MOJE 13-LETNIA CÓRKA PIJANA !!! - Netkobiety.pl

Spokojnie. Porozmawiaj z córką jeszcze raz i dowiedz się co ona myśli o tej sytuacji. Dowiedz się coś o tych znajomych, bo może rzeczywiście oni ją namówili i nie chciała być gorsza.
Nie wiem jaki jest Twój mąż, ale dobrze byłoby, gdybyś wyjaśniła tą sytuację nie dlatego, że on by się mógł zdenerwować, tylko dla dobra córki. Dziecko wyczuje różnicę i przy rodzicach będzie udawać, że jest dobrze, a poza domem będzie szaleć, bo nie będzie rozumieć, że robi źle. Nie twierdzę, że Twoja córka taka jest, ale to jest częsty bląd popełniany przez matki.

Teraz  dopisałaś, że mąż jest wybuchowy. Nie doradzę Ci czy powiedzieć czy nie, ale nie jestem zwolenniczką ukrywania czegokolwiek w rodzinie. Wiadomo, że nie chcesz kolejnej kłótni, więc porozmawiaj najpierw z córką i jak napisałam wcześniej zapytaj ją, co myśli o tym co się stało. Dowiedz się czemu piła to piwo. Możliwe, że to byl jednorazowy incydent i nigdy więcej się nie powtórzy.

Ostatnio edytowany przez Bożena (2009-05-09 13:49:50)

Ja bym powiedziała mężowi. co byś zrobiła gdyby on wiedział a TY nie? oboje ją wychowujecie, martwicie sie. to co zrobiła jest źle, jest dzieckiem, dobrze że przeprasza ale przesadziła. teraz powinnaś bardziej mieć ją na oku, więc mąż powinien wiedzieć.

women29 córka powinna wiedzieć ze w jej wieku pewnych rzeczy nie wolno i że za pewne rzeczy jest kara. Masz z nia dobry kontakt ale to nie znaczy że masz ja usprawiedliwiać czy kryć przed mężem. Mimo że córka jak mówi zrobiła to żeby się przypodobać kolegą to i tak jej to nie usprawiedliwia. Powinna ponieść karę. Ja w jej wieku nie wziełam alkoholu do ust bo wiedziałąm że gorzko tego pożałuje jeśli wezmę i nie żałuje że rodzice wyrobili we mnie  taki pogląd. Jeśli córka teraz nie poniesie zasłużonej kary to następnym razem zapewne też się napije bo koledzy powiedzą że jest frajerką!
Myślę że powinnaś mężowi jednak powiedzieć. Jeśli mu nie powiesz to córka zawsze będzie się toba zasłaniać.
Uważam że powinniście wspólnie z mężem ustalić karę dla córki. I powinnaś stać murem w tej kwesti za mężem a nie usprawiedliwać córki przed nim bo wtedy ona wyrobbi sobie pogląd:mama jest dobra tata zły.

Aha pozostaje jeszcze jedna sprawa o sytuacji wie conieco młodszy brat twojej córki. Jeśli zauważy że c orce odpuściłaś to i on zapewne w krótce zrobi coś podobnego.

A co do męża to przecież jej nie zabije o to że piła co najwyżej ją ukara.

Delicjous co do tej młodzieży to masz 100%racji a widziałaś co oni teraz na dyskotekach wyprawiają? My jesteśmy jeszcze chyba z innego pokolenia pokemonów bo za moich czasów (i twoich też)tak nie było:)

hehehe karina85 bo ty jesteś z tego samego pokolenia pokemonów co Delicious i ja:)

No nie mieści się, ale zobaczcie... ty tylko kilka lat różnicy. Masakra... Aż się boję co się będzie działo, jak my będziemy miały dzieci.
Ale nie straszmy sutorki tematu i przede wszystkim wróćmy do niego, bo nie o rozmowę na temat dzisiejszego pokolenia tu chodzi

mnie jescze jedna rzecz zasatanawia czy faktycznie ja ktos namówił czy moze ona sama chciała a tylko tak sie tłumaczyła...

no masz cos w tym racji Bożeno... w sumie co to za ukrywanie prawdy przed ojcem dziecka albo facet nim jest i wie co jego dziecko robi mimo tego jak zareaguje albo po co wogóle nazywać go ojcem

Mąż jest wybuchowy i boisz się jego reakcji.
W związku z tym zastanawiasz się czy mu powiedzieć...

