówić o swoich odczuciach co ZAWSZE kończy się awanturą bo mąż nie rozumie o co mi znowu chodzi.
Nie mam już siły na staranie o względy męża. Przestałam się starać i powiedziałam mężowi że chciałabym żeby teraz on się starał o moje względy tak jak ja zabiegałam i żeby mnie pragnął i pieściło tak jak ja jego do tej pory.
Mąż mi kiedyś powiedział, że jego nikt nie nauczył okazywania miłości to mu powiedziałam, że ja go nauczę i żeby robił tak żeby mi było miło a nie przykro.
Czuję, że coś we mnie pękło. Są tylko łzy w oczach i ogromna tęsknota do tego co było kiedyś...

?....Cieszę się razem z Tobą.... ?

Wczoraj odpisywałam Tobie na posta i mi bateria padła. Prawie całą wiadomość wcieło...
Pracuj nad sobą i nie daj się wyrowadzić szybko z równowagi.
Życzę Tobie, aby ta  poprawa była długotrwała

" Miłość jest niczym kwiat...
Niepielęgnowana usycha..."

Dbajcie o tego "kwiatka" codziennie.

Witam ponownie.
W moim małżeństwie od kilku dni jest ok a nawet bardzo dobrze. Mąż się stara co widać we wszystkim co robi i ja zaczęłam się zmieniać. Już się tak nie "czepiam" wszystkiego a nawet przekręcam w żart i jest dobrze. Nadal słowa "no to idźmy spać" albo po położeniu się do łóżka od razu "dobranoc" działają na mnie jak płachta na byka. Nad tym też staram się zapanować. nie jest łatwo bo byłam i jestem na tym punkcie przewrażliwiona.
Jestem bardzo szczęśliwa, że mąż zrozumiał o co mi chodzi i zaakceptował moje prośby jak również dlatego, że zrozumiałam, że we mnie tkwi też duży problem.
Teraz jestem pewna, że jesteśmy w końcu na dobrej drodze.
Życzę wszystkim, żeby w swoim związku znaleźli "złoty środek".
Pozdrawiam - już nie "zrezygnowana"!