Chyba lepiej powiedzieć teraz, na spokojnie, przeprowadzić normalną rozmowę, do której możesz się przygotować, niż czekać, aż sam się dowie od kogoś. Wtedy jego reakcja będzie powdójna - złość na córkę i na Ciebie za to, że to zataiłaś.

Kolejny głos z epoki pokemonów:D - zgadzam się z dziewczynami, że najlepiej byłoby powiedzieć mężowi. Niech tata wie, co dzieje się z córką, a córka niech wie, że to nie jest sprawa zatajona czy przemilczana. Będziecie mieli większą, że tak powiem "siłę przebicia", jeśli będziecie mówili jednym głosem.

Women 29, uwazam, ze powinnas powiedziec mezowi, jednak zrobic to bardzo delikatnie. Uwazam, ze Twoja corka po prostu zle wybrala towarzystwo. Nie znaczy to, ze popelnilas blad w wychowaniu swoich dzieci. Bedac 13 letnia dziewczyna nie jest latwo. Duzo presji z strony rowiesnikow, chec pasowania do towarzystwa, chce bycia podziwianym. Nie tak dawno bylam nastolatka, wiec wiem jak to bywa, chcociaz mnie najmniej obchodzilo takie towarzysto. Porozmawiaj i wytlumacz, do czego taki styl zycia prowadzi. Na to ma jeszcze czas. I nie badz naiwna, wierzac, ze to sie nie powtorzy. W tych czasach alkohol to dla mlodziezy chleb powszedni. Naucz ja mowic NIE i uswiadomic jej, jak duzo m wartosc. Powodzenia.

Każde dziecko w takich sytuacjach mówi, że to się już więcej nie powtórzy. Wiem po sobie i po moich znajomych. Jak skończyłam gimnazjum, to wtedy ze znajomymi miałam iść na dyskotekę. Rodzice mi pozwolili, ojciec kazał mi zostać do 23; a przecież o tej godzinie dopiero w sumie u nas się impreza zaczynała. Wcześniej poszliśmy do domu takiego chłopaka pić. Leciały kieliszki. Myślałam, że to wódka, ale po 3 kieliszkach dowiedziałam się, że to jednak był spirytus. Wypiłam 5 i wyglądałam źle. Piłam w nieco większych. Dziewczyny poszły ze mną do łazienki. Wszyscy wiedzieli, że muszę wrócić do domu trzeźwa. Uparły się, że mnie wykąpią. Nie chciałam tego. Strasznie się wstydziłam, bo to nie były jakieś bliskie koleżanki. No ale nie byłam na tyle silna, by je powstrzymać. Ciągle tylko pytałam "gdzie jest Marcin?", bo to był chłopak który od jakiegoś czasu mnie fascynował. Bycie zalaną, to nie najlepszy sposób złapać chłopaka, wiem. Była tam taka jedna, która chcąc mnie doprowadzić do porządku, biła mnie w twarz. Były to silne uderzenia, ale ja że byłam odporna na ból pozwalałam to sobie robić. Ten Marcin tylko krzyczał  "Już wystarczy"! Potem leżałam na jego kolanach i patrzałam mu się w oczy. Trzymałam jego rękę tak mocno. Nadszedł moment, że poszliśmy na dyskotekę. Weszłam na chwilę, bo zaraz zobaczyłam że wybiła godz 23, więc wyszłam na zewnątrz wypatrywać tatę, który miał po mnie przyjechać. Nie widziałam go w ogóle. Chciałam zadzwonić do mamy i ją o tym poinformować, ale Marcin wziął moją słuchawkę. Nie sprzeciwiałam się mu i potem sama przejęłam ją i rozmawiałam z mamą, która powiedziała mi że ojciec był i nie chce już przyjechać po mnie, że go nie obchodzi jak ja wrócę, ale ona każe mu mimo wszystko przyjechać. Siedziałam więc z Marcinem na zewnątrz. Tam były takie ławki. Pocałowaliśmy się. Powiedziałam mu że pewnie nie będzie tego pamiętał na drugi dzień. On stwierdził, że chyba jednak ja. Zaprzeczyłam, mimo że źle wyglądałam, to wiedziałam że przecież wszystko będę pamiętać. Przyjechał ojciec, szybko wsiadłam do auta. Od razu na mnie się wydarł. Powiedziałam mu, że nic nie piłam, że wiem kim jestem i mogę mu powiedzieć. Zaczęłam wymawiać jak się nazywam kiedy się urodziłam i gdzie mieszkam. Jechaliśmy i ojciec krzyczał, że zawiezie mnie na policję i sprawdzi prawdę. Wiedziałam, że tego nie zrobi, więc powiedziałam "proszę bardzo". Dojechaliśmy do domu, gdy weszłam ojciec powiedział "przyprowadziłem Ci córkę" i zaczął mnie bić po twarzy. Moja matka krzyknęła żeby mnie zostawił, bo przecież jestem pijana. Zabrali mi telefon. Poszłam więc spać, obudziłam się po jakimś czasie, bo myślałam o Marcinie. Włączyłam po cichu komputer i że znałam jego nr tel na pamięć, wysłałam sms-a ,że jego nie zapomnę, że przyjdę do niego pojutrze. Rodzice byli rano na mnie źli, wiedziałam że straciłam zaufanie u nich. Zabronili mi dużo rzeczy, ale ja tak bardzo mimo wszystko cieszyłam się że mam Marcina. Spotykałam się z nim. Oczywiście nie mówiłam nic rodzicom. Znałam go tyle czasu i zawsze był dla mnie wspaniałym kolegą. Dopiero po 9 latach między nami doszło do czegoś więcej- zauroczyliśmy się w sobie. Trwało to miesiąc. Któregoś dnia napisał mi, że mnie kocha. Było to na jakiejś imprezie. Nie chciało mi się w to wierzyć, ale on mi to kilkakrotnie zapewniał  przepraszał, że tak wcześnie to czyni. Pomijam fakt, że na drugi dzień o tym nie pamiętał. Po jakimś czasie powiedział mi że kocha jego byłą, bo rozmawiali na gg dzień wcześniej i do niego wszystko to wróciło. Zrozumiałam to, ale łzy z bólu zaczęły mi same lecieć. Przytulił mnie i powiedział, że zawsze mogę do niego przychodzić, że będziemy się przyjaźnić. Wierzyłam w to. Jednak to było jedno wielkie kłamstwo. Wszystko, to że kocha tamtą dziewczynę też. Na drugi dzień przypadkiem się spotkaliśmy, dał mi buzi na pożegnanie w usta. Od tamtego czasu już gdy mnie widział, nawet mi 'cześć' nie powiedział. Omijał mnie szerokim krokiem. obgadywał za plecami. Gadał na mnie "jeż". Czy któraś z Was wie dlaczego? Następnym razem Wam powiem. Wiem, że mój post do końca nie pasuje do tego wątku. Jak chcecie przenieście go do "mojej niesamowitej historii", ale właściwe ja ją za niesamowitą nie uważam. Minęły 2 lata, a od tamtego czasu nie mogę o tym zapomnieć. Gdy tylko go widzę w szkole, przypomina mi się jak bardzo mnie zranił.
Rozpisałam się, ale mimo długości myślę że któraś z Was przeczyta to